Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο (ισπανικά: Eduardo Germán María Hughes Galeano, Μοντεβιδέο, 3 Σεπτεμβρίου 1940 - 13 Απριλίου 2015), ήταν Ουρουγουανός δημοσιογράφος, λογοτέχνης και συγγραφέας, μία από τις εξέχουσες προσωπικότητες της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Τα πιο γνωστά έργα του είναι τα Μνήμες φωτιάς (1986) και Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής (1971), που έχουν μεταφραστεί σε 20 γλώσσες. Οι δουλειές του υπερβαίνουν τις ορθόδοξες τεχνοτροπίες, συνδυάζοντας το ντοκιμαντέρ, το μυθιστόρημα, τη δημοσιογραφία, την πολιτική ανάλυση και την ιστορία. Ο Γκαλεάνο αρνείτο ότι ήταν ιστορικός: «είμαι ένας συγγραφέας που θα ήθελε να συνεισφέρει στη διάσωση της απηχθείσας μνήμης όλης της Αμερικής, αλλά πάνω από όλα της Λατινικής Αμερικής, πατρίδα περιφρονημένη και αγαπητή».
Είμαστε όλοι θνητοί μέχρι το πρώτο φιλί και το δεύτερο ποτήρι κρασί.
Η Ιστορία δεν λέει ποτέ goodbye. Η Ιστορία λέει see you later.
Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να εξοικονομώ χρόνο. Προτιμώ να τον απολαμβάνω.
Είμαστε αυτό που κάνουμε, ειδικά αυτό που κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε.
Ο κόσμος είναι οργανωμένος με βάση την οικονομία του πολέμου και την κουλτούρα του πολέμου.
Μου αρέσει ο Μέσι επειδή δεν θεωρεί ότι είναι ο Μέσι.
Η Εκκλησία λέει: το σώμα είναι αμαρτία. Η Επιστήμη λέει: το σώμα είναι μηχανή. Η Διαφήμιση λέει: Το σώμα είναι μπίζνες.
Το Σώμα λέει: Είμαι μια φιέστα.
Πολλοί μικροί άνθρωποι, σε μικρά μέρη, κάνοντας μικρά πράγματα μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο.
Δεν πιστεύω στη φιλανθρωπία. Πιστεύω στην αλληλεγγύη. Η φιλανθρωπία είναι εντελώς κάθετη. Πηγαίνει από πάνω προς τα κάτω. Η αλληλεγγύη είναι οριζόντια. Σέβεται τον άλλον.
Η ανάπτυξη αναπτύσσει ανισότητα.
Διδάχτηκα ιστορία σαν να ήταν μια επίσκεψη στο μουσείο κέρινων ομοιωμάτων ή στη χώρα των νεκρών. Ήμουν πάνω από είκοσι χρονών όταν ανακάλυψα πως το παρελθόν δεν ήταν ούτε ήσυχο ούτε σιωπηλό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου