Ένα ποίημα - Σαπφώ

 

Ζήλια

Ισόθεος στα μάτια μου φαντάζει κείνος ο άντρας

που αντικρύ σου κάθεται κι όλο λαχτάρα

τη γλυκιά φωνή σου σκύβει ακούει, το γέλιο σου

το ποθητό.

Και σπαρταράει για τούτο στα στήθη μέσα μου

η καρδιά. Κι αν πάνω σου στραφεί κλεφτά

το βλέμμα μου, μιλιά απ’ το στόμα μου

δεν βγαίνει.

Άλαλη, τσακισμένη η γλώσσα μου.

Φλόγα λεπτή κάτω απ’ το δέρμα μου το σώμα διαπερνά.

Τα μάτια θάμπωσαν, δεν βλέπουν. Βουίζουνε

τ’ αυτιά μου.

Ιδρώτας λούζει όλα τα μέλη μου.

Σύγκορμη τρέμω. Το πρόσωπό μου πιο πράσινο

κι απ’ το χορτάρι. Λέω δεν θ’ αργήσω

να πεθάνω.

Αλλά, καρδιά μου, υπομονή. Ν’ αντέξεις.

Σαπφώ

(περ.630 π.Χ. - περ.570 π.Χ.)

μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας

πρώτη δημοσίευση: https://www.hartismag.gr/hartis-74/afierwma/ennia-poiimata-tis-sapfws