Λυπάμαι που εδώ και πολλά χρόνια αποφεύγω να πηγαίνω σινεμά. Γιατί το αποφεύγω; Διότι δεν μπορώ να κάτσω ήρεμα στην θέση μου, λόγω δικής μου νευρικότητας. Επίσης, έχουν αλλάξει τα ήθη. Στις εμπορικές προβολές πολλοί θεατές, κυρίως νέοι, εδώ στην Πρέβεζα τουλάχιστον, κάνουν φασαρία με τις σακούλες πατατάκια και φωνάζοντας κατά τη διάρκεια της προβολής, Αν μου ξανατύχει, θα μπινελικώσω και δεν το θέλω. Γι' αυτό δεν πήγα στην Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν. Είμαι σίγουρος ότι είναι ταινιάρα. Χέστηκα αν την Ελένη την υποδύεται Αφρικανή ηθοποιός. Την υποδύεται ως ηθοποιός, όχι επειδή είναι μαύρη. Και λυπάμαι που φοβάμαι να γράψω όσα έχω μάθει από τις μελέτες μου στη Φιλοσοφική και κατόπιν μέχρι σήμερα. Φοβάμαι διότι η αμάθεια είναι κτήνος σαρκοβόρο. Και δεν θέλω άλλη ένταση στη ζωή μου. Αρκετή με ταλαιπωρεί, έτσι κι αλλιώς. Απλά, είναι άδικο να μελετάω ιστορία και αρχαίο ελληνικό πολιτισμό όλη μου τη ζωή, και να μου λένε "δεν τα ξέρεις καλά" άνθρωποι αγράμματοι. Ποτέ δεν κοίταξα αφ' υψηλού κανέναν που δεν έχει σπουδάσει, δεν έχω τέτοιο δικαίωμα όπως κανείς δεν το έχει. Αλλά, να τα ακούω ότι είμαι ημιμαθής; Παρά πάει.
ο Τοποτηρητής
(Βασισμένα σε αληθινές εμπειρίες)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου