Γύρω στις έντεκα, κι ενώ η κίνηση στην προκυμαία,..., είχε αυξηθεί πολύ, έγινε κάτι που τους χαροποίησε όλους: Στα ανοιχτά του κάστρου φάνηκε το τελευταίο πλοίο της Messageries Maritimes, η οποία είχε πάρει κι επίσημα την άδεια να στείλει το πλοίο στο νησί, το Περσέπολις. Δεν ήταν δυνατόν να το δει κανείς καθαρά από την προκυμαία, φαινόταν όμως αν κοίταζες με προσοχή το τρέμουλο αστό φως από τις λάμπες του. Όλοι έτρεξαν στις κούτες τους, στις κασέλες τους, στις οικογένειές τους. Δεν πέρασε πολλή ώρα και η πρώτη βάρκα του Λάζαρου, του κεχαγιά βαρκάρη, ξεκίνησε για το καράβι με τους επιβάτες και τα πράγματά τους. Όποιος άλλος ήθελε να εγκαταλείψει το νησί, όρμησε στη δεύτερη βάρκα, πράγμα που οδήγησε σε σπρωξιές και καβγάδες ανάμεσα στους υποψήφιους επιβάτες και στους φύλακες του τελωνείου, τους στρατονόμους, και τους πυροσβέστες που ήταν παρόντες. Πάντως, έπειτα από λίγο απομακρύνθηκε από την προκυμαία και η δεύτερη βάρκα του Λάζαρου και χάθηκε στο απέραντο σκοτάδι.
Ήταν μια στιγμή τρομακτικής μοναξιάς. Όσοι ήταν στην προκυμαία - υπολογίζουμε γύρω στα πεντακόσια άτομα - κατάλαβαν βαθιά μέσα τους ότι είχε φύγει και το τελευταίο καράβι κι ότι είχαν απομείνει στο νησί, μόνοι με την πανούκλα. Μερικές οικογένειες, πιστεύοντας τις φήμες που οι ίδιες είχαν κατασκευάσει, περίμεναν μέχρι το πρωί να έρθουν κι άλλα πλοία. Κάποιοι άλλοι περίμεναν να ξημερώσει γιατί θα ήταν πολύ δύσκολο να γυρίσουν στα σπίτια τους μες στο σκοτάδι. Όμως οι περισσότεροι φόρτωσαν τα πράγματά τους στους αραμπάδες, κι όσοι δε βρήκαν αραμπά γύρισαν περπατώντας σιωπηλοί στα σπίτια τους. (Το ενδιαφέρον είναι ότι εκείνο το βράδυ κανείς δε συνάντησε τον άντρα που με τον τορβά στο χέρι σκόρπιζε τα ποντίκια και την πανούκλα στην πόλη.) Για αρχές Μαΐου η νύχτα ήταν κρύα, ανατριχιαστική. Ο άνεμος σφύριζε ανάμεσα στα άδεια σπίτια της πόλης.
Ορχάν Παμούκ
"Νύχτες πανούκλας" (μετάφραση: Στέλλα Βρετού) (Πατάκη 2022)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου