"Μικροκάμερα σε καλειδοσκόπιο" του Bill Hunchback (Εκδόσεις Κενότητα 2026)

 

Υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να τάσσονται στις γραμμές του αντεργκράουντ. Κάποιοι για λόγους υστεροβουλίας, ότι δηλαδή "για την ώρα καλά είναι εδώ, ας κάτσουμε να χτίσουμε όνομα, και με την πρώτη ευκαιρία την κάνουμε για τα σαλόνια, με τη χοντρή κονόμα και το παράσημο του κάποτε εναλλακτικού. Κάποιοι άλλοι για λόγους ελιτισμού στα όρια όπου τελειώνει η αλαζονεία και αχνοφαίνεται η μισανθρωπία. Κάποιοι πάλι λόγω αδυναμίας ηθικής να πράξουν αλλιώς. Είναι άνθρωποι γεμάτοι αγάπη για το ίδιο το φαινόμενο της ύπαρξης και της δημιουργίας. Που βλέπουν την ίδια τη δημιουργία όχι ως μέσο για επιτυχία, αυτοπραγμάτωση κι άλλα τέτοια χαριτωμένα, αλλά ως αυτοσκοπό• και στην πραγματικότητα δεν νιώθουν ότι δημιουργούν αλλά ότι παίζουν• όπως ακριβώς ένα παιδί. 

Αυτά μπορεί να συμπεράνει με άνεση όποιος και όποια διαβάσει την πρώτη, φρέσκια ποιητική συλλογή του Bill Hunchback με τίτλο "Μικροκάμερα σε καλειδοσκόπιο" από τις Εκδόσεις Κενότητα. Διαβάζοντας, βλέπω ποιήματα ενός ανθρώπου που πρωτίστως αγαπάει τον άνθρωπο• με τα καλά του και τα στραβά του• γιατί ακόμα και όταν επισημαίνει κάτι που δεν του αρέσει, ποτέ δεν βγάζει κακία ή μίσος, αλλά φαίνεται ένα παράπονο. Ξέρει ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει λύκος για τον συνάνθρωπο του. Ωστόσο, επιμένει αμετανόητα, γιατί ξέρει πως αργά ή γρήγορα θα φανεί ότι τελικά υπάρχει ακόμα αγάπη στον κόσμο. Στα ποιήματα του Bill βλέπω μια οργιάζουσα φαντασία. Απίστευτης ομορφιάς εικόνες και ευρηματικές εμπνεύσεις ακόμα και ως προς το τι μπορεί να θεωρηθεί ποιητικό. Αντιλαμβάνεται κανείς πως έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που στέκει με δέος μπροστά στην ίδια τη φύση καθώς και την ανθρώπινη πραγματικότητα. Επίσης, ενώ απορρίπτει την κρατούσα και άνωθεν επιβεβλημένη ηθική τάξη, δεν είναι σε καμία περίπτωση αμοραλιστής. Αντίθετα, διατηρεί στέρεες ηθικές αρχές υπακούοντας βασικά στην αρχή της αγάπης για κάθε πλάσμα πάνω στον πλανήτη μας.

Αν κάποιος είναι κυνικός, δεν θα καλοπεράσει διαβάζοντας αυτά τα ποιήματα. Κακό του κεφαλιού του. Ευκαιρία να απεκδυθεί τον κυνισμό.

Θα μπορούσα να γράψω αρκετά σχετικά με τεχνοτροπίες, επιρροές, λεκτικά σχήματα κλπ. Αλλά θα ήταν πολύ πεζό, χώρια που δεν έχει σημασία, στην πραγματικότητα. Τα ποιήματα είναι αυτά που είναι και πλέον περιμένουν να τα ανακαλύψετε. Πεδίο δόξης λαμπρό.

ο Τοποτηρητής

Αποφθέγματα του Χαρούκι Μουρακάμι

 

Ο Χαρούκι Μουρακάμι (ιαπωνικά: 村上春樹‎‎, Κιότο 12 Ιανουαρίου 1949) είναι δημοφιλής σύγχρονος Ιάπωνας συγγραφέας και μεταφραστής. Το έργο του έχει περιγραφεί ως «προσιτό και συγχρόνως εξαιρετικά περίπλοκο». Ο πατέρας του ήταν γιος Βουδιστή ιερέα. Η μητέρα του ήταν κόρη εμπόρου από την Οσάκα. Και οι δύο δίδασκαν Ιαπωνική λογοτεχνία. Από την παιδική του ηλικία ο Μουρακάμι επηρεάστηκε βαθιά από την Δυτική κουλτούρα, ιδίως από τη δυτική μουσική και λογοτεχνία. Μεγάλωσε διαβάζοντας μια σειρά από έργα Αμερικάνων συγγραφέων, όπως ο Κουρτ Βόνεγκατ (Kurt Vonnegut) και ο Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν (Richard Brautigan) και συχνά ξεχωρίζει από άλλους Ιάπωνες συγγραφείς για τις δυτικές του επιρροές. Ο Μουρακάμι έγραψε το πρώτο του έργο όταν ήταν 29. Έχει πει ότι εμπνεύστηκε ξαφνικά και ανεξήγητα το πρώτο του μυθιστόρημα σε ένα στάδιο ενώ παρακολουθούσε έναν αγώνα μπέιζμπολ το 1978. Όταν τελείωσε το γράψιμό του, το έστειλε σε ένα λογοτεχνικό διαγωνισμό και κέρδισε το πρώτο βραβείο. Ακόμα και σε αυτό το πρώτο έργο του συναντά κανείς πολλά από τα βασικά στοιχεία της μετέπειτα ώριμης γραφής του: δυτικοποιημένο στυλ, ιδιοσυγκρασιακό χιούμορ και συναισθηματική νοσταλγία. Η τεράστια επιτυχία του μυθιστορήματός του Νορβηγικό δάσος (1987) τον έκανε διάσημο στη χώρα του. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες σε Ασία, Ευρώπη και Αμερική. Ο ίδιος έχει μεταφράσει στα ιαπωνικά έργα των Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, Τρούμαν Καπότε, Τζον Ίρβινγκ και Ρέιμοντ Κάρβερ.

Ό,τι κι αν είναι αυτό που ψάχνεις, δεν θα έρθει με τη μορφή που το περιμένεις.

Ξόδεψε τα λεφτά σου σε πράγματα που μπορείς να αγοράσεις με λεφτά. Ξόδεψε τον χρόνο σου σε πράγματα που δεν μπορείς να αγοράσεις με λεφτά.

Οι ψυχές των ανθρώπων είναι σαν βαθιά πηγάδια. Κανένας δεν ξέρει τι υπάρχει στον πάτο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μαντεύεις κρίνοντας απ’ αυτά που επιπλέουν στην επιφάνεια κάπου-κάπου.

Δυστυχώς το ρολόι δουλεύει, οι ώρες περνούν. Το παρελθόν αυξάνεται, το μέλλον υποχωρεί. Οι δυνατότητες μειώνονται, οι τύψεις συσσωρεύονται.

Δεν είναι ότι δεν ταιριάζαμε. Απλά δεν είχαμε τίποτα να πούμε.

Αν διαβάζεις μόνο τα βιβλία που διαβάζουν όλοι οι άλλοι, μπορείς να σκέφτεσαι μόνο ό,τι σκέφτονται όλοι οι άλλοι.

Ονειρεύομαι. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι αυτό είναι το μόνο σωστό πράγμα που κάνω.

Η σιωπή, ανακάλυψα, είναι κάτι που μπορείς να το ακούσεις.

Αναρωτιέμαι τι κάνουν τα μυρμήγκια τις μέρες που βρέχει.

Αν εσύ με θυμάσαι, τότε δεν με νοιάζει αν όλοι οι άλλοι ξεχνούν.

Η ζωή δεν είναι σαν το νερό. Τα πράγματα στη ζωή δεν κυλούν απαραίτητα από την πιο σύντομη διαδρομή.

Ρεσιτάλ Υποψηφίων Πτυχιούχων Πιάνου του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας στο Πολιτιστικό Κέντρο "ΟΑΣΗ"

 

Το Δημοτικό Ωδείο Πρέβεζας «Σπύρος Δήμας» σας προσκαλεί σε μια ξεχωριστή μουσική βραδιά την Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026 και ώρα 19:30 στο Πολιτιστικό Κέντρο «ΟΑΣΗ», αφιερωμένη στο πιάνο και στους καρπούς μιας μακροχρόνιας σπουδαστικής πορείας.

Τρεις νεαρές σπουδάστριες, ένα βήμα πριν την απόκτηση του επίσημου Πτυχίου τους, θα παρουσιάσουν μέρος του απαιτητικού πτυχιακού τους προγράμματος. Πρόκειται για τις Κλειώ Καρμανιόλα, Λυδία Εξάρχου και Λυδία Κυριαζή, από τις τάξεις πιάνου των καθηγητριών του Δημοτικού Ωδείου, κ. Δήμητρας Ρώσση και κ. Τίνας Ντούσια.

Η απόκτηση ενός πτυχίου στη μουσική είναι ο επίλογος και ταυτόχρονα η σφραγίδα μιας επίμονης και απαιτητικής διαδρομής που ξεκινά από την παιδική ηλικία και διαρκεί πολλά έτη. Πίσω από κάθε έργο βρίσκονται χιλιάδες ώρες μοναχικής μελέτης, πειθαρχίας, καλλιτεχνικής αναζήτησης και προσωπικών υπερβάσεων, τόσο από την πλευρά των σπουδαστριών και των καθηγητριών τους, όσο και από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Αυτή η συναυλία αποτελεί μια ακόμα δοκιμασία στην πολυετή μαθητεία τους αλλά και μια ανοιχτή γιορτή της ποιοτικής μουσικής εκπαίδευσης που παράγεται στο Δημοτικό Ωδείο Πρέβεζας.

Το κοινό της πόλης θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει έργα υψηλών τεχνικών και ερμηνευτικών απαιτήσεων από το παγκόσμιο ρεπερτόριο του πιάνου.

Σας περιμένουμε να τιμήσουμε μαζί την προσπάθεια και το ταλέντο των αυριανών μας μουσικών.

Εκ της Διευθύνσεως του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας

Είσοδος Ελεύθερη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Δήμος Πρέβεζας ενημερώνει τους δημότες ότι σημειώθηκαν εκτεταμένοι βανδαλισμοί στις εγκαταστάσεις του Δημοτικού Κολυμβητηρίου.

Άγνωστοι προκάλεσαν ζημιές σε χώρους της εγκατάστασης και έριξαν διάφορα αντικείμενα εντός της πισίνας, δημιουργώντας συνθήκες που καθιστούν αδύνατη την ασφαλή λειτουργία του κολυμβητηρίου.

Για τον λόγο αυτό, το Δημοτικό Κολυμβητήριο θα παραμείνει κλειστό, προκειμένου να αποσταλούν τα απαραίτητα δείγματα για έλεγχο και να πραγματοποιηθούν οι αναγκαίες εργασίες καθαρισμού, αποκατάστασης των ζημιών και ελέγχου των συνθηκών ασφαλείας.

Η Δημοτική Αρχή καταδικάζει απερίφραστα κάθε ενέργεια που στρέφεται κατά της δημόσιας περιουσίας και υπονομεύει τη λειτουργία σημαντικών αθλητικών υποδομών που εξυπηρετούν καθημερινά παιδιά, αθλητές, συλλόγους και πολίτες.

Παράλληλα, ο Δήμος Πρέβεζας έχει ήδη προχωρήσει στην κατάθεση μήνυσης κατά αγνώστων, προκειμένου να διερευνηθεί η υπόθεση και να αποδοθούν οι προβλεπόμενες ευθύνες.

Ο Δήμος θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες για την αποκατάσταση των ζημιών και τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας του κολυμβητηρίου το συντομότερο δυνατόν.

Για την ημερομηνία επαναλειτουργίας του Δημοτικού Κολυμβητηρίου θα ακολουθήσει νεότερη ενημέρωση με σχετική ανακοίνωση.

Κάλεσμα συμμετοχής στην Καλοκαιρινή Εκστρατεία Ανάγνωσης και Δημιουργικότητας 2026

 

Μικροί μας φίλοι,

    Ο Δήμος Πρέβεζας και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας διοργανώνουν την Καλοκαιρινή Εκστρατεία Ανάγνωσης & Δημιουργικότητας για παιδιά ηλικίας 5-15 ετών με σκοπό την προώθηση του βιβλίου, της αναγνωσιμότητας και της δημιουργικότητας. Η φετινή εκστρατεία έχει ως τίτλο:

«Βιβλία, παράθυρα ανοιχτά!»

   Φέτος το καλοκαίρι, οι βιβλιοθήκες ανοίγουν τις πόρτες τους και μας προσκαλούν να βουτήξουμε στον κόσμο  –και στην ουσία– του βιβλίου. Με κεντρικό σύνθημα «Βιβλία, παράθυρα ανοιχτά», η φετινή εκστρατεία μάς φέρνει κοντά σε βιβλία κάθε είδους, βιβλία παράξενα, διαφορετικά, βιβλία που γεννούν ερωτήματα, που εμπνέουν και δίνουν φτερά στη σκέψη.

Μέσα από δημιουργικά εργαστήρια, οι βιβλιοθήκες μεταμορφώνονται σε χώρους έμπνευσης, εξερεύνησης και ελεύθερης έκφρασης και γίνονται τόποι όπου κάθε παιδί μπορεί να πει τη δική του ιστορία — μια ιστορία που αξίζει να ακουστεί.

   Καλούμε τους μικρούς μας φίλους, ηλικίας 5 - 15 ετών να δηλώσουν συμμετοχή στις εκπαιδευτικές και δημιουργικές δράσεις. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Εγγραφές και Πληροφορίες για το αναλυτικό πρόγραμμα: Παιδική-Εφηβική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας, Θεοφάνους 3, τηλ.: 2682028098, 2682029889 ή  στο email: Librarychildrenprevezas@gmail.com

Με εκτίμηση

Ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού

Δήμου Πρέβεζας

Λεωνίδας Αργυρός

Αερολογίες

Είναι γνωστό πως στην Πρέβεζα υπάρχει πλέον κυκλοφοριακό πρόβλημα. Δεν εννοώ απαραίτητα ότι προκύπτει μποτιλιάρισμα - αν και ποτέ δεν ξέρεις. Υπάρχει έλλειψη θέσεων για παρκάρισμα, ενώ η φασαρία στη Λεωφόρο Ειρήνης είναι εκνευριστικό δεδομένο. Μπορεί να πει κανείς πως η κεντρική αρτηρία της πόλης μας δεν ησυχάζει σχεδόν ποτέ. Υπάρχουν βέβαια και βλαμμένα που πατάνε γκάζι και δίνουν πόνο με τις μηχανές τους έτσι για πλάκα. Ναι είμαι μπάρμπας και ναι με ενοχλεί. Χώρια που θα σκοτωθεί κανένα ή, ακόμα χειρότερα, θα σκοτωθεί κάνας άσχετος και άντε μετά να πεις ότι ήταν η ώρα η κακή. Θα μου πεις ότι παιδιά είναι. Δεν σχολιάζω και πάω παρακάτω. 

Στην πόλη κυκλοφορούν υπερβολικά πολλά αυτοκίνητα για τα κυβικά της. Πέρα από τους μόνιμους κατοίκους κυκλοφορούν με τα αμάξια τους και τουρίστες με τα Airbnb και τα σχετικά. Ότι πολλοί άνθρωποι παίρνουν το αμάξι ακόμα και για λίγα μέτρα στην πόλη μας, το ξέρουμε όλοι και όλες. Είναι καλό αυτό; Όχι. Μπορεί κανείς να απαγορεύσει στον καθένα και στην καθεμία να πάρει το αμάξι για να κατέβει στο κέντρο. Ας πούμε ότι μπορεί. Γίνεται να εφαρμοστεί αυτή η απαγόρευση; Άντε και γίνεται. Εν τούτοις, πάλι υπάρχει πρόβλημα για τους τουρίστες που είτε καταλύουν στο κέντρο της πόλης και πρέπει κάπου να παρκάρουν τα οχήματα τους, και για τους συμπολίτες μας που μένουν μακριά από το Ιστορικό Κέντρο μιας και ο αστικός ιστός έχει επεκταθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Δε γνωρίζω τι μπορεί να γίνει, δεν έχω την παραμικρή ιδέα σχετικά με το τι θα μπορούσε να αλλάξει. Το σίγουρο είναι πως κάθε αλλαγή πάντοτε κάποιους ευχαριστεί και κάποιους δυσαρεστεί. Και εκεί κολλάει το πράμα.

o Αργόσχολος

Γονιμη και νόστιμη ενασχόληση με την ελληνική μουσική παράδοση. "Αγιούτο" ο φρέσκος δίσκος του Δημήτρη Κουρτικάκη

 

Πριν λίγο καιρό παρουσιάστηκε εδώ το οργανικό κομμάτι "Το βαλς της Καρδιανής" του μουσικού και τραγουδοποιού Δημήτρη Κουρτικάκη. Με μεγάλη μου χαρά έμαθα πως πλέον υπάρχει στις γνωστές πλατφόρμες το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του δημιουργού, με τίτλο "Αγιούτο" και αποτελούμενο από δώδεκα συνθέσεις. Τα όργανα που ακούγονται είναι κρητικό λαούτο, κριτική λύρα, κλαρίνο, πιάνο, μαντολίνο και μπουλγαρί. Τα όργανα παίζει ο ίδιος ο Κουρτικάκης, με εξαίρεση την κρητική λύρα όπου παίζει ο Αποστόλης Σταματάκης, ο οποίος συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του ηχητικού χαρακτήρα του άλμπουμ. Επίσης, συμμετέχει με τη βιόλα της η Ελευθερία Τόγια στο "Βαλς της Καρδιανής". Τέλος καθοριστική είναι η συμμετοχή της Χριστίνας Κοζυράκη με τη φωνή της. Καθοριστική, διότι το ηχόχρωμα της φωνής της δημιουργεί μια όμορφη κι αισθαντική αντίθεση με εκείνο του Κουρτικάκη. 

Συνθετικά είναι φανερή η επίδραση της παραδοσιακής μουσικής της Κρήτης, καθώς και των Κυκλάδων, ενώ οι φωνές των δυο ερμηνευτών παίζουν με την πολυφωνία. Εξάλλου, είναι σαφής και η επιρροή της acid folk (ψυχεδελικής φολκ) από τη Δύση και τις δεκαετίες των 60ς και 70ς. Στιχουργικά, τα τραγούδια ανακαλούν εικόνες από τη δημοτική μας παράδοση με τρόπο ανεπιτήδευτο όσο και γόνιμο. Παραθέτω τους στίχους από "Το χτικιό": 

"Εγώ 'χω μέσα μου/χτικιό για σένα/και δεν μπορώ να μ'αρνηθείς/πεθαίνω μες στη μέρα./Για σένα εχτίσα/νερό στη πέτρα/παλάτια και μωσαϊκά/στην άμμο να χαλάς."

Έχει ενδιαφέρον να παραθέσουμε τις σκέψεις του ίδιου του Κουρτικάκη σχετικά με την όλη εμπειρία της παραγωγής του δίσκου: «Μέσα από τη διαδικασία δημιουργίας αυτού του δίσκου συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι να αφήνουμε στην άκρη την περηφάνια και να ζητάμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε. Όταν ανοίγουμε την καρδιά μας στους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας, συνήθως ανακαλύπτουμε περισσότερη κατανόηση, ζεστασιά και στήριξη απ’ όση περιμέναμε. Με αυτή τη σκέψη προσπάθησα να δημιουργήσω έναν ακουστικό μουσικό κόσμο που να αποτυπώνει το αίσθημα της εγγύτητας, της ελπίδας και της δύναμης που μας δίνουν οι ανθρώπινες σχέσεις.»

Να σημειωθεί πως η λέξη "Αγιούτο" στα ιταλικά σημαίνει "βοήθεια" και απαντά στην τηνιακή διάλεκτο με την ίδια σημασία αλλά επιπλέον με την έννοια της προσφοράς. Τέλος ο δίσκος αφιερώνεται στον παππού του Κουρτικάκη. «Παρότι δεν τον γνώρισα ποτέ, μου έδωσε την ταυτότητά μου. Και γι’ αυτό θα τον ευχαριστώ σε όλη μου τη ζωή». Αν το καλοσκεφτείς, στη ζωή αγωνιζόμαστε να βρούμε ποιοι είμαστε. Λίγοι το καταφέρνουν.

ο Τοποτηρητής

Το «Αγιούτο» κυκλοφορεί ψηφιακά ενώ το φθινόπωρο θα είναι διαθέσιμο σε συλλεκτικό βινύλιο.

Αγιουτο by Dimitris Kourtikakis - DistroKid

https://www.youtube.com/watch?v=CE_tcEZ1HMw&t=2219s

Σπαράγματα λογοτεχνίας: "Το σιδερένιο τακούνι" του Τζακ Λόντον

 

Η διαύγεια, σαν κρύσταλλο, της σκέψης του Τζακ Λόντον σε αφήνει άφωνο. Βιργινία, όπως τα είπες!

"Κανένας άνθρωπος στη βιομηχανική κοινωνία δεν έχει ελεύθερη βούληση, εκτός από το μεγάλο καπιταλιστή, και ας μου επιτραπεί να πω πως ούτε κι αυτός έχει. Βλέπετε τα αφεντικά είναι σχεδόν σίγουρα ότι έχουν δίκιο με ότι κι αν κάνουν. Αυτό είναι το αποκορύφωμα του παραλογισμού στην όλη υπόθεση. Είναι τόσο δεμένοι με την ανθρώπινη φύση τους που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, αν δεν σκεφτούν ότι είναι δίκαιο. Θέλουν να έχουν την έγκριση για τις πράξεις τους.

Όταν θέλουν να κάνουν μια ενέργεια, στη δουλειά φυσικά, περιμένουν μέχρι το μυαλό τους να δημιουργήσει, κατά κάποιον τρόπο, μια θρησκευτική ή ηθική ή επιστημονική ή φιλοσοφική αντίληψη που να νομιμοποιεί την ενέργεια αυτή. Και τότε προχωρούν στην πράξη, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι μια από τις αδυναμίες του ανθρώπινου μυαλού είναι το ότι η επιθυμία γεννά τη σκέψη. Ασχέτως με το τι θέλουν να κάνουν, η έγκριση πάντα δίνεται. Είναι ρηχοί σοφιστές. Είναι Ιησουίτες. Βρίσκουν ακόμα τον τρόπο να μετατρέψουν σε άδικο ο,τι δίκαιο θα μπορούσε να προέλθει από όλο αυτό. Ένα από τα ευχάριστα και αξιωματικά αποκυήματα της φαντασίας τους είναι η πεποίθηση τους πως είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους, πιο σοφοί και πιο αποτελεσματικοί. Από εκεί πηγάζει η έγκριση που δίνουν στον εαυτό τους να διαχειρίζονται τον πλούτο όλης της ανθρωπότητας...Η αδυναμία της θέσης τους έγκειται ακριβώς στο ότι είναι απλώς μπιζνεσμαν. Δεν είναι φιλόσοφοι. Δεν είναι βιολόγοι ούτε κοινωνιολόγοι. Ένας μπιζνεσμαν, που θα ήταν επίσης βιολόγος και κοινωνιολόγος, θα ήξερε, πάνω κάτω, ποιο είναι το σωστό για την ανθρωπότητα. Όμως, έξω από τον κόσμο των επιχειρήσεων, αυτοί οι άνθρωποι είναι ανόητοι. Ξέρουν μόνο από μπίζνες. Δεν ξέρουν για το ανθρώπινο είδος ή την κοινωνία, κι ωστόσο χρίζουν τους εαυτούς τους κριτές της μοίρας εκατομμυρίων πεινασμένων. Κάποια μέρα η ιστορία θα γελάσει πίκρα σε βάρος τους."

Τζακ Λόντον 

"Το σιδερένιο τακούνι" (1907)

Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου 

Εκδόσεις Γκοβόστη

Αποφθέγματα του Μπαλτάσαρ Γκραθιάν

 

Ο Μπαλτάσαρ Γκραθιάν υ Μοράλες (Baltasar Gracián y Morales, Belmonte de Gracián, 8 Ιανουαρίου 1601 - Σαραγόσα, 6 Δεκεμβρίου 1658) ήταν Ιησουίτης μοναχός που υπήρξε επίσης σατιρικός συγγραφέας και γνωμικογράφος. Από τις δεσπόζουσες φυσιογνωμίες της Ισπανικής χρυσής εποχής. Επηρέασε τον Λα Ροσφουκώ, τον Βολταίρο, τον Νίτσε, τον Μπόρχες, τον Σοπενχάουερ.

Το αριστούργημά του θεωρείται το μυθιστόρημα El Criticon (1657) ενώ οι περισσότεροι αφορισμοί του προέρχονται από το Oráculo manual y arte de prudencia (1647).

Οι αφορισμοί του θυμίζουν τον Μακιαβέλι αλλά είναι πολύ πιο ρεαλιστικοί και χρήσιμοι (θα μπορούσε να θεωρηθεί ο πρώτος συγγραφέας αυτοβοήθειας). Στη ζωή του υπήρξε χολερικός, μελαγχολικός και μάλλον αποτυχημένος, αφού είχε κατηγορηθεί και διωχθεί για τα γραπτά του.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βλακεία από το να τα παίρνεις όλα κατάκαρδα.

Κανείς δεν είναι ικανοποιημένος από την τύχη του, ακόμα κι αν είναι η καλύτερη. Και κανείς δεν είναι δυσαρεστημένος απ’ το μυαλό του, ακόμα κι αν είναι το χειρότερο.

Ποτέ μην συγκρούεσαι με κάποιον που δεν έχει τίποτα να χάσει.

Πρέπει να βλέπεις και ν’ ακούς, αλλά να ξέρεις να σωπαίνεις.

Να δείχνεις καλοδιάθετος. Μια στάλα ευδιαθεσίας δίνει γεύση σε όλα.

Η καλύτερη εκδίκηση είναι η λήθη. Να πνίγεις έναν εχθρό στη σκόνη της μηδαμινότητάς του.

Την εύκολη δουλειά να την καταπιάνεσαι σαν δύσκολη, αλλά τη δύσκολη σαν εύκολη. Στην πρώτη περίπτωση, για να μη γίνει η σιγουριά προχειρότητα, στη δεύτερη περίπτωση, για να μη γίνει η αβεβαιότητα διστακτικότητα.

Η ακαμψία πρέπει να υπάρχει στη θέληση και όχι στην κρίση.

Μη χαρίζεις προκαταβολικά κάτι που θα χρειαστεί να δώσεις αργότερα σαν έπαθλο.

Περισσότερα καταφέρνει μια μετριότητα με επιμέλεια παρά μια διάνοια χωρίς επιμέλεια.

Το παιχνίδι με ανοιχτά χαρτιά ούτε αποδίδει ούτε έχει γούστο. Μιμήσου τον Θεό που μας κρατάει σε εγρήγορση και αβεβαιότητα.

Οι πράξεις είναι οι καρποί των σκέψεων. Από καλές σκέψεις γεννιούνται καλές πράξεις.

Ο σοφός εκτιμά την αξία όλων των ανθρώπων, επειδή στον καθένα βλέπει κάτι καλό.

Ο διορατικός προτιμάει να τον έχουν ανάγκη παρά να τον ευγνωμονούν.

Ελπίδα είναι ο μεγάλος πλαστογράφος της αλήθειας.

Ο σοφός μετράει τη ζωή του σαν άνθρωπος που πρέπει να ζήσει πολύ, σε λίγο χρονικό διάστημα.

Είναι πολύ σημαντική ικανότητα να μπορείς να κρύβεις τα ελαττώματά σου και να τα μετατρέπεις σε προτερήματα. Ο Καίσαρας έκρυβε τη φαλάκρα του κάτω από το δάφνινο στεφάνι.

Να ξέρεις να δείχνεις τα δόντια σου, όταν χρειάζεται.

Η ζωή είναι ένας πόλεμος εναντίον της κακίας των άλλων.

Η τύχη σπάνια συνοδεύει κάποιον μέχρι την έξοδο.

Να αποφεύγεις να νικήσεις το αφεντικό σου.

Το μόνο που μας ανήκει πραγματικά είναι ο χρόνος. Ακόμη κι εκείνος που δεν έχει τίποτα, αυτό το είχε.

Ευφυΐα χωρίς σύνεση είναι διπλή τρέλα.

Κανένας δεν κοιτάζει τον ήλιο όταν λάμπει. Όλοι τον κοιτούν όταν βρίσκεται σε έκλειψη.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΗΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΑΣ της ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ & του ΠΑΙΔΙΚΟΥ-ΕΦΗΒΙΚΟΥ ΤΗΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ σε συνεργασία με τον Ο.Φ.Υ.ΠΕ.Κ.Α.

 

Το τμήμα Πολιτισμού Δήμου Πρέβεζας και η Παιδική-Εφηβική Βιβλιοθήκη διοργανώνουν σε συνεργασία με τον Οργανισμό Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος με αναγνωστικές δραστηριότητες για τα παιδιά.

   Τα παιδιά θα γνωρίσουν το Εθνικό Πάρκο Αμβρακικού, την πλούσια βιοποικιλότητα, την ορνιθοπανίδα, την ιχθυοπανίδα και τους οικοτόπους της σπουδαίας αυτής περιοχής. Ακόμη, θα γνωρίσουν τους παραδοσιακούς τρόπους ψαρέματος, τα δελφίνια του Αμβρακικού και τις χελώνες Καρέτα-Καρέτα. Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί από τον κ. Ευστράτιο Φλούδα, προϊστάμενο της Μονάδας Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών Κοιλάδας Αμβρακικού Κόλπου του Ο.Φ.Υ.ΠΕ.Κ.Α. Θα ακολουθήσει βιωματικό εργαστήριο για την κλιματική αλλαγή από την εμψυχώτρια κα Ελισάβετ Τσιλίδου.

   H δράση αυτή συνδέεται στενά με τη συμμετοχή του Δήμου Πρέβεζας στο αναγνωρισμένο Πρόγραμμα "Γαλάζια Σημαία". Σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης (ΕΕΠΦ), επιδιώκουμε την ενεργή ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών και επισκεπτών, διασφαλίζοντας παράλληλα την κορυφαία ποιότητα και την προστασία των ακτών του Δήμου μας.

Με εκτίμηση

Ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού

Δήμου Πρέβεζας

Λεωνίδας Αργυρός

BELLE & SEBASTIAN - IT ONLY TAKES ONE LION | Ο δικός τους ύμνος για την Εθνική Σκοτίας στο Μουντιάλ

 

Οι Belle & Sebastian ανεβάζουν τον πυρετό του Παγκοσμίου Κυπέλλου με το νέο τους τραγούδι "It Only Takes One Lion", τη δική τους πρόταση για τον ύμνο της Σκωτίας στη διοργάνωση. Το τραγούδι δημιουργήθηκε μετά τη νίκη της εθνικής ομάδας της Σκωτίας, με 4-2 επί της Δανίας στα προκριματικά, και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, στο πλαίσιο της επετειακής παγκόσμιας περιοδείας του συγκροτήματος για τα κλασικά άλμπουμ Tigermilk και If You're Feeling Sinister.

Το "It Only Takes One Lion"ξεκινά ως ένας αισιόδοξος ύμνος και εξελίσσεται σε ένα ζωηρό, έγχορδο disco-pop ξέσπασμα. Με το χαρακτηριστικό χιούμορ και την κομψότητά τους, οι Belle & Sebastian αποτυπώνουν τη συλλογική προσμονή και τον ενθουσιασμό που γεννά το ποδόσφαιρο. Η παραγωγή του τραγουδιού έγινε από τον  Pete Ferguson που συνέβαλε και στη δημιουργία του. 

Δείτε το βίντεο και ακούστε το τραγούδι:

https://www.youtube.com/watch?v=O8riNobpEyg&t=1s

Αναφερόμενος στο τραγούδι, ο Stuart Murdoch δήλωσε: «Είναι ένα προσωπικό τραγούδι για την πορεία και τις περιπέτειες της εθνικής ομάδας της Σκωτίας τα τελευταία 50 χρόνια. Γράφτηκε αυθόρμητα την επόμενη ημέρα του αγώνα με τη Δανία και προσπαθεί να αποτυπώσει την εμπειρία ολόκληρης της χώρας που παρακολουθεί την εθνική της ομάδα.»

Credit: Anna Isola Crolla

Οι Belle & Sebastian συνεχίζουν την παγκόσμια περιοδεία τους για τον εορτασμό των 30 χρόνων από την κυκλοφορία των Tigermilk και If You're Feeling Sinister, πραγματοποιώντας εμφανίσεις σε Ευρώπη, Βόρεια Αμερική, Μεξικό, Αυστραλία, Σιγκαπούρη και Ιαπωνία. Στις συναυλίες αυτές παρουσιάζουν ολόκληρα τα δύο εμβληματικά άλμπουμ, τιμώντας την κληρονομιά τους και τη διαχρονική σχέση τους με το κοινό.

Κυκλοφορεί από τη Matador με την υποστήριξη της The Hubsters

Ένα ποίημα για την Κυριακή - Νικηφόρος Βρεττάκος

 

"Οι μικροί γαλαξίες"

Πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι πάνω στη γη.

Σταματάνε για λίγο, στέκονται ο ένας

αντίκρυ στον άλλο, μιλούν μεταξύ τους.

Έπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν

σαν πέτρες που βλέπονται.

Όμως, εσύ,

δε λόξεψες, βάδισες ίσα, προχώρησες

μες από μένα, κάτω απ’ τα τόξα μου,

όπως κι εγώ: προχώρησα ίσα, μες από σένα,

κάτω απ’ τα τόξα σου. Σταθήκαμε ο ένας μας

μέσα στον άλλο, σα νάχαμε φτάσει.

Βλέποντας πάνω μας δυο κόσμους σε πλήρη

λάμψη και κίνηση, σαστίσαμε ακίνητοι

κάτω απ’ τη θέα τους –

Ήσουν νερό,

κατάκλυσες μέσα μου όλες τις στέρνες.

Ήσουνα φως, διαμοιράστηκες. Όλες

οι φλέβες μου έγιναν άξαφνα ένα

δίχτυ που λάμπει: στα πόδια, στα χέρια,

στο στήθος, στο μέτωπο.

Τ’ άστρα το βλέπουνε, ότι:

δυο δισεκατομμύρια μικροί γαλαξίες και πλέον

κατοικούμε τη γη

Νικηφόρος Βρεττάκος

(1912-1991)

Αποφθέγματα του Αϊνστάιν

 

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν (γερμανική γλώσσα: Albert Einstein, ορθός τονισμός Άινσταϊν, Ουλμ, 14 Μαρτίου 1879 – Πρίνστον, 18 Απριλίου 1955) ήταν Γερμανός φυσικός εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος βραβεύτηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 1921 για το Φωτοηλεκτρικό φαινόμενο. Είναι ο θεμελιωτής της Θεωρίας της Σχετικότητας και από και πολλούς θεωρείται ο σημαντικότερος επιστήμονας του 20ού αιώνα και ένας απ' τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. Εξέδωσε πάνω από 300 επιστημονικές δημοσιεύσεις, καθώς και 151 συγγράμματα για το ευρύ κοινό. Είναι πιο γνωστός στο ευρύ κοινό ιδιαίτερα για τον τύπο του E=mc² που αναφέρεται από πολλούς ως «η πιο διάσημη εξίσωση στη φυσική». Η επίδραση των ανακαλύψεων του Αϊνστάιν σχετικά με τη φύση του χώρου και του χρόνου, εξακολουθεί να αποτελεί κεντρικό αντικείμενο της επιστημονικής έρευνας σε φυσική, κοσμολογία, και μαθηματικά, ενώ το επώνυμο του χρησιμοποιείται συχνά ως χαρακτηρισμός για να δηλώσει πως κάποιος έχει υψηλή ευφυΐα.

Η φαντασία είναι πιο σημαντική από τη γνώση.

Αν θες να ζήσεις μια ευτυχισμένη ζωή, εξάρτησέ την από έναν στόχο, όχι από ανθρώπους ή αντικείμενα.

Όταν κάθεσαι με ένα ωραίο κορίτσι για δυο ώρες, σου φαίνεται σαν δυο λεπτά. Αν καθίσεις σε μια αναμμένη σόμπα για δυο λεπτά, σου φαίνεται σαν δυο ώρες. Αυτό είναι η σχετικότητα.

Οι ευφυείς άνθρωποι λύνουν τα προβλήματα. Οι μεγαλοφυείς τα προβλέπουν.

Η ηθική ενός ανθρώπου πρέπει να βασίζεται στη συμπάθεια, στην παιδεία, στις κοινωνικές σχέσεις. Καμιά θρησκευτική θεμελίωση δεν χρειάζεται. Είναι πολύ μικροπρεπές να πρέπει να παρακινείται ο άνθρωπος από τον φόβο της τιμωρίας του ή από την ελπίδα για ανταμοιβή μετά θάνατον.

Αν δεν μπορείς να το εξηγήσεις με απλά λόγια, ούτε εσύ ο ίδιος το έχεις καταλάβει πολύ καλά.

Ο χρόνος δεν υπάρχει, είναι μια ανθρώπινη επινόηση και εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες.

Η δύναμη ελκύει πάντα ανθρώπους με χαμηλή ηθική.

Αν το Α είναι η επιτυχία, τότε ο μαθηματικός τύπος είναι Α=Χ+Υ+Ζ, όπου Χ ίσον δουλειά, Υ ίσον παιχνίδι και Ζ ίσον να κρατάς το στόμα σου κλειστό.

Γάμος είναι η αποτυχημένη προσπάθεια να δώσεις διάρκεια σε ένα τυχαίο γεγονός.

Όποιος δεν έκανε ποτέ λάθος, δεν έχει δοκιμάσει ποτέ κάτι καινούργιο.

Αν η θεωρία της σχετικότητας αποδειχτεί πετυχημένη, οι Γερμανοί θα με πουν Γερμανό και οι Γάλλοι πολίτη του κόσμου. Αν η θεωρία της σχετικότητας αποδειχτεί λάθος, τότε οι Γάλλοι θα με πουν Γερμανό και οι Γερμανοί Εβραίο.

Η λογική θα σε πάει από το Α στο Β. Η φαντασία θα σε πάει παντού.

Αν διεξαχθεί τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο τέταρτος θα γίνει με ρόπαλα.

Δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο Θεός παίζει ζάρια με το σύμπαν.

Αν, στην αρχή, μια ιδέα δεν φαίνεται τρελή, τότε δεν υπάρχει καμιά ελπίδα γι’ αυτήν.

Όποιος είναι απρόσεκτος με την αλήθεια στα μικρά ζητήματα, δεν μπορεί να είναι αξιόπιστος στα μεγάλα ζητήματα.

Θέλω να γνωρίσω τις σκέψεις του Θεού. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες.

Η επιστήμη χωρίς θρησκεία είναι κουτσή. Η θρησκεία χωρίς επιστήμη είναι τυφλή.

Ο χωρίς σκέψη σεβασμός προς την εξουσία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας.

Δεν έχω ιδιαίτερα προσόντα. Απλώς είμαι παθιασμένα περίεργος.

Όλη η περιβόητη τεχνολογική μας πρόοδος –ο ίδιος ο πολιτισμός μας– είναι σαν ένα τσεκούρι στα χέρια ενός ψυχοπαθούς.

Τα καθαρά Μαθηματικά είναι, κατά κάποιο τρόπο, η ποίηση των λογικών ιδεών.

Η επιστήμη είναι ένα υπέροχο πράγμα, αν δεν χρειάζεται να βγάλεις το ψωμί σου από αυτήν.

Είναι υποχρέωση κάθε ανθρώπου να δώσει πίσω στον κόσμο τουλάχιστον το ισοδύναμο αυτού που έχει πάρει απ’ αυτόν.

Ήρθε η ώρα για το 24ο PREVEZA JAZZ FESTIVAL

 

24ο PREVEZA JAZZ FESTIVAL

29 – 30 – 31 Μαΐου 2026

Παραλιακός Πεζόδρομος Πρέβεζας  |  Είσοδος Ελεύθερη

Για 24η συνεχή χρονιά, ο παραλιακός πεζόδρομος της Πρέβεζας μετατρέπεται σε σκηνή διεθνούς εμβέλειας. Τρεις νύχτες, εννέα σχήματα από έξι χώρες, ένα φεστιβάλ κάτοχο του EFFE Label και μέλος του European Festivals Association με ανοιχτή είσοδο για όλους.

Παρασκευή 29 Μαΐου 2026  |  21:00

World Music Ensemble – Μουσικό Σχολείο Πρέβεζας

Ακορντεόν: Κατερίνα Καμαράδου, Κατερίνα Γκάνα, Σπυρένα Οικονόμου  |  Βιολιά: Χριστιάννα Μπακάρα, Ραφαέλα Τασούλα  |  Φλάουτα: Γεωργία Ζήση, Δήμητρα Κατσάνου  |  Σαξόφωνα: Θάνος Παππάς, Φάνης Συγκούνης  |  Κιθάρες: Χαρά Σοροντίλα, Στράτος Μουκάνος  |  Ηλεκτρική κιθάρα: Ελευθερία Πρίφτη  |  Μπουζούκια: Άκης Σταύρακας, Άγγελος Αυδίκος-Θέος  |  Πιάνο: Σοφία Μπόκια  |  Κρουστά: Κωνσταντίνα Κιτσαντά, Εμμανουέλα Αγγελάκη, Κωνσταντίνα Νατσούλη, Ιωάννα Σαλίαϊ  |  Τύμπανα: Αλκίνοος Κιτσαντάς

Επιμέλεια – Ενορχηστρώσεις: Τέλης Δημητρακόπουλος, Μαριάννα Μιτσίτσκα

Το Σύνολο Παραδοσιακών Μουσικών του Κόσμου γιορτάζει φέτος την τρίτη χρονιά της πορείας του, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα που γεφυρώνει τις τροπικές παραδόσεις της Ανατολικής Μεσογείου με τη σύγχρονη μουσική έκφραση. Οι μαθητές εξερευνούν τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό μέσα από ενορχηστρώσεις που ισορροπούν ανάμεσα στα τοπικά ιδιώματα και τις αισθητικές προεκτάσεις του Third Stream Jazz. Μια ξεχωριστή βραδιά εκπαιδευτικής δημιουργικότητας και ζωντανού ήχου.

Kostis Rossos Quartet

Κωστής Ρώσσος – σαξόφωνο  |  Βασίλης Λαγδάς – Ηλεκτρική κιθάρα  |  Κώστας Δημητρίου– ντραμς  |  Λέανδρος Πασιάς– Πλήκτρα

Ο Κωστής Ρώσσος γεννήθηκε στην Πρέβεζα, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Maastricht Conservatorium και σήμερα ζει στο Εδιμβούργο, όπου συμμετέχει ενεργά στη τζαζ σκηνή της πόλης. Τον Μάη επιστρέφει με μουσικούς της ελληνικής τζαζ σκηνής και πρωτότυπες δικές του συνθέσεις που φέρνουν τη σπάνια ισορροπία κλασικής παιδείας και αυτοσχεδιαστικής ελευθερίας. Μια επιστροφή που την περιμένουμε

Amphitrio  - Ρουμανία

Andrei Petrache – πιάνο  |  Mike Alex – κοντραμπάσο  |  Filip Goron – κρουστά

Το Amphitrio είναι ένα βραβευμένο σύγχρονο jazz project από το Βουκουρέστι, που γεννήθηκε το 2023 από τον πιανίστα και συνθέτη Andrei Petrache μαζί με τον μπασίστα Mike Alex και τον κρουστό Philip Goron. Η μουσική τους κινείται ανάμεσα σε Nordic jazz, βαλκανικά χρώματα, heavy rock και ηλεκτρονικούς ήχους, σε ένα ρεπερτόριο από πρωτότυπα κομμάτια του Petrache. Με τρία άλμπουμ μέσα σε δύο χρόνια και εμφανίσεις σε 14 χώρες, το Amphitrio φέρνει μαζί του ένα σπάνιο επίπεδο ωριμότητας.

Σάββατο 30 Μαΐου 2026  |  20:30

Andronikos Sotiriou Quartet

Ανδρόνικος Σωτηρίου – πιάνο  |  Δημήτρης Κλωνής – τύμπανα  |  Γιώργος Πανταζόπουλος – κοντραμπάσο  |  Vicente Oliveira – κιθάρα

Δημιουργημένο το 2015 στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, το Andronikos Sotiriou Quartet έχει διανύσει μια δεκαετή πορεία με συνέπεια και εξελισσόμενη καλλιτεχνική ταυτότητα. Το κουαρτέτο έχει εμφανιστεί στο Jamboree Jazz Club στη Βαρκελώνη, έχει επιλεγεί για τον Paros Jazz Competition 2024 και έχει παρουσιάσει τη μουσική του σε χώρους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μια ώριμη jazz φωνή με βαθιά αίσθηση χώρου και χρόνου.

LINQ  - Λουξεμβούργο

Mateus Wojda – μπάσο, συνθέσεις  |  John Wolter – ντραμς  |  Gilles Grethen – κιθάρα  |  Pierre Cocq-Amann – σαξόφωνο, φλάουτο  |  Jérôme Klein – πλήκτρα

Με την υποστήριξη της Πρεσβείας του Λουξεμβούργου

Το LINQ είναι το project του Mateus Wojda, αποφοίτου του Conservatorium van Amsterdam, που έχτισε ένα ήχο όπου η ενέργεια της hip-hop, η στάση του punk rock και το πνεύμα του jazz αυτοσχεδιασμού συνυπάρχουν χωρίς τριβές. Πέντε μουσικοί, διαφορετικές καταβολές, μια κοινή ερώτηση: πόσο αφηρημένη μπορεί να γίνει η μουσική χωρίς να χάσει τη σύνδεσή της με τον ακροατή; Ένα σετ που δεν ξέρεις ακριβώς πού θα σε πάει.

Irene Reig Quartet  🇪🇸  Ισπανία

Irene Reig – σαξόφωνο  |  Xavi Torres – πιάνο  |  Pau Sala – κοντραμπάσο  |  Andreu Pitarch – ντραμς

Με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Θερβάντες Αθηνών

Η Irene Reig είναι από τις πιο ξεχωριστές σαξοφωνίστριες της ευρωπαϊκής jazz σκηνής, με παρουσία σε φεστιβάλ από τη Βαρκελώνη και τη Νορβηγία ως τις Βρυξέλλες και τη Βουδαπέστη. Στο 24ο Preveza Jazz Festival παρουσιάζει το νέο της άλμπουμ «Ànima» — μια σουίτα για τις φάσεις της ψυχής: αγώνας, θλίψη, θεραπεία, εξέλιξη. Μια βραδιά που θα σε αγγίξει.

Esdras Nogueira Quintet  🇧🇷  Βραζιλία

Esdras Nogueira – βαρύτονο σαξόφωνο  |  Thanise Silva – φλάουτο  |  Marcus Moraes – κιθάρα  |  Vavá Afiouni – μπάσο  |  Thiago Cunha – ντραμς

Με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Βραζιλίας στην Αθήνα

Ο Esdras Nogueira είναι σαξοφωνίστας και παραγωγός από τη Brasília με πέντε προσωπικά άλμπουμ — και ένα έκτο που κυκλοφορεί το 2026. Η μουσική του αντλεί από τους ρυθμούς και τα τοπία του Cerrado, συνδυάζοντας βραζιλιάνικες παραδόσεις, Afrobeat και jazz αυτοσχεδιασμό σε ένα ήχο χορευτικό, ζεστό και αδύνατο να αντισταθείς. Μετά την εντυπωσιακή εμφάνισή του στο WOMEX 2025 στο Tampere, το κουιντέτο έρχεται στην Πρέβεζα.

Κυριακή 31 Μαΐου 2026  |  21:00

Elektro Guzzi  -  Αυστρία

Bernhard Hammer – κιθάρα  |  Bernhard Breuer – ντραμς  |  Jakob Schneidewind – ηλεκτρικό μπάσο

Με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Αυστρίας στο πλαίσιο του «Ελληνο-Αυστριακού Μουσικού Καλοκαιριού» 2026

Το αυστριακό τρίο Elektro Guzzi επιστρέφει με το 11ο στούντιο άλμπουμ τους, «Liquid Center» — πιο εστιασμένοι από ποτέ, και ταυτόχρονα πιο ανοιχτοί ηχητικά. Κατά τη διάρκεια ενός χρόνου ανέπτυξαν μια τεχνική ηχογράφησης που μεταφράζει την αναλογική ενέργεια της σκηνής σε ψηφιακή ακρίβεια χωρίς να χάνει τη σωματικότητα και τη ζεστασιά. Ένας ήχος που δεν κυνηγά τη δύναμη, αλλά τη λεπτομέρεια.

Ελένη Τσαλιγοπούλου

Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου – κιθάρες, ενορχηστρώσεις  |  Περικλής Αλιώπης – τρομπέτα  |  Νίκος Κόχιλας – βιολί  |  Κατερίνα Λιάκη – πλήκτρα  |  Κώστας Αρσένης – μπάσο  |  Βασίλης Γιασλακιώτης – τύμπανα

Η αγαπημένη ερμηνεύτρια έρχεται στην Πρέβεζα με μια νέα ομάδα μουσικών και ένα πρόγραμμα που συνδυάζει τις μεγάλες επιτυχίες της με λαϊκά και παραδοσιακά τραγούδια, βαλκανικές μελωδίες και νέα κομμάτια γραμμένα με τον Κώστα Λειβαδά. Νέες ενορχηστρώσεις, φρέσκιες προσεγγίσεις και μια παρουσία σκηνής που γεφυρώνει γενιές και στιλ. Η πιο λαμπερή βραδιά ενός φεστιβάλ που για 24 χρόνια δεν σταμάτησε ποτέ να χτυπά.

Συνδιοργανωτές: Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας, Περιφερειακή Ένωση Δήμου Ηπείρου,  Δήμος Πρέβεζας

Υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη: Υπουργείο Πολιτισμού

Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ι.Φ.Κωστoπούλου

Springsteen: Deliver me from Nowhere του Scott Cooper από την Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

 

Springsteen: Deliver me from Nowhere του Scott Cooper

(Η Κινηματογραφική Λέσχη κλείνει μουσικά τη χειμερινή περίοδο προβολών και υποδέχεται το 24ο Jazz Festival και το καλοκαίρι)

Ημέρα προβολής: 27 Μαΐου 2026

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος Ελεύθερη

(Την ταινία προσφέρει το JAZZ FESTIVAL, στο οποίο εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες)

*

Η σκοτεινή και δημιουργικά εκρηκτική περίοδος πίσω από το άλμπουμ Nebraska του Bruce Springsteen – ένα εσωτερικό ταξίδι στη μοναξιά, την τραυματική μνήμη και την τέχνη

*******

Με το Springsteen: Deliver Me from Nowhere, ο Scott Cooper απομακρύνεται από τη συμβατική φόρμα της μουσικής βιογραφίας και παραδίδει ένα εσωτερικό, σκοτεινό δράμα πάνω στη μοναξιά της δημιουργίας. Η ταινία επικεντρώνεται στην περίοδο όπου ο Bruce Springsteen, ήδη παγκόσμιο μουσικό σύμβολο, ηχογραφεί το εμβληματικό Nebraska — έναν δίσκο γυμνό, βαθιά προσωπικό και στοιχειωμένο από τις σιωπές της αμερικανικής επαρχίας. Ο ηθοποιός Jeremy Allen White που υποδύεται τον Springsteen, προσεγγίζει τον τραγουδοποιό όχι ως μίμηση ενός θρύλου, αλλά ως άνθρωπο παγιδευμένο ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και την εσωτερική του φθορά. 

Με λιτή σκηνοθεσία, υποβλητική ατμόσφαιρα και έμφαση στις ψυχολογικές αποχρώσεις, ο Cooper συνθέτει μια ταινία περισσότερο υπαρξιακή παρά βιογραφική. Μακριά από τη λογική των «greatest hits» μουσικών ταινιών, το Deliver Me from Nowhere λειτουργεί ως στοχασμός πάνω στην καλλιτεχνική απομόνωση, τη μνήμη και το τίμημα της δημιουργίας. Ένα φιλμ που συνομιλεί τόσο με τη μυθολογία του Springsteen όσο και με μια βαθύτερη, σκοτεινή εικόνα της αμερικανικής ψυχής. 

Ο Σκηνοθέτης

Ο Scott Cooper είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και πρώην ηθοποιός, γνωστός για τις σκοτεινές, ανθρώπινες και βαθιά συναισθηματικές ταινίες του. Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1970 στο Abingdon της Βιρτζίνια και μεγάλωσε σε περιβάλλον που επηρέασε έντονα τη θεματολογία του: μικρές επαρχιακές κοινότητες, εργατική τάξη, οικογενειακές συγκρούσεις και εσωτερικά τραύματα. Σπούδασε στο Lee Strasberg Theatre and Film Institute στη Νέα Υόρκη και αρχικά εργάστηκε ως ηθοποιός σε μικρούς ρόλους στον κινηματογράφο και την τηλεόραση πριν στραφεί στη σκηνοθεσία. 

Η μεγάλη καλλιτεχνική του αναγνώριση ήρθε με την ταινία Crazy Heart το 2009. Η ιστορία ενός παρακμασμένου τραγουδιστή της country, με πρωταγωνιστή τον Jeff Bridges, χάρισε στον Bridges Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου και έκανε τον Cooper ένα από τα πιο υποσχόμενα νέα ονόματα του αμερικανικού κινηματογράφου. Από τότε δημιούργησε μια σειρά από ταινίες που συνδυάζουν: ψυχολογικό δράμα, βία, κοινωνικό ρεαλισμό, και χαρακτήρες με έντονες εσωτερικές συγκρούσεις.

Τελετή Αναγόρευσης του Καθηγητή κ. Ulrich Marzolph σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Ιστορίας & Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

 

Την Πέμπτη 28 Μαΐου 2026 και ώρα 18.30, στην Αίθουσα Τελετών «Γεώργιος Μυλωνάς» του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, θα πραγματοποιηθεί η Τελετή Αναγόρευσης του κ. Ulrich Marzolph, Καθηγητή Αραβικών και Ισλαμικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Göttingen της Γερμανίας, σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Ιστορίας & Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Ο Ulrich Marzolph είναι καθηγητής Ισλαμικών Σπουδών. Αντλεί την ακαδημαϊκή εξειδίκευσή του από τα πεδία του αφηγηματικού πολιτισμού του μουσουλμανικού κόσμου, με ιδιαίτερη έμφαση στη λαϊκή περσική και αραβική λογοτεχνία. Σπούδασε Αραβική και Περσική λογοτεχνία και πολιτισμό, κινεζική φιλολογία και ρωμανικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας (Γερμανία), στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών (σήμερα Τμήμα Μεσανατολικών Σπουδών και Σπουδών Νοτιοανατολικής Ασίας). Το 1981 υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή, μια τυπολογία του περσικού λαϊκού παραμυθιού, αποκτώντας τον τίτλο του διδάκτορα φιλοσοφίας (Dr. Ρhil.). Στη συνέχεια εργάστηκε ως ερευνητής στο Γερμανικό Ανατολικό Ινστιτούτο της Βηρυτού και στο Ανατολικό Σεμινάριο της Κολωνίας, πριν ενταχθεί το 1986 στο επιστημονικό προσωπικό της Enzyklopädie des Märchens, ενός ερευνητικού και εκδοτικού οργανισμού συγκριτικών λαογραφικών αφηγηματικών σπουδών που συνδέεται με την Ακαδημία Επιστημών και Ανθρωπιστικών Σπουδών του Γκέτινγκεν. 

Το 1992 του απονεμήθηκε ο ανώτατος ακαδημαϊκός τίτλος της υφηγεσίας (Habilitation) στις Ισλαμικές Σπουδές για την πρωτότυπη μονογραφία του που αφορούσε τις ευτράπελες διηγήσεις και τα ανέκδοτα στην κλασική αραβική λογοτεχνία της προμογγολικής περιόδου (8 ος -13 ος αι.). Στη συνέχεια δίδαξε στο Ινστιτούτο Αραβικών και Ισλαμικών Σπουδών καθώς και στο Ινστιτούτο Περσικών Σπουδών από τη θέση του συνεργαζόμενου Καθηγητή. Όταν ολοκληρώθηκε η έκδοση της Enzyklopädie des Märchens στα τέλη του 2015, συνέχισε το έργο του ως κύριος ερευνητής του ερευνητικού προγράμματος «Η Ανατολή μέσα μας: Αφηγήσεις από τον μουσουλμανικό κόσμο στη δυτική προφορική παράδοση», το οποίο χρηματοδοτήθηκε από το Γερμανικό Ίδρυμα Ερευνών (Deutsche Forschungsgemeinschaft/DFG). Συνταξιοδοτήθηκε από το Πανεπιστήμιο Georg-August του Γκέτινγκεν (Γερμανία) στα τέλη του 2018. 

Ο καθηγητής Ulrich Marzolph έχει δημοσιεύσει περί τα 40 βιβλία σε ένα σύνολο περισσότερων από 400 δημοσιεύσεων, όπου συμπεριλαμβάνονται άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά με κριτές και κεφάλαια σε συλλογικούς τόμους, ακαδημαϊκά εγκυκλοπαιδικά λήμματα και βιβλιοκρισίες. Στις πιο πρόσφατες σημαντικές δημοσιεύσεις του περιλαμβάνονται ο τόμος The Arabic Fable (2025) και ο συλλογικός τόμος, σε συνεργασία με τον James Weaver, Hanna Diyab and His Tales (2026). Ο καθηγητής Ulrich Marzolph έχει τιμηθεί με το βραβείο του Premio Pitrè-Salomone Marino (1992), το Κρατικό Βραβείο του Ιράν (2001, 2023), το Farabi International Award (2017) και το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς της Association for Iranian Studies (2024). Είναι επίτιμο μέλος της International Society for Folk Narrative Research, της American Folklore Society και της Ακαδημίας Περσικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας της Τεχεράνης.

"Το πνεύμα της ελπίδας" Χαν Μπιουνγκ-Τσουλ (opera 2026)

 

Ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν (Byung-Chul Han) γεννήθηκε το 1959 στη Σεούλ (Νότια Κορέα). Το 1980 μετοίκησε στη Γερμανία όπου σπούδασε Φιλοσοφία, Γερμανική Λογοτεχνία και Καθολική Θεολογία στο Φράιμπουργκ και στο Μόναχο. Το 1994 έλαβε τον τίτλο του δόκτορα με τη διατριβή του πάνω στο έργο του Χάιντεγκερ. Το 2000 ξεκίνησε την καριέρα του ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Το 2010 έγινε μέλος του πανεπιστημίου της Καρλσρούης, εντρυφώντας στη Φιλοσοφία του 18ου, του 19ου και του  20ού αιώνα, στην Ηθική, την Κοινωνική Φιλοσοφία, τη Φαινομενολογία, τη Θεωρία του Πολιτισμού, την Αισθητική, τη Θρησκεία, τη Θεωρία των Μέσων Ενημέρωσης και τη Διαπολιτισμική Φιλοσοφία. Από το 2012 διδάσκει Φιλοσοφία και Πολιτισμό στο Πανεπιστήμιο der Kόnste του Βερολίνου. Έχει συγγράψει δεκαέξι βιβλία.

Ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν ασκεί κριτική στον Αλμπέρ Καμύ που υποτιμούσε την αξία του να ελπίζεις ως κάτι ανώφελο, αν μη τι άλλο. Αντιτείνει πως ο Γάλλος φιλόσοφος αντιφάσκει καθώς, ενώ εξοβελίζει την ελπίδα από την ανθρώπινη πραγματικότητα, δεν κάνει το ίδιο με τη φιλία, την αγάπη, την αλληλεγγύη κλπ. Ο Χαν τονίζει πως η ελπίδα είναι αλληλένδετη με τις πιο πάνω αξίες. 

Ο Χαν υποστηρίζει ότι η ελπίδα είναι κινητήριος δύναμη προκειμένου ο άνθρωπος να πράξει. Ο απελπισμένος στερείται κινήτρου. Χωρίς ελπίδα τα πάντα στερούνται νοήματος. Επίσης, ο άνθρωπος ελπίζει όχι επειδή γνωρίζει κάτι εκ των προτέρων, αλλά επειδή νιώθει πως κάτι έχει νόημα να γίνει.

Σε αντίθεση με την Χάνα Άρεντ που δίνει προεξάρχουσα θέση στην πράξη, ο Χαν επισημαίνει πως η ύπαρξη ελπίδας αποτελεί προϋπόθεση για την ανάληψη δράσης. Εξάλλου μόνο όποιος ελπίζει, οραματίζεται κάτι καινούργιο, ενώ ο απελπισμένος δεν μπορεί να είναι επαναστάτης.

"Ελευθερία σημαίνει ελευθερία από καταναγκασμούς. Ωστόσο, στο νεοφιλελεύθερο καθεστώς, η ίδια η ελευθερία παράγει καταναγκασμούς. Αυτοί οι καταναγκασμοί δεν είναι εξωτερικοί, αλλά εσωτερικοί. Οι καταναγκασμοί για επίδοση και βελτιστοποίηση είναι καταναγκασμοί της ελευθερίας. Η ελευθερία και ο καταναγκασμός συμπίπτουν. Υποτασσόμαστε οικειοθελώς στον καταναγκασμό να είμαστε δημιουργικοί, αποδοτικοί και αυθεντικοί." (σελ. 24)

"Οι άνθρωποι πράττουν, επειδή ελπίζουν. Το νέο ξεκίνημα είναι αδύνατον χωρίς ελπίδα. Το πνεύμα της ελπίδας εμπ[νέει τη δράση. Της εμφυσά μια λαχτάτα για το νέο. Έτσι, η πράξη γίνεται πάθος. Όποιος δεν ονειρεύεται το μέλλον, δεν αποτολμά μια νέα αρχή. Δίχως το πνεύμα της ελπίδας, η πράξη συρρικνώνεται σε απλή δράση ή λύση προβλημάτων". (από το οπισθόφυλλο)

ο Τοποτηρητής

ΤΟΝ ΕΚΛΕΨΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΕΓΡΑΨΑΝ ΑΝΕΛΕΗΤΑ – Ο ΠΙΟ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΝΤΡΑΜΕΡ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ (αναδημοσίευση)

 

Η ιστορία του ανθρώπου, που τη μουσική του τη βρίσκεις σε περισσότερα από 1.300 τραγούδια εκεί έξω.

πηγή: https://www.news247.gr/

Όταν πέθανε ο Κλάιντ Στάμπλφιλντ, πίσω το 2017, οι τίτλοι που συνόδευαν τους γεμάτους εγκώμια επικήδειούς του, αναφέρονταν σε έναν άνθρωπο που έπεσε θύμα εκμετάλλευσης όσο λίγοι στη μουσική βιομηχανία.

Προχωρώντας στο κείμενο, διαβάζοντας το ποιος ήταν και τι έκανε, διαπίστωνες και κάτι ακόμα πιο στενάχωρο: ότι η εκμετάλλευσή του έγινε με απόλυτα νόμιμο τρόπο.

Ο Στάμπλφιλντ υπήρξε ο ντράμερ του Τζέιμς Μπράουν από το 1965 έως το 1971, έχοντας περάσει προηγουμένως και από την μπάντα του αδικοχαμένου, Ότις Ρέντινγκ.

Το 1969, έπαιξε ντραμς σε ένα τραγούδι του Μπράουν, το Funky Drummer, ένα κομμάτι με επαναλαμβανόμενο μουσικό μοτίβο πάνω στο οποίο τα όργανα αυτοσχεδίαζαν με μικρές, σύντομες μουσικές φράσεις.

Η δική του μουσική φράση θα εξελισσόταν στην αιτία που ο ίδιος θα μνημονεύεται για πάντα. Ταυτόχρονα, όμως, θα γινόταν και η πηγή της δυστυχίας του.

Στο Funky Drummer, μέσα σε μόλις 20 δευτερόλεπτα, γεννήθηκε ένα drum loop που θα ακουγόταν ξανά και ξανά σε περισσότερα από 1.300 τραγούδια -από τους Public Enemy, Eric B. & Rakim και Beastie Boys μέχρι τον George Michael, τη Britney Spears και τον Ed Sheeran.

Στο 5:34 του τραγουδιού, ο Στάμπλφιλντ ξεκινά ένα drum break που μοιάζει να σκίζει τον χρόνο στα δύο. Εκείνη η μικρή σόλο στιγμή θα εξελισσόταν σε μία από τις θεμελιώδεις πρώτες ύλες του hip-hop. Αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα μουσικής θα επέτρεπε σε εκατοντάδες παραγωγούς να δημιούργησουν ολόκληρα νέα τραγούδια.

Μπορεί, λοιπόν, αυτό το κομμάτι να ήταν για τον “Νονό της Soul” απλώς μια ακόμη επιτυχία μικρής εμβέλειας, αλλά για τον Στάμπφιλντ και την κουλτούρα του χιπ χοπ, θα ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Μόνο που μέσα στον ενθουσιασμό της νέας κουλτούρας, σχεδόν κανείς δεν σκέφτηκε να πληρώσει ή έστω να αναφέρει τον άνθρωπο πίσω απ’ αυτόν τον ήχο.

Αυτός ο μουσικός που κρυβόταν πίσω από έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ήχους όλων των εποχών πέθανε σχεδόν φτωχός.

Όταν έφυγε, στις 18 Φεβρουαρίου, άφησε πίσω του απλήρωτους ιατρικούς λογαριασμούς ύψους 90.000 δολαρίων. Χρέη που εξοφλήθηκαν τελικά από τον Prince -έναν από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του.

Όσο δούλευε ο Στάμπλφιλντ για τους αστέρες της soul, ήξερε καλά πώς λειτουργούσε το μουσικό σύστημα της εποχής: οι session μουσικοί πληρώνονταν μία φορά για την ηχογράφηση και τέλος.

Δεν διατηρούσαν δικαιώματα, ούτε επί της εκτέλεσης ούτε επί της δημιουργικής συμβολής τους.

Σε ένα ντοκιμαντέρ του PBS το 2009, ο ίδιος θυμόταν τον Μπράουν να του αφήνει απόλυτη δημιουργική ελευθερία, όσο ηχογραφούσαν το κομμάτι: «Δεν μου είπε ποτέ τι να παίξω… Έπαιξα αυτό που ένιωθα. Αλλά εκείνος το κατείχε».

Ο ίδιος ο Στάμπλφιλντ αντιμετώπιζε το ότι του “έκλεβαν” το drum loop με μια πικρή ηρεμία: “Χρησιμοποιούν τα drum patterns μου σε τόσα τραγούδια… ποτέ δεν μου έδωσαν credit, ποτέ δεν με πλήρωσαν. Δεν με νευρίαζε αυτό, αλλά είναι ασέβεια να χρησιμοποιείς κάτι χωρίς να πληρώνεις τον άνθρωπο που το δημιούργησε”.

Και όσο το sample περνούσε από το χιπ χοπ στο ροκ και στην ποπ, η αόρατη επιρροή του μεγάλωνε. Παραγωγοί αλλοίωναν τον ήχο του, άλλαζαν ταχύτητες, πείραζαν τόνους και ρυθμούς.

“Με τη σημερινή τεχνολογία μπορούν να το κάνουν ό,τι θέλουν”, έλεγε. “Και πολλές φορές δεν θα ξέρω καν ότι είμαι εγώ. Δεν με ενδιέφεραν τόσο τα χρήματα· ήθελα απλώς να γράφει κάπου ότι αυτός είναι ο Κλάιντ που παίζει”.

Πρέπει να πούμε ότι ο Στάμπλφιλντ δεν ήταν ο μόνος που την πάτησε έτσι. Παρόμοια μοίρα είχε και ο Τζι Σι Κόουλμαν των Winstons, ο άνθρωπος πίσω από το περίφημο “Amen Break” — ίσως το μοναδικό drum sample που μπορεί να σταθεί δίπλα στο Funky Drummer σε επιρροή και αντιγραφή. Πρόκειται για ένα break του χρησιμοποιήθηκε από τους NWA μέχρι τους Oasis. Κι όμως, ο Κόουλμαν πέθανε άστεγος και χωρίς να έχει λάβει ούτε ένα δολάριο για το έργο του που το κόπιαραν εκατοντάδες.

Ήταν μια εποχή όπου ακόμη και οι διάσημοι καλλιτέχνες δυσκολεύονταν να διεκδικήσουν όσα τους ανήκαν. Πόσο μάλλον για τους session μουσικούς. Εκεί η μάχη ήταν σχεδόν χαμένη από την αρχή.

Η μουσική βιομηχανία χτίστηκε πάνω στην εκμετάλλευση των πνευματικών δικαιωμάτων — και άνθρωποι όπως ο Στάμπλφιλντ δεν είχαν ποτέ την ιδιοκτησία του ίδιου τους του ήχου.

Κι όμως, χωρίς τη φαντασία και τον ρυθμικό ιδιοφυή αυθορμητισμό αυτών των μουσικών, τα τελευταία 30 χρόνια της ποπ κουλτούρας θα ακούγονταν πολύ διαφορετικά.