Στενοχωρήθηκα με την είδηση ότι πέθανε ο ηθοποιός Νίκος Καλογερόπουλος. Όχι ότι είχα ποτέ την ευκαιρία να τον συναντήσω από κοντά. Η στενοχώρια μου είναι εκείνη ενός θαυμαστή της τέχνης του εκλιπόντος. Τι να λέμε τώρα, ηθοποιός από τους λίγους στον τόπο μας. Άφησε παρακαταθήκη ένα σωρό ρόλους σημαδεμένους με το σπάνιο ταλέντο του. Στο Ρεμπέτικο, στο συγκλονιστικό Μάθε Παιδί Μου Γράμματα, στο Κάμπινγκ με τον διπλό ρόλο (ο Μάιμος και ο εκπαιδευτής αλόγων), στο Λούφα και Παραλλαγή. Ακόμα και στη Θηλυκή Εταιρεία πάλι του Νίκου Περάκη, ο Νίκος Καλογερόπουλος έχει έναν ρόλο μικρό σε λεπτά εμφάνισης μέσα στην ταινία, αλλά είναι αυτός που κλέβει την παράσταση - κλισέ αλλά και πραγματικότητα. Μεγάλος εραστής του ρεμπέτικου έπαιζε και ο ίδιος σε σχήματα, έχοντας αφήσει και δισκογραφικό αποτύπωμα.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο έργο του ήταν οι Ιππείς της Πύλου. Δυσκολεύομαι να βρω λέξεις που να περιγράψουν το πόσο συναρπαστική ταινία είναι. Την έκανε ολόκληρη όπως την είχε στο μυαλό του, και ξεπαραδιάστηκε. Είναι θλιβερή η αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίστηκε από τους τότε κριτικούς. Για να μιλήσω για μένα, πληροφορήθηκα την ύπαρξη της από έναν φίλο, αρκετά αφότου έπαψε να έχει διανομή. Λυπάμαι πολύ, αλλά κατά τη γνώμη μου το ελληνικό σινεμά έχασε έναν αληθινά ρομαντικό Εραστή της Τέχνης. Θα τον θυμόμαστε για πάντα.
ο Τοποτηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου