Ένα ποίημα - Μαχμούντ Νταρουΐς

 

«Κατάσταση Πολιορκίας»

(απόσπασμα)

18

Όταν αποχωρούν τα ελικόπτερα επιστρέφουν τα περιστέρια.

Λευκά, ολόλευκα· χαϊδεύουν τα μάγουλα του ορίζοντα

μ’ ελεύθερα φτερά. Ξαναποκτούν

τη λάμψη τους, την κυριότητά τους

στον ουρανό και στη χαρά. Ψηλά, πολύ ψηλά

πετούν τα περιστέρια ολόλευκα. «Αχ, να ’τανε

αλήθεια αυτός ο ουρανός» [μου φώναξε κάποιος,

περνώντας ανάμεσα σε δύο βόμβες]

19

Αστραφτερός ο ουρανός, όραμα, λάμψη!

Πάντα το ίδιο, πάντα...

Σύντομα θα γνωρίζω αν ήταν τελικά

μια αποκάλυψη όλο αυτό

ή οι στενοί μου φίλοι θα γνωρίζουν

πως έφυγε το ποίημα,

εξαπάτησε τον ποιητή του.

20

[σε κριτικό]: Μην ερμηνεύεις

Τις λέξεις μου, όταν ανακατεύεις

Στο φλιτζάνι σου τη ζάχαρη,

όταν μασουλάς

το τρυφερό κοτόπουλό σου!

Οι λέξεις με πολιορκούν στον ύπνο μου...

Οι λέξεις που δεν προφέρω.

Γράφουν για μένα, κι ύστερα μ’ αφήνουν

να γυρεύω τ’ απομεινάρια του ύπνου μου.

Μαχμούντ Νταρουΐς

(1941 - 2008)