"Σιωπηλές Αποστάσεις" Η νέα έκθεση ζωγραφικής της Βιργινίας Τσακανιά

 

Υπάρχουν αποστάσεις που  μετριούνται σε σιωπές.

Η νέα ατομική έκθεση της Βιργινίας Τσακανιά αποτελεί μια εικαστική διαδρομή μέσα από δεκαπέντε έργα που γεννήθηκαν από την ανάγκη να αποτυπωθούν όσα δύσκολα εκφράζονται με λόγια: η προσμονή, η τρυφερότητα, το πένθος, η μνήμη, η απουσία, η ελπίδα.

Οι πίνακες δεν αφηγούνται μία ιστορία. Αφήνουν χώρο στον θεατή να αναγνωρίσει μέσα τους δικές του εμπειρίες, πρόσωπα που αγάπησε, απώλειες που τον διαμόρφωσαν και σιωπές που εξακολουθούν να τον συνοδεύουν.

Γιατί, τελικά, οι πιο μεγάλες αποστάσεις δεν είναι εκείνες που χωρίζουν τους ανθρώπους, αλλά εκείνες που πρέπει να διανυθούν για να τους ενώνουν.

Η έκθεση της Βιργινίας Τσακανιά ξεκινά αυτό το Σάββατο 4 Ιουλίου και διαρκεί μέχρι τις 10 του μηνός. Μπορούμε να επισκεφθούμε την έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη Γιάννης Μόραλης από τις 20:00 μέχρι τις 23:00.

«Ο Δεσμώτης του Ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ την Τετάρτη 1 Ιουλίου 2026 από την Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

 

«Ο Δεσμώτης του Ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ

Ημέρα προβολής: Τετάρτη 1 Ιουλίου 2026

Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Πρέβεζας

(Παλιά Σφαγεία)

Ώρα έναρξης: 21:30

Είσοδος

Γενική είσοδος: 6 ευρώ

Φοιτητές: 4 ευρώ

Άνεργοι και μαθητές:  Δωρεάν

**************

Μια ταινία που εξακολουθεί να αιχμαλωτίζει το βλέμμα και να υπενθυμίζει ότι το σινεμά μπορεί να είναι ταυτόχρονα μυστήριο, όνειρο και καθαρή κινηματογραφική εμπειρία.

Στους δρόμους του Σαν Φραντζίσκο, ένας πρώην αστυνομικός που βασανίζεται από τον φόβο των υψών αναλαμβάνει να παρακολουθήσει μια γυναίκα της οποίας η παρουσία μοιάζει να κινείται ανάμεσα στην πραγματικότητα, τη μνήμη και το φάντασμα. Εκεί όπου ξεκινά ένα μυστήριο, ο Χίτσκοκ οικοδομεί μια συγκλονιστική μελέτη πάνω στην επιθυμία, την εμμονή, την απώλεια και την αδυναμία του ανθρώπου να διαφύγει από τις ίδιες του τις φαντασιώσεις. Η επιρροή της ταινίας εκτείνεται πολύ πέρα από το είδος του θρίλερ, αγγίζοντας τον σύγχρονο κινηματογράφο, τις εικαστικές τέχνες και τη θεωρία της εικόνας. Η μοναδική χρήση του χρώματος, του βλέμματος, της κίνησης της κάμερας και του χώρου συνθέτουν μια εμπειρία που εξακολουθεί να αποκαλύπτει νέα επίπεδα ανάγνωσης σε κάθε θέαση.

Ο Σκηνοθέτης

Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους και πιο επιδραστικούς δημιουργούς στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Γεννημένος στο Λονδίνο το 1899, ξεκίνησε την καριέρα του στον βρετανικό βωβό κινηματογράφο, προτού μεταβεί στο Χόλιγουντ στα τέλη της δεκαετίας του 1930, όπου δημιούργησε μερικά από τα πιο εμβληματικά έργα του 20ού αιώνα.

Αναγνωρισμένος ως ο αδιαμφισβήτητος «μετρ του σασπένς», ανέπτυξε μια μοναδική κινηματογραφική γλώσσα, μετατρέποντας την αγωνία, την ψυχολογία των χαρακτήρων και τη δύναμη της εικόνας σε βασικά αφηγηματικά εργαλεία. Σκηνοθέτησε περισσότερες από 50 ταινίες σε μια καριέρα που διήρκεσε έξι δεκαετίες, ενώ η επιρροή του παραμένει καθοριστική για γενιές δημιουργών, αφήνοντας πίσω του μια κινηματογραφική κληρονομιά που εξακολουθεί να εμπνέει και να επαναπροσδιορίζει την τέχνη του σινεμά.

Τροφή για σκέψη:Μαρκ Φίσερ

 

Αναδημοσιεύουμε κείμενα που, κατά την εκτίμησή μας, έχουν κάτι να πουν, έστω και αν δεν ταυτιζόμαστε απόλυτα με τα όσα διατυπώνονται. Δεν αναδημοσιεύουμε κείμενα που περιέχουν μίσος. Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το άρθρο του Βρετανού Μαρκ Φίσερ, με τίτλο "Η ιδιωτικοποίηση του άγχους" σε μετάφραση από τον Αλέξανδρο Παπαγεωργίου και περιέχεται στη συλλογή άρθρων του εν λόγω Βρετανού συγγραφέα "Η ακύρωση του μέλλοντος" (Αντίποδες)

Το φαρμακολογικό καθεστώς της ψυχιατρικής έχει παίξει κεντρικό ρόλο στην ιδιωτικοποίηση του άγχους, αλλά είναι σημαντικό να μην παραβλέψουμε τον ίσως ακόμη πιο ύπουλο ρόλο που έπαιξαν οι φαινομενικά πιο ολιστικές πρακτικές ψυχοθεραπείας στην αποπολιτικοποίηση της δυσφορίας. Ο ριζοσπάστης ψυχοθεραπευτής Ντέιβιντ Σμέιλ υποστηρίζει πως η άποψη της Μάργκαρετ Θάτσερ ότι δεν υπάρχει κοινωνία αλλά μόνο άτομα και οικογένειες βρίσκει "έναν ανομολόγητο απόηχο σε όλες σχεδόν τις ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις". Προσεγγίσεις όπως η Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία συνδυάζουν την εστίαση στην παιδική ηλικία (ένα είδος "λάιτ" ψυχανάλυσης) με το δόγμα αυτόβοήθειας ότι τα άτομα μπορούν να γίνουν κύριοι της μοίρας τους. Ο Σμέιλ δίνει το εμφατικά δηλωτικό όνομα μαγικός βολονταρισμός στην άποψη ότι "με την εξειδικευμένη βοήθεια του ψυχοθεραπευτή ή του συμβούλου σας, μπορείτε να αλλάξετε τον κόσμο για τον οποίο είστε σε τελική ανάλυση υπεύθυνοι, έτσι ώστε να μην σας προκαλεί πλέον δυστυχία".

Η διάδοση του μαγικού βολονταρισμού υπήρξε κρίσιμη για την επιτυχία του νεοφιλελευθερισμού• θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι αποτελεί κάτι σαν την αυθόρμητη ιδεολογία της εποχής μας. Έτσι, για παράδειγμα, διάφορες ιδέες των θεραπειών αυτοβοήθειας έχουν αποκτήσει μεγάλη επιρροή στις δημοφιλείς τηλεοπτικές εκπομπές...οι εκπομπές αυτές μας διαβεβαιώνουν ότι τα εμπόδια των παραγωγικών μας δυνατοτήτων βρίσκονται μέσα μας. Αν δεν πετύχουμε, είναι απλώς επειδή δεν έχουμε καταβάλλει την απαραίτητη δουλειά για να αναδομήσουμε τον εαυτό μας.

Η ιδιωτικοποίηση του άγχους ήταν μέρος ενός σχεδίου που είχε ως στόχο τη σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή της έννοιας του δημόσιου - αυτού ακριβώς από το οποίο εξαρτάται θεμελιωδώς η ψυχική ευημερία. Αυτό που χρειαζόμαστε επειγόντως είναι μια νέα πολιτική της ψυχικής υγείας που θα οργανώνεται γύρω από το ζήτημα του δημόσιου χώρου. Κατά τη ρήξη τους με την παλιά σταλινική αριστερά, οι διάφορες μορφές της νέας αριστεράς ήθελαν έναν απογραφειοκρατικοποιημένο δημόσιο χώρο και εργατική αυτονομία: αυτό που πήραν ήταν διευθυντισμό και ψώνια. Η σημερινή πολιτική κατάσταση στη Μεγάλη Βρετανία - με τις επιχειρήσεις και τους συμμάχους τους να ετοιμάζονται για την καταστροφή και των τελευταίων υπολειμμάτων τις σοσιαλδημοκρατίας - αποτελεί ένα είδος σατανικής αντιστροφής του ονείρου των εργαζομένων για αυτονομία και απελευθέρωση από το κράτος, τα αφεντικά και τη γραφειοκρατία. Σε μια τρομερά διεστραμμένη ανατροπή αυτού του ονείρου, οι εργαζόμενοι βρίσκονται σήμερα να εργάζονται σκληρότερα, με χειρότερες συνθήκες και για χαμηλότερες αμοιβές, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν μια κρατική διάσωση της επιχειρηματικής ελίτ, ενώ οι πράκτορες αυτής της ελίτ σχεδιάζουν την περαιτέρω καταστροφή των δημόσιων υπηρεσιών από τις οποίες εξαρτώνται οι εργαζόμενοι. 

Την ίδια στιγμή που ένας απαξιωμένος νεοφιλελευθερισμός συνωμοτεί για την εντατικοποίηση του σχεδίου του, ένα είδος δεξιάς αυτονομίας έχει αναδυθεί με τους Κόκκινους Συντηρητικούς του Φίλιπ Μπλοντ και τους Γαλάζιους Εργατικούς του Μόρις Γκλάσμαν. Εδώ η κριτική της σοσιαλδημοκρατικής και νεοφιλελεύθερης γραφειοκρατίας συμβαδίζει με την έκκληση για την αποκατάσταση της παράδοσης. Η επιτυχία του νεοφιλελευθερισμού στηρίχτηκε στην ενσωμάτωση των επιθυμιών των εργαζομένων που ήθελαν να ξεφύγουν από τις περιοριστικές συνθήκες του φορντισμού (αν και ο θλιβερός ατομικιστικός καταναλωτισμός στον οποίο έχουμε βυθιστεί όλοι μας δεν είναι η εναλλακτική που επιζητούσαν). Η γελοία "Μεγάλη Κοινωνία" του Μπλοντ και οι ανησυχητικά αποστειρωμένες "κοινότητες" της "λευκής εργατικής τάξης" του Γκλάσμαν δεν αποτελούν πειστικές ή αξιόπιστες απαντήσεις στο πρόβλημα. Το κεφάλαιο έχει εξαφανίσει τις παραδόσεις που θέλουν να επαναφέρουν ο Μπλοντ και ο Γκλάσμαν σε σημείο που δεν υπάρχει πια επιστροφή.

Αλλά αυτό δεν πρέπει να μας ρίξει σε μελαγχολία• κάθε άλλο. Αυτό που πρέπει να αναβιώσουμε δεν είναι οι κοινωνικοί σχηματισμοί που απέτυχαν (και μάλιστα για λόγους με τους οποίους οι προοδευτικοί θα έπρεπε να είναι ικανοποιημένοι), αλλά ένα πολιτικό σχέδιο που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα: η επίτευξη μιας δημοκρατικής δημόσιας σφαίρας. Ακόμα και στο έργο του Μπλοντ διακρίνονται οι γραμμές μιας μετατόπισης της ηγεμονίας, όπως για παράδειγμα στην εκπληκτική εκ μέρους του απόρριψη των βασικών εννοιών του νεοφιλελευθερισμού και στην επίθεση του στο διευθυντισμό ή στην αντιθατσερική παραδοχή του ότι τελικά υπάρχει ένα πράγμα που λέγεται κοινωνία. Τέτοιες κινήσεις μας δείχνουν σε ποιο βαθμό - μετά τη διάσωση των τραπεζών - ο νεοφιλελευθερισμός έχει χάσει ριζικά την αξιοπιστία του. 

Η πρόσφατη άνοδος της πολιτικής μαχητικότητας στη Μεγάλη Βρετανία, ιδίως μεταξύ των νέων, υποδηλώνει ότι η ιδιωτικοποίηση του άγχους αρχίζει να καταρρέει: στη θέση της ατομικής κατάθλιψης που αντιμετωπίζεται με φάρμακα, βλέπουμε τώρα εκρήξεις δημοσίου θυμού. Εκεί, αλλά και στην εν πολλοίς ανεκμετάλλευτη αλλά μαζικά διαδεδομένη δυσαρέσκεια με τη διευθυντική ρύθμιση της εργασίας, βρίσκονται μερικές από τις πρώτες ύλες με τις οποίες μπορεί να οικοδομηθεί ένας νέος αριστερός μοντερνισμός. Μόνο αυτός ο αριστερός μοντερνισμός μπορεί να οικοδομήσει μια δημόσια σφαίρα ικανή να θεραπεύσει τις πολυάριθμες παθολογίες με τις οποίες μας ταλαιπωρεί ο επικοινωνιακός καπιταλισμός.

Τα Βραβείο Όργουελ απονεμήθηκαν στον Μπεν Λέρνερ (κατηγορία πολιτικής λογοτεχνίας) και την Κάρεν Μπάρτλετ (δοκίμιο). (αναδημοσίευση)

 

Ο Αμερικανός συγγραφέας Μπεν Λέρνερ τιμήθηκε με το φετινό Βραβείο Όργουελ πολιτικής λογοτεχνίας για το μυθιστόρημά του Transcription, με θέμα τη μνήμη και την τεχνολογία. Στην κατηγορία του δοκιμίου, το βραβείο απονεμήθηκε στην Κάρεν Μπάρτλετ για το βιβλίο της Escape from Kabul, το οποίο μιλά για τις Αφγανές γυναίκες δικηγόρους που βρέθηκαν υπό απειλή μετά από την κατάληψη της Καμπούλ το 2021 από τους Ταλιμπάν. 

Τα βραβεία, τα οποία έχουν ως στόχο να αναδείξουν τα βιβλία που ανταποκρίνονται καλύτερα στη φιλοδοξία του Τζορτζ Όργουελ «να μετατρέψει το πολιτικό γράψιμο σε τέχνη», συνοδεύονται από το χρηματικό έπαθλο 5.000 λιρών (περίπου 5.800 ευρώ). 

Στο πρώτο μέρος του μυθιστορήματος του Λέρνερ, ο αφηγητής ταξιδεύει στην Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ για να πραγματοποιήσει μια συνέντευξη με έναν εκκεντρικό Γερμανό διανοούμενο, τον Τόμας. Ωστόσο, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, το κινητό του πέφτει στον νιπτήρα, με αποτέλεσμα να μείνει χωρίς κάποια συσκευή για την καταγραφή της συνέντευξης. Παρόλα αυτά, αποφασίζει να ξεκινήσει τη συνομιλία του με τον Τόμας, χωρίς να τον ενημερώσει πως δεν ηχογραφείται. 

«Μια εγκληματολογική έρευνα για την ακόρεστη δίψα μας για νέα τεχνολογία, το [Transcription] εξερευνά τις αναξιόπιστες ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας για την πείνα, τον έρωτα και τη διάθεσή μας να συνδεθούμε με τους άλλους», δήλωσε η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Φιαμέτα Ρόκο, η οποία διαχειριζόταν το Διεθνές Βραβείο Μπούκερ για 20 χρόνια. «Το βιβλίο αφορά το να πεθαίνεις με αξιοπρέπεια και το να μεγαλώνεις σε έναν νέο κόσμο. Είναι αστείο, έξυπνο και επίκαιρο. Ο Λέρνερ αξίζει να γίνει γνωστός σε όλους». 

Το βραβευμένο έργο της Μπάρτλετ στην κατηγορία του δοκιμίου, Escape from Kabul, είναι «λιτό και ξεκάθαρο, και ρίχνει φως σε μια ιστορία που αξίζει την προσοχή μας», δήλωσε ο Ρόχαν Σίλβα, πρώην πολιτικός σύμβουλος και ιδρυτής του βιβλιοπωλείου Libreria στο Σπιτάλφιλντς του Λονδίνου. «Η δοκιμασία που πέρασαν οι εξαιρετικά γενναίες δικαστίνες του Αφγανιστάν ενάντια στον ισλαμικό φονταμενταλισμό εμπνέει μια συναρπαστική ιστορία – και η Κάρεν Μπάρτλετ την αφηγείται με βαθιά ενσυναίσθηση και συμπόνια. Το βιβλίο είναι πραγματικά οργουελικό, με την πιο θετική έννοια του όρου».

*κατά τη γνώμη μας αυτά τα δυο βιβλία επιβάλλεται να μεταφραστούν στα ελληνικά και να κυκλοφορήσουν στην ελληνική αγορά

πηγή: https://bookpress.gr/

Αποφθέγματα της Σιμόν Βέιλ

 

Η Σιμόν Βέιλ (Simone Weil, Παρίσι, 3 Φεβρουαρίου 1909 – Άσφορντ, Αγγλία, 24 Αυγούστου 1943) ήταν Γαλλίδα φιλόσοφος και πολιτική ακτιβίστρια. Μετά την αποφοίτησή της από το πανεπιστήμιο, έγινε καθηγήτρια. Δίδαξε καθ' όλη την δεκαετία του 1930, με αρκετά διαλείμματα εξαιτίας προβλημάτων υγείας, για να αφιερωθεί κατόπιν στο συνδικαλιστικό κίνημα. Τάχθηκε υπέρ των αναρχικών στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και για περισσότερο από ένα χρόνο δούλεψε ως εργάτρια, κυρίως σε εργοστάσια αυτοκινήτων, ώστε να κατανοήσει καλύτερα την εργατική τάξη. Παίρνοντας έναν δρόμο που ήταν ασυνήθιστος στον κόσμο των διανοούμενων της αριστεράς του εικοστού αιώνα, έγινε περισσότερο θρησκευόμενη και έτεινε προς τον μυστικισμό καθώς η ζωή της συνεχιζόταν. Η Βέιλ έγραφε βιβλία σε όλη την ζωή της, αν και τα περισσότερα από τα γραπτά της έγιναν γνωστά μόνο μετά τον θάνατό της, στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Η σκέψη της συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης σε ευρύ φάσμα τομέων. Μια μελέτη απέδειξε ότι μεταξύ του 1995 και του 2012 είχαν δημοσιευτεί πάνω από 2.500 επιστημονικά έργα για αυτήν. Ο Αλμπέρ Καμύ την χαρακτήρισε ως «το μοναδικό μεγάλο πνεύμα της εποχής μας».

Η ομορφιά ξεγελάει τη σάρκα για να πάρει την άδεια να φτάσει μέχρι την ψυχή.

Όλες οι αμαρτίες είναι προσπάθειες να γεμίσουν το κενό.

Αυτοί που είναι δυστυχισμένοι έχουν μόνο μιαν ανάγκη σ’ αυτόν τον κόσμο: ανθρώπους που θα τους δώσουν την αμέριστη προσοχή τους.

Οι καταπιεσμένοι που επαναστάτησαν δεν μπόρεσαν ποτέ να ιδρύσουν μια κοινωνία μη καταπιεστική.

Τα Ευαγγέλια είναι η τελευταία και η πιο υπέροχη έκφραση της ελληνικής μεγαλοφυΐας, όπως η Ιλιάδα ήταν η πρώτη της έκφραση.

Δεν υπάρχει καλύτερη χρονική στιγμή από το παρόν, όταν έχουμε χάσει τα πάντα.

Το να έχεις ρίζες είναι ίσως η πιο σημαντική και η πιο παραγνωρισμένη ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής.

Η υπέρτατη έκσταση είναι η πλήρης προσήλωση.

Ένα μυαλό εγκλωβισμένο μέσα στη γλώσσα είναι φυλακισμένο.

Η υπακοή σε έναν άνθρωπο που η εξουσία του δεν φωτίζεται από τη νομιμότητα είναι ένας εφιάλτης.

Πρέπει να προτιμούμε την πραγματική κόλαση από έναν φανταστικό παράδεισο.

Το φανταστικό Κακό είναι ρομαντικό και ενδιαφέρον. Το πραγματικό Κακό είναι καταθλιπτικό, μονότονο, έρημο, βαρετό. Το φανταστικό Καλό είναι βαρετό. Το πραγματικό Καλό είναι πάντα νέο, υπέροχο, μεθυστικό.

Όποτε κάποιος προσπαθεί να καταπνίξει την αμφιβολία, εκεί υπάρχει τυραννία.

Δεν είναι η θρησκεία, αλλά η επανάσταση που είναι το όπιο του λαού.

Η λέξη «επανάσταση» είναι μία λέξη για την οποία σκοτώνεις, για την οποία πεθαίνεις, για την οποία στέλνεις μάζες εργατών στον θάνατο, αλλά η οποία, τελικά, δεν έχει κανένα περιεχόμενο.

Είναι μεγάλος κίνδυνος να αγαπάς τον Θεό όπως ένας παίκτης αγαπάει το παιχνίδι.

Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης να μιλάει για δικαιώματα.

Ένα μόνο γνωρίζουμε για τον Θεό: είναι αυτό που δεν είμαστε εμείς.

Το υπερβατικό νόημα του χριστιανισμού είναι πλήρες με τον θάνατο του Χριστού στον σταυρό, δεν χρειαζόταν το κερασάκι στην τούρτα που είναι η Ανάσταση.

Όταν δεν μπορεί να λυθεί μια αντίφαση παρά μόνο με ένα ψέμα, τότε ξέρουμε ότι πρόκειται για μια πόρτα.

Η προσκόλληση είναι ο μεγάλος κατασκευαστής των ψευδαισθήσεων. Η πραγματικότητα μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο από κάποιον που είναι αποστασιοποιημένος.

Η θρησκεία, στο βαθμό που αποτελεί πηγή παρηγοριάς, είναι εμπόδιο για την αληθινή πίστη. Με αυτή την έννοια, ο αθεϊσμός είναι εξαγνισμός. Πρέπει να είμαι άθεος με το μέρος του εαυτού μου που δεν είναι φτιαγμένο για τον Θεό. Για τους ανθρώπους που το μεταφυσικό κομμάτι του εαυτού τους δεν έχει ξυπνήσει, οι άθεοι έχουν δίκιο και οι πιστοί έχουν άδικο.

Η πράξη είναι ο δείκτης της ζυγαριάς. Δεν πρέπει να αγγίζουμε τον δείκτη, μόνο τα αντίβαρα.

Το να δίνεις προσοχή στον άλλο είναι η πιο σπάνια και πιο αγνή μορφή γενναιοδωρίας.

Η φωτιά καταστρέφει αυτό που την τρέφει.

Το Κακό, όταν μας εξουσιάζει, δεν το αισθανόμαστε σαν κακό αλλά ως αναγκαιότητα ή ακόμα και ως καθήκον.

Ο πραγματικός ορισμός της επιστήμης: η μελέτη της ομορφιάς του κόσμου.

Σ’ αυτόν τον κόσμο ζούμε σε ένα μείγμα χρόνου και αιωνιότητας. Η κόλαση θα ήταν σκέτος χρόνος.

«Αστικό Ρομάντζο» Συναυλία των καθηγητών του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας «Σπύρος Δήμας»

 

Το Δημοτικό Ωδείο Πρέβεζας, στο πλαίσιο της ολοκλήρωσης του διδακτικού έτους 2025-2026, προσκαλεί τους δημότες και τους επισκέπτες της πόλης στην καθιερωμένη πλέον ετήσια συναυλία των καθηγητών του. Η εν λόγω εκδήλωση αποτελεί έναν σταθερό και εξαιρετικά επιτυχημένο θεσμό, ο οποίος λειτουργεί ως πράξη προσφοράς του καλλιτεχνικού δυναμικού του Ωδείου προς την τοπική κοινωνία της Πρέβεζας.

Για τη φετινή χρονιά, η συναυλία φέρει τον τίτλο «Αστικό Ρομάντζο». Πρόκειται για ένα νοσταλγικό, μουσικό ταξίδι στο αστικό τοπίο του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, μέσα από τα εμβληματικά έργα σπουδαίων Ελλήνων συνθετών της ελαφράς μουσικής σκηνής, όπως οι Μιχάλης Σουγιούλ, Αττίκ, Κώστας Γιαννίδης κ.ά. Οι συντελεστές θα συμπράξουν επί σκηνής σε ποικίλα οργανικά και φωνητικά σύνολα, μεταφέροντας αυτούσια την ατμόσφαιρα, το ήθος και τη ρομαντική διάθεση εκείνης της εποχής. 

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2026, ώρα: 21:00

Παραλία Πρέβεζας, μπροστά από τα Δικαστήρια

Είσοδος Ελεύθερη

Σας περιμένουμε όλους σε μια ξεχωριστή βραδιά κάτω από το φως του καλοκαιρινού ουρανού της Πρέβεζας, για να αποχαιρετήσουμε τη διδακτική χρονιά με τις ομορφότερες μελωδίες του ελληνικού ρομαντισμού.

Εκ της Διευθύνσεως,

Δημοτικό Ωδείο Πρέβεζας

Έκθεση Πολιτικής Γελοιογραφίας του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα στην Πρέβεζα το 1963. 

Τελείωσα τη Φιλοσοφική Σχολή Ιωαννίνων και το Τμήμα Ιστορίας Αρχαιολογίας. Δουλεύω στο Υπουργείο Πολιτισμού  ως αρχαιολόγος. Τη γελοιογραφία τη γνώρισα από τα παιδικά μου χρόνια μέσω του Πρεβεζιάνου Αλή Ντινό. Βεβαίως και οι Uderzo (Αστερίξ) Disney(όλοι αγαπημένοι ήρωες) και Morris (Λούκυ Λουκ) ήταν οι πρώτες μου επιρροές . Πειραματίστηκα ιδιαίτερα στην πολιτική γελοιογραφία η οποία συνδύαζε την πολιτική και τη γελοιογραφία. Το πρώτο σκίτσο μου δημοσιεύθηκε στο Ποντίκι και ακολούθησαν η επαγγελματική ενασχόληση και δημοσιεύσεις σε Οδηγητή Ριζοσπάστη , συνεργασίες με τοπικές Εφημερίδες Χαϊδαρίου και Πρέβεζας  όπως οι «Διαδρομές» και το «Φόρουμ» όπως και δεκάδες ερασιτεχνικά έντυπα, καθώς και με εκδοτικούς οίκους για εικονογράφηση παιδικών βιβλίων.

Σήμερα είμαι τακτικός συνεργάτης στην εφημερίδα Δημοκρατική φωνή.

Το περίπτερο του ΠΑΣ Πρέβεζα ανοίγει τις πύλες του στην παραλία – Επίσημα προϊόντα, εισιτήρια συναυλιών και διαρκείας για τη νέα σεζόν

 

Ο ΠΑΣ Πρέβεζα βρίσκεται δίπλα στους φιλάθλους του και αυτό το καλοκαίρι, ανοίγοντας το Σάββατο 27 Ιουνίου στις 19.00,  το επίσημο περίπτερό του, το οποίο έχει στηθεί στην παραλία της Πρέβεζας, απέναντι από τα Δικαστήρια.

Το περίπτερο θα αποτελέσει το σημείο συνάντησης των φίλων της ομάδας, οι οποίοι θα έχουν τη δυνατότητα να προμηθευτούν τα επίσημα προϊόντα του συλλόγου, στηρίζοντας έμπρακτα τον ΠΑΣ Πρέβεζα ενόψει της νέας αγωνιστικής περιόδου.

Στον χώρο θα διατίθεται μεγάλη ποικιλία από είδη ένδυσης και αξεσουάρ, όπως T-shirts, μπλούζες, κασκόλ, καπέλα, αλλά και καλοκαιρινά προϊόντα, όπως μαγιό, πετσέτες και κούπες, όλα στα χρώματα και με το έμβλημα της ομάδας.

Παράλληλα, οι επισκέπτες θα μπορούν να προμηθευτούν εισιτήρια για τις δύο μεγάλες μουσικές εκδηλώσεις που διοργανώνει ο ΠΑΣ Πρέβεζα:

31 Ιουλίου: Θοδωρής Φέρρης

8 Αυγούστου: Νίκος Οικονομόπουλος

Επιπλέον, από το περίπτερο θα διατίθενται και τα εισιτήρια διαρκείας για την αγωνιστική περίοδο 2026-2027, δίνοντας στους φιλάθλους τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν από νωρίς τη θέση τους στο πλευρό της ομάδας, στη νέα πρόκληση του πρωταθλήματος της Γ' Εθνικής.

Η διοίκηση του ΠΑΣ Πρέβεζα καλεί όλους τους φίλους της ομάδας να επισκεφθούν το περίπτερο, να γνωρίσουν από κοντά τη νέα σειρά επίσημων προϊόντων, να προμηθευτούν τα εισιτήριά τους και να στηρίξουν έμπρακτα την προσπάθεια του συλλόγου.

Ο ΠΑΣ Πρέβεζα δεν είναι μόνο μια ποδοσφαιρική ομάδα. Είναι μια μεγάλη οικογένεια που μεγαλώνει καθημερινά μαζί με τον κόσμο της. 

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Κάνουμε γνωστό στους καταναλωτές, ότι αύριο Παρασκευή, 26-06-2026 λόγω μεγάλης βλάβης που προέκυψε στον παλιό αγωγό ύδρευσης και συγκεκριμένα στη θέση ‘Γήπεδο 5x5 του Λούρου’, θα υπάρξει διακοπή υδροδότησης από τις 06:00 π.μ έως τις 18:00 μ.μ.

Η αποκατάσταση της βλάβης θα γίνει από εξειδικευμένο συνεργείο του Συνδέσμου Ύδρευσης Πρέβεζας – Φιλιππιάδας.

  

Οι κοινότητες που θα επηρεαστούν είναι:

    A. Από την Δ.Ε Ζαλόγγου οι Τ.Κ. Καναλίου, Αρχαγγέλου, Σινώπης, Σαμψούντας

  B. Από τη Δ.Ε. Λούρου οι Τ.Κ. Λούρου, Ωρωπού, Στεφάνης, Σφηνωτού, Κοτσανόπουλου

    C. Από τη Δ.Ε. Πρέβεζας οι Τ.Κ. Μιχαλιτσίου, Φλαμπουρων

Παρακαλούμε τους καταναλωτές όπως περιορίσουν την κατανάλωση του νερού στα απολύτως απαραίτητα έως ότου επανέλθει η υδροδότηση στις παραπάνω κοινότητες.

Ζητάμε την κατανόηση σας.

Εκ της ΔΕΥΑ Πρέβεζας

Η ζωή κυλάει

 

Το παρόν κείμενο γράφτηκε με αφορμή την πρόσφατη συναυλία του Nick Cave στην Αθήνα. Επιπλέον σημαντικό ερέθισμα ώστε να γραφεί, αποτέλεσαν τα σχόλια μερίδας ανθρώπων που ακόμη ακολουθούν τον Nick, ανθρώπων που τον ακολουθούν αλλά πιο χλιαρά και ανθρώπων που ασκούν κριτική στα πεπραγμένα του τα τελευταία χρόνια. Το γεγονός ότι ακόμα μιλάμε για τον Σπηλιά είτε θετικά είτε αρνητικά, ασφαλώς λέει πολλά για το εκτόπισμα του ανδρός. Τέλος, να ξεκαθαριστεί πως ο,τι γράφω ούτε θέσφατο είναι ούτε έχει την παραμικρή βαρύτητα παραπάνω από την άποψη οποιουδήποτε και οποιαδήποτε ασχολείται με τη μουσική γενικά και το ροκ'ν'ρολ ειδικά. Δεν έχω σκοπό ούτε να αποδομήσω ούτε να αποκαθηλώσω τον Κέιβ. Ούτε, φυσικά, να χλευάσω όσους και όσες ακόμα των λατρεύουν. Δεν είμαι τόσο αλαζόνας. Απλά λέω τη γνώμη μου και αυτό είναι όλο.

Ο Κέιβ έχει χάσει την ικανότητα να γράφει ωραία τραγούδια. Με αυτό εννοώ ότι τα τραγούδια του στα τελευταία άλμπουμ του, κατά την εκτίμηση μου, δεν στέκουν σαν συνθέσεις και έχουν ανάγκη τις φορτωμένες ενορχηστρώσεις και τα πλούσια χορωδιακά φωνητικά ώστε να κερδίσουν πόντους. Ας τα συγκρίνουμε με τα πιο μελωδικά του άλμπουμ, το The Good Son και το The Boatman's Call. Το τελευταίο είναι γυμνό ενορχηστρωτικά, μόνο πιάνο, κάνα βιολί και νομίζω κάπου υπάρχει και το μπάσο του Martyn P. Casey. Αλλά και το πρώτο δεν είναι φορτωμένο με πολλά όργανα (έχει όμως τα λαμπερά έγχορδα για τα οποία είχε φροντίσει, ποιός άλλος, ο Mick Harvey...). Και τα δύο αυτά άλμπουμ έχουν υπέροχα τραγούδια με γερές, στιβαρές και ταυτόχρονα λεπτοδουλεμένες μελωδίες. Το τελευταίο τέτοιο τραγούδι που μας έχει δωρίσει ο Nick, κατά τη γνώμη μου, είναι το Push The Sky Away από το ομώνυμο άλμπουμ.

Ο Nick ευτυχώς έχει αφήσει πίσω του τις αυτοκαταστροφικές συνήθειες. Χαίρομαι που είναι ζωντανός και καλά στην υγεία του. Λυπάμαι, αφάνταστα, για την απώλεια των δύο γιών του. Το να χάνει ένας γονιός παιδιά του, όλοι το ξέρουν ότι αφήνει πληγές που δεν κλείνουν ποτέ. Ωστόσο, χαίρομαι που φαίνεται να απολαμβάνει μια ζωή που, άλλωστε, την επέλεξε ο ίδιος. Δεν πιστεύω ότι έχασε το χάρισμα να γράφει ωραία τραγούδια επειδή ηρέμησε. Ο Μπαχ ήταν όλη μέρα σύνθεση,- οικογένεια κι εκκλησία. Και έχει ανακηρυχθεί ως ο κορυφαίος συνθέτης της δεύτερης μετά Χριστόν χιλιετίας. Απλά θεωρώ ότι δεν του βγαίνει πια. Και είμαι οκ με αυτό. Ευτυχώς υπάρχουν οι ηχογραφήσεις από τα παλιά. 

Παραμένει ασυναγώνιστος περφόρμερ. Πρέπει να είσαι τυφλός για να μην το βλέπεις και κακοπροαίρετος για να το αρνηθείς. Σε πολλούς ξενίζει το γεγονός ότι η όλη του παρουσία στη σκηνή είναι προγραμματισμένη. Δηλαδή, πιστεύετε ότι πχ στα 90s δεν οργάνωνε τη σκηνική του παρουσία; Αφήστε, τα 80s και την εποχή των Birthday Party. Τότε ήταν ένα καμένο πρεζονι σε μόνιμη κατάσταση αμόκ, αν κρίνουμε από τα βίντεο. Δε λέω, ήταν πορωτική η φάση επί σκηνής, αλλά καλώς παρήλθε. Μεγάλωσε και προχώρησε στη ζωή του. Εμείς, δηλαδή, ζούμε ακόμα όπως στα φοιτητικά μας χρόνια που μπεκροπίναμε στα Εξάρχεια, ξερνάγαμε στα σκαλοπάτια του Dada και την άλλη μέρα, από τον πονοκέφαλο, παρακαλάγαμε να βρεθεί κάποιος να μας απαλλάξει από τη δυστυχία μας; Χαίρομαι που μεγάλωσα και ας είμαι μεσήλικας. Το ίδιο φαντάζομαι και ο Nick. Απλά δεν με τραβάνε τα νέα του τραγούδια. Αλλά και ούτε ξημεροβραδιάζομαι με το Tender Prey ή το Let Love In. Προχωράμε και εμείς και το σύμπαν.

ο Τοποτηρητής

Νέες εκδόσεις που κεντρίζουν το ενδιαφέρον

 

ΘΕΟΔΟΣΗΣ Π. ΤΑΣΙΟΣ

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Μια σύντομη ιστορική επισκόπηση

Άραγε, ξέρουμε πώς οι Έλληνες (επί 2.000 χρόνια) σκέφτονταν ότι η Ανθρωπότητα, χάρις στην Τεχνολογία, γλίτωσε απ’ την Καταστροφή; Πιστεύαν λοιπόν οι Έλληνες ότι οι θεοί οι ίδιοι, μετά τη Δημιουργία, τους είχαν δωρίσει την Τεχνολογία, ως αντίδοτο για όλους τους κινδύνους της ζωής στη Φύση. Τέτοια ήταν μάλιστα η θεμελιώδης σημασία που έδιναν οι Έλληνες στην Τεχνολογία, ώστε και για τις παρενέργειές της, πίστευαν ότι οι θεοί είχαν ειδικώς μεριμνήσει να προικίσουν τους ανθρώπους με Ήθος  («αλληλοσεβασμό» και «δικαιοσύνη»). 

Το βιβλίο αυτό αναλύει κατ’ αρχάς, με σύγχρονους όρους, αυτές τις ιδέες των Αρχαίων Ελλήνων, κι ύστερα καταγράφει συνοπτικώς τα μεγάλα τεχνικά επιτεύγματά τους απ’ τη Μυκηναϊκή έως την Ελληνιστική εποχή, ως ιστορική επιβεβαίωση της πανάρχαιας τεχνικοφιλίας των Ελλήνων.

Το βιβλίο αυτό όμως, θέλαμε να είναι και ψυχαγωγικό: γι’ αυτό και, στο μεγαλύτερο μέρος του, περιγράφει διάφορα τερπνά επεισόδια.

 

Πώς χτίζει το καράβι του ο Οδυσσέας με τη βοήθεια της αγαπημένης Καλυψώς.

Τί ήσαν τα ρομπότ στο Νησί των Φαιάκων.

Πώς αποξήραναν τη λίμνη της Κωπαΐδας οι Μυκηναίοι.

Πώς οι Ευβοείς, μετά τους Σκοτεινούς Αιώνες, μεταφύτευσαν την Ελληνική Τεχνολογία στην Ιταλία.

Πώς ήταν η κινητή γέφυρα του Ευρίπου το 400 π.Χ.

Πώς λειτουργούσαν τα Αυτόματα στην Αλεξάνδρεια του 3ου αι. π.Χ.

Και άλλα πολλά…

Ο καθηγητής Θεοδόσης Τάσιος γεννήθηκε στην Καστοριά. Πήρε το δίπλωμα του Πολιτικού Μηχανικού απο το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1953) και συνέχισε τις σπουδές του στο Centre d’Études Supérieures ITBTB, στο Παρίσι. Αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Ε.Μ.Π. το 1958. Εξελέγη Επιμελητής του Ε.Μ.Π. (1958) και στη συνέχεια Έκτακτος Μόνιμος Καθηγητής (1964) και Τακτικός Καθηγητής (1969). Ίδρυσε το Εργαστήριο Οπλισμένου Σκυροδέματος του Ε.Μ.Π. και το διεύθυνε μέχρι την αποχώρησή του (1997). Δίδαξε ακόμα στα Πανεπιστήμια της Βαγδάτης (1979), της Σαγκάης (1982), της Νανκίν (1985), της Παβίας (1986) και στο Collège International des Sciences de la Construction, Paris (1979–1989).

Εξέχουσα μορφή στην επιστημονική και επαγγελματική ζωή της χώρας, υπήρξε δάσκαλος χιλιάδων Μηχανικών, δημοσίευσε εκατοντάδες επιστημονικές εργασίες στις περιοχές της Εδαφομηχανικής, της Τεχνολογίας του Σκυροδέματος και της Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας, ενώ ασχολήθηκε με μια ευρύτατη περιοχή επιστημονικών, τεχνολογικών και εκπαιδευτικών θεμάτων (ευρωπαϊκοί και εθνικοί κανονισμοί, αντισεισμική προστασία, προστασία μνημείων, δημόσια έργα), αλλά και με θέματα Φιλοσοφίας, Παιδείας, Γλώσσας, Ορολογίας, καθώς και με κοινωνικά θέματα ως συντάκτης βιβλίων και επιφυλλίδων στον ημερήσιο και εβδομαδιαίο Τύπο, επι δεκαετίες.

Είναι ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος πολλών ελληνικών Επιστημονικών Ενώσεων, μέλος αμερικανικών και ευρωπαϊκών Ενώσεων, ενώ διετέλεσε Πρόεδρος της RILEM (1977–1978), της CEB (1983–1987), του «Model Code 90» (1987–1991), Σύμβουλος του συστήματος των Ηνωμένων Εθνών (1966–1995) και Εμπειρογνώμων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (1976–2000). Έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις: Είναι Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νανκίν (1985), Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Λιέγης (1986), Fellow του American Concrete Institute (1986), Επίτιμος Πρόεδρος της CEB (1988), Επίτιμο Μέλος της RILEM (1989), της CIAS (1998), του Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου (1999), της CICOP (2001), Επίτιμος Διδάκτωρ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου (2001), Μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Τορίνο (2004), Επίτιμος Πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας (2004), Επίτιμο Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ορολογίας (2008), Επίτιμος Διδάκτωρ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2010), Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Κύπρου (2013), Επίτιμος Διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχoλής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (2014) και Επίτιμος Διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου (2017). Τιμήθηκε, επίσης, με το Μετάλλιο της Πόλεως των Παρισίων (1986), και τον Ιανουάριο του 2014 με το International Award of Merit in Structural Engineering. Το 17ο Παγκόσμιο Συνέδριο Αντισεισμικής (Ιαπωνία, 2020–2021) του απέδωσε τη διάκριση «Legendary Old Master». Η Ακαδημία Αθηνών τού απένειμε το Χρυσό Μετάλλιο (2025) για την πολύχρονη προσφορά του στον επιστημονικό και πολιτιστικό διάλογο και για το σύνολο του έργου του, που συνδυάζει την ακαδημαϊκή αριστεία με την κοινωνική ευθύνη.

MARIE FAVEREAU

Η ΟΡΔΗ

Πώς οι Μογγόλοι άλλαξαν τον κόσμο

Μετάφραση:

Δημήτρης Χατζηχαραλάμπους

Πασχάλης Ανδρούδης

Στη λαϊκή φαντασία της Δύσης, οι Μογγόλοι και η αυτοκρατορία τους, την οποία ίδρυσε στις αρχές του 13ου αιώνα ο Τσίνγκις Χαν, γνωστός ευρύτερα ως Τζένγκις Χαν, είναι συνώνυμα της βίας και της ανελέητης καταστροφής. Αυτή όμως η εικόνα μιας αιμοδιψούς «αυτοκρατορίας του σπαθιού» είναι παραπλανητική. Για να κατανοήσουμε πώς οι Μογγόλοι έφτασαν να οικοδομήσουν τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία που γνώρισε ο κόσμος, χρειάζεται να αφηγηθούμε μια ιστορία όχι μόνο πολέμου αλλά και πολιτικής: ευέλικτη διπλωματία, οικονομική συνεργασία, θρησκευτική ανοχή, διοικητική επινοητικότητα, μετανάστευση, αφομοίωση κ.ο.κ. Οι Μογγόλοι είχαν μια μοναδική πολιτική οικονομία που βασιζόταν στο εμπόριο μεγάλων αποστάσεων, στην κυκλοφορία παρά στη συσσώρευση αγαθών, στον διαμοιρασμό μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων, καθώς και σε συστήματα ιεραρ χίας βαθιά ριζωμένα στην ιστορία και την κοσμολογία της στέπας.

Το βιβλίο επικεντρώνεται στο μεγάλο δυτικό παρακλάδι της αυτοκρατορίας, την Ορδή (γνωστή και ως «Χρυσή Ορδή»), που γενάρχης της ήταν ο γιος του Τσίνγκις, ο Τζοτσί: Η Ορδή, μια συλλογική δύναμη που βρισκόταν διαρκώς σε κίνηση, συνένωσε σε ένα ενιαίο πολιτικό και οικονομικό σύστημα, ευέλικτο και ευπροσάρμοστο, τα κύρια γεωγραφικά υποσυστήματα της Ευρασίας, την Ανατολική Ασία, τον ισλαμικό κόσμο, τον σλαβικό κόσμο και την Ευρώπη, συγκροτώντας ένα κοινό δίκτυο ανταλλαγών και παραγωγής, θεμέλιο επί αιώνες των οικονομικών εξελίξεων στη Μεσόγειο και βασικός δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας.

Πρωτοποριακή ιστοριογραφική αποτύπωση μιας αυτοκρατορίας που η σημασία της δεν έχει εκτιμηθεί στις πραγματικές της διαστάσεις, Η Ορδή ανατρέπει την εδραιωμένη αντίληψη ότι οι νομάδες είχαν περιφερειακό ρόλο στην ιστορία, για να καταδείξει ότι ζούμε σε έναν κόσμο που εν πολλοίς διαμορφώθηκε από τους Μογγόλους.

Η Μαρί Φαβερώ είναι Γαλλίδα ιστορικός, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Paris-Nanterre. Έχει διατελέσει μέλος του Γαλλικού Ινστιτούτου Αρχαιολογίας της Ανατολής, επισκέπτρια ακαδημαϊκός στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών του Πρίνστον και ερευνητική εταίρος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης συμμετέχοντας στο μείζον πρόγραμμα «Νομαδικές Αυτοκρατορίες» (2014–2019). Έχει δημοσιεύσει επίσης τα έργα La Horde d’Or. Les héritiers de Gengis Khan (2014), La Horde d’Or et le sultanat mamelouk. Naissance d’une alliance (2018), La Horde d’Or et l’islamisation des steppes eurasiatiques (2018), καθώς και το graphic novel La Horde d’Or – les héritiers de Gengis Khan (2020).

Η Ορδή: Πώς οι Μογγόλοι άλλαξαν τον κόσμο ήταν από τους τελικούς διεκδικητές του Cundill History Prize (2021) και των Prose Awards της Ένωσης Αμερικανών Εκδοτών (2022), ενώ συγκαταλέχθηκε στα καλύτερα βιβλία του 2021 από τη Washington Post, τους Financial Times, τον Spectator και το Five Books.

Συνάντηση των Προέδρων των Χορωδιών «Ηχοχρώματα» και «Αρμονία» με τον Αντιπεριφερειάρχη Πρέβεζας κ. Στράτο Ιωάννου

 

Την Παρασκευή, 19/036/2026 πραγματοποιήθηκε συνάντηση στο γραφείο του Αντιπεριφερειάρχη Πρέβεζας κ. Στράτου Ιωάννου με τη συμμετοχή της Προέδρου της Χορωδίας Πρέβεζας «Ηχοχρώματα» κας Τάσας Κόρου και του Προέδρου της Χορωδίας Πρέβεζας «Αρμονία» κ. Κοσμά Κορωναίου.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης συζητήθηκαν ζητήματα που αφορούν την ανάπτυξη και την ενίσχυση της χορωδιακής δραστηριότητας στην περιοχή της Πρέβεζας, καθώς και γενικότερα θέματα πολιτισμού και υποδομών που μπορούν να συμβάλλουν στην περαιτέρω αναβάθμιση των καλλιτεχνικών δράσεων του τόπου.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις ανάγκες δημιουργίας και διαμόρφωσης κατάλληλων χώρων για τη φιλοξενία χορωδιακών εκδηλώσεων. Στο πλαίσιο του σχεδιασμού για τη δημιουργία νέου πολιτιστικού χώρου εντός του Κάστρου του Αγίου Ανδρέα, οι εκπρόσωποι των δύο χορωδιών πρότειναν την εκπόνηση ειδικής ακουστικής μελέτης, ώστε ο χώρος να διαθέτει τις κατάλληλες προδιαγραφές για τη φιλοξενία συναυλιών, φεστιβάλ και άλλων μουσικών εκδηλώσεων, με ιδιαίτερη έμφαση στις ανάγκες των χορωδιών.

Οι δύο πρόεδροι τόνισαν τη σημαντική πολιτιστική προσφορά των χορωδιών της Πρέβεζας, οι οποίες εδώ και δεκαετίες εκπροσωπούν επάξια την περιοχή τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην πολιτιστική εξωστρέφεια και την προβολή του τόπου.

Ο Αντιπεριφερειάρχης κ. Στράτος Ιωάννου άκουσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θέρμη τις προτάσεις και τα αιτήματα που κατατέθηκαν, αναγνωρίζοντας τη σημαντική συμβολή των χορωδιών στην πολιτιστική ζωή της Πρέβεζας. Παράλληλα, εξέφρασε τη βούλησή του να στηρίξει και να προωθήσει τα ζητήματα που τέθηκαν, στο μέτρο των αρμοδιοτήτων και των δυνατοτήτων της Περιφέρειας Ηπείρου.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε ιδιαίτερα θετικό κλίμα, επιβεβαιώνοντας τη διάθεση συνεργασίας όλων των πλευρών για την ενίσχυση του πολιτισμού και τη δημιουργία σύγχρονων υποδομών που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και των πολιτιστικών φορέων της Πρέβεζας.

Το Θεατρικό Εργαστήρι Πρέβεζας παρουσιάζει το έργο “Η Τρελή του Σαγιό” του Ζαν Ζιρωντού στο ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚHΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ (πρώην ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΠΑΛΙΑ ΣΦΑΓΕΙΑ)

Το Θεατρικό Εργαστήρι Πρέβεζας  παρουσιάζει το  έργο “Η Τρελή του Σαγιό” του Ζαν Ζιρωντού στο ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚHΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ (πρώην ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΠΑΛΙΑ ΣΦΑΓΕΙΑ) 

ΣΑΒΒΑΤΟ 4 και  ΚΥΡΙΑΚΗ  5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026 

ΩΡΑ 21:00

    Το έργο γράφτηκε  από τον Ζαν Ζιρωντού κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής (1943). Ο συγγραφέας επηρεασμένος από την κατάσταση που επικρατούσε στη Γαλλία αλλά και σε όλη την Ευρώπη αυτή την εποχή θέλει να ενισχύσει την πίστη του κόσμου στη δύναμη του καλού και πλάθει ένα παραμύθι. Ένα παραμύθι πολιτικό, ποιητικό, ερωτικό, σουρεαλιστικό, προφητικό.

    Στην παράσταση μας ένας θίασος σε μία προσπάθεια να μπει ο ένας στα παπούτσια του άλλου και στα παπούτσια των ρόλων θα αφηγηθεί αυτό το παραμύθι. 

   Η ιστορία ακολουθεί την Ορελί , μια εκκεντρική και ιδεαλίστρια Παριζιάνα που ζει στην περιοχή του Σαγιό. Όταν μαθαίνει ότι μια ομάδα διεφθαρμένων επιχειρηματιών σχεδιάζει να εκμεταλλευτεί το υπέδαφος του Παρισιού γα να βρει πετρέλαιο κινητοποιεί τους φίλους της και στήνει μια παγίδα για να τους σταματήσει. Το έργο σατιρίζει την απληστία , την εξουσία, και την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Οικονομική ενίσχυση 7€

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ στο τηλ. 6977192779.

Συντελεστές:

Συγγραφέας:  Ζαν Ζιρωντού

Μετάφραση:  Γιάννης Θηβαίος

Σκηνοθεσία – Διασκευή κειμένου-Σκηνικός Χώρος: Λίλη Σακκά

Κουστούμια: Κώστας Λάκης

Επιμέλεια Μουσικής: Κοσμάς Μαρκής

Μουσική – Στίχοι Τραγουδιού: Άννα Μπαρκούζου

Σχεδιαστής Αφίσας: Κώστας Λάκης, και στην τελική επεξεργασία Κώστας Παππάς

Ήχος – Φωτισμός: Θοδωρής Τόλης – db sounds

Τεχνικός φωτισμού: Παναγιώτης Δαμιανίδης

Promo video: Γεράσιμος Μαρκής

Συντονιστής Παραγωγής: Γεωργία Παπαδιώτη

Φροντιστής : Έλενα Τζίμα 

 Υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων: Κώστας Παππάς

Φωτογραφίες - Βίντεο: Περικλής Γιαννουλάτος – Γιάννης Βούρβου

Διανομή: 

Γωγώ Αρμύρα: Ζοζεφίν/ Δημοσιογράφος

Έλλη Κακοσίμου: Βαρόνη/ Υπονομοκαθαριστής/ Αστυνόμος

Κοσμάς Μαρκής: Πρόεδρος/ Ρακοσυλλέκτης/ Παλιόγερος

Βαγγελιώ Άντζελα Μπάλλου: Πωλητής Κορδονιών/ Ναυαγοσώστης

Άννα Μπαρκούζου: Γκαμπριέλ

Ιωάννα Μπόμπορη: Κωνστάνς

Άντα Νίκα: Ορελί η Τρελή του Σαγιό

Αθηνά Νικολοπούλου: Ανθοπώλης

Λίνα Πανταζή:  Ίρμα

Σπύρος Παπαδιώτης: Εξερευνητής

Κώστας Παππάς: Πιέρ

   Ευχαριστούμε τον Δήμο Πρέβεζας για την παραχώρηση του χώρου, τον  κ. Στράτο Φλούδα, υπεύθυνο του Κέντρου Περιβαλλοντικής  Ενημέρωσης (ΜΔΠΠ Κοιλάδας Αχελώου και Αμβρακικού  κόλπου - ΟΦΥΚΕΠΑ )για την φιλοξενία, την κ. Φωτεινή Παπαχατζή και την Artifactory για την άψογη συνεργασία στην πρόταση που καταθέσαμε στο ENCC Grants 2026, την κ. Ελπίδα Σκούφαλου για την παραχώρηση του βεστιαρίου της , τον φίλο συνεργάτη και μόνιμο χορηγό κ. Κώστα Καλύβα.

Ευχαριστούμε τους Χορηγούς μας: 

Κυανή Ακτή   “ Seaside Bar-Resto”, Marcus & KIKA cafe, “Σιμούν” Βιβλιοπωλείο

“Αποσπερίτης”, Έπιπλα Σωτήρης Μάρας, “Μποτίλια στο Πέλαγο” art cafe,

Ζαχαροπλαστείο “το Σπιτικό”, Tucan cafe και το HOTEL ΜΙΝΩΣ.

Ευχαριστούμε τους Χορηγούς Επικοινωνίας που στηρίζουν πάντα τις παραστάσεις μας.

«Ημερολόγια Μοτοσικλέτας» του Γουόλτερ Σάλες από την Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

 

«Ημερολόγια Μοτοσικλέτας» του Γουόλτερ Σάλες

Ημέρα προβολής: Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026

Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Πρέβεζας

(Παλιά Σφαγεία)

Ώρα έναρξης: 21:30

Είσοδος

Γενική είσοδος: 6 ευρώ

Φοιτητές: 4 ευρώ

΄Aνεργοι και μαθητές, Δωρεάν

*********

Μια ταινία για όσους πιστεύουν ότι τα σημαντικότερα ταξίδια δεν είναι εκείνα που αλλάζουν το χάρτη, αλλά εκείνα που αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζουμε τον κόσμο

Η βραβευμένη ταινία «Ημερολόγια Μοτοσικλέτας» αποτελεί μία από τις σημαντικότερες βιογραφικές δραματικές παραγωγές του σύγχρονου κινηματογράφου, μεταφέροντας στη μεγάλη οθόνη το νεανικό ταξίδι του μετέπειτα επαναστάτη Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα. Σε σκηνοθεσία του βραβευμένου Βραζιλιάνου δημιουργού Γουόλτερ Σάλες, η ταινία ακολουθεί τον 23χρονο φοιτητή Ιατρικής Ερνέστο Γκεβάρα και τον φίλο του Αλμπέρτο Γρανάδο, οι οποίοι το 1952 ξεκινούν ένα μεγάλο οδοιπορικό στη Νότια Αμερική με μια παλιά μοτοσικλέτα. Καθώς διασχίζουν χώρες, πόλεις και απομακρυσμένες κοινότητες, έρχονται αντιμέτωποι με τη φτώχεια, τις κοινωνικές ανισότητες και τις δύσκολες συνθήκες ζωής των λαών της ηπείρου. 

Η ταινία δεν επικεντρώνεται στην πολιτική δράση του Γκεβάρα, αλλά στις εμπειρίες που διαμόρφωσαν τη σκέψη και την προσωπικότητά του. Μέσα από εντυπωσιακές εικόνες, αυθεντικές ερμηνείες και συγκινητικές ανθρώπινες ιστορίες, αναδεικνύεται η μετάβαση από τη νεανική περιπέτεια στην κοινωνική συνειδητοποίηση. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ξεχωρίζει ο Μεξικανός ηθοποιός Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, ενώ τον Αλμπέρτο Γρανάδο υποδύεται ο Ροντρίγκο ντε λα Σέρνα. 

Η ταινία απέσπασε διεθνή αναγνώριση και σημαντικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το «Al Otro Lado del Río». Τα «Ημερολόγια Μοτοσικλέτας» παραμένουν μέχρι σήμερα ένα διαχρονικό έργο που συνδυάζει την περιπέτεια, την ιστορική ματιά και τον ανθρωπισμό, προσφέροντας στο κοινό μια βαθιά συγκινητική εμπειρία και μια διαφορετική προσέγγιση στην ιστορία μιας από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα.

Ο Σκηνοθέτης

Ο Γουόλτερ Σάλες (γενν. 1956, Ρίο ντε Τζανέιρο) είναι ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του σύγχρονου βραζιλιάνικου κινηματογράφου και βασικός εκπρόσωπος της αναγέννησης του λατινοαμερικανικού σινεμά από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα. Το έργο του χαρακτηρίζεται από το ενδιαφέρον για το ταξίδι, την αναζήτηση ταυτότητας, τη μνήμη και τις κοινωνικές μεταβολές.

Έγινε διεθνώς γνωστός με την ταινία «Κεντρικός Σταθμός», η οποία απέσπασε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου και γνώρισε παγκόσμια αναγνώριση. Ακολούθησαν σημαντικές δημιουργίες όπως το «Ημερολόγια Μοτοσικλέτας», που βραβεύτηκε σε διεθνή φεστιβάλ και καθιερώθηκε ως μία από τις σημαντικότερες ταινίες δρόμου της σύγχρονης εποχής, καθώς και το «Στο Δρόμο», βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζακ Κέρουακ.

Με μια κινηματογραφική ματιά που συνδυάζει τον ανθρωπισμό με τον λυρισμό και τον κοινωνικό προβληματισμό, ο Σάλες έχει δημιουργήσει ένα έργο βαθιά συνδεδεμένο με την έννοια του ταξιδιού ως μέσου αυτογνωσίας και κατανόησης του κόσμου. Θεωρείται σήμερα μία από τις πιο διακεκριμένες προσωπικότητες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Αποφθέγματα του Ρολάν Μπαρτ

 

Ο Ρολάν Ζεράρ Μπαρτ (Roland Gérard Barthes, 12 Νοεμβρίου 1915 – 26 Μαρτίου 1980) ήταν Γάλλος θεωρητικός, κριτικός της λογοτεχνίας, φιλόσοφος, γλωσσολόγος και σημειολόγος. Οι ιδέες του εξερευνούν πολλά διαφορετικά πεδία, και το έργο του έχει επηρεάσει την ανάπτυξη θεωρητικών σχολών σκέψεως, όπως ο στρουκτουραλισμός, η σημειωτική, η κοινωνική θεωρία, η ανθρωπολογία και ο μετα-στρουκτουραλισμός.

Η πραγματική μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία.

Η ευγένεια έχει μεγαλύτερη αξία από την ειλικρίνεια, επειδή η ευγένεια βασίζεται πάντα στην ευφυΐα του άλλου.

Αυτό που η φωτογραφία αναπαράγει επ’ άπειρον δεν συμβαίνει παρά μόνο μια φορά.

Το να αφήνεις κάποιον να περιμένει: το διαχρονικό προνόμιο κάθε εξουσίας.

Βλακεία σημαίνει να εκπλήσσεσαι.

Λένε κάποιοι: αυτή η αγάπη δεν θα αντέξει στον χρόνο. Αλλά πώς μπορείς να το αξιολογήσεις αυτό; Γιατί η αντοχή στον χρόνο πρέπει να είναι κάτι καλό; Γιατί είναι προτιμότερο να αντέξει από το να καεί;

Λογοτεχνία είναι η ερώτηση μείον την απάντηση.

Ο πόλεμος εναντίον της ευφυΐας διεξάγεται πάντοτε στο όνομα της κοινής λογικής.

Η γλώσσα δεν είναι ποτέ αθώα.

Όλες οι διαφημίσεις των καλλυντικών βασίζονται σε ένα είδος επικής αναπαράστασης του ενδόμυχου.

Γράφω αφορισμούς για να καθησυχάσω τον εαυτό μου. Όταν υπάρχει ένα πρόβλημα, το μειώνω ανάγοντάς το σε κάτι σταθερό που με ξεπερνάει.

Η διαστροφή, απλούστατα, φέρνει ευτυχία.

Το πρόσωπο της Γκάρμπο είναι μια Ιδέα, της Χέπμπορν είναι ένα Γεγονός.

Η ζωγραφική μπορεί να πλαστογραφεί την πραγματικότητα χωρίς να την έχει δει.

Το νέο δεν είναι μόδα, είναι αξία.

Καθετί αναχρονιστικό είναι πρόστυχο.

Review: Tomora "Come Closer"

 

Οι Tomora είναι ένα electronica δίδυμο που αποτελείται από τον Tom Rowlands, ήμισυ των Chemical Brothers, και την Aurora, alternative pop τραγουδίστρια από τη Νορβηγία, με αξιοσημείωτη απήχηση στα πιτσιρίκια και με αρκετά όμορφα κομμάτια, είναι η αλήθεια. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το άλμπουμ που προέκυψε από τη συνεργασία τους, με τίτλο Come Closer. Τον δούλεψαν, αν κρίνω από τις σημειώσεις στο LP, ο καθένας στον χώρο του, κάτι που κάνει εξαιρετικά εντυπωσιακό το γεγονός πως το κάθε τραγούδι ακούγεται σφιχτό, λες και υπήρχε συνεχής συνεννόηση και συν εποπτεία. Δηλώνω εξαρχής πως δεν πρόκειται για αριστούργημα. Εντούτοις, είναι από τους λίγους φετινούς, μέχρι τώρα που γράφω, δίσκους που δεν θεωρώ, όχι χάσιμο χρόνου, αλλά σίγουρα ότι μια που τους ακούς μια που τους άφησες πίσω.

