Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2026

Το κοπί τι πίτα!

Χθες κόψαμε τη βασιλόπιτα του double bill Αποθήκη και Τοποτηρητής. Ένα ροκ μπαρ που παίζει μουσικές που παίζει να μην παίζουν πουθενά αλλού και ενός κάποτε σάιτ και πλέον μπλογκ που καταγράφει τις εμμονές του γράφοντος με κυριότερη την εμμονή να φέρει την ποίηση ως τρόπο ζωής - το αν το πετυχαίνει, είναι άλλο θέμα. Μας τίμησαν φίλοι πολύτιμοι και ανεκτίμητοι και μαζί βάζουμε και εκείνους που για τον χι ψι λόγο δεν κατάφεραν να παρευρεθούν. Εμείς θα είμαστε ακόμα εδώ για όσο αντέχουν τα πόδια και τα σωθικά μας. Στο τέλος μόνο η αγάπη μένει. Συνεχίζουμε λοιπόν!

ο Τοποτηρητής













Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026

Ατάκτως ...πεταμένα!

 


Πήραμε πρέφα ότι ο Κωνσταντίνος Αργυρός έκανε sold out το Royal Albert Hall του Λονδίνου;

Πριν την πανδημία, μια μαθήτρια - τότε - Λυκείου, όταν τη ρώτησα τι μουσική ακούει, μου λέει, ακούω κλασικό ροκ. Δηλαδή, την ξαναρωτάω, Ντορς και Λεντ Ζέπελιν; Όχι, μου λέει, Νιρβάνα και Ρεντ Χοτ Τσίλι Πέπερς... Άλλος για το φασκόμηλο;

Όταν ξαναβγήκε ο Τραμπ, ντελιβεράς μου λέει, να δεις θα τερματίσει τον πόλεμο. Όπερ έδει δείξαι.

Η Γροιλανδία ανήκει στις πολικές αρκούδες της!

Μήνυμα προς συγκεκριμένα άτομα: Μην είστε τόσο μαλάκες.

Για όλα φταίνε οι κλίκες. Η δικιά μας; Δεν είναι κλίκα, είναι ...παρέα που, φυσικά, γράφει ιστορία! Σαββόπουλε, την κατάρα μου να 'χεις.

Ένας πολύ παλιός στίχος των Ντιπές Μοντ έλεγε: Δεν θέλω να σπείρω βλάσφημες φήμες, αλλά νομίζω πως ο Θεός έχει μια αρρωστημένη αίσθηση του χιούμορ και όταν πεθάνω, περιμένω να τον δω να γελάει. Είπατε τίποτα;


ο Τοποτηρητής

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2026

Περικοπές από το "Αντιλεξικό Νεοελληνικής Χρηστομάθειας" του Δημοσθένη Κούρτοβικ (εκδ. Νεφέλη)

 



Ιδεολογία

Ένα λογοτεχνικό έργο που γράφτηκε για να υπηρετήσει μια ορισμένη ιδεολογία δεν είναι απαραίτητα κακό. Αν όμως είναι καλό, δεν είναι επειδή υπηρετεί μια ορισμένη ιδεολογία.

Εφόσον η λογοτεχνία υπερασπίζεται την πολυπλοκότητα της ζωής απέναντι σε κάθε απλούστευση και σχηματοποίηση, θα είναι πάντα ξένη κατά τη φύση της προς τα συντεταγμένα και κλειστά συστήματα ιδεών που ονομάζονται ιδεολογίες. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει καθόλου ότι είναι ξένη προς τις ίδιες τις ιδέες, τους σπασμούς που τις γέννησαν και τις περιπέτειες που τους επιφυλάσσει η ζωή.

Κακοπιστία

Γιατί τάχα μια κριτική πρέπει να είναι καλόπιστη για να θεωρείται θεμιτή; Μήπως η κακοπιστία, η προκατάληψη, η έχθρα, τα αντίθετα συμφέροντα δεν είναι, συχνά, ισχυρότερα κίνητρα απ' όσο η "καλοπιστία" για να πει κανείς σωστά, αν και δυσάρεστα πράγματα; Αν μας ενδιαφέρει η αλήθεια, ας δεχτούμε προκαταβολικά ότι κάθε κριτική είναι κακόπιστη και ας εξετάσουμε την ουσία των επιχειρημάτων της. Το Κακό μπορεί θαυμάσια να μπει στην υπηρεσία του Καλού!

Μεταμοντερνισμός

Μεταμοντερνισμός είναι η αποδοχή όλων των στυλ και η απόρριψη όλων των περιεχομένων. Είναι το ύφος της μακάριας, συναινετικής αφασίας που ονομάζεται καταναλωτική κοινωνία.

Στο εξωτερικό, τον εισηγήθηκαν φιλόσοφοι και λογοτέχνες. Στην Ελλάδα, τον εισηγήθηκε το περιοδικό Κλικ.

Υποστηρίζει την ισοτιμία όλων των στυλ, όλων των αξιών και όλων των ερμηνειών. Με άλλα λόγια, υποστηρίζει το κυρίαρχο στυλ, τις κυρίαρχες αξίες και τις κυρίαρχες ερμηνείες

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2026

Osibisa "Monsore" LP, Digital Album


 

Το Σάββατο που μας πέρασε μπήκα στα διαδικτυακά ψαχτήρια με σκοπό να ψωνίσω μουσική. Επιλέγω την πλατφόρμα του bandcamp.com όταν θέλω να ψάξω καινούργιες κυκλοφορίες και, γενικά, για πράγματα που δεν ξέρω. Τσίμπησα, λοιπόν, το νέο άλμπουμ των Sault με τίτλο "Chapter 1" και ένα ριμάστερ του δίσκου "Monsore" των Αφρικανών Osibisa. Σ' αυτό θέλω να σταθώ.


Οι Osibisa ιδρύθηκαν το 1969 στο Λονδίνο και είχαν ως κεντρική φιγούρα των σαξοφωνίστα Τέντι Οσει με καταγωγή από την Γκάνα. Σύμφωνα με όσα διαβάζουμε γι' αυτούς, γνώρισαν μεγάλη, διεθνή επιτυχία στα 70ς παίζοντας ένα μείγμα αφρικανικών ρυθμών και μελωδιών με επιρροές από το ροκ, την τζαζ και το φανκ. Η πρώτη φάση της ύπαρξης του γκρουπ έληξε το 1988 με το άλμπουμ Movements. Μετά από επτά ολόκληρα χρόνια, στα 1995, επανάκαμψαν με το άλμπουμ που ψώνισα με τίτλο, θυμίζω, "Monsore".  Το άλμπουμ αυτό καθώς και όσα ακολούθησαν κυκλοφόρησαν κυρίως σε CD και, κατά πως φαίνεται, σε βινύλιο, δίχως, όμως, να δοθεί η δέουσα προσοχή στην επιμέλεια της βινυλιακής έκδοσης. Να μη σας φαίνεται περίεργο, τότε κάτι τέτοια γινόταν κατά κόρον. Τέλος πάντων, στα 2015, ο Τέντι Οσει αποφάσισε να καλύψει το, οποίο, απωθημένο του και άρχισε να ασχολείται με την καινούργια επεξεργασία των παλιών ηχογραφήσεων προκειμένου να τύχουν της βινυλιακής έκδοσης που τους αξίζει.


Το άλμπουμ που τσίμπησα, το βρήκα στο προφίλ που διατηρεί στο bandcamp.com η βρετανική ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Charly Records που ιδρύθηκε το 1974 και ειδικεύεται σε επανεκδόσεις κλασικών δίσκων αλλά και κρυμμένων αριστουργημάτων που δεν αναγνωρίστηκαν στον καιρό τους και τώρα διεκδικούν τη δικαίωση τους. Το "Monsore" αποτελείται από οκτώ κομμάτια συν δύο επανεκτελέσεις. Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο είναι ένα νοσταλγικό, μελωδικό τραγούδι πολύ κοντά στην αφρικανική παραδοσιακή μουσική με τη διαφορά ότι σε ένα γύρισμα φανερώνεται η επίδραση της Δυτικής αρμονίας. Σε αυτό το τραγούδι όπως και στα επόμενα πιο ρυθμικά και πιο ηλεκτρικά ενορχηστρωμένα κομμάτια κυριαρχεί ο γλυκός ήχος της αφρικανικής άρπας. Φυσικά, τα παραδοσιακά κρουστά ξεσηκώνουν αλλά ακόμα δεν κυριαρχούν καθώς ο ήχος είναι κοντά στο φανκ/ροκ των τελών 80ς και αρχών 90ς. Στα μισά του δίσκου ξεκινά το υπέροχο χάσιμο με τα αφρικανικά κρουστά ενώ τα ηλεκτρικά όργανα απουσιάζουν. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω την πολυρυθμία που απλώνεται σε τρία οργανικά κομμάτια. Απλά μαγεία. Τέλος, στο τελευταίο κομμάτι βλέπουμε μια καλοδεχούμενη δοκιμασία της μπάντας στο βρετανικό φανκ/χιπ χοπ των αρχών της δεκαετίας του 1990. 


Το μόνο παράπονο που έχω να μοιραστώ μαζί σας, είναι το απαγορευτικό κόστος των μεταφορικών για να έρθει το LP από το Λονδίνο στην Ελλάδα. Ενώ το LP κοστίζει 24 λίρες στερλίνες, δηλαδή περίπου 27 ευρώ, τα μεταφορικά κοστίζουν 20 ευρώ. Αν το παράγγελνα θα μου ερχόταν 47 ευρώ. Δεν νομίζω ότι φταίει μονάχα το περιβόητο Μπρέξιτ, καθώς παραγγελίες από χώρες όπως πχ Κροατία, Γερμανία κλπ χρεώνουν μεταφορικά ύψους 13 με 15 ευρώ. Συνεπώς, έριξα τα μούτρα μου και αγόρασα το digital album, δηλαδή mp3 στα 320 kbps για εννιά λίρες, δηλαδή 11 ευρώ συν φορολογία, φτάνουμε στα 14 ευρώ. Με τις υγείες μου αλλά η μουσική είναι υπέροχη και πρέπει να στηρίζονται και όλοι οι δημιουργοί/τεχνικοί κλπ. Κρίμα μόνο γιατί έχει καταπληκτικό εξώφυλλο.

ο Τοποτηρητής


https://charlyrecords.bandcamp.com/album/monsore?search_item_id%3D515017081%26search_item_type%3Da%26search_match_part%3D%253F%26search_page_id%3D5045809792%26search_page_no%3D0%26search_rank%3D5=

Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2026

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας παρουσιάζει, την ταινία του Μπόγκνταν Μουρεζάνου “Η Νέα Χρονιά που δεν Ήρθε Ποτέ”

 



Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας παρουσιάζει, την ταινία του Μπόγκνταν Μουρεζάνου, 

 “Η Νέα Χρονιά που δεν Ήρθε Ποτέ”, 

Ημέρα προβολής: 21 Ιανουαρίου 2026

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος

Γενική Είσοδος: 6 ευρώ

Φοιτητές: 4 ευρώ

Άνεργοι, Μαθητές: Δωρεάν


Πέντε μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 1989, οι κάτοικοι της Τιμισοάρα έχουν ξεσηκωθεί κατά του καθεστώτος του Νικολάι Τσαουσέσκου. Ο στρατός έχει ανοίξει πυρ κατά των διαδηλωτών και η κατάσταση έχει βγει εκτός ελέγχου, με όλη την υπόλοιπη χώρα να μαθαίνει τις εξελίξεις μέσω ξένων ραδιοφωνικών σταθμών. Κι ενώ οι δρόμοι είναι γεμάτοι διαδηλωτές και σφύζουν από ζωή, μέσα στα κρύα σπίτια που δεν έχουν θέρμανση, οι οικογένειες δυσφορούν και δίνουν μάχη με προσωπικές τους συγκρούσεις και την πανταχού παρούσα Σεκουριτάτε. 

Οι χαρακτήρες του Μουρεζάνου είναι όλοι τους άνθρωποι της διπλανής πόρτας, βιοπαλαιστές και κοινοί θνητοί - μια υπενθύμιση πως οι επαναστάσεις γεννιούνται και ανθίζουν στα λαϊκά στρώματα. Στο Φιλμ έξι φαινομενικά ασύνδετες ζωές διασταυρώνονται με απρόσμενους τρόπους και καθώς οι εντάσεις φτάνουν στο απροχώρητο μια εκρηκτική στιγμή τους ενώνει.

Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Μουρεζάνου απέσπασε για το οξύ της χιούμορ και το δηκτικό πολιτικό σχολιασμό, σειράς βραβείων μεταξύ των οποίων το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας - Orizzonti  και το Βραβείο FIPRESCI, στο Φεστιβάλ Βενετίας 2024.


Ο Σκηνοθέτης

Ο Μπόγκνταν Μουρεζάνου, γεννημένος το 1974, είναι Ρουμάνος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Ξεκίνησε την καριέρα του ως συγγραφέας κερδίζοντας σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία στη χώρα του, εργάστηκε στη διαφήμιση και στη συνέχεια ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Στο σινεμά έκανε το ντεμπούτο του το 2008, γράφοντας το σενάριο της ταινίας Torta Umana. Το 2020 η ταινία του Cadoul de Cracium ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας. Έχει υπογράψει το σενάριο και την σκηνοθεσία πολλών ακόμη ταινιών, μικρού και μεγάλου μήκους, ενώ είναι γνωστός και για τα animation του.

Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2026

Ένα ποίημα για την Κυριακή




Θέλω να νιώσω το μαζί 

Το μοίρασμα της χαράς και της λύπης 

Θέλω να ζήσω την ένωση 

Δυο κορμών ιδρωμένων 

Την ηλεκτρική εκκένωση 

Που συνοδεύει κάθε ένταση 

Είτε για καλό 

Είτε από ασυνεννοησία 

Θέλω να βλέπω το καθρέφτισμα μου

Μέσα σε μάτια υγρά και ηλεκτρισμένα 

Θέλω να ακούω 

"Δεν πειράζει 

Έχεις εμένα"

Θέλω να περνάω τον καιρό μου

Μαζί με ένα πλάσμα 

Για το οποίο να αξίζει 

"Να κόψω το μουστάκι μου"

Ίσως αυτό να είναι ευτυχία τελικά 


Κ.Μ.

Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026

THE SOPHS - GOLDSTAR | Στις 13 Μαρτίου των ντεμπούτο άλμπουμ μιας από τις πιο συναρπαστικές ανερχόμενες μπάντες

 

Πάνε χρόνια που δεν έχω πετύχει ροκ συγκρότημα - καινούργιο έτσι; - που να αποτελείται από τσογλάνια. Η τελευταία φορά ήταν με τους Strokes. Οι οποίοι όμως, καθότι Νεοϋορκέζοι και μάλιστα από τα ανώτερα στρώματα, είχαν μπόλικη αφ' υψηλού αλαζονεία. Ωσαννά ο Κύριος, με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω τους The Sophs από το Λος Άντζελες, που στις 13 Μαρτίου βγάζουν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Goldstar" για λογαριασμό της θρυλικής λονδρέζικης εταιρίας Rough Trade. Τελευταίο τους τραγούδι - βίντεο μοιάζει σαν ο Ενρίκε Ιγγλέσιας να τραγουδάει στους Blink-182, αλλά με καλό τρόπο

Ακούστε το τραγούδι παρακολουθώντας το εξωφρενικό βίντεο που το συνοδεύει:

https://www.youtube.com/watch?v=iEqD9L63I1I&list=PLnsoVYT9xNB9twuSGq2ITcMzt_UV4M4GP&index=1


Δεν είναι δήθεν, είναι αληθινά κωλόπαιδα και παρτάλια. Έχουν χιούμορ, καθότι ανατράφηκαν στο Λος Άντζελες - εξαίρεση αποτελεί η Κιμ Γκόρντον. Απλά δείτε τους. Δεν έχει να κάνει με μοδάτα κουρέματα, ρούχα και αηδίες σχετικές με "indie credibility". Μπορεί να γελιέμαι, αλλά στα μάτια μου είναι αυθεντικές μούρες. Βαριούνται να ποζάρουν και δεν φαίνονται να πέρνουν τους εαυτούς τους ιδιαίτερα στα σοβαρά, για να μην πω καθόλου. Από μένα είναι "Ναι"!

ο Τοποτηρητής


Άλλα βίντεο: 

https://www.youtube.com/watch?v=eS4Vj_GEuBQ&list=PLnsoVYT9xNB9twuSGq2ITcMzt_UV4M4GP&index=6


https://www.youtube.com/watch?v=k0eCKJJOEoM&list=PLnsoVYT9xNB9twuSGq2ITcMzt_UV4M4GP&index=5


https://www.youtube.com/watch?v=C-a3QcVY5qA&list=PLnsoVYT9xNB9twuSGq2ITcMzt_UV4M4GP&index=2


Δελτίο Τύπου

Το εξαμελές συγκρότημα από το Λος Άντζελες, The Sophs, έχει αποκτήσει τη δική του φήμη από τη στιγμή που υπέγραψε στη Rough Trade Records, εξαιτίας των demos του - τα οποία έστειλαν με ένα ψυχρό email στους επικεφαλής της δισκογραφικής, Geoff Travis και Jeannette Lee, πριν καν δώσουν την πρώτη τους συναυλία. Μετά τις περσινές κυκλοφορίες των singles “I’M YOUR FIEND”, “SWEAT” και “DEATH IN THE FAMILY”, καθώς εμφανίσεις σε όλο τον κόσμο, το συγκρότημα είναι έτοιμο να κυκλοφορήσει το ντεμπούτο άλμπουμ του με τίτλο GOLDSTAR, που θα είναι διαθέσιμο στις 13 Μαρτίου 2026.

Επιπλέον, κυκλοφόρησαν και το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ: ένα άγριο, εκρηκτικό τραγούδι με έντονα λατινογενή ηχητικά στοιχεία. Συνοδεύεται από βίντεο, γυρισμένο και σκηνοθετημένο από τον συνεργάτη τους Eric Daniels. Ο frontman των The Sophs, Ethan Ramon, εξηγεί: «Το GOLDSTAR είναι ο χειρότερος άνθρωπος που ξέρεις και φωνάζει στον Θεό να του δώσει ένα σημάδι ότι είναι καλός. Με έναν σκόπιμα όχι σοβαρό τρόπο, θέλουμε το τραγούδι να προκαλεί το ίδιο ερώτημα που θέτει και ο δίσκος: αν είσαι καλός άνθρωπος για λάθος λόγους, μειώνει αυτό την καλοσύνη σου;»


Η ωμή ειλικρίνεια του συγκροτήματος, οι δυνατές και παρεμβατικές σκέψεις του, καθώς και ο συνδυασμός πολλών διαφορετικών μουσικών ειδών τράβηξαν αμέσως την προσοχή των ιδρυτών της Rough Trade, Geoff Travis και Jeannette Lee. Όταν ο Ramon έστειλε ένα demo reel στις αγαπημένες του indie δισκογραφικές, δεν περίμενε καμία απάντηση. Όμως, ο Travis και η Lee του απάντησαν την επόμενη κιόλας μέρα, ζητώντας του να κανονίσουν μια κλήση.

Οι άνθρωποι της Rough Trade άκουσαν μια δημιουργικότητα και μια ποικιλία - καθώς και μια στάση «μην περιμένεις να φερθώ όμορφα» - που θα μπορούσε να εξασφαλίσει στους The Sophs, δηλαδή τους Ethan Ramon (φωνή), Sam Yuh (πλήκτρα), Austin Parker Jones (ηλεκτρική κιθάρα), Seth Smades (ακουστική κιθάρα), Devin Russ (ντραμς) και Cole Bobbitt (μπάσο), μια θέση σχεδόν σε οποιαδήποτε σκηνή. Ανά πάσα στιγμή, οι The Sophs περνούν από pop-punk, εκρήγνυνται σε funk, ή μιλούντραγουδιστά στο κοινό. Ο ενθουσιασμός τους για κάθε εκδοχή είναι εμφανής, ενώ η πλούσια και γεμάτη φωνή του Ramon προσαρμόζεται επιδέξια σε αμέτρητες κατηγορίες.

Τα περισσότερα τραγούδια των The Sophs δεν αφήνουν τον ακροατή να χαλαρώσει - κυρίως γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα ακολουθήσει.

Σταθερή πολιτική για την προστασία της ανθρώπινης ζωής – Διαρκής ενίσχυση και συντήρηση του δικτύου απινιδωτών σε όλο τον Δήμο Πρέβεζας

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 



Η προστασία της ανθρώπινης ζωής αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα για τον Δήμο Πρέβεζας και τη Δημοτική Αρχή, με τον Δήμαρχο Πρέβεζας κ. Νίκο Γεωργάκο να ακολουθεί διαχρονικά μια συνεπή και στοχευμένη πολιτική για την ανάπτυξη ενός όσο το δυνατόν πιο εκτεταμένου, λειτουργικού και άμεσα προσβάσιμου δικτύου εξωτερικών απινιδωτών, σε όλη τη δημοτική επικράτεια.


Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, ο Δήμος Πρέβεζας προχώρησε στις 09/01/2026 σε έλεγχο και αντικατάσταση των αναλώσιμων υλικών όλων των εξωτερικών απινιδωτών που είναι εγκατεστημένοι στις Δημοτικές Ενότητες Πρέβεζας, Λούρου και Ζαλόγγου, διασφαλίζοντας τη σωστή, ασφαλή και απρόσκοπτη λειτουργία τους σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.


Τον έλεγχο πραγματοποίησε ο αρμόδιος υπάλληλος του Δήμου, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι όλες οι συσκευές βρίσκονται σε άριστη κατάσταση και είναι πλήρως λειτουργικές, έτοιμες να χρησιμοποιηθούν άμεσα για τη σωτηρία ανθρώπινης ζωής.


Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο των δράσεων του Δήμου για την ενίσχυση της δημόσιας ασφάλειας, με τον Δήμο Πρέβεζας να έχει την ευθύνη της συντήρησης, της καλής λειτουργίας και της άμεσης διαθεσιμότητας των απινιδωτών που βρίσκονται υπό την εποπτεία του.


Ενημέρωση των πολιτών – Κρίσιμος παράγοντας ζωής

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συνεχή και ουσιαστική ενημέρωση όλων των δημοτών σχετικά με τα σημεία στα οποία είναι τοποθετημένοι οι απινιδωτές. Η γνώση της θέσης τους μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική σε κρίσιμες στιγμές.


Για τον λόγο αυτό, όλοι οι απινιδωτές του Δήμου Πρέβεζας είναι καταγεγραμμένοι και εμφανίζονται σε διαδραστικό χάρτη στην ιστοσελίδα του ανθρωπιστικού οργανισμού KIDSSAVELIVES, επιτρέποντας την άμεση και εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία από κάθε πολίτη: https://kidssavelives.gr/aed/


Σημεία τοποθέτησης απινιδωτών

Οι απινιδωτές του Δήμου Πρέβεζας βρίσκονται στα εξής σημεία:

    • Μποσιώλης Παύλος (Φαρμακείο) – Καρυωτάκη 5

    • Μαγκλάρας Ηλίας (Φαρμακείο) – Σπηλιάδου 18 & Περδικάρη 

    • Δρόσος Δημήτριος (Φαρμακείο) – Λ. Ειρήνης 23Α

    • Πρώην Λαϊκή Αγορά – Β. Μπάλκου 2

    • Δημοτικό Σχολείο Παντοκράτορα – Προποντίδας 4

    • Βλάχος Δημήτριος (Φαρμακείο) – Δημ. Κρόκου 78

    • Αρτοποιείο Τριάντος – Λ.Ειρήνης 1 (Φόρος)

    • Καλούση Στυλιανή (Φούρνος) – Λ. Ιωαννίνων 47

    • Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Πρέβεζας

    • Δημοτικό Στάδιο Πρέβεζας «Αθ. Τσουμέλεκα»

    • Δημοτικό Κολυμβητήριο Πρέβεζας

    • Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου -Κύπρου 28 (Γηροκομείο)

    • Κεντρική Αγορά Λούρου (κάτω από την Αστυνομία)

    • Δημοτικό Στάδιο Λούρου

    • Φλούδα Λαμπρινή (Φαρμακείο) – Ωρωπός, Κεντρική Πλατεία

    • Δημοτικό Στάδιο «Κώστας Νεστορίδης» – Νέα Σινώπη

Συμμετοχή και προσφορά – Μαζί για τη ζωή

Ο Δήμαρχος Πρέβεζας και η Δημοτική Αρχή συνεχίζουν αυτή την προσπάθεια σε συνεργασία με κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη, φορέα ή σύλλογο που επιθυμεί να συμβάλει, είτε μέσω δωρεών αναλώσιμων υλικών, είτε με την αγορά και εγκατάσταση νέων απινιδωτών, με στόχο τη διεύρυνση του υπάρχοντος δικτύου.


Παράλληλα, ο Δήμος καλεί τους πολίτες, σε περίπτωση που διαπιστώσουν φθορά ή ζημιά σε κάποιον απινιδωτή, να επικοινωνούν άμεσα στα τηλέφωνα: 26820 25325 ή 694 364 9983, ώστε να γίνει άμεσα η απαραίτητη αποκατάσταση.


Η ανθρώπινη ζωή είναι υπόθεση όλων μας.

Η Δημοτική Αρχή και ο Δήμος Πρέβεζας επενδύει έμπρακτα στην πρόληψη, τη γνώση και την άμεση παρέμβαση — γιατί κάθε λεπτό μετρά.

Σέντρα στον δεύτερο γύρο με στόχο την κορυφή – Ο ΠΑΣ Πρέβεζα υποδέχεται τον Απόλλωνα Πάργας

 



Με ανεβασμένη ψυχολογία, ξεκάθαρο στόχο και απόλυτη συγκέντρωση, ο ΠΑΣ Πρέβεζα μπαίνει στη μάχη του δεύτερου γύρου της Α’ Κατηγορίας ΕΠΣ Πρέβεζας – Λευκάδας, υποδεχόμενος τον Απόλλωνα Πάργας σε μια αναμέτρηση με ιδιαίτερη βαθμολογική και αγωνιστική σημασία.


Το παιχνίδι θα διεξαχθεί το Σάββατο 17 Ιανουαρίου, στις 15:00, στο Δημοτικό Γήπεδο Βόνιτσας, με τους «κιτρινόμαυρους» να θέλουν να ξεκινήσουν ιδανικά το δεύτερο μισό της σεζόν, συνεχίζοντας την πορεία πρωταθλητισμού που έχουν χαράξει από την αρχή του πρωταθλήματος.


Θυμούνται το 2-0 του πρώτου γύρου, αλλά κοιτούν μόνο μπροστά


Στον πρώτο γύρο, ο ΠΑΣ Πρέβεζα είχε φύγει νικητής από την έδρα του Απόλλωνα Πάργας με σκορ 2-0, σε ένα ματς όπου είχε δείξει χαρακτήρα, πειθαρχία και αγωνιστική ανωτερότητα. Ωστόσο, άπαντες στον σύλλογο γνωρίζουν καλά πως κάθε παιχνίδι αποτελεί ξεχωριστή ιστορία και πως ο δεύτερος γύρος κρύβει πάντα παγίδες, ειδικά απέναντι σε μια ομάδα με ποιότητα και εμπειρία όπως ο Απόλλωνας.


Πλήρης και αποφασισμένος ο ΠΑΣ Πρέβεζα


Στα θετικά για τον ΠΑΣ Πρέβεζα είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχουν αγωνιστικά προβλήματα, με τον προπονητή Γιώργο Γιάννο να έχει όλους τους ποδοσφαιριστές ετοιμοπόλεμους και στη διάθεσή του. Η εβδομάδα κύλησε με υψηλή ένταση στις προπονήσεις, έμφαση στη λεπτομέρεια και ξεκάθαρο μήνυμα: η νίκη είναι μονόδρομος.


Ο στόχος είναι ξεκάθαρος. Τρεις βαθμοί που θα διατηρήσουν τον ΠΑΣ Πρέβεζα στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα, επιβεβαιώνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ομάδας και στέλνοντας μήνυμα συνέχειας προς κάθε κατεύθυνση.


Δήλωση Γιώργου Γιάννου


Ο τεχνικός των «κιτρινόμαυρων», Γιώργος Γιάννος, μιλώντας ενόψει της αναμέτρησης, τόνισε:


«Ξεκινάει ο δεύτερος γύρος και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τα παιχνίδια πλέον γίνονται πιο απαιτητικά. Αντιμετωπίζουμε μια καλή ομάδα, όμως εμείς έχουμε προετοιμαστεί σωστά. Έχω όλους τους ποδοσφαιριστές στη διάθεσή μου και υπάρχει μεγάλη διάθεση και συγκέντρωση. Στόχος μας είναι η νίκη, να παραμείνουμε στην πρώτη θέση και να συνεχίσουμε την πορεία που έχουμε χτίσει με κόπο από την αρχή της χρονιάς. Με σοβαρότητα, πειθαρχία και πάθος πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε».


Όλοι μαζί για το επόμενο βήμα


Ο ΠΑΣ Πρέβεζα καλείται να κάνει το επόμενο αποφασιστικό βήμα σε ένα πρωτάθλημα που απαιτεί συνέπεια, διάρκεια και χαρακτήρα. Ο δεύτερος γύρος ξεκινά και οι «κιτρινόμαυροι» είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν την κορυφή, έχοντας ως όπλα την ομοιογένεια, την ποιότητα και τη δίψα για διάκριση.


Το Σάββατο στη Βόνιτσα, ο ΠΑΣ Πρέβεζα θέλει να δείξει ξανά ότι οδηγεί το πρωτάθλημα και δεν ακολουθεί.

Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2026

Σκαλίζοντας στη βικιπαίδεια - Καλικάντζαροι

 



Οι καλικάντζαροι, σύμφωνα με ελληνική δοξασία (αρχαίας καταγωγής), είναι δαιμόνια, που σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου-6 Ιανουαρίου). Σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία τις μέρες αυτές τα «νερά είναι αβάφτιστα» και οι καλικάντζαροι βγαίνουν από τη γη για να πειράξουν τους ανθρώπους και να τους ανακατέψουν τα σπίτια, διότι είναι άτακτοι και τους αρέσουν τα παιχνίδια. Αυτοί ζουν στον Κάτω Κόσμο και τρέφονται με φίδια, σκουλήκια, κτλ. Εμφανίζονται σε μεγάλες αναλογίες πληθυσμού στην Κύπρο όπως και σε άλλα νησιωτικά συμπλέγματα. Στήν Κύπρο συνηθίζεται να λέγονται σκαλαπούνταροι.


Άλλες ονομασίες

«Καλικάντζαροι» (Πανελλαδική κοινή ονομασία), και κατά τόπους: «Καλικαντζαραίοι», «Καρκάτζια», «Καλκατζόνια» ή «Καλκατζάνια», «Καλκάνια», «Καλιτσάντεροι», «Καρκάντζαροι», «Καρκαντζέλια», «Σκαλικαντζέρια», «Σκαντζάρια», «Σκαλαπούνταροι», «Τζόγιες», «Λυκοκάντζαροι» και «Κωλοβελόνηδες», καθώς και τα θηλυκού γένους: «Καλικαντζαρού», «Καλικαντζαρίνες», «Καλοκυράδες», «Βερβελούδες» <<μάγας>> κ.ά.


Όλοι οι παραπάνω δεν θα πρέπει να συγχέονται με άλλα «δαιμόνια» της ελληνικής υπαίθρου, που έχουν μεν τα ίδια χαρακτηριστικά αλλά που εμφανίζονται μέσα σ΄ όλο το χρόνο όπως οι «Βουρκόλακες» (=Βρυκόλακες), «Βουρβούλακες», «Παγανοί», «Αερικά», «Ξωτικά», «Παρωρίτες» σε αντίθεση με τα «Τσιλικρωτά» (Καρδαμύλη Μάνης), «Καλιοντζήδες» (Ήπειρος), «Πλανήταροι» και «Πλανηταρούδια» (Κύπρος), «Κατσι-άδες» (Χίος), «Κάηδες» και «Καλισπούδηδες» (Σάμος), «Κάηδες» αλλά και «Καημπίλιδες» (Κάρπαθος), «Σιβότες» και «Σιφώτες» (Καππαδοκία), και ακόμη «Χρυσαφεντάδες» [Χρυσαφεντάδες Ας εμάς καλοί] (Οινόη-Πόντος) που γενικά αυτοί εμφανίζονται και συμπεριφέρονται και ως καλικάντζαροι.


Μορφή - Χαρακτηριστικά

Ο λαός τους φαντάζεται με διάφορες μορφές κατά περιοχή με κοινό γνώρισμα την ασχήμια τους. Κατά Αραχωβίτικη περιγραφή αυτοί είναι: «κακομούτσουνοι» και «σιχαμένοι», «καθένας τους έχει κι απόνα κουσούρι, άλλοι στραβοί, άλλοι κουτσοί, άλλοι μονόματοι, μονοπόδαροι, στραβοπόδαροι, στραβόστομοι, στραβοπρόσωποι, στραβομούρηδες, στραβοχέρηδες, ξεπλατισμένοι, ξετσακισμένοι και κοντολογής όλα τα κουσούρια και τα σακατιλίκια του κόσμου τα βρίσκεις όλα πάνω τους».



Τραγοπόδαρος καλικάντζαρος

Συνήθως φαντάζονται νάνοι, αλλά και ψηλοί, σκουρόχρωμοι, με μαλλιά μικρά και ατημέλητα, μάτια κόκκινα, δόντια πιθήκου, δασύτριχοι, χέρια και νύχια πιθήκου, πόδια γαϊδάρου ή το ένα γαϊδάρου και το άλλο ανθρώπινο, ("μισοί γαϊδούρια και μισοί άνθρωποι όπως λένε στη Σύρο) αλλά και σαν «μικροί σατανάδες» - (σατανοπαίδια όπως λένε στη Νάξο), άλλοτε γυμνοί και άλλοτε ρακένδυτοι με σκούφο (οξυκόρυμβο) από γουρουνότριχες και με παπούτσια άλλοτε σιδερένια και άλλοτε με τσαρούχια ή τσαγγία.


Η τροφή τους κυρίως ακάθαρτη: σκουλήκια, βαθράκοι (=βάτραχοι), φίδια, ποντίκια κ.ά. χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποστρέφονται τα εδέσματα του Δωδεκαήμερου.

Είναι πολύ ευκίνητοι ανεβαίνουν στα δένδρα πηδούν από στέγη σε στέγη σπάζοντας κεραμίδια και κάνοντας μεγάλη φασαρία. Και ότι βρουν απλωμένα τα ποδοπατούν. Άμα βρουν ευκαιρία κατεβαίνουν από τις καμινάδες στα σπίτια και μαγαρίζουν τα πάντα.



Σε μερικά μέρη τους καλικάντζαρους τους συνοδεύει η μάνα τους η «Καλικατζαρού» που τους «ορμηνεύει» τι να πειράξουν. Σε κάποια νησιά οι καλικάντζαροι έρχονται με τις γυναίκες τους ή μόνο οι γυναίκες τους οι «καλικαντζαρίνες»! Και προκειμένου οι νοικοκυραίοι να αποφύγουν ένα τέτοιο συρφετό ρίχνουν στα κεραμίδια κομμάτια από χοιρινό ή λουκάνικα ή ξηροτήγανα! Στη Νάξο τις γυναίκες των καλικάντζαρων τις αποκαλούν «Καλοκυράδες» για να τις καλοπιάσουν (εξευμενίσουν), ενώ στην Κωνσταντινούπολη «Βερβελούδες». Ο αρχηγός των καλικάντζαρων στην παλιά Αθήνα λεγόταν «κωλοβελόνης» ενώ στη Θεσσαλία «αρχι-τζόγιας» (και «τζόγιες» οι καλικάντζαροι) στη δε Κωνσταντινούπολη «Μαντρακούκος». Στη δε Νάξο οι καλικάντζαροι φαντάζουν και χορευταράδες, αρπάζουν όποιον βρουν τη νύκτα και τον στροβιλίζουν στο χορό μέχρι να πέσει λιπόθυμος, ο γνωστός χορός των καλικάντζαρων.


Προέλευση

Κατά διάφορες ελληνικές δοξασίες οι καλικάντζαροι ήταν άνθρωποι με κακιά μοίρα μεταβαλλόμενοι σε δαιμόνια, γίνονται δε καλικάντζαροι αυτοί που έχουν γεννηθεί μέσα στο Δωδεκαήμερο εκτός και αν βαπτιστούν αμέσως, ή εκείνοι στους οποίους ο ιερέας δεν ανέγνωσε σωστά τις ευχές του βαπτίσματος, τα τερατώδη βρέφη, ή κατά τους Σιφναίους όσοι πέθαναν στο Δωδεκαήμερο ή αυτοκτόνησαν, στη Μακεδονία: όσοι δεν έχουν ισχυρό Άγγελο για να τους προστατεύει από τον Σατανά.


Διαμονή

Οι καλικάντζαροι έρχονται (βγαίνουν) την παραμονή των Χριστουγέννων, (στη Σκιάθο: με πλοιάριο, στην Οινόη: με χρυσή βάρκα, στην Ικαρία: επί των φλοιών των καρυδιών) από «το κάτω κόσμο» τον Άδη. Συνήθη μέρη που μένουν μετά τον ερχομό τους είναι οι μύλοι, τα γεφύρια, τα ποτάμια και τα τρίστρατα (μεγάλα μονοπάτια) όπου παραμονεύουν μόνο κατά τη νύκτα και φεύγουν με το τρίτο λάλημα του πετεινού. Εκτός του Δωδεκαήμερου τον υπόλοιπο χρόνο μένουν στα έγκατα της γης και πριονίζουν το δέντρο που κρατά τη γη (παραλλαγή του μυθικού Άτλαντα). Βγαίνουν δε στην επιφάνεια κοντά στο τέλος της εργασίας τους, από το φόβο μήπως τελικά η ετοιμόρροπη γη τους πλακώσει (στη Μακεδονία: για να γιορτάσουν πρόσκαιρα τη νίκη τους), όταν δε κατεβαίνουν βρίσκουν το δέντρο ακέραιο και ξαναρχίζουν το πριόνισμα. Το δένδρο των Χριστουγέννων συμβολίζει αυτή ακριβώς την ακεραιότητα και τη Θεϊκή δύναμη και προστασία με την παρουσία του Χριστού.


Αποτρεπτικά μέσα

Τα αποτρεπτικά μέσα που λαμβάνονται κατά των Καλικάντζαρων διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες:

Πράξεις χριστιανικής λατρείας: α) Το σημείο του Σταυρού στην πόρτα, στα παράθυρα, στις καμινάδες, τους στάβλους και στα αγγεία λαδιού και κρασιού. β) Ο Αγιασμός των σπιτιών και μάλιστα την παραμονή των Φώτων.

Επωδές: όπως «ξύλα, κούτσουρα, δαυλιά καημένα» (Καλαμάτα) που όταν ακούσουν οι καλικάντζαροι φεύγουν ή η απαγγελία του «Πάτερ ημών….» (τρις).

Μαγικές πράξεις: Κάπνισμα με δυσώδεις ουσίες (παλιοτσάρουχου), εμφανή επίδειξη χοιρινού οστού, περίαπτα (χαϊμαλιά) πίσω από την πόρτα, το μαυρομάνικο μαχαίρι, το αναμμένο δαυλί ("τρεχάτε γειτόνοι με τα δένδρινα δαυλιά" Τριφυλία).

Την παραμονή των Θεοφανίων τους «ζεματίζουν» από το λάδι που παρασκευάζουν οι νοικοκυρές τηγανίτες (λαλαγγίτες, λουκουμάδες). Όταν όμως συλλάβουν κανένα από τους καλικάντζαρους τον δένουν και τον υποχρεώνουν να μετρήσει τις τρύπες του κόσκινου, και μετά τους πνίγουν μέχρι θανάτου.


Φυγή

Πασίγνωστη είναι η δοξασία που όταν οι καλικάντζαροι φεύγουν (κατέρχονται στη γη) κατά τον αγιασμό των οικιών που φωνάζουν σε τροχαίο ρυθμό:

«Φεύγετε να φεύγωμε

τι έρχεται ο τρελόπαπας

με την αγιαστούρα του

και με τη βρεχτούρα του.

Μας άγιασε μας έβρεξε

και μας, μας εκατέκαψε!» ή «και θα μας μαγαρίσει»

Από την παραμονή και ανήμερα των Φώτων πραγματοποιείται καθαρμός των χωριών των οικιών και της υπαίθρου με υπαίθριες φωτιές.



Ιστορικό δοξασίας

Για την προέλευση αυτών των δαιμόνων υπάρχουν οι ακόλουθες απόψεις:

Από την αρχαία Ελληνική Μυθολογία περί των Σατύρων και του Πάνα (Schmidi).

Από την αρχαία Ελληνική Μυθολογία περί των Κενταύρων (Mayer, Lawson).

Από τη νεώτερη φαντασία των Ελλήνων εξ αφορμής αρχαίων μύθων (Ν. Πολίτης).

Εκ των αιγυπτιακών κανθάρων (Boll, που συμφωνεί και ο Κουκουλές).

Εκ του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα (Σβορώνος).

Ως δαιμόνια της εστίας του πυρός (Δεινάκης).


Ετυμολογία

Επίσης διαφορετικές είναι και οι απόψεις περί της ετυμολογίας της κοινής ονομασίας τους «καλικάντζαροι», κύριες εκ των οποίων είναι:


Ως παράγωγο από την Τουρκική γλώσσα (κατά Schmidt και Wachsmuth).

Εκ του «καλός + κάνθαρος» [Καλικάνθαρος] Κοραής (Άπαντα Δ΄) που συμφωνούν αργότερα ο Boll, ο Κουκουλές και ο Μπούντουρας.

Εκ του «λύκος + κάνθαρος» παρήγαγε επίσης και ο Πολίτης (Πανδώρα).

Εκ του «λύκος + άντζαρος » [= ανήρ] παρήγαγε ο Λουκάς (Φιλολογικές επισκέψεις).

Επίσης εκ του «καλίκιν + τσαγγίον» ή «καλός + τσαγγίον» και της μεγεθυντικής κατάληξης –άρος (= ο φέρων καλά τσαγγία, υποδήματα, αντί καλίκια) ή ο φέρων καλίκια αντί τσαγγίων όπως παρήγαγε ο Πολίτης.

Εκ του λατινικού «καλιγάτος» “Caligatus” ετυμολόγησε ο Οικονόμου.

Τελευταία (1955) η ετυμολογία του Παντελίδη υποστήριξε εκ του «καλίκιν + άντζα».

Εκ των ξένων ο Lawson παρήγαγε ετυμολογία εκ του «καλός + κένταυρος» ενώ ο Δεινάκις υποστηρίζει ότι η ετυμολογία του ονόματος είναι παράγωγο του «καρκάντζι» (καρκάντζαρος) που σημαίνει το ξηρό, κεκαυμένο, ο τσουρουφλισμένος.

Ως παράγωγο από την Τουρκική γλώσσα με εξειδικευμένη διατύπωση: Στην Τερπνή Σερρών λέγονταν καρκαντζαλοί (< τουρκικές λέξεις: karkas/κουφάρι + zalim/τυραννικός). Συμπερασματικά το σχήμα είναι: καλικάντζαροι < καρκαντζαλοί < karkas + zalim.


Παροιμίες

Αυτός γεννήθηκε στην «εποχή των καλικαντζάρων». Λέγεται για άτομα άτολμα και ευθυνόφοβα (Μακεδονία).

Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2026

Αυτές είναι οι 10 καλύτερες ταινίες του 2025 όπως τις ψήφισαν οι αναγνώστες του Flix (αναδημοσίευση)

 

Το έγκριτο και έγκυρο κινηματογραφικό σάιτ flix.gr αφού παρουσίασε τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που μας πέρασε, σύμφωνα με τους συντάκτες του, παρουσιάζει τις δέκα καλύτερες ταινίες όπως τις ψήφισαν οι αναγνώστες του. Ιδού η δεκάδα σε αντίστροφη μέτρηση.

πηγή: https://flix.gr/



Είδατε, ψηφίσατε, μετρήσαμε... Ας αποχαιρετήσουμε οριστικά το 2025 με τις δέκα καλύτερες ταινίες της χρονιάς όπως τις αποφασίσατε εσείς, οι αναγνώστες του Flix.



10. To Aγαπημένο μου Γλυκό των Μάριαμ Μογκαντάμ και Μπεχτάς Σαανέχα




Η εβδομηντάχρονη Μαχίν ζει μόνη στην Τεχεράνη από τότε που έμεινε χήρα και η κόρη της μετανάστευσε στην Ευρώπη μαζί με τα εγγόνια της, δραπετεύοντας από το αφιλόξενο ιρανικό καθεστώς. Μία μέρα όμως, η ερωτική της ζωή θα αποκτήσει νέα πνοή, και η καρδιά, μαζί με το σπίτι της, θα ανοίξουν και πάλι για έναν άνδρα. Το αναπάντεχο φλερτ τους θα εξελιχτεί σε ένα βράδυ που από κάθε άποψη θα μείνει αξέχαστο.


Μία τρυφερή, γλυκόπικρη, ανατρεπτική δραμεντί που υπόσχεται να σας γλυκάνει και να σας συγκινήσει, κερνώντας ένα κομμάτι από την πίτα της μοναξιάς - αλλά και της πολιτικής ελπίδας που σιγοψήνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες της Ιρανικής απολυταρχίας.


9. Father Mother Sister Brother του Τζιμ Τζάρμους



Πώς τα βγάζει πέρα ο πατέρας τους; Μετά από την κηδεία της μητέρας τους, έχει απομονωθεί κι εμφανίζεται μόνο όταν χρειάζεται χρήματα (δηλαδή, συχνά). O πιο ευκολόπιστος Τζεφ κι η καχύποπτη, πραγματίστρια μεγάλη αδελφή του Έμιλι αποφασίζουν να πάρουν μια μέρα off από τις πιεστικές ζωές τους και να οδηγήσουν στο πατρικό στο Νιου Τζέρσεϊ για να τσεκάρουν. Είναι πράγματι σε τόσο τραγική οικονομική κατάσταση, έπεσε ο πίσω τοίχος από την υγρασία; Ή, αυτό που φοράει είναι αυθεντικό Rolex; 


Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σε ένα προάστιο του Δουβλίνου, μία κλασάτη παγερή μητέρα περιμένει τις δύο κόρες της -την σφιγμένη, συντηρητική Τιμοθέα και την μικρότερη ρέμπελη Λίλιθ- για το ετήσιο ραντεβού τους για τσάι και συμπάθεια. Έτσι έχουν ρυθμίσει τις ζωές τους: βρίσκονται μία μέρα το χρόνο από κοντά, λένε τα νέα τους, επιστρέφουν στις ανεξάρτητες ζωές τους.


Παράλληλα στο Παρίσι, η Σκάι κι ο Μπίλι, δύο δίδυμα αδέλφια, συναντιούνται για μία άχαρη, επώδυνη διαδικασία: οι γονείς τους πέθαναν σ’ ένα δυστύχημα και τώρα πρέπει να αδειάσουν το διαμέρισμα που μεγάλωσαν για να πουληθεί. Κούτες, έπιπλα, ρούχα, φωτογραφίες, βινύλια, γράμματα - πόσα πράγματα μαζεύει κανείς στη ζωή του; Τι θα τα κάνουν τα παιδιά του;


O Tζιμ Τζάρμους επιστρέφει με μία (φαινομενικά) απλή, χαμηλότονη, πικρή, τρυφερή, ντελικάτη, δαιμόνια αστεία δραμεντί για τις δυσλειτουργικές οικογενειακές σχέσεις, κερδίζει το Χρυσό Λέοντα της Βενετίας και...Bob's your uncle.


8. Weapons του Ζακ Κρέγκερ



Η μυστηριώδης εξαφάνιση μίας ολόκληρης τάξης ενός δημοτικού σχολείου που χάνεται την ίδια στιγμή μέσα στη νύχτα συγκλονίζει μία μικρή επαρχιακή κοινότητα. Η δασκάλα των παιδιών βρίσκεται αμέσως στο επίκεντρο των υποψιών, όμως αρνείται να δεχθεί τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου. Μαζί με τον πατέρα ενός εκ των αγνοούμενων μαθητών, αποφασίζουν να ψάξουν μόνοι τους τι έχει συμβεί στα παιδιά, αποφασισμένοι να ρίξουν φως σε ένα αίνιγμα που φαίνεται να ξεπερνά κάθε λογική.


Το νέο φιλμ του Ζακ Κρέγκερ στέφεται επάξια η καλύτερη ταινία τρόμου της φετινής (θερινής) κινηματογραφικής σεζόν, παντρεύοντας ετερόκλητες επιρροές και αναζωογονώντας ουσιαστικά (και αποφασιστικά) το είδος.


7. Καμία Άλλη Επιλογή του Παρκ Τσαν-γουκ



Ο Μάνσου τα έχει όλα. Την τέλεια οικογένεια :όμορφη σύζυγο που φροντίζει τα πάντα, ήσυχο, πειθαρχημένο έφηβο γιο, χαρισματική στο τσέλο μικρή κόρη. Το τέλειο σπίτι: το πατρικό του που κατάφερε δουλεύοντας σκληρά να ανακαινίσει με εξαιρετική αισθητική, το θερμοκήπιο των ονείρων του, μεγάλο κήπο για Κυριακάτικα μπάρμπεκιου. Μέχρι και δυο golden retriever συμπληρώνουν την εικόνα της τέλειας, κορεατικής οικογένειας. «Τα έχω όλα στη ζωή» λέει κι από μόνος του κι ο ουρανός δύει με τα πιο μαγικά χρώματα στο φόντο.


Όμως, το γύρισμα της τύχης θα είναι σκληρό. Μετά από 25 χρόνια που έχει υπηρετήσει το πόστο του εργοδηγού σε μία βιομηχανία παραγωγής χαρτιού, η συγχώνευση της επιχείρησης με αμερικανικά συμφέροντα απαιτεί απολύσεις. Κι ο Μάνσου ξαφνικά χάνει τη δουλειά του.


O Παρκ Τσαν-γουκ προσφέρει τη δική του απολαυστική, αιματοβαμμένη, ξεκαρδιστική, πικρή ανάγνωση στο best seller του Ντόναλντ Ε. Γουέστλεϊκ «Το Τσεκούρι» (το ίδιο που είχε δώσει την πρώτη ύλη και στην μαύρη κωμωδία του Κώστα Γαβρά).


6. Βουγονία του Γιώργου Λάνθιμου



Ο Τέντι, ένας μοναχικός 40άρης μελισσοκόμος, έχει ένα σχέδιο κι έχει πείσει τον ευήθη ξάδελφο του να το εκτελέσουν μαζί. Καθώς πιστεύει ότι η φαρμακευτική πολυεθνική που έχει εργοστάσιο στην μικρή τους κωμόπολη είναι υπεύθυνη για την τοξική καταστροφή του περιβάλλοντος, την δηλητηρίαση της μητέρας του και το τέλος των μελισσών (κι όλοι γνωρίζουμε τι θα συμβεί στον πλανήτη αν εξαφανιστούν οι μέλισσες), αποφασίζει να απάγει την CEO. Θα την κρατήσει αλυσοδεμένη στο υπόγειο του σπιτιού και θα την πείσει να τον φέρει σε επαφή με τον Αυτοκράτορα του πλανήτη της, τον οποίο θα προσπαθήσει να πείσει, με επιχειρήματα, ότι ο άνθρωπος αξίζει να σωθεί από την καταστροφή του. Γιατί, ναι, είναι εξωγήινη και αυτή πρέπει να είναι η αποστολή της: η καταστροφή του πλανήτη. Αλλιώς δεν εξηγείται η κατάντια μας.


Βασισμένος στην κεντρική ιδέα και πλοκή του κορεατικού σουρεαλιστικού sci-fi «Save the Green Planet!» (2003) του Γιανγκ Τζουν Χουάν, ο Λάνθιμος κατασκευάζει μία πολιτική αλληγορία, μία πικρή κωμωδία για το τέλος της ανθρωπότητας, ένα sci-fi θρίλερ που μοιάζει να μάς κάνει πλάκα, ενώ μιλάει για τα πιο σοβαρά της ζωής.


5. Ενα Απλό Ατύχημα του Τζαφάρ Παναχί



Μετά από ένα ατύχημα με αυτοκίνητο, ο Βαχίντ υποψιάζεται ότι δίπλα του ίσως και να στέκεται ο βασανιστής του από το μακρινό παρελθόν... Είναι αυτός όμως, πράγματι; Σε μια απονενοημένη αλλά τελικά τόσο «έτοιμη από καιρό» κίνηση, ο Βαχίντ θα τον απαγάγει και θα τον κλείσει μέσα στο πίσω μέρος του λευκού βαν του του, αποφασισμένος να τον θάψει ζωντανό στη μέση του πουθενά. Θα φτάσει μέχρι εκεί, θα ανοίξει και τον λάκκο και θα τον ρίξει μέσα. Θα τον σταματήσει, όμως, ένας μικρός δισταγμός για την πραγματική του ταυτότητα και έτσι θα ζητήσει τη βοήθεια των συγκρατουμένων του, μια ετερόκλητης παρέας - ανάμεσά τους και ένα νεόνυμφο ζευγάρι που φοράει με τα ρούχα του γάμου. Μαζί θα τον αναγνωρίσουν και μαζί θα αποφασίσουν για την τύχη του.


Ο Τζαφάρ Παναχί επιστρέφει… από τη φυλακή με ένα μπεκετικό αριστούργημα που είναι ταυτόχρονα μια ηχηρή πράξη αντίστασης απέναντι σε ένα καθεστώς αλλά και μια μεγαλειώδης για την σκοτεινή εποχή μας εναλλακτική στο μίσος και την τυφλή εκδίκηση. Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Καννών.


4. The Brutalist του Μπρέιντι Κορμπέ



Το φιλμ χωρίζεται σε δύο μέρη (κι έχει επίσης έναν πρόλογο, ένα επίλογο και ένα δεκαπεντάλεπτο διάλειμμα ενσωματωμένο στην ταινία) κι ακολουθεί την ιστορία ενός Ούγγρου αρχιτέκτονα, του Λάσλο Τοθ, από τη στιγμή που φτάνει στην Αμερική το 1947, έχοντας διασωθεί από στρατόπεδο συγκέντρωσης, προσπαθώντας να ξαναχτίσει τη ζωή του και ελπίζοντας ότι η γυναίκα του και η ανιψιά του, που έχουν μείνει πίσω στην Ευρώπη, θα κατορθώσουν σύντομα να τον ακολουθήσουν. Οι δοκιμασίες του μοιάζουν να τελειώνουν όταν, μετά από μια πρώτη εκρηκτική συνεργασία που θα φέρει τον Λάσλο στα όρια των αντοχών του, θα αναλάβει να χτίσει για τον μεγιστάνα Χάρισον Λι Βαν Μπιούρεν ένα πολιτιστικό κέντρο στη μνήμη της μητέρας του, που φιλοδοξεί να είναι ένα μπρουταλιστικό αριστούργημα.


Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Μπρέιντι Κορμπέ δικαιώνει την εμφανή φιλοδοξία των δύο προηγούμενων, αποδεικνύοντας ότι μόνο στοχεύοντας ψηλά, μπορείς όντως να φτάσεις εκεί.


3. Sinners του Ράιαν Κούγκλερ



Δεκαετία του 1930, αμερικανικός νότος. Προσπαθώντας να αφήσουν πίσω το ταραγμένο παρελθόν τους, δύο δίδυμα αδέρφια επιστρέφουν στη γενέτειρά τους, ώστε να κάνουν μια νέα αρχή, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν πως ένα ακόμη μεγαλύτερο κακό τούς περιμένει εκεί.


Σε μια εποχή όπου το σινεμά του τρόμου συχνά εξαντλείται σε εύκολες φόρμουλες, jump scares και ανακυκλούμενα concepts, οι «Αμαρτωλοί» του Ράιαν Κούγκλερ έρχονται να θυμίσουν πως το φάντασμα του παρελθόντος δεν ησυχάζει εύκολα. Μια ταινία τρόμου που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα το πραγματικό Τέρας: τον ιστορικό ρατσισμό, την αποικιοκρατία του σώματος και του ήχου, τη διαιώνιση της βίας μέσα από θεσμούς που μοιάζουν αθώοι. Στην νέα αυτή ταινία του Κούγκλερ, η φρίκη δεν προκύπτει από το υπερφυσικό – αλλά από τη μνήμη. Κι όταν η μνήμη τραγουδάει μπλουζ, τότε ξέρεις πως αυτό που ακολουθεί δεν είναι απλώς μια ταινία. Είναι τελετουργία.


2. Flow: Η Γάτα που Δεν Φοβόταν το Νερό του Γκιντς Ζιλμπαλόντις



Oταν μια μεγάλη πλημμύρα καταστρέφει το σπίτι της Γάτας, εκείνη βρίσκει καταφύγιο σε ένα σκάφος που κατοικείται από διάφορα ζώα, με τα οποία θα πρέπει να συνεργαστεί παρά τις διαφορές τους. Με την κιβωτό τους, που πλέει μέσα σε μυστηριώδη πλημμυρισμένα τοπία, αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις και τους κινδύνους της προσαρμογής σε αυτόν τον καινούριο, υδάτινο κόσμο.


Εδώ οι πρωταγωνιστές είναι μόνα τους τα ζώα - επιβάτες σε μια βάρκα που διασχίζει έναν κόσμο που έχει πλημμυρίσει, σύμβολα μιας διαιρεμένης κοινωνίας που πρέπει να κάνει στην άκρη τις διαφορές της (βλ. ακόμη και τα ένστικτά της) προκειμένου να μπορέσει όχι μόνο να κοιτάξει κατάματα τις ομοιότητές της, αλλά και να μπορέσει κάπως να συνεχίσει. Ο τρόπος που ο Ζιλμπαλόντις τα οδηγεί ανάμεσα σε τοπία καταστροφής που υπό συνθήκες θα μπορούσαν να είναι μικρά θαύματα, είναι και «αναγεννησιακός», γεμάτος ελπίδα για τη συνέχεια των πραγμάτων, αλλά θυμίζει και θρήνο για όλα όσα αφήνουμε ερήμην μας στο βυθό της λήθης.


1. Μια Μάχη Μετά την Άλλη του Πολ Τόμας Αντερσον



Όταν ο εχθρός τους επανεμφανίζεται μετά από 16 χρόνια, μια ομάδα πρώην επαναστατών ενώνεται για να σώσει έναν δικό τους άνθρωπο.


Το highlight της καριέρας του Πολ Τόμας Αντερσον - ίσως γιατί το timing με την πολιτική κατάσταση εντός και εκτός Αμερικής χρειαζόταν μια ταινία που να λέει τα πράγματα με το όνομά τους - σε συσκευασία απολαυστικού, συναρπαστικού, αστείου, απελευθερωτικού σινεμά.


Δείτε εδώ τη δεκάδα των καλύτερων ταινιών του 2025 όπως τις ψήφισαν οι συντάκτες του Flix.

Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2026

Ένα ποίημα για την Κυριακή - Σαμπαχατίν Αλί

 



"Το τραγουδί της φυλακής 3"


Εδώ δεν ανθίζουν τα λουλούδια,

τα πουλιά δεν πετούν στον αέρα,

τα άστρα δεν σκορπίζουν το φως τους,

δεν περνούν οι μέρες, δεν περνούν.


Ρίχνω μια βόλτα στην αυλή,

πότε κάθομαι, πότε πέφτω,

ένα σωρό όνειρα βλέπω,

δεν περνούν οι μέρες, δεν περνούν.


Στην καρδιά οι παλιοί σεβντάδες,

στα μάτια μου ρεματιές, αμπέλια,

στον καθρέφτη κλαίνε οι οπτασίες μου,

δεν περνούν οι μέρες, δεν περνούν.


Έξω έφτασε η άνοιξη,

ο κόσμος πάει κι έρχεται,

οι μέρες κυλούν σαν το νερό,

δεν περνούν οι μέρες, δεν περνούν.


Στο πλάι μου κοιμούνται ξένοι,

ο κάθε λόγος τους πικρός σα δηλητήριο,

απ’ όλα τα ντέρτια, ένα είναι πιο βαρύ:

δεν  περνούν οι μέρες, δεν περνούν.


Σαμπαχατίν Αλί

(1907 - 1948)

(μτφρ. Θωμάς Κοροβίνης)

Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2026

Δώδεκα αποφθέγματα του Χάουαρντ Ζιν

 


Ο Χάουαρντ Ζιν (1922-2010) γεννήθηκε στη Ν. Υόρκη, από γονείς πολωνοεβραίους μετανάστες. Μεγάλωσε στο Μπρούκλιν, δούλεψε ως εργάτης στα ναυπηγεία και ένα από τα γεγονότα που σημάδεψαν τη μετέπειτα ζωή του ήταν η διαδήλωση των αριστερών εργατών στην Times Square της Ν. Υόρκης, στα 17 του χρόνια, και η βίαιη καταστολή της. Το 1943 κατατάχθηκε στην αμερικανική αεροπορία για να πολεμήσει τους Ναζί και υπηρέτησε σε βομβαρδιστικό της κατά την διάρκεια του Πολέμου, γεγονός που οδήγησε στη σμίλευση της αντιπολεμικής του συνείδησης. Μετά τον πόλεμο φοίτησε στο κολέγιο και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Columbia. Το 1956 κατέλαβε την έδρα της Ιστορίας στο Spelman College της Ατλάντα, ένα κολέγιο μόνο για μαύρες φοιτήτριες την εποχή των φυλετικών διακρίσεων, όπου συμμετείχε δραστήρια στο Κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα. Στη συνέχεια ανέλαβε τη θέση του καθηγητή ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης, από όπου πήρε τη σύνταξή του το 1988. Σε όλη του τη ζωή υπήρξε πολιτικά στρατευμένος ακτιβιστής, υπέρμαχος της έννοιας της πολιτικής ανυπακοής (civil disobedience) με ειρηνικά μέσα, εναντίον της κοινωνικής ανισότητας, της ατελούς δημοκρατίας και του πολέμου. Γνωστότερο έργο του υπήρξε το κλασικό "A People's History of the United States" ("Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών", ελλ. εκδ. Αιώρα), που εκδόθηκε το 1980 και έφτασε να πουλήσει περισσότερα από 1 εκ. αντίτυπα, "μια πνευματώδης και συγκινητική ιστορία του αμερικανικού λαού από την οπτική γωνία εκείνων... των οποίων τα δεινοπαθήματα έχουν παραλειφθεί, εν πολλοίς, από τα περισσότερα ιστορικά βιβλία" ("Library Journal") -δηλ. των εργαζομένων, των φεμινιστριών, των αντιρρησιών συνείδησης, κ.ο.κ. Ο Ζιν έλαβε το λογοτεχνικό βραβείο του Ιδρύματος Lannan και το βραβείο Eugene V. Debs για το συγγραφικό του έργο και την πολιτική του δραστηριότητα. Έγραψε πολλά βιβλία, μεταξύ άλλων τα "The Southern Mystique", "La Guardia in Congress", "The Zinn Reader", το αυτοβιογραφικό "You Can't Be Neutral on a Moving Train" (παράλληλα με το ομότιτλο ντοκιμαντέρ, με αφηγητή τον φίλο του ηθοποιό Ματ Ντέιμον), και το θεατρικό "Marx in Soho". Η σύζυγός του Rozlyn, με την οποία ζούσαν μαζί στη Μασαχουσέτη και απέκτησε δύο παιδιά, απεβίωσε το 2008. Ο Χάουαρντ Ζιν πέθανε την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010 στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας, από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 87 ετών, στη διάρκεια ταξιδιού. Ένα από τα τελευταία κείμενά του που δημοσιεύτηκαν ήταν ένα σύντομο άρθρο στο περιοδικό "The Nation", μια εβδομάδα νωρίτερα, σχετικά με την απογοήτευση που συνοδεύει τον απολογισμό του πρώτου έτους της θητείας του Προέδρου Ομπάμα (απογοήτευση για τη συνέχιση του πολέμου στο Αφγανιστάν αλλά και για τις υστερήσεις στην εσωτερική του πολιτική).


Δεν υπάρχει σημαία αρκετά μεγάλη για να καλύψει την ντροπή να σκοτώνεις αθώους ανθρώπους.


Ιστορικά, τα πιο τρομερά πράγματα –πόλεμος, γενοκτονία, δουλεία– προέκυψαν όχι από την ανυπακοή, αλλά από την υπακοή.


Πώς μπορείς να κάνεις πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, όταν ο ίδιος ο πόλεμος είναι τρομοκρατία;


Αν δεν ξέρεις ιστορία, είναι σαν να γεννήθηκες χθες.


Δεν χρειάζεται να προβαίνουμε σε μεγάλες, ηρωικές πράξεις για να συμμετέχουμε στη διαδικασία της αλλαγής. Μικρές πράξεις, όταν πολλαπλασιάζονται από εκατομμύρια ανθρώπους, μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.


Το να διαμαρτύρεσαι πέρα από τα όρια του νόμου δεν είναι παρέκκλιση από τη δημοκρατία· είναι απόλυτα αναγκαίο γι’ αυτήν.


Όσο οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνηση δεν σκέφτεται το συμφέρον τους, είναι πιο εύκολο να οδηγηθούν στον πόλεμο.


Στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, η Διακήρυξη της Ελευθερίας είναι κρεμασμένη στις αίθουσες των σχολείων, αλλά η εξωτερική πολιτική ακολουθεί τον Μακιαβέλι.


Άλλωστε οι περισσότεροι πόλεμοι παρουσιάζονται σαν ανθρωπιστικές εξορμήσεις για τη σωτηρία των ανθρώπων.


Αν οι θεοί ήθελαν να ψηφίζουν οι άνθρωποι, θα μας έδιναν υποψηφίους.


Ο καπιταλισμός ήταν πάντα μια καταστροφή για τις κατώτερες τάξεις. Τώρα αρχίζει να καταστρέφει και τις μεσαίες τάξεις.


Η πολιτική δεν έχει νόημα αν δεν κάνει τίποτα για να βελτιώσει την ομορφιά της ζωής μας.

Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026

Τέσσερα χρόνια Τοποτηρητής!

 



Με αυτά και με αυτά, ο Τοποτηρητής συμπληρώνει τέσσερα χρόνια ύπαρξης στον κυβερνοχώρο. Αυτά τα χρόνια γνώρισα ανθρώπους, δέθηκα με ανθρώπους, τα έσπασα με ανθρώπους, έχασα και τον Καρίμ το χελωνάκι μου• πήρα από τον Τοποτηρητή λίγες πίκρες αλλά πολλές χαρές• το εγώ μου ανυψώθηκε και ταπεινώθηκε πολλές φορές, όπως ακριβώς πρέπει. Εντούτοις, τελευταία προβληματίζομαι με το τι κάνω. Δεν είναι πως ξέμεινα από ιδέες και θέματα, απεναντίας. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για τις τέχνες και γενικά με τον πολιτισμό, τη στιγμή που στον πραγματικό κόσμο συμβαίνουν τα μύρια όσα ανήκουστα. Από τα χρόνια κατά τα οποία σπούδαζα στη Φιλοσοφική, θυμάμαι να απορρίπτω τη γραμμική και νομοτελειακή θεώρηση τις ιστορίας που ενστερνίζονται λόγου χάρη οι θεολόγοι, οι μαρξιστές ιστορικοί αλλά και οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι. Επιπλέον, ούτε η θεώρηση της κυκλικής πορείας της ιστορίας με πείθει πραγματικά. Περισσότερο τείνω να αντιλαμβάνομαι την πορεία της ανθρωπότητας σαν μια σπειροειδή ανέλιξη με ανόδους και ξαφνικές καθιζήσεις ή, καλύτερα, πισωγυρίσματα. Επομένως, αντιλαμβάνεται κανείς πως, εκτιμώ ότι, ερμηνεύονται τα όσα φανερώνουν μια συντηρητική ή για να μην κρυβόμαστε, σκοτεινή αναδίπλωση. Μπαίνω στον πειρασμό να γράψω τη δική μου ανάλυση σχετικά με τα πώς και τα γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Δεν θα το κάνω, όχι λόγω τάχα ταπεινότητας, αλλά επειδή δεν νιώθω ότι έχω την πλήρη εικόνα και, πολύ περισσότερο, την απαιτούμενη οξυδέρκεια για τέτοιου είδους ανάλυση. Το μόνο που ξέρω είναι πως το να γράφεις για βιβλία, μουσικές, ταινίες και γενικά για τις τέχνες και τον πολιτισμό σε καιρούς πονηρούς και χυδαίους, αποτελεί στάση σαφή υπεράσπισης ο,τι πιο αγαθού μπορεί να δημιουργήσει ο άνθρωπος. Με καύσιμο την αγάπη σας, όσο θα αντέχω, ο Τοποτηρητής θα συνεχίσει να υπάρχει αμετανόητος σε πείσμα των καιρών. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.


ο Τοποτηρητής