Αποφθέγματα του Άρθουρ Κλαρκ

 

Ο Σερ Άρθουρ Τσαρλς Κλαρκ (αγγλικά: Sir Arthur Charles Clarke, 16 Δεκεμβρίου 1917 - 19 Μαρτίου 2008) ήταν Άγγλος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας. Γεννήθηκε στο Μάινχεντ του Σόμερσετ, στην Αγγλία, στις 16 Δεκεμβρίου του 1917. Σπούδασε φυσική και μαθηματικά στο Κινγκς Κόλετζ, στο Λονδίνο. Υπηρέτησε ως υποσμηναγός στη RAF την περίοδο 1941-1946 και ήταν ειδικός στα ραντάρ και στις επικοινωνίες. Το 1945 ήταν ο πρώτος που πρότεινε τη χρήση δορυφόρων σε γεωστατική τροχιά για την αναμετάδοση ραδιοκυμάτων. Ο Άρθουρ Κλαρκ υπήρξε από του πρωτοπόρους της σκληρής επιστημονικής φαντασίας και συνήθως συγκαταλέγεται στους τρεις σπουδαιότερους συγγραφείς του χώρου, μαζί με τον Ισαάκ Ασίμοφ και τον Ρόμπερτ Χαϊνλάιν. Έχει δηλώσει ότι ο ίδιος επηρεάστηκε περισσότερο από τη λογοτεχνία του Όλαφ Στάπλεντον, κεντρικό μοτίβο της οποίας είναι η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και η σχέση του με τον κόσμο. Στα έργα επιστημονικής φαντασίας του ίδιου του Κλαρκ βασική θεματολογία είναι η ενόραση για το κοντινό ή το απώτερο μέλλον, η διερεύνηση των όρων για ζωή στο διάστημα και η απελευθέρωση του Ανθρώπου, βάσει αυστηρών επιστημονικών δεδομένων, ενώ όχι σπάνια η πλοκή τους αντικατοπτρίζει το κοσμικό μυστήριο. Πέθανε σε ηλικία 90 ετών στις 19 Μαρτίου του 2008 στο Κολόμπο της Σρι Λάνκα από χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια που ήταν αποτέλεσμα παλαιότερης προσβολής πολιομυελίτιδας.

Πόσο άστοχο είναι να αποκαλούμε αυτόν τον πλανήτη Γη, ενώ είναι εντελώς ξεκάθαρο ότι είναι Ωκεανός.

Ένας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός, τις επόμενες γενιές.

Πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα ότι η εκπαίδευση αφορά μόνο τους νέους. Πώς είναι δυνατό, αφού τα μισά πράγματα που ξέρει κάποιος στα 20 του δεν είναι αλήθεια πια στα 40 του και τα μισά πράγματα που ξέρει στα 40 του δεν είχαν ανακαλυφθεί όταν ήταν 20;

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι είμαστε μόνοι μας στο Σύμπαν και άλλες ότι δεν είμαστε. Σε κάθε περίπτωση, η ιδέα είναι συγκλονιστική.

Ο μόνος τρόπος να ανακαλύψουμε τα όρια του δυνατού είναι να τα ξεπεράσουμε και να πάμε στην περιοχή του αδύνατου.

Η αστρονομία —περισσότερο από οτιδήποτε άλλο— διδάσκει στους ανθρώπους ταπεινοφροσύνη.

«Τώρα καταλαβαίνω», είπε ο τελευταίος άνθρωπος.

Η θρησκεία είναι παραπροϊόν του φόβου.

Η διαφορά ανάμεσα στις μηχανές και τους ανθρώπους είναι ότι οι άνθρωποι μπορούν να αναπαραχθούν από ανειδίκευτο προσωπικό.

Κάθε επαναστατική εξέλιξη φαίνεται ότι προκαλεί τρεις φάσεις αντιδράσεων: 1) «είναι τελείως αδύνατον», 2) «είναι δυνατό αλλά δεν αξίζει τον κόπο να το κάνουμε», 3) «το είχα πει εξαρχής ότι ήταν καλή ιδέα».

Το σύμπαν πρέπει να είναι γεμάτο από φωνές που καλούν από αστέρι σε αστέρι, σε μυριάδες γλώσσες. Κάποια μέρα θα συμμετέχουμε σ’ αυτήν τη συζήτηση.

Όποτε κάποιος αισθάνεται την ανάγκη να αναρωτηθεί «είμαι πραγματικά ερωτευμένος;» η απάντηση είναι πάντα «όχι».

Ο πολιτισμός θα φτάσει στην ωριμότητα μόνο όταν μάθει την αξία της διαφορετικότητας στον χαρακτήρα και στις ιδέες.

Πίσω από κάθε άνθρωπο που είναι σήμερα ζωντανός, στέκονται 30 φαντάσματα, γιατί αυτή είναι η αναλογία των πεθαμένων με τους ζωντανούς.

(η πρώτη φράση από τη «Οδύσσεια 2001»)

Είμαι βέβαιος ότι το σύμπαν είναι γεμάτο από νοήμονα ζωή. Απλά, είναι υπερβολικά νοήμων για να έρθει εδώ.

Αν έχουμε μάθει κάτι από την ιστορία των εφευρέσεων και των ανακαλύψεων είναι ότι μακροπρόθεσμα –και συχνά βραχυπρόθεσμα– οι πιο τολμηρές προφητείες φαίνονται εξωφρενικά συντηρητικές.

Κανένας ευφυής άνθρωπος δεν απορρίπτει το αναπόφευκτο.

Οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν επειδή δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις αλλαγές του περιβάλλοντος. Και εμείς θα εξαφανιστούμε αν δεν προσαρμοστούμε σε ένα περιβάλλον που σήμερα περιλαμβάνει διαστημόπλοια, υπολογιστές και θερμοπυρηνικά όπλα.

Επειδή η πολιτική είναι η επιστήμη του εφικτού, απευθύνεται μόνο σε δευτεροκλασάτα μυαλά. Τα πρωτοκλασάτα μυαλά ενδιαφέρονται μόνο για το ανέφικτο.

Δεν μπορούσαν να το φάνε και δεν μπορούσε να τους φάει. Συνεπώς, δεν ήταν κάτι σημαντικό.

Ο αγαπημένος μου ορισμός για τον διανοούμενο: κάποιος που έχει μορφωθεί πέρα από την ευφυΐα του.

Αυτή είναι η πρώτη εποχή που δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στο Μέλλον, κάτι που είναι ειρωνικό, γιατί μπορεί να μην έχουμε καθόλου μέλλον.

Τα προβλήματα σπάνια εξαφανίζονται όταν τα αγνοούμε.

Ίσως ο ρόλος μας σ’ αυτόν τον πλανήτη δεν ήταν να λατρεύουμε τον Θεό αλλά να τον δημιουργήσουμε.

Είναι δείγμα βαρβαρότητας να καταστρέφεις κάτι που δεν μπορείς να καταλάβεις.

Μερικές φορές μια απόφαση πρέπει να ληφθεί από ένα μόνο άτομο, το οποίο έχει και την εξουσία να την επιβάλει. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε καπετάνιο. Κανένα πλοίο δεν μπορεί να κουμαντάρεται από μια επιτροπή.

Πολύ λίγοι καλλιτέχνες ευδοκιμούν στη μοναξιά, και τίποτα δεν είναι πιο παραγωγικό από τη σύγκρουση μυαλών με παρόμοια ενδιαφέροντα.

Προστασία των πολιτών από τον επικείμενο καύσωνα και τον πολύ υψηλό κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιών

Ο Δήμος ενημερώνει τους πολίτες ότι, σύμφωνα με τις προβλέψεις των αρμόδιων μετεωρολογικών υπηρεσιών, αναμένονται ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες και δυσμενείς καιρικές συνθήκες, οι οποίες αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο πρόκλησης προβλημάτων στην υγεία, αλλά και εκδήλωσης και ταχείας εξάπλωσης δασικών και αγροτοδασικών πυρκαγιών.

Ενδεικτικά, συνιστάται να:

    • Παραμένετε, κατά το δυνατόν, σε χώρους που κλιματίζονται

    • Αποφεύγετε τις άσκοπες μετακινήσεις και την παραμονή σε εξωτερικούς χώρους κατά τις θερμότερες ώρες της ημέρας (11:00–17:00).

    • Καταναλώνετε άφθονα υγρά, αποφεύγοντας την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.

    • Επιλέγετε ελαφριά γεύματα και φορούν ανοιχτόχρωμα, ελαφριά και άνετα ρούχα, καθώς και καπέλο και γυαλιά ηλίου όταν βρίσκονται σε εξωτερικούς χώρους.

    • Φροντίζετε ιδιαίτερα ηλικιωμένους, άτομα με χρόνια νοσήματα, βρέφη και μικρά παιδιά, καθώς ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.

    • Περιορίζετε την έντονη σωματική δραστηριότητα κατά τις ώρες υψηλών θερμοκρασιών.

Επίσης καλείστε να αποφεύγετε οποιαδήποτε ενέργεια μπορεί να προκαλέσει ανάφλεξη. Ειδικότερα:

    • μην ανάβετε φωτιές στην ύπαιθρο για οποιονδήποτε λόγο.

    • μην χρησιμοποιειτε συσκευές ή εργαλεία που προκαλούν σπινθήρες (τροχούς, ηλεκτροσυγκολλήσεις, οξυγονοκολλήσεις κ.λπ.) σε υπαίθριους χώρους.

    • μην πετατε αναμμένα τσιγάρα ή άλλα εύφλεκτα αντικείμενα σε δρόμους, χωράφια ή δασικές εκτάσεις.

    • αποφύγετε το υπαίθριο ψήσιμο με κάρβουνα ή άλλες εστίες φωτιάς, όπου αυτό απαγορεύεται ή όταν οι συνθήκες το καθιστούν ιδιαίτερα επικίνδυνο.

    • μην σταθμεύετε οχήματα πάνω σε ξερά χόρτα ή εύφλεκτη βλάστηση, καθώς η υψηλή θερμοκρασία του καταλύτη μπορεί να προκαλέσει ανάφλεξη.

Τέλος, εάν αντιληφθείτε καπνό ή πυρκαγιά ειδοποιήστε άμεσα την Πυροσβεστική Υπηρεσία καλώντας το 199 ή τον Ευρωπαϊκό Αριθμό Έκτακτης Ανάγκης 112.

Η συνεργασία και η υπεύθυνη στάση όλων των πολιτών αποτελούν καθοριστικό παράγοντα για την προστασία της ανθρώπινης ζωής, του φυσικού περιβάλλοντος και των περιουσιών μας.

Ed O'Brien "Blue Morpho" (Transgressive Records, 2026)

 

πρώτη δημοσίευση στο http://www.mic.gr/

Το "Blue Morpho" είναι το δεύτερο άλμπουμ της προσωπικής δισκογραφίας του Ed O'Brien, ο οποίος ως κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Radiohead, σαφώς είναι συνυπεύθυνος για πολλούς δίσκους, μερικοί εκ των οποίων αποτελούν σημεία αναφοράς. Το πρώτο του άλμπουμ, με τίτλο "EOB", δηλαδή απλά τα αρχικά του ονόματος του, κυκλοφόρησε πριν πέντε με έξι χρόνια. Ο λόγος για τον οποίο καθυστέρησε να παρουσιάσει το δεύτερο άλμπουμ του, ήταν το γεγονός ότι χρειάστηκε να αντιμετωπίσει προβλήματα ψυχικής υγείας, συγκεκριμένα κατάθλιψη. Κάτι τέτοιο γίνεται φανερό ακούγοντας τα ηχοχρώματα του νέου δίσκου. Γνωρίζουμε ότι ο O'Brien αξιοποίησε θεραπευτικά την ενασχόληση με τη μουσική δημιουργία. Πέρασε ατελείωτες ώρες στο στούντιο με την ηλεκτρική κιθάρα και τα πετάλια του, παίζοντας με άμπιεντ ηχοτοπία. Ακούγοντας τον δίσκο, μου δημιουργείται η εντύπωση πως αξιοποίησε αυτές τις καθαριστικές ατμόσφαιρες ως βάση, πάνω στις οποίες έστησε αρπίσματα ακουστικής κιθάρας, στο ύφος του Nick Drake, ή ρυθμούς που παραπέμπουν στους Radiohead.

Το "Blue Morpho" με λίγες προσεκτικές ακροάσεις, μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι χωρίζεται νοερά σε δύο ενότητες. Τα πρώτα τρία κομμάτια χαρακτηρίζονται από έντονα και επίμονα κιθαριστικά αρπίσματα, παράλληλα με τα χασίματα από τα εφέ των καθαριστικών πεταλιών. Να σημειωθεί η συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ταλίν στο ομώνυμο του δίσκου κομμάτι, με μαγικά αποτελέσματα. Κατά μία έννοια, κατά μία αρκετά διεσταλμένη έννοια, μπορούμε να μιλήσουμε για acid folk επιρροές πάνω στην πρώτη ενότητα.

Η δεύτερη ενότητα τώρα, αποτελείται από τα υπόλοιπα τέσσερα κομμάτια. Εδώ έχουμε δύο ολοκληρωμένες συνθέσεις και ανάμεσά τους δύο κιθαριστικές shoegaze ασκήσεις ύφους, είναι η αλήθεια, που όμως, δεν φαίνονται παράταιρες, εμένα τουλάχιστον, δεν με πετάνε έξω. Το άλμπουμ κλείνει με το εννιάλεπτο και κάτι "Obrigado" που στα πορτογαλικά θα πει "ευχαριστώ". Αποτελεί σαφώς την πιο εμπνευσμένη στιγμή του δίσκου• ξεκινά με πειραματισμό πάνω στους ήχους του κινήματος Tropicalia, καθώς απηχεί τις μουσικές των Gaetano Veloso, Gal Costa, Oz Mutantes, αν και για κάποιο λόγο αισθάνομαι πως περισσότερο επηρεάστηκε από τους δίσκους του Antonio Carlos Jobim και της Astrud Gilberto. Στο δεύτερο μέρος του κομματιού χάνονται τα ρυθμικά στοιχεία και μένουν μόνο τα μελαγχολικά πλήκτρα και κάποιες υποχθόνιες κιθάρες μέχρι και αυτά να σβήσουν με τρόπο που αφήνει, σε μένα, ένα αίσθημα ικανοποίησης.

Οι βραζιλιάνικες επιρροές δεν είναι τυχαίες, μιας και ο O'Brien έζησε με την οικογένειά του κάποια χρόνια στη Βραζιλία. Άλλωστε ‘Blue Morpho’ καλείται ένα ιδιαίτερο είδος πεταλούδας που ενδημεί στην εν λόγω χώρα.

Ο δίσκος απέχει πολύ από το να αξίζει να χαρακτηριστεί αριστούργημα. Βασική αιτία για τούτο, αποτελεί η απουσία εξάρσεων και υφέσεων, είναι κάπως επίπεδη η αίσθηση. Ωστόσο, τυχαίνει να γνωρίζω ότι αυτό ακριβώς το συναίσθημα είναι που χαρακτηρίζει τη διάθεση των καταθλιπτικών ατόμων. Συνεπώς, μοιάζει αναπόφευκτο, ίσως, να ακούγεται έτσι. Επίσης, οι δύο ασκήσεις ύφους στις οποίες αναφέρθηκα πιο πάνω, παρότι δεν ενοχλούν, δεν παύουν να αποτελούν απλά… ασκήσεις ύφους.

Από την άλλη, δεν μπορώ να μην επαινέσω την όμορφη δουλειά στο χτίσιμο των κομματιών, στην παραγωγή που δεν σου πετάει στα μούτρα αυτό που θέλει να παρουσιάσει ο καλλιτέχνης, αλλά σε αφήνει να το προσεγγίσεις μόνος σου. Τέλος, μου αρέσει πολύ το ότι ο δίσκος αποτελείται μονάχα από επτά κομμάτια. Ουκ εν τω πολλώ το ευ. Μπράβο στον O'Brien και τους συνεργάτες του, και εύχομαι να είναι πάντα γερός στον αγώνα του κόντρα στην κατάθλιψη. Δεν είναι κάτι που άπαξ γιατρεύεται και απαλλάσσεσαι. Είναι κάτι με το οποίο μαθαίνεις να συμβιώνεις.

ο Τοποτηρητής

ΠΑΣ Πρέβεζα: Σηκώνει... μανίκια τη Δευτέρα 27 Ιουλίου – Η πρώτη της νέας σεζόν

 

Αντίστροφη μέτρηση τέλος για τον ΠΑΣ Πρέβεζα.

Οι «κιτρινόμαυροι» συγκεντρώνονται τη Δευτέρα 27 Ιουλίου, στις 18:30, για την πρώτη προπόνηση της νέας αγωνιστικής περιόδου, σηματοδοτώντας την έναρξη της προετοιμασίας τους ενόψει του απαιτητικού πρωταθλήματος της Γ' Εθνικής.

Υπό τις οδηγίες του Κριστόφ Βαζέχα και των συνεργατών του, οι ποδοσφαιριστές θα πιάσουν δουλειά, με το τεχνικό επιτελείο να ξεκινά την εφαρμογή του αγωνιστικού πλάνου και να βάζει τις βάσεις για τη νέα χρονιά.

Η πρώτη συνάντηση της ομάδας θα είναι ανοιχτή για το κοινό, με τη διοίκηση να καλεί τους φιλάθλους να βρεθούν στο γήπεδο και να στηρίξουν από την πρώτη ημέρα τη νέα προσπάθεια του συλλόγου.

Το πρόγραμμα της προετοιμασίας αναμένεται να περιλαμβάνει καθημερινές προπονήσεις, ενώ σταδιακά θα ακολουθήσουν και τα πρώτα φιλικά παιχνίδια, μέσα από τα οποία ο έμπειρος τεχνικός θα αρχίσει να διαμορφώνει την αγωνιστική ταυτότητα του νέου ΠΑΣ Πρέβεζα.

Παράλληλα, υπενθυμίζεται στους φίλους της ομάδας ότι τα εισιτήρια διαρκείας της νέας αγωνιστικής περιόδου ισχύουν και για όλα τα εντός έδρας φιλικά παιχνίδια, προσφέροντας τη δυνατότητα στους κατόχους τους να βρίσκονται δίπλα στον ΠΑΣ σε κάθε βήμα της προετοιμασίας.

Η νέα σεζόν ξεκινά και το πρώτο ραντεβού έχει δοθεί: Δευτέρα 27 Ιουλίου, στις 18:30, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Εκ βαθέων

Στο βιβλίο "Νορβηγικό δάσος" του Χαρούκι Μουρακάμι η Μιντόρι ρωτά τον Τόρου, ποια η χρησιμότητα του να ξέρεις τη διαφορά ανάμεσα στην υποτακτική αορίστου και στην υποτακτική μέλλοντα, σε τι χρησιμεύουν τέτοιες γνώσεις; Ο Τόρου της εξηγεί ότι τέτοια πράγματα αποτελούν καλή εξάσκηση για το πνεύμα σου. Το που θα σε ωφελήσει αυτή η εξάσκηση, είναι κάτι που θα φανεί κάποια στιγμή. 

Αναρωτιέμαι, κατά πόσο έχω ωφεληθεί από το ότι γνωρίζω τι είναι η χρονική αύξηση στα ρήματα των αρχαίων ελληνικών ή το ότι αντιλαμβάνομαι, μέσες άκρες, τη σημασία της Παλαιολόγειας Αναγέννησης για την πνευματική έκρηξη στις πόλεις κράτη της Ιταλικής Χερσονήσου κατά τον 14ο και 15ο αιώνα. Τι λογής ταλέντα αναπτύχθηκαν μέσα μου ύστερα από την οποία μελέτη έχω πραγματοποιήσει; Έχεις κάτι για να γράψεις, θα μου πει κάποιος. Αλίμονο, το να αναπαράγεις πράγματα που έχεις μάθει, ενώ δεν βλάπτει, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα, διότι δεν αποτελεί παραγωγική διαδικασία• δίνεις μασημένη τροφή, όπως μας λέγανε παλιά.

Είναι αλήθεια ότι, αισθάνομαι ότι δεν έχω κάτι να πω• εννοώ, κάτι πρωτότυπο ή που, τέλος πάντων,  να αποτελεί συμπέρασμα στο οποίο να έχω καταλήξει με ίδια μέσα και όχι επειδή το βρήκα κάπου γραμμένο. Θλίβομαι, διότι συνειδητοποιώ πως δε διαθέτω το χάρισμα του δημιουργού• σε οποιονδήποτε τομέα. Κακίζω τον Πλάτωνα για την υποτίμηση την οποία επιφυλάσσει, προς τους δημιουργούς, δηλαδή τους ανθρώπους που μπορούν να κατασκευάζουν αντικείμενα και να δίνουν στην ύλη μορφή. Άλλωστε και ο ίδιος δημιούργησε γνώση, άλλο που υποστήριζε ότι απλά ανακαλούσε γνώσεις που, υποτίθεται, η ψυχή του είχε αποκομίσει με τη θέαση των ιδεών, προτού ενσαρκωθεί. Και πάλι, όμως, δημιούργησε κάτι. Κάτι πρωτότυπο και που ακόμη συζητιέται• και δεν είναι μόνο αυτός. 

Δεν χρειάζεται να επινοήσεις κάτι με τόσο ισχυρό αντίκτυπο όσο η πλατωνική φιλοσοφία, προκειμένου να νιώθεις ότι διαθέτεις γόνιμη σκέψη. Ωστόσο, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο - και πικρή αλήθεια - ότι οι άνθρωποι που διαβάζουν, διακρίνονται σε πνεύματα που παράγουν και πνεύματα που μόνο αναπαράγουν. Άδικο αλλά έτσι είναι η ζωή.

ο Τοποτηρητής

Βιβλίο: Κάιλ Ντέκερ "Θα σπείρουμε τον όλεθρο" (Έρμα, μετάφραση: Όλγα Καρυώτη)

 

Τελευταία διάβασα ένα βιβλίο, ασυνήθιστο, τουλάχιστον όπως εγώ το βλέπω. Είναι από αυτά που λέμε αστυνομικά και ενώ είχε καλά δομημένη εξέλιξη της πλοκής, με τις ανατροπές σε βαθμό που να μην το παρακάνει, είχε κάτι που με έκανε να νιώθω ότι διαβάζω κάτι φτηνό, βρώμικο και χυδαίο. Υποθέτω πως κάτι τέτοιο ήταν στις προθέσεις του συγγραφέα - Κάιλ Ντέκερ και το βιβλίο λέγεται "Θα σπείρουμε τον όλεθρο". Ήρωας είναι ένας πάνκης, γύρω στα είκοσι δύο που ζει στο Δυτικό Χόλιγουντ και όταν δεν ξεδίνει σε πανκ συναυλίες, βγάζει τα προς το ζην κάνοντας τον ντετέκτιβ. Υπόψη ότι δεν έχει άδεια άσκησης επαγγέλματος και εξυπηρετεί μονάχα αλλά άτομα της τοπικής χάρντκορ σκηνής. Όλα ξεκινάνε όταν ο τραγουδιστής ενός συγκροτήματος βρίσκεται νεκρός μετά από μια συναυλία τους. Η σύντροφός του αναθέτει στον Άλεξ Ντάματζ - τον πάνκη ντετέκτιβ - να ερευνήσει τα σχετικά με τον θάνατο του φράντμαν - ο οποίος είναι και κάτι σαν σταρ της σκηνής με τάσεις πνευματικού καθοδηγητή, κάτι σαν τον Χοντρό των Άκτιβ Μέμπερ. Μην τα πολυλογώ, ο Άλεξ Ντάματζ μπλέκει με νεοναζί σκίνχεντ, με διεφθαρμένους αστυνομικούς, με το οργανωμένο έγκλημα και το πολιτικό κατεστημένο της Καλιφόρνια. Τρώει άγριο ξύλο, δίνει και αυτός, κάνει σεξ, πίνει του σκασμου, ακούει X και Minor Threat ενώ βρίσκει και τον χρόνο να φιλοσοφήσει για το πώς χάλασε η σκηνή και ότι το 1982 είχε μαζευτεί στην υποκουλτούρα του πανκ που μετατράπηκε σε χάρντκορ, πολλή ματσίλα. Όντως, ανταλλάσσονται χοντροκομμένα αστεία τοξικής αρρενωπότητας, τα οποία ο Ντάματζ παραδέχεται πως δεν τα γουστάρει αλλά αν δε συμμετείχε σε τέτοιες καφρίλες, θα έμενε εκτός του κύκλου των μυημένων ή του κοπαδιού, ανάλογα το πώς θα το δεις. Ο Κάιλ Ντέκερ, ο συγγραφέας του βιβλίου είναι εκπαιδευτικός και έχει περάσει από πολλές πανκ μπάντες. Συνεπώς, μπορούμε να καταλάβουμε ότι αφενός χρησιμοποιεί κάποια από τα βιώματα του ως ενεργό μέλος της υποκουλτούρας των πάνκηδων αφετέρου προσπαθεί να κάνει μια αυτοκριτική για τα πολλά, αν κρίνουμε από το βιβλίο, αρνητικά της χάρντκορ σκηνής του Λος Άντζελες. Βλέπουμε βία, σεξισμό, ομοφοβία, τραμπουκισμούς και ηδονισμό μαζί με αυτοκαταστροφικότητα. Το πιο αξιοσημείωτο όμως είναι το ότι φαίνεται να ψέγει το κοπάδι ότι εθελοτυφλεί και επιλέγει να αγνοεί την δυσάρεστη αλήθεια για κάποιες κεντρικές φιγούρες της σκηνής. Δεν θέλουμε να δεχτούμε ότι ο σταρ, ο ηγέτης της σκηνής, ο ιεροφάντης που μας σαγηνεύει με την παρουσία του πάνω στη σκηνή, που μελετάμε τους στίχους του με ευλάβεια λες και διαβάζουμε ιερό κείμενο, είναι ένα κακοποιητικό και χειριστικό κάθαρμα. Γι' αυτό ακριβώς το συμπέρασμα του Κάιλ Ντέκερ, δεν μετανιώνω που του διάβασα παρότι έχει τόση βία και διαστροφή που κάνει τον Ταραντίνο να μοιάζει με δάσκαλο κατηχητικού. Από την άλλη, αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο διστάζω να το προτείνω. Δεν είναι Ντε Σαντ αλλά έχει πολλή σαπίλα. Ο Θεός κι η ψυχή του.

ο Τοποτηρητής

Αποφθέγματα του Σολ Μπέλοου

 

Ο Σολ Μπέλοου (αγγλικά: Solomon Bellow‎‎, γεννημένος ως Bellows, Μπέλοουζ· 10 Ιουνίου 1915 – 5 Απριλίου 2005) ήταν Καναδο-Αμερικανός λογοτέχνης, τιμημένος με το Βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας το 1976. Επιπλέον, είναι ο μοναδικός συγγραφέας που έχει κερδίσει τρεις φορές το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου για έργο μυθοπλασίας. Καταγόταν από οικογένεια Εβραίων της Λιθουανίας. Κατά τη σουηδική επιτροπή των Βραβείων Νόμπελ, η γραφή του διαθέτει «το μίγμα του πλούσιου περιπετειώδους μυθιστορήματος και της λεπτής αναλύσεως του πολιτισμού μας, της ψυχαγωγίας, των σημαντικών και τραγικών επεισοδίων σε γρήγορη διαδοχή, με τη φιλοσοφική συζήτηση, αναπτυσσόμενα όλα από έναν σχολιαστή με έξυπνη γλώσσα και διεισδυτικό βλέμμα στις εσωτερικές και εξωτερικές πολύπλοκες διαδικασίες που μας οδηγούν στις πράξεις μας, ή που μας αποτρέπουν από το να δράσουμε, και αυτό μπορεί να αποκληθεί το δίλημμα της εποχής μας».

Ένας άνθρωπος αξίζει τόσο όσο αξίζει αυτό που αγαπάει.

Ποτέ δεν χρειάζεται να αλλάξεις τίποτα σε κάτι που σηκώθηκες στη μέση της νύχτας για να γράψεις.

Συνήθως είναι οι εγωκεντρικοί που αγαπιούνται περισσότερο. Κάνουν αυτό που εσύ αρνείσαι στον εαυτό σου και τους λατρεύεις γι’ αυτό.

Το Καλό δεν επιτυγχάνεται μέσα σε κενό, αλλά συντροφικά με άλλους ανθρώπους που είναι κοντά σου από αγάπη.

Δεν ήταν πρακτικό να μισήσει τον εαυτό της. Ευτυχώς ο Θεός έστειλε ένα υποκατάστατο, έναν σύζυγο.

Οι υποταγμένοι άνθρωποι έχουν την τάση να είναι πνευματώδεις.

Η πλήξη είναι ο τριγμός των μη αξιοποιημένων δυνατοτήτων.

Οι άνθρωποι μπορούν να χάσουν τις ζωές τους στις βιβλιοθήκες. Θα πρέπει να προειδοποιούνται.

Αυτό που όλο κι όλο έχει να κάνει ένας συγγραφέας για να ρίξει μια γυναίκα είναι να πει ότι είναι συγγραφέας. Είναι αφροδισιακό.

Ένας ηλίθιος μπορεί να πετάξει μια πέτρα σε μια λίμνη που εκατό σοφοί δεν μπορούν να τη βγάλουν έξω.

Μια δολοφονική σκέψη την ημέρα τον ψυχίατρο τον κάνει πέρα.

Υπάρχουν κακά που κατορθώνουν να μη γίνονται αντιληπτά και να συνεχίζονται επ’ άπειρον. Το χρήμα, παραδείγματος χάριν, ή ο πόλεμος.

Τι άλλο είναι η Τέχνη από ένας τρόπος για να βλέπεις τα πράγματα;

Δυστυχώς για την ανθρωπότητα, δεν είναι πάντα οι ακριβοδίκαιοι αυτοί που έχουν δίκιο.

Ένα καλό μυθιστόρημα αξίζει περισσότερο από την καλύτερη επιστημονική μελέτη.

Όποιος θέλει να πετύχει έναν μακρινό στόχο, πρέπει να προχωράει με μικρά βήματα.

Μ’ αρέσει η μοναξιά, αλλά την εκτιμώ περισσότερο όταν υπάρχει, ανά πάσα στιγμή, διαθέσιμη παρέα.

Σήμερα, ο χαρακτήρας των ανθρώπων είναι πιο μικρός. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια μεγάλα πάθη. Έχουν αντικαταστήσει τα πάθη με την ευφορία.

Ένα σχέδιο σε απαλλάσσει από το μαρτύριο της επιλογής.

Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να είναι σε θέση να ακούει και να αντέχει τα χειρότερα που μπορούν να ειπωθούν γι’ αυτόν.

Ο θάνατος είναι το μαύρο επίχρισμα στην πίσω όψη που χρειάζεται ένας καθρέφτης αν είναι να μας δείξει το οτιδήποτε.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πόσο γρήγορα τα οράματα των μεγαλοφυών γίνονται οι κονσερβαρισμένες τροφές των διανοουμένων.

Απροσδόκητες εισβολές ομορφιάς. Αυτό είναι η ζωή.

Για τον συγγραφέα, η γλώσσα είναι ένα πνευματικό μέγαρο στο οποίο κατοικεί και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να του κάνει έξωση.

Τελικά φαίνεται πως δεν υπάρχουν μη παράξενοι άνθρωποι.

Εκ βαθέων

 

Λυπάμαι που εδώ και πολλά χρόνια αποφεύγω να πηγαίνω σινεμά. Γιατί το αποφεύγω; Διότι δεν μπορώ να κάτσω ήρεμα στην θέση μου, λόγω δικής μου νευρικότητας. Επίσης, έχουν αλλάξει τα ήθη. Στις εμπορικές προβολές πολλοί θεατές, κυρίως νέοι, εδώ στην Πρέβεζα τουλάχιστον, κάνουν φασαρία με τις σακούλες πατατάκια και φωνάζοντας κατά τη διάρκεια της προβολής, Αν μου ξανατύχει, θα μπινελικώσω και δεν το θέλω. Γι' αυτό δεν πήγα στην Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν. Είμαι σίγουρος ότι είναι ταινιάρα. Χέστηκα αν την Ελένη την υποδύεται Αφρικανή ηθοποιός. Την υποδύεται ως ηθοποιός, όχι επειδή είναι μαύρη. Και λυπάμαι που φοβάμαι να γράψω όσα έχω μάθει από τις μελέτες μου στη Φιλοσοφική και κατόπιν μέχρι σήμερα. Φοβάμαι διότι η αμάθεια είναι κτήνος σαρκοβόρο. Και δεν θέλω άλλη ένταση στη ζωή μου. Αρκετή με ταλαιπωρεί, έτσι κι αλλιώς. Απλά, είναι άδικο να μελετάω ιστορία και αρχαίο ελληνικό πολιτισμό όλη μου τη ζωή, και να μου λένε "δεν τα ξέρεις καλά" άνθρωποι αγράμματοι. Ποτέ δεν κοίταξα αφ' υψηλού κανέναν που δεν έχει σπουδάσει, δεν έχω τέτοιο δικαίωμα όπως κανείς δεν το έχει. Αλλά, να τα ακούω ότι είμαι ημιμαθής; Παρά πάει.

ο Τοποτηρητής

(Βασισμένα σε αληθινές εμπειρίες)

Αρχαιολόγοι σάρωναν χωράφι και ανακάλυψαν ταφικούς τύμβους ηλικίας 5.000 ετών (αναδημοσίευση)

 

Με γυμνό μάτι μοιάζουν με απλές καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Κάτω όμως από αυτά τα χωράφια στη Βοημία της Τσεχίας, βρίσκονται χιλιάδες αρχαιολογικοί χώροι, μεταξύ των οποίων δεκάδες νεολιθικοί ταφικοί τύμβοι, πολλοί από τους οποίους έχουν ηλικία περίπου 5.000 ετών.

Πώς τα ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι; Με τη βοήθεια ενός συνόλου τεχνολογικών εργαλείων κατάφεραν να αποκαλύψουν για πρώτη φορά μερικά από τα αρχαιότερα μνημειακά αρχιτεκτονικά έργα της Ευρώπης.  

Πώς με τη βοήθεια της τεχνολογίας ανακάλυψαν θαμμένους ταφικούς τύμβους

Οι ειδικοί γνώριζαν ήδη ότι οι λεγόμενοι μακροί τύμβοι —επιμήκεις ταφικοί λόφοι που ήταν συνηθισμένοι γύρω στο 3000 π.Χ.— υπήρχαν σε όλη τη Βοημία, αλλά απλώς δεν μπορούσαν να τους δουν. Ευτυχώς, μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Archaeological Prospection δείχνει πώς οι τεχνικές τηλεπισκόπησης μπορούν να φέρουν στο φως αυτά τα μέχρι πρότινος κρυμμένα προϊστορικά ταφικά μνημεία, αποκαλύπτοντας ακόμη και τις περιοχές εγκατάστασης γύρω από αυτά.

Συνδυάζοντας εναέρια έρευνα, μαγνητομετρία και αερομεταφερόμενη σάρωση με λέιζερ, «κατέστη δυνατό όχι μόνο να εντοπιστούν ταφικά μνημεία που δεν είναι πλέον αναγνωρίσιμα στο σημερινό τοπίο, αλλά και να ανασυντεθούν βασικές πτυχές της αρχικής τους μορφής, της κατάστασης διατήρησης και της θέσης τους στο τοπίο», έγραψαν οι συγγραφείς της μελέτης.

Η ομάδα των Τσέχων ερευνητών, με επικεφαλής το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Βρότσλαβ, σε συνεργασία με τα πανεπιστήμια Πίλσεν, Χράντετς Κράλοβε και Πράγας, κατέγραψε πρότυπα στην ανάπτυξη των καλλιεργειών, εντόπισε αλλαγές στο υψόμετρο ακόμη και σε επίπεδο εκατοστών και χρησιμοποίησε μαγνητικές έρευνες εδάφους για να χαρτογραφήσει διακυμάνσεις στον μαγνητισμό του εδάφους. Ο συνδυασμός αυτών των μεθόδων αποκάλυψε μια εντελώς νέα νεολιθική εικόνα του τοπίου, ακόμη και σε περιοχές με εντατική καλλιέργεια.

«Οι εναέριες εικόνες, ιδιαίτερα οι λοξές φωτογραφίες, παραμένουν απαραίτητες για την αναγνώριση των χαρακτηριστικών σχεδίων των μακρών τύμβων», έγραψαν οι συγγραφείς, «ενώ η μαγνητική έρευνα προσφέρει κρίσιμες πληροφορίες για την εσωτερική τους δομή, τα κατασκευαστικά στοιχεία και τα συναφή χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων των ταφικών λάκκων που διαφορετικά καλύπτονται από εκτεταμένες καλλιέργειες».

Εντόπισαν 2.900 αρχαιολογικά ευρήματα

Η ομάδα εντόπισε περίπου 2.900 αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή της μελέτης, τα οποία συγκεντρώνονταν σε τέσσερα κύρια σύνολα. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν τα χαρακτηριστικά σημάδια των νεολιθικών μακρών ταφικών τύμβων, ορισμένων από τους αρχαιότερους μνημειακούς τάφους που κατασκευάστηκαν ποτέ στην Κεντρική Ευρώπη.

Μαζί με τους ταφικούς τύμβους, οι ειδικοί δήλωσαν ότι εντόπισαν επίσης κυκλικά μνημεία και άλλες κατασκευές που σχετίζονται με ταφικές πρακτικές, στοιχεία που μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση των τελετουργιών ταφής της εποχής.

«Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν την αξία της τηλεπισκόπησης με πολλαπλές μεθόδους, όχι μόνο ως εργαλείο εντοπισμού αρχαιολογικών θέσεων αλλά και ως μέσο ανασύνθεσης των προϊστορικών στρατηγικών χρήσης γης και των κοινωνικών πρακτικών», έγραψε η ομάδα. «Στην περίπτωση των μακρών τύμβων της Βοημίας, η τηλεπισκόπηση αποκαλύπτει ένα τοπίο διαμορφωμένο από μια επίμονη εννοιολογική διάκριση ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και εκείνον των νεκρών — μια διάκριση που διατηρήθηκε και επαναπροσδιορίστηκε επί χιλιετίες».

πηγή: https://www.iefimerida.gr/

Βιβλία - προτάσεις

 "Πικ νικ στο πλάι του δρόμου" Αρκάντι και Μπορίς Στρουγκάτσκι

Μετάφραση: Γιώργος Πινακούλας (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2026)

"Στάλκερ: τυχοδιώκτης, κλέφτης, παράνομος· επίσης θαρραλέος, διορατικός, με σπάνιες ικανότητες. Αυτός που πηγαίνει εκεί όπου κανείς άλλος δεν τολμά. Ο Ρέντρικ Σούχαρτ είναι ένας από αυτούς: εισέρχεται κρυφά στη μυστηριώδη Ζώνη, απ’ όπου ανασύρει αλλόκοτα αντικείμενα που δείχνουν να αγνοούν τους νόμους της φυσικής, τουλάχιστον έτσι όπως τους γνωρίζει ο άνθρωπος."

Το συγκεκριμένο βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά στη Σοβιετική Ένωση το 1972. Ανήκει στο είδος της επιστημονικής φαντασίας και, όπως μπορεί να μαντέψει κανείς, σχετίζεται με το κινηματογραφικό αριστούργημα του Αντρέι Ταρκόφσκι "Στάλκερ" του 1979. Ο Σοβιετικός σκηνοθέτης, συνεργάστηκε στενά με τους αδερφούς Στρουγκάτσκι, συγγραφείς του βιβλίου για το σενάριο της ταινίας, κάτι που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακό το γεγονός του πόσο διαφέρουν το βιβλίο και η ταινία μεταξύ τους.

Στο βιβλίο, κάποια αόριστη χρονική στιγμή, έχουν εμφανιστεί στον πλανήτη εμφανή σημάδια επίσκεψης εξωγήινων σε διάσπαρτα σημεία αρκετών τετραγωνικών χιλιομέτρων το καθένα. Αυτά τα σημεία οριοθετούνται από τις αρχές ως Ζώνες. Σε αυτές εντοπίζονται τεχνολογικά κατάλοιπα, άγνωστης, για τους γήινους, τεχνολογίας, που μάλιστα δείχνουν να αντιβαίνουν τους φυσικούς νόμους. Αυτά τα αλλόκοτα αντικείμενα κεντρίζουν το ενδιαφέρον των επιστημόνων, αλλά και τυχοδιοκτών οι οποίοι βρίσκουν ευκαιρία για γρήγορο πλουτισμό καθώς πολλά αντικείμενα μέσα στις Ζώνες προσφέρονται για εμπορική αξιοποίηση, λόγου χάρη μπαταρίες που δεν χρειάζονται επαναφόρτιση καθώς απλά, το φορτίο τους δεν εξαντλείται ποτέ. Αυτή όμως η ενασχόληση έχει, φυσικά, το τίμημά της. Αφενός η ζωή και η σωματική ακεραιότητα των Στάλκερ διατρέχει σαφή κίνδυνο, αφετέρου οι απόγονοι των Στάλκερ εμφανίζουν σοβαρές μεταλλάξεις.

Το βιβλίο διαβάζεται ευχάριστα, δεν κουράζει, ενώ δεν εκπίπτει στην κατηγορία του ανώδυνου αναγνώσματος. Υπάρχει παντού ένας ελλοχεύων κίνδυνος, που δεν τον συναντάς, παρά χτίζεται μια κλιμακούμενη ένταση. Στο δε τελευταίο κεφάλαιο, η ένταση κορυφώνεται σε μεγάλη κλίμακα καταλήγοντας, ευτυχώς, σε κάθαρση, που όσο και σε κάποιους και κάποιες φανεί αφελής, προσωπικά την καλοδέχτηκα ως αναγκαία. Συνεπώς το βιβλίο προτείνεται. 

*****

"Πίσω από τα σκυλιά" Μισέλ Πεντινιελί

Μετάφραση: Γιάννης Καυκιάς (Πόλις 2026)

Δεύτερη περιπέτεια της αντισυμβατικής και πεισματάρας ιδιωτικής ντετέκτιβ Ντιου Μποκανέρα που εκδίδεται στα ελληνικά, πάντα με φόντο τη Νίκαια στη Γαλλική Ριβιέρα. Η συμπαθέστατη ηρωίδα ανακαλύπτει το πτώμα ενώς νεαρού πρόσφυγα από την Ερυθραία που δολοφονήθηκε άγρια, αναζητεί συγγενείς του προσπαθώντας να τους ενημερώσει, ενώ παράλληλα μια μητέρα της αναθέτει να βρει την εξαφανισμένη κόρη της. Η Μποκανέρα μαθαίνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάθε πρόσφυγας στην Ευρώπη, λόγω της αδιαφορίας των επίσημων αρχών, ανακαλύπτει την ύπαρξη νεοναζί ομάδων που έχουν βαλθεί να εξολοθρεύσουν όποιον και δεν ανήκει στη λεγόμενη άρια φυλή, αλλά τουλάχιστον παίρνει θάρρος και ελπίδα καθώς συναντά ανθρώπους που δείχνουν έμπρακτα αλληλεγγύη σε ανθρώπους που "δεν θα εγκατέλειπαν την πατρίδα τους αν δεν είχε μετατραπεί σε κόλαση".

Το βιβλίο είναι συναρπαστικό, βαθιά συγκινητικό, αλλά και γεμάτο από το ισοπεδωτικό χιούμορ που λειτουργεί ανακουφιστικά. Είναι σπουδαίο βιβλίο, διαβάζεται εύκολα, αλλά παραμένει στην καρδιά σου και μετά την ανάγνωση.

ο Τοποτηρητής

Ένα ποίημα - Λάμπρος Πορφύρας

 

"Είδα"

Eίδα μια χώρα ξωτικιά στ' ανήσυχο όνειρό μου:

πόσ' όμορφη δε θα το πει ποτέ καμιά ψυχή.

Tο νου μου πήρε κι άφησα το φτωχικό χωριό μου

κι έκανα τάμα μόνο εκεί ν' αράξω· μόνο εκεί.

Tρελλό παιδί ξεκίνησα δεμένο με τα μάγια

του ονείρου μου, κι εγνώρισα τις χώρες του γιαλού,

είδα τις χώρες π' άστραφταν σε κάμπους και σε πλάγια,

μα η χώρα μου, όλο πήγαινα- κι ήτανε πάντ' αλλού.

Διαβάτες μ' ανταμώσανε καλοί και μου 'παν: Mείνε

είν' όμορφη κι η χώρα μας· καιρός ν' αράξεις πια.

είν' όμορφη κι η χώρα σας, διαβάτες, μα δεν είναι

εκείνη που ονειρεύτηκα και με τραβάει μακριά.

Έτσ' είναι. Σύρτε, κι άστε με να σιγοταξιδεύω

και να περνάω μονάχος μου και κάμπους και βουνά,

ίσως τη βρω· μ' αν δεν τη βρω τη χώρα που γυρεύω

μη μου ζητάτε, αδέρφια μου, ν' αράξω πουθενά...

Λάμπρος Πορφύρας

(1879 - 1932)

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Κάνουμε γνωστό στους καταναλωτές της Τ.Κ. Ωρωπού-ΔΕ Λούρου, ότι λόγω απαραίτητων εργασιών αποκατάστασης βλαβών του δικτύου ύδρευσης της Κοινότητας θα υπάρξει μειωμένη πίεση ή και πιθανή παροδική διακοπή υδροδότησης την Δευτέρα 20-07-2026 και μέχρι την ολοκλήρωση των εργασιών. 

Ζητάμε την κατανόηση σας.

Εκ της ΔΕΥΑ Πρέβεζας

Αποφθέγματα του Γουίλιαμ Μπάροουζ

 

Ο Γουίλιαμ Σ. Μπάροουζ ΙΙ (αγγλικά: William Seward Burroughs II‎‎, 5 Φεβρουαρίου 1914 – 2 Αυγούστου 1997) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, ζωγράφος και σεναριογράφος. Το περισσότερο έργο του είναι αυτοβιογραφικό, βασιζόμενο στις προσωπικές του εμπειρίες από τον εθισμό του στο όπιο, γεγονός που σημάδεψε τα τελευταία 50 χρόνια της ζωής του. Καθοριστική παρουσία της Μπητ γενιάς, ήταν ένας αβάν-γκαρντ συγγραφέας που επηρέασε την ποπ κουλτούρα αλλά και τη λογοτεχνία. Το 1984 εκλέχθηκε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας και Ινστιτούτου Γραμμάτων και Τεχνών.

Παρανοϊκός είναι εκείνος που αρχίζει να καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του.

Η μέθοδος για να σκοτώσεις έναν άνθρωπο ή ένα έθνος είναι να σταματήσεις τα όνειρά του. Με τον ίδιο τρόπο που οι λευκοί αντιμετωπίζουν τους ινδιάνους: σκοτώνοντας τα όνειρά τους, τη μαγεία τους, τα προγονικά τους πνεύματα.

Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του ένα παρασιτικό ον που δεν ενεργεί πάντα για το συμφέρον του.

Στη βαθιά λύπη δεν υπάρχει χώρος για συναισθηματισμούς.

Η μόνη βιώσιμη ηθική είναι να κάνεις αυτό που θέλεις να κάνεις.

Υπερβολικά τέλειος για να είναι σεξουαλικά επιθυμητός.

Το να ξέρεις ότι μπορεί να μην τα καταφέρεις… μέσα σ’ αυτή τη γνώση γεννιέται το θάρρος.

Με τι τρέφεται η λεφτομηχανή; Τρώει νεότητα, αυθορμητισμό, ζωή, ομορφιά και, πάνω απ’ όλα, τρώει τη δημιουργικότητα. Τρώει ποιότητα και χέζει ποσότητα.

Το μυαλό σου θα απαντάει τις περισσότερες ερωτήσεις αν μάθεις να χαλαρώνεις και να περιμένεις τις απαντήσεις.

Μερικές φορές η παράνοια απλώς διαθέτει όλες τις πληροφορίες.

Όπως όλα τα αγνά πλάσματα, οι γάτες είναι πρακτικές.

Το εθνικό μας ναρκωτικό είναι το αλκοόλ. Έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε όλα τα άλλα ναρκωτικά με ιδιαίτερο τρόμο.

Ίσως κάθε απόλαυση να είναι απλά ανακούφιση.

Για να μάθεις κάτι καινούργιο, πάρε το μονοπάτι που πήρες χθες.

Το πρόσωπο του Κακού είναι πάντα το πρόσωπο της απόλυτης ανάγκης.

Πρέπει να μάθεις να υπάρχεις χωρίς θρησκεία χωρίς πατρίδα χωρίς συμμάχους.

Στην Αμερική πρέπει ή να είσαι περιθωριακός ή να πεθάνεις από βαρεμάρα.

Αυτό το σύμπαν είναι πολεμικό. Συνεχώς πόλεμος. Αυτή είναι η φύση του. Μπορεί να υπάρχουν και άλλα σύμπαντα που να βασίζονται σε διάφορες άλλες αρχές, αλλά το δικό μας φαίνεται πως βασίζεται στον πόλεμο και στα παιχνίδια. Ουσιαστικά, όλα τα παιχνίδια έχουν εχθρότητα. Με νικητές και ηττημένους.

Μετά από μια ματιά σ’ αυτόν τον πλανήτη, ένας επισκέπτης από το διάστημα θα έλεγε: «Θέλω να δω αμέσως τον υπεύθυνο.»

Ένα αποτελεσματικό αστυνομικό κράτος δεν χρειάζεται αστυνομία.

Η γλώσσα είναι ένας εξωγήινος ιός από το διάστημα.

Ένα ποίημα - Σαπφώ

 

Ζήλια

Ισόθεος στα μάτια μου φαντάζει κείνος ο άντρας

που αντικρύ σου κάθεται κι όλο λαχτάρα

τη γλυκιά φωνή σου σκύβει ακούει, το γέλιο σου

το ποθητό.

Και σπαρταράει για τούτο στα στήθη μέσα μου

η καρδιά. Κι αν πάνω σου στραφεί κλεφτά

το βλέμμα μου, μιλιά απ’ το στόμα μου

δεν βγαίνει.

Άλαλη, τσακισμένη η γλώσσα μου.

Φλόγα λεπτή κάτω απ’ το δέρμα μου το σώμα διαπερνά.

Τα μάτια θάμπωσαν, δεν βλέπουν. Βουίζουνε

τ’ αυτιά μου.

Ιδρώτας λούζει όλα τα μέλη μου.

Σύγκορμη τρέμω. Το πρόσωπό μου πιο πράσινο

κι απ’ το χορτάρι. Λέω δεν θ’ αργήσω

να πεθάνω.

Αλλά, καρδιά μου, υπομονή. Ν’ αντέξεις.

Σαπφώ

(περ.630 π.Χ. - περ.570 π.Χ.)

μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας

πρώτη δημοσίευση: https://www.hartismag.gr/hartis-74/afierwma/ennia-poiimata-tis-sapfws

Στον 6ο όμιλο της Γ’ Εθνικής ο ΠΑΣ Πρέβεζα για τη σεζόν 2026-2027

 

Η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ανακοίνωσε τη σύνθεση των ομίλων της Γ’ Εθνικής για την αγωνιστική περίοδο 2026-2027, με τον ΠΑΣ Πρέβεζα να συμμετέχει στον 6ο όμιλο, ο οποίος συγκεντρώνει ομάδες με μεγάλη ποδοσφαιρική παράδοση, αλλά και ιδιαίτερα ανταγωνιστικά σύνολα από τη Δυτική Ελλάδα και τα Ιόνια Νησιά.

Αναλυτικά, ο 6ος όμιλος αποτελείται από τις εξής ομάδες:

Παναχαϊκή

Παναιγιάλειος

Ατρόμητος Πατρών

Θύελλα Αμπελοκήπων

Παναγρινιακός

Παλληξουριακός

ΠΑΣ Πρέβεζα

Τηλυκράτης

ΑΕ Λευκίμμης

ΟΦ Αγίου Ματθαίου

ΑΟ Πλαταριάς

Άρης Φιλιατών

Η νέα αγωνιστική περίοδος αναμένεται να είναι ιδιαίτερα απαιτητική, με τον ΠΑΣ Πρέβεζα να καλείται να αντιμετωπίσει ιστορικούς συλλόγους, όπως η Παναχαϊκή και ο Παναιγιάλειος, αλλά και γνώριμους αντιπάλους από τα προηγούμενα χρόνια, όπως ο Τηλυκράτης, η ΑΕ Λευκίμμης, ο Παναγρινιακός, ο Άρης Φιλιατών και ο ΟΦ Αγίου Ματθαίου.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι αναμετρήσεις με τον ΑΟ Πλαταριάς και τον Άρη Φιλιατών, ενώ οι εκτός έδρας αγώνες σε Πάτρα, Αίγιο, Κεφαλονιά και Κέρκυρα συνθέτουν ένα απαιτητικό πρόγραμμα μετακινήσεων για την ομάδα.

Το επόμενο βήμα είναι η κλήρωση του αγωνιστικού προγράμματος, από την οποία θα προκύψει το πρόγραμμα των αγώνων και η πρεμιέρα του ΠΑΣ Πρέβεζα στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής για τη σεζόν 2026-2027.

Παναγιώτης Μάργαρης "ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ" στην Πρέβεζα

 

"Ο διεθνούς φήμης κλασικός κιθαρίστας και συνθέτης Παναγιώτης Μάργαρης παρουσιάζει φέτος το νέο του μουσικό εγχείρημα με τον τίτλο «Μεσόγειος».

Την Πέμπτη 16 Ιουλίου στις 21:00 στο Δημοτικό Ναυτικό Μουσείο στην Πρέβεζα.

Ένα αφιέρωμα στα “διαμάντια” της Μεσογειακής μουσικής, εμπλουτισμένα με την αισθητική, το πάθος και την δεξιοτεχνία του κορυφαίου Έλληνα κιθαρίστα.

Πορτογαλέζικα fados και κομμάτια της Κάτω Ιταλίας, θα ενωθούν με ιστορικά τραγούδια μεγάλων δημιουργών όπως Lucio Dalla, Jacques Brel, Nino Rota, Μίκης Θεοδωράκης κ.α. καθώς και με συνθέσεις για solo κιθάρα από την πλούσια δισκογραφία του Παναγιώτη Μάργαρη.

Μαζί του επί σκηνής θα βρίσκεται η εξαιρετική ερμηνεύτρια Κατερίνα Βερβέρη.

Η “Μεσόγειος”, είναι μια μαγική παράσταση που καθηλώνει τους θεατές, αναζωπυρώνει την εσωτερική φλόγα, προκαλεί δυνατή συγκίνηση και διεγείρει την ψυχή και το συναίσθημα. Θα ταξιδέψει κατά τη διάρκεια του 2026 σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό"

Στο Δημοτικό Ναυτικό Μουσείο Πρέβεζας (Παραλιακός δρόμος Βρυσούλας Μαργαρώνας 23) Τηλέφωνο: 2682025330

Την Πέμπτη 16 Ιουλίου στις 21.00.

"Μεσόγειος" - Ένα αφιέρωμα στα διαμάντια της μεσογειακής μουσικής.

Μαζί του επί σκηνής η εξαιρετική ερμηνεύτρια Κατερίνα Βερβέρη.

Προπώληση εισιτηρίων:

1) Σιμούν Βιβλιοπωλείο καφέ ( 21ης Οκτωβρίου 15 τηλ. 2682023780)

2) dB sounds Music store (Κύπρου 17 κ Λεωφ. Ειρήνης τηλ..2682400301)

3) Βιβλιοπωλείο Κύκλος ( Πολυτεχνείου 75 και Κωστή Παλαμά τηλ. 2682061610)

4) Ηλεκτρονικά στο https://www.more.com/.../panagiotis-margaris-mesogeios.../

Τιμές εισιτηρίων:

Προπώληση: 20 ευρώ

Ταμείο την ημέρα της παράστασης: 25 ευρώ

Μειωμένο (φοιτητικό/ΑμεΑ/παιδικό μέχρι 12 ετών και σπουδαστές ωδείων): 15 ευρώ

*Σημείωση: Τα μειωμένα εισιτήρια διατίθενται ηλεκτρονικά μέσω της more.com και την ημέρα της παράστασης στο ταμείο του χώρου, με την επίδειξη των σχετικών εγγράφων.

Δεν ισχύει η αρίθμηση θέσεων

Ατάκτως εριμμένα

 

Δεν έχω δει παρά μονάχα δυο ημίχρονα από όλο το μουντιάλ. Το σκάνδαλο με την αναστολή τιμωρίας για κόκκινη κάρτα για το χατίρι του ραμολιμέντου με το πορτοκαλί μαλλί, επιβεβαιώνει τη ρήση ότι "αν πιάσεις πάτο, ανοίγει καταπακτή και πέφτεις κι άλλο". Μεγάλε Ντιέγκο, καλά τα έλεγες, γι' αυτό σε πετάξανε στα σκυλιά. Ο Ταρντέλι, έστω και τώρα, σε παραδέχτηκε στη δημόσια τηλεόραση στην Ιταλία.

👹

Όλοι όσοι γκρινάζουν για σπρώξιμο στον Μέσσι κλπ, όταν ευνοείται η ομάδα τους δεν βλέπουν τίποτα το μεμπτό.

👹

Σωστά έγραψε ένας φίλος στο facebook: Όταν δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος κάηκε η Αθήνα. Πρώτα ο Βαγγέλης Μάγκος και τώρα το παλληκάρι στο Άργος δολοφονήθηκαν από τους γνωστούς δράστες και κάηκαν τα πληκτρολόγια, Οι καλοθελητές να ξέρουν πως δεν επιθυμώ να καεί καμία πόλη. Απλά τονίζω την απάθεια που επικράτησε.

👹

 Σε ένα βίντεο είδα την μεγάλη Χάνα Άρεντ να δίνει διάλεξη σε φοιτητές σχετικά με την επικράτηση του ολοκληρωτισμού στη Γερμανία του Μεσοπολέμου και γενικότερα. Σε κάποιο σημείο λέει περίπου το εξής: η δύναμη της τυραννίας στηρίζεται στο να μην μπορείς να ξεχωρίσεις, τι είναι ψέμα και τι αλήθεια.

👹

Το πρώτο χρηματιστήριο κινητών αξιών λειτούργησε στο Άμστερνταμ τον 17ο αιώνα και η πρώτη εισηγμένη εταιρία στην ιστορία ήταν η Ολλανδική Εταιρία Ανατολικών Ινδιών. Αυτό σημαίνει πως ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός επινοήθηκε από τους Ολλανδούς. Κι εσύ ονειρεύεσαι να πας στο Άμστερνταμ να γίνεις κόκκαλο από τους μπάφους. Τέτοιος είσαι.

👹

"Δεν υπάρχει εναλλακτική" έλεγε ο Μπλερ. Άμα είσαι καβάλα στο άλογο, τέτοια λές. Να σε δω άμα πέσεις.

👹

"Το χρηματιστήριο είναι παράγοντας ανάπτυξης" έλεγε μια ψυχή. Όπως και το καζίνο στο Λουτράκι.

👹

Η Μπόνι Τάιλερ έφυγε. Θα την θυμάμαι για το Total Eclipse Of The Heart, για το Islands του Μάικ Όλντφινλτ και για το ντουέτο με την Σοφία Αρβανίτη στο "Γιατί Τόση Ερημιά" του Μιχάλη Ρακιντζή. RIP.

👹

Η Πάολα Ρεβενιώτη έζησε κατά τον δαίμονα εαυτής. Πόσους ξέρετε να το έχουν κατορθώσει στη ζωή τους; Και δείχνοντας πάντα αλληλεγγύη στην πράξη και όχι στα λόγια μόνο. RIP.

ο Τοποτηρητής

Ένα ποίημα - Μαχμούντ Νταρουΐς

 

«Κατάσταση Πολιορκίας»

(απόσπασμα)

18

Όταν αποχωρούν τα ελικόπτερα επιστρέφουν τα περιστέρια.

Λευκά, ολόλευκα· χαϊδεύουν τα μάγουλα του ορίζοντα

μ’ ελεύθερα φτερά. Ξαναποκτούν

τη λάμψη τους, την κυριότητά τους

στον ουρανό και στη χαρά. Ψηλά, πολύ ψηλά

πετούν τα περιστέρια ολόλευκα. «Αχ, να ’τανε

αλήθεια αυτός ο ουρανός» [μου φώναξε κάποιος,

περνώντας ανάμεσα σε δύο βόμβες]

19

Αστραφτερός ο ουρανός, όραμα, λάμψη!

Πάντα το ίδιο, πάντα...

Σύντομα θα γνωρίζω αν ήταν τελικά

μια αποκάλυψη όλο αυτό

ή οι στενοί μου φίλοι θα γνωρίζουν

πως έφυγε το ποίημα,

εξαπάτησε τον ποιητή του.

20

[σε κριτικό]: Μην ερμηνεύεις

Τις λέξεις μου, όταν ανακατεύεις

Στο φλιτζάνι σου τη ζάχαρη,

όταν μασουλάς

το τρυφερό κοτόπουλό σου!

Οι λέξεις με πολιορκούν στον ύπνο μου...

Οι λέξεις που δεν προφέρω.

Γράφουν για μένα, κι ύστερα μ’ αφήνουν

να γυρεύω τ’ απομεινάρια του ύπνου μου.

Μαχμούντ Νταρουΐς

(1941 - 2008)

Αρχαιολογικά ψήγματα

 

τοιχογραφία σε τάφο στην Ιερακόπολη της Αιγύπτου κατά την περίοδο Naqada II

Στην Αρχαία Αίγυπτο, μεταξύ 3500 π.Χ.- 3200 π.Χ, στην επονομαζόμενη περίοδο Νακάντα 2, παρατηρούμε τα πρώτα σημάδια που φανερώνουν κατακόρυφη κοινωνική διαστρωμάτωση. Από εκείνη την περίοδο υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα με αναπαραστάσεις πολεμικών δραστηριοτήτων. Π.χ. μαχητής εναντίον εχθρού μαχητή, μαχητής με αιχμαλώτους πισθάγκωνα, τους οποίους πρόκειται να θανατώσει με τη χρήση κεφαλοθραύστη. Καταλαβαίνουμε ότι οι άνθρωποι αρχίζουν να νιώθουν απειλή από άλλες ομάδες ανθρώπων. Επίσης, κατά την ίδια περίοδο χρονολογούνται τάφοι που ξεχωρίζουν από άλλους τάφους της ίδιας περιόδου. Συγκεκριμένα, είναι μεγαλύτεροι σε μέγεθος και διαθέτουν πλούσια κτερίσματα. Για όσους δεν γνωρίζουν, κτερίσματα λέμε κοσμήματα, όπλα και άλλα αντικείμενα τα οποία συνοδεύουν τον νεκρό στην ταφή του. Στα τοιχώματα αυτών των τάφων αναπαριστώνται ανδραγαθήματα του θαμμένου στον τάφο αυτό, στον πόλεμο και στο κυνήγι. Από τα ανωτέρω συνάγουμε ότι κάποιοι άνθρωποι που διέθεταν πολεμικές αρετές απέκτησαν ξεχωριστή θέση μέσα σε ομάδες, στους οικισμούς στους οποίους ζούσαν. Νιώθοντας οι υπόλοιποι την ανάγκη προστασίας από εξωτερικούς κινδύνους, παραχώρησαν εξουσία, άρα και μέρος των ελευθεριών τους, σε πολεμιστές ηγέτες τους οποίους τιμούσαν ακόμη και μετά θάνατον με παραχώρηση πολυτελέστερης ταφής.

ο Τοποτηρητής

αιγυπτιακό γλυπτό της ίδιας περιόδου που αναπαριστά γυναικεία μορφή. η θέση των χεριών απαντά σε πολλές μορφές της περιόδου και πιστεύεται ότι φανερώνει πρόσωπο υψηλού κύρους

«Μπότες, Σπιρούνια και Καυτές Σέλλες» του Μελ Μπρουκς από την Κινηματογραφική Λέσχη της Πρέβεζας

 

«Μπότες, Σπιρούνια και Καυτές Σέλλες» του Μελ Μπρουκς

Ημέρα προβολής: Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026

Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Πρέβεζας

(Παλιά Σφαγεία)

Ώρα έναρξης: 21:30

Είσοδος

Γενική είσοδος: 6 ευρώ

Φοιτητές: 4 ευρώ

Άνεργοι και μαθητές:  Δωρεάν

**************

Πριν ακόμη το χιούμορ αποκτήσει την πολιτική οξύτητα που γνωρίζουμε σήμερα, ο Μελ Μπρουκς απέδειξε πως μια κωμωδία μπορεί να είναι ταυτόχρονα ξεκαρδιστική, ανατρεπτική και βαθιά πολιτική.

Ο Μελ Μπρουκς υπογράφει μια από τις πιο τολμηρές και επιδραστικές σάτιρες στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου, αποδομώντας με αστείρευτη ευρηματικότητα τους μύθους της Άγριας Δύσης και σχολιάζοντας, μέσα από το χιούμορ, τον ρατσισμό, την εξουσία και τα κοινωνικά στερεότυπα. Με αφορμή ένα υποδειγματικά ανατρεπτικό γουέστερν, ο Μπρουκς δημιουργεί μια κωμωδία που εξακολουθεί να προκαλεί γέλιο και ισορροπεί μοναδικά ανάμεσα στην παρωδία, τον παραλογισμό και την αιχμηρή κοινωνική σάτιρα, επιβεβαιώνοντας γιατί θεωρείται σήμερα ένα από τα κορυφαία δείγματα της κινηματογραφικής κωμωδίας όλων των εποχών.

Η προβολή της αποτελεί μια ξεχωριστή ευκαιρία να ξανασυναντήσει το κοινό ένα έργο που δεν φοβήθηκε να αμφισβητήσει τις συμβάσεις, να σαρκάσει την ίδια τη βιομηχανία του Χόλιγουντ και να υπενθυμίσει ότι το γέλιο μπορεί να λειτουργήσει ως η πιο αποτελεσματική μορφή κριτικής.

Ο Σκηνοθέτης

Ο Μελ Μπρουκς (γεν. 1926, Νέα Υόρκη) είναι ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της αμερικανικής κωμωδίας, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός, παραγωγός και συνθέτης. 

Έγινε ευρύτερα γνωστός με την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, «The Producers», η οποία τιμήθηκε με το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου. Ακολούθησαν ταινίες-σταθμοί όπως οι «Μπότες, Σπιρούνια και Καυτές Σέλλες», «Νεαρός Φρανκενστάιν» , «Η τελευταία τρέλα του Μελ Μπρουκς»  και «Η τρελή ιστορία του κόσμου».

Το έργο του χαρακτηρίζεται από αιχμηρό χιούμορ, ευφυείς αναφορές στην ιστορία του κινηματογράφου και έντονο κοινωνικό σχολιασμό. Είναι ένας από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που έχουν κατακτήσει το EGOT, έχοντας τιμηθεί με Έμμυ, Γκράμι, Όσκαρ και Τόνι, διάκριση που υπογραμμίζει τη σπουδαία συμβολή του στον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση. Σήμερα αναγνωρίζεται ως μία από τις πλέον εμβληματικές μορφές της παγκόσμιας κινηματογραφικής κωμωδίας.

Ο Δημήτρης Λογοθέτης στην «Εφ.Συν.»: «Η λογοτεχνία τρόμου ήταν πάντοτε πολιτική» (αναδημοσίευση)

 

«Το σημάδι του θηρίου και άλλες ιστορίες αποικιοκρατικού τρόμου» είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία που διάβασα φέτος και με διαφορά. Πεςριέχει έξι διηγήματα, ιστορίες τρόμου, γραμμένες από Βρετανούς και Αμερικάνους συγγραφείς του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Ως κοινό παρονομαστή αυτές οι ιστορίες έχουν το ότι πηγή του τρόμου αποτελούν κάθε φορά άνθρωποι των αποικιών σε Ασία, Αφρική και Καραϊβική, καθώς και το γεγονός ότι ο Δυτικός αποικιοκράτης αντιμετωπίζει με περισσή αλαζονεία και, βέβαια, περιφρόνιση το ιθαγενές στοιχείο ως ρυπαρό και δαιμονικό. Αναδημοσιεύω από την Εφσυν τη συνέντευξη που έδωσε στον Δημήτρη Παναγόπουλο ο Δημήτρης Λογοθέτης μεταφραστής και επιμελητής της εν λόγω συλλογής διηγημάτων, όπου τονίζει την πολιτική διάσταση που ενυπάρχει στις υπό μετάφραση ιστορίες αλλά και στην λογοτεχνία τρόμου και φανταστικού γενικά.

Δημήτρης Παναγόπουλος

O μεταφραστής και υποψήφιος διδάκτορας Δημήτρης Λογοθέτης εξηγεί, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Το σημάδι του θηρίου και άλλες ιστορίες αποικιοκρατικού τρόμου», πού και πώς εντόπισε ένα πολύ σαφές πολιτικό πρόσημο στα διηγήματα που συγκέντρωσε

– Πώς ξεκίνησε η ιδέα για τη δημιουργία αυτής της ανθολογίας;

Οταν άρχισα να ασχολούμαι συστηματικά με τη μετάφραση –είχε ήδη κυκλοφορήσει το «Αρχαίες μαγείες και άλλες απόκρυφες υποθέσεις» του Αλτζερνον Μπλάκγουντ από τις εκδόσεις Στοχαστής–, σκεφτόμουν ποιο θα μπορούσε να είναι το επόμενό μου βήμα.

Ενας προβληματισμός που είχα τότε ήταν πώς θα έπειθα ένα αναγνωστικό κοινό με αριστερό, μαρξιστικό ή συγγενές υπόβαθρο να διαβάσει κάτι σχετικό με τον τρόμο, σε μια χώρα όπου το φανταστικό και η εν λόγω ιδεολογική παράδοση δεν σχετίζονται. Αποπειράθηκα συνεπώς να αναδείξω την πολιτική διάσταση της φανταστικής λογοτεχνίας, η οποία συχνά παραγνωρίζεται.

Οσον αφορά τις ιστορίες, διάβασα κοντά στα πενήντα διηγήματα για να καταλήξω στα έξι της ανθολογίας, καθώς αναζητούσα υλικό που θα χαρακτηριζόταν από μια κριτική στάση απέναντι στην αποικιοκρατία. Να είναι σαφές, δηλαδή, ότι ο λευκός είναι το πρόβλημα, ότι ο δυτικός κόσμος αποτελεί το αυγό του φιδιού. Ιστορίες οι οποίες θα απογυμνώνουν τη βία, τη θεσμική βία της αποικιοκρατίας· ιστορίες μέσα από τις οποίες θα βλέπουμε το τοπικό στοιχείο να εναντιώνεται, να αντεπιτίθεται και να εκδικείται τον καταπιεστή.

Ετσι, συγκέντρωσα όσες μπορούσα να βρω, όπου παρουσιάζεται σχεδόν πάντα ο ίδιος τύπος πρωταγωνιστή: ένας Δυτικός, μεσοαστός άντρας. Τέτοιοι είναι κυρίως και αυτοί που τις έγραψαν: μεσοαστοί λογοτέχνες, μεσήλικες κατά κύριο λόγο, Αμερικανοί και Βρετανοί. Και βλέπουμε αυτόν τον πρωταγωνιστή να διαπράττει απροκάλυπτα εγκλήματα απέναντι στους αποικιοκρατούμενους, με πολύ σαφές πολιτικό, ιδεολογικό και έμφυλο πρόσημο.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, προκύπτει και μια νέα σχέση ανάμεσα στις ιστορίες, γιατί στο τέλος συνειδητοποιείς ότι όλες συνδέονται έντονα με τη σωματικότητα, με το λεγόμενο body horror. Υπάρχει ο φόβος για την ακεραιότητα του δυτικού σώματος, είτε συμβολικά είτε κυριολεκτικά. Στο μεγαλύτερο μέρος του υλικού αυτό είναι ξεκάθαρο: όλα περιστρέφονται γύρω από τα κορμιά αυτών των ανδρών, αλλά και τον φόβο απέναντι στις ασθένειες που, πηγάζοντας από τις γυναίκες ή τις διεμφυλικές/άφυλες ατομικότητες της Ανατολής, «μολύνουν» και «εκθηλύνουν» το «αρρενωπό» σώμα της Δύσης. Το παραπάνω λειτουργεί παράλληλα με την ανασφάλεια περί πολιτισμικής «επιμόλυνσης». Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι δυτικές αυτοκρατορίες, ιδιαίτερα η βρετανική, αναζητούσαν εξηγήσεις για την παρακμή τους και συχνά τη φόρτωναν στην επαφή τους με «ρυπαρούς» ή «κατώτερους» πολιτισμούς, θεωρώντας ότι αυτή οδηγούσε σε εκφυλισμό.

– Πόσο πολιτικός μπορεί να είναι τελικά ο τρόμος ως λογοτεχνικό είδος;

Για πολλά χρόνια ο τρόμος, όπως και το αστυνομικό, αντιμετωπιζόταν ως παραλογοτεχνία. Το ζήτημα είναι να απομακρυνθούμε από την εικόνα των βιβλίων με τα «δρακουλιάρικα» εξώφυλλα και τις εκδόσεις που δεν έχουν την απαραίτητη επιμέλεια και να επιλέγουμε να δώσουμε στο αναγνωστικό κοινό προσεγμένο υλικό που να εκφράζει έμμεσα ή άμεσα έναν πολιτικό λόγο. Η λογοτεχνία τρόμου ήταν πάντοτε πολιτική, ακόμα κι όταν οι ίδιοι οι δημιουργοί της δεν το συνειδητοποιούσαν. Για παράδειγμα, οι ιστορίες φαντασμάτων ήταν ένα εξαιρετικό όχημα τον 19ο αιώνα και αργότερα, μέσω του οποίου γυναίκες συγγραφείς μπόρεσαν να μιλήσουν δημόσια για την κακοποίηση, την επιλόχειο κατάθλιψη ή τον εγκλεισμό στο σπίτι και στο ψυχιατρείο.

Επίσης, όπως έλεγε και ο Ρόμπερτ Αϊκμαν, οι αλλόκοτες ιστορίες λειτουργούν σαν αντίδοτο σε μια εποχή προβλέψιμη και μηχανιστική. Για μένα αυτό είναι και το βασικό πολιτικό πρόσημο του τρόμου. Δεν είναι λογοτεχνία διαφυγής, αλλά λογοτεχνία αντίδρασης. Γι’ αυτό θεωρώ ότι πρέπει να επιλέγουμε πολύ προσεκτικά τα έργα που εκδίδονται, να υπάρχουν καλές μεταφράσεις, εισαγωγές και επίμετρα, ώστε να αποκατασταθεί η αξία αυτής της λογοτεχνίας και να φανεί ότι πρόκειται για κάτι πολύ ουσιαστικότερο από μια απλή ένοχη απόλαυση.

– Σε μια εποχή όπου συχνά επανεξετάζουμε το παρελθόν με τα σημερινά μας κριτήρια, πώς πιστεύεις ότι πρέπει να προσεγγίζουμε λογοτεχνικά έργα που σήμερα μπορεί να προκαλούν αμηχανία ή αντιδράσεις;

Στην εισαγωγή γράφω ξεκάθαρα ότι αυτό δεν είναι ένα ευχάριστο βιβλίο. Μέσα στα κείμενα εμφανίζονται λέξεις όπως: «νέγρος», «μπάσταρδος», «μαύρο κρέας». Είναι η γλώσσα εκείνης της εποχής. Δεν πρέπει να λογοκρίνουμε τη λογοτεχνία της περιόδου, γιατί πρώτα από όλα δεν πρέπει να ξεχνάμε. Η μνήμη είναι πάρα πολύ σημαντική.

Υπάρχει ένα εξαιρετικό διήγημα του Ρέι Μπράντμπερι, το «Στήλη φωτιάς», που μιλά για τον τελευταίο νεκρό σε έναν κόσμο όπου οι κυβερνήσεις έχουν καταστρέψει όλα τα νεκροταφεία και έχουν εξαλείψει ακόμα και την ιδέα του θανάτου. Οταν ένας νεκρός του 20ού αιώνα ξυπνά και αναζητά έργα του Εντγκαρ Αλαν Πόε και του Χ. Φ. Λάβκραφτ, ανακαλύπτει ότι έχουν καεί, επειδή η κοινωνία δεν θέλει να μιλά για τον τρόμο, τη βία και το κακό. Κατά κάποιον τρόπο, ο Μπράντμπερι δείχνει πως, στην προσπάθεια να περάσουμε σε μια καλύτερη εποχή, καταλήγουμε να κρύβουμε κάτω από το χαλί οτιδήποτε οδυνηρό.

Οι ιστορίες, συνεπώς, που περιλαμβάνονται σε αυτή την ανθολογία θέλουν να μιλήσουν στο δυτικό κοινό με τα στερεότυπα που διατηρούσαν οι τότε ομόλογοί του. Δεν έχουν σκοπό να το διδάξουν, έχουν σκοπό να το τρομάξουν, να κατασκευάσουν ιδεολογίες και συχνά να επικρίνουν. Οφείλουμε να τις κατακρίνουμε για τα προβληματικά τους στοιχεία, αλλά πρέπει να καταλάβουμε και τη λειτουργία που είχαν: να μιλήσουν για τους φόβους του δυτικού ανθρώπου που είναι προβληματικοί από τη φύση τους, αλλά και για τις ανομολόγητες ενοχές που έτρεφε ο τελευταίος όσον αφορά τα εγκλήματα που διέπραξε.

Γενικά πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε τη λογοτεχνία λίγο δυσάρεστη. Δυσάρεστη με την έννοια να εξετάζουμε και ιδιαίτερα επώδυνα κομμάτια μέσα σε αυτήν. Οχι ότι η πραγματικότητα δεν είναι ήδη αρκετά αποκρουστική, αλλά αυτό είναι για μένα ένα ωραίο κομμάτι της μυθοπλασίας και της λογοτεχνίας του φανταστικού: ότι μπορείς να θίξεις πολύ δυσάρεστα ζητήματα μέσα από έναν μύθο.

Πρέπει να υπογραμμίσουμε αυτά τα κομμάτια, να βγάλουμε την αποικιοκρατία, τον πόλεμο, τα έμφυλα ζητήματα στο προσκήνιο. Η αποικιοκρατία ακόμη ισχύει μέσα από τον αμερικανικό επεμβατισμό, μέσα από την υποκίνηση εξεγέρσεων, επαναστάσεων και πολέμων στην Εγγύς και Μέση Ανατολή (βλ. Παλαιστίνη), στη Λατινική Αμερική και στην Αφρική. Απλώς δεν γίνεται με σκλάβους αυτή τη στιγμή, δεν γίνεται με τους ίδιους όρους που γινόταν παλιά. Η εκμετάλλευση είναι πιο έμμεση, αλλά το ίδιο σαφής και πραγματική.

-Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου ως μεταφραστή και επιμελητή;

Τους τελευταίους μήνες από τις εκδόσεις Στοχαστής κυκλοφόρησε, στο πλαίσιο της νέας σειράς λογοτεχνίας τρόμου που επιμελούμαι, της «Rosa Mystica», μια συλλογή διηγημάτων του σπουδαίου Γάλλου συγγραφέα του ύστερου 19ου αι. Βιλιέ ντε Λ’Ιλ-Αντάμ «Η βαμπιρική ψυχή και άλλες βάναυσες ιστορίες» (μτφρ. Ευαγγελία Κουλιζάκη) – το μοναδικό βιβλίο του στα ελληνικά αυτή τη στιγμή. Τα διηγήματα του Βιλιέ εξερευνούν την παρακμή του αστικού κόσμου, τη σαρδόνια διάσταση της πραγματικότητας και την αντίδραση στον ορθολογισμό. Επίσης μετέφρασα για τις εκδόσεις Ερμα το «Ο Βουρκόλακας και άλλα μορμολύκεια», μια ανθολογία για τον Ελληνα βρικόλακα στη δυτική πεζογραφία και συγκεκριμένα για το πώς το απέθαντο σώμα συνδέθηκε με τις δυτικές αντιλήψεις περί ελληνικότητας και λειτούργησε ως μέσο διαμόρφωσης μιας φαντασιακής εικόνας της Ελλάδας. Τέλος, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Στερέωμα, το «Ο απόφοιτος της ζούγκλας – Το πιο επικίνδυνο θήραμα», που συμπεριλαμβάνει δύο διηγήματα που συζητούν την κακοποίηση των ζώων, τον κοινωνικό δαρβινισμό και πάνω απ’ όλα το κυνήγι ανθρώπων από ανθρώπους.

Με την καινούργια σεζόν θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Sestina ένα πρώιμο διήγημα του Αλτζερνον Μπλάκγουντ, συνοδευμένο από ένα επίμετρο σχετικά με το κίνημα για τα γυναικεία δικαιώματα και τον πνευματισμό· από τις εκδόσεις Αίολος μια ανθολογία με διηγήματα του Αρθουρ Μάκεν, αποτέλεσμα πολλών χρόνων μελέτης και επιτόπιας έρευνας, που αποτελείται από τα θραύσματα του magnum opus που δεν έγραψε ποτέ και από τις εκδόσεις Στερέωμα η συλλογή αλλόκοτων διηγημάτων του σημαντικού αρχαιολόγου Alan Wace οι οποίες διαδραματίζονται στην Ελλάδα προ του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

πηγή: https://www.efsyn.gr/