Κάτι που καταχωρώ στα θετικά είναι η ποικιλομορφία ως προς το ύφος, το στυλ και τις ιδέες κάθε κομματιού. Ακόμα και το ότι δεν πρόκειται για μια συλλογή από ντανς κομμάτια και μόνο. Η ακολουθία των τραγουδιών είναι σοφά διαμορφωμένη, ξεκινώντας από το ας πούμε πιο άμπιεντ ύφος και σιγά σιγά ανεβαίνει ο ρυθμός και τούμπαλιν. Στα πιο χορευτικά κομμάτια, συναντάμε κάποια είδη από το χορευτικό οπλοστάσιο από την αρχή των 90ς και ύστερα. Θα βρούμε φυσικά ένα κλείσιμο ματιού σε όσους και όσες χορεύαμε με κομμάτια σαν το Block Rocking Beats, ένα κλείσιμο ματιού όμως, πραγματικά διακριτικό, κατά την προσωπική εκτίμηση μου. Θα βρούμε πειραματισμό με το ρεγκετον στο πιο ενδιαφέρον κατ' εμέ τραγούδι του δίσκου. Λέγεται Have you seen me dance alone. Ο Tom Rowlands κάνει σπουδαία δουλειά με τα μπιτ, ενώ η Aurora ακούγεται σαν τραγουδίστρια ραντσέρος ή ακόμα και σαν ερμηνεύτρια σε ταινία του Πάμπλο Αλμοδόβαρ. Τόσο καλή.

Άλλο αγαπημένο κομμάτι είναι το I drink the light. Εδώ έχουμε κάτι σαν να συνεργαζόταν ο William Orbit με τη Bjork την εποχή που η τελευταία ηχογραφούσε το Debut (1993 για όποιον και όποια δεν ξέρει ή δε θυμάται). Πριν από αυτό υπάρχει το Somewhere else, με μια φωνητική μελωδία που σε τραβάει να αρχίσεις το sing along, και μαντεύω ότι θα αποδίδει καλύτερα σε κάποιο λάιβ στα καλοκαιρινά φεστιβάλ. Ακόμα βρίσκουμε τριπ χοπ αναφορές ενώ στο κλείσιμο του άλμπουμ έχουμε ξύλο με σκληρό τέκνο, αν και ούτε εκεί λείπει η διάθεση για παιχνίδι από την πλευρά των δύο μουσικών.

Όπως προανέφερα δεν είναι δίσκος αριστούργημα. Ούτε μπορώ να προβλέψω ότι, όπως λέγανε πολλοί κάποτε, θα μείνει στην ιστορία ως δίσκος αναφοράς. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην υπολογίσω το ότι του έχω χαρίσει αρκετές ακροάσεις, μιας και περνάω καλά με την παρέα του. Ούτε βέβαια μπορώ να ποντάρω στο ότι αυτό το σχήμα θα έχει συνέχεια. Αλλά δεν έχει τόση σημασία, εδώ που τα λέμε. Η συνεργασία έγινε και το αποτέλεσμα έχει καταγραφεί. Άλλωστε για ποπ μιλάμε.

ο Τοποτηρητής

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Κάνουμε γνωστό στους καταναλωτές, ότι λόγω απαραίτητων εργασιών στον κεντρικό αγωγό ύδρευσης του δικτύου της ΔΕΥΑΠ στην περιοχή της χ.θ. 1+450 της Ε.Ο.2 (Ακρίβη-Μονολίθι) στα πλαίσια του έργου «Εργασίες έργου Παράκαμψης Νικόπολης – Συγκοινωνιακά έργα ανάδειξης αρχαιολογικού χώρου Νικόπολης Περιφέρειας Ηπείρου», θα υπάρξει καθολική διακοπή υδροδότησης στο δίκτυο ύδρευσης της πόλης και των γύρω κοινοτήτων, την Τρίτη 23-06-2026 και από ώρα  08:00π.μ. έως 17:00μ.μ.

Ζητάμε την κατανόηση σας.

Εκ της ΔΕΥΑ Πρέβεζας

ΠΑΣ Πρέβεζα & IONIOS AC: Μια νέα εποχή για το ποδόσφαιρο της Πρέβεζας

 

Η διοίκηση του ΠΑΣ Πρέβεζα και οι υπεύθυνοι της ακαδημίας IONIOS AC ανακοινώνουν με ιδιαίτερη ικανοποίηση την έναρξη μιας πρωτοποριακής συνεργασίας, η οποία σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο για το ποδόσφαιρο της περιοχής μας. Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας, δημιουργείται μια νέα αναπτυξιακή δομή, η οποία θα αγωνιστεί τη νέα ποδοσφαιρική περίοδο στο πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας της ΕΠΣ Πρέβεζας – Λευκάδας, υπό την εποπτεία και τη φιλοσοφία ανάπτυξης της ακαδημίας IONIOS AC. Παράλληλα, η ομάδα που μέχρι σήμερα συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας ως IONIOS AC, μετονομάζεται πλέον σε ΠΑΣ Πρέβεζα Β', αποτελώντας τον αναπτυξιακό βραχίονα του συλλόγου και το επόμενο αγωνιστικό βήμα για τους ποδοσφαιριστές που προέρχονται από τα τμήματα υποδομής. Πρόκειται για ένα καινοτόμο εγχείρημα με ξεκάθαρο στόχο: να προσφέρει στους νεαρούς ποδοσφαιριστές πολύτιμο χρόνο συμμετοχής, αγωνιστικές παραστάσεις και τη δυνατότητα εξέλιξης μέσα από ένα οργανωμένο και απαιτητικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον.

Η νέα ομάδα θα αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην ακαδημία και την πρώτη ομάδα του ΠΑΣ Πρέβεζα, δημιουργώντας μια σταθερή πορεία ανάπτυξης, εκπαίδευσης και ανάδειξης νέων ταλέντων. Μέσα από αυτή τη συνεργασία, οι αθλητές της ακαδημίας θα έχουν τη δυνατότητα να ακολουθούν μια ξεκάθαρη αγωνιστική διαδρομή, από τα τμήματα υποδομής έως την ανδρική ομάδα, μέσα από ένα κοινό ποδοσφαιρικό πλάνο, με ενιαία φιλοσοφία, αρχές και στόχους. Ήδη έχουν ξεκινήσει όλες οι απαραίτητες ενέργειες ώστε αυτή η φιλόδοξη συνεργασία να πάρει σύντομα σάρκα και οστά, με στόχο να τεθεί σε πλήρη λειτουργία από την αγωνιστική περίοδο 2026-2027. Η κοινή φιλοσοφία, η οργάνωση, η συνέπεια και η επένδυση στη νέα γενιά αποτελούν τη βάση αυτού του εγχειρήματος. Γιατί το μέλλον δεν χτίζεται με υποσχέσεις, αλλά με έργα. Δεν χτίζεται με λόγια, αλλά με καθημερινή δουλειά, όραμα και συνεργασία. Οι πράξεις θα φανούν στο γήπεδο. Μια νέα ποδοσφαιρική διαδρομή ξεκινά. Για τον ΠΑΣ Πρέβεζα. Για την IONIOS AC. Για τα παιδιά της Πρέβεζας. Για το μέλλον του τοπικού ποδοσφαίρου.

"Μικροκάμερα σε καλειδοσκόπιο" του Bill Hunchback (Εκδόσεις Κενότητα 2026)

 

Υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να τάσσονται στις γραμμές του αντεργκράουντ. Κάποιοι για λόγους υστεροβουλίας, ότι δηλαδή "για την ώρα καλά είναι εδώ, ας κάτσουμε να χτίσουμε όνομα, και με την πρώτη ευκαιρία την κάνουμε για τα σαλόνια, με τη χοντρή κονόμα και το παράσημο του κάποτε εναλλακτικού. Κάποιοι άλλοι για λόγους ελιτισμού στα όρια όπου τελειώνει η αλαζονεία και αχνοφαίνεται η μισανθρωπία. Κάποιοι πάλι λόγω αδυναμίας ηθικής να πράξουν αλλιώς. Είναι άνθρωποι γεμάτοι αγάπη για το ίδιο το φαινόμενο της ύπαρξης και της δημιουργίας. Που βλέπουν την ίδια τη δημιουργία όχι ως μέσο για επιτυχία, αυτοπραγμάτωση κι άλλα τέτοια χαριτωμένα, αλλά ως αυτοσκοπό• και στην πραγματικότητα δεν νιώθουν ότι δημιουργούν αλλά ότι παίζουν• όπως ακριβώς ένα παιδί. 

Αυτά μπορεί να συμπεράνει με άνεση όποιος και όποια διαβάσει την πρώτη, φρέσκια ποιητική συλλογή του Bill Hunchback με τίτλο "Μικροκάμερα σε καλειδοσκόπιο" από τις Εκδόσεις Κενότητα. Διαβάζοντας, βλέπω ποιήματα ενός ανθρώπου που πρωτίστως αγαπάει τον άνθρωπο• με τα καλά του και τα στραβά του• γιατί ακόμα και όταν επισημαίνει κάτι που δεν του αρέσει, ποτέ δεν βγάζει κακία ή μίσος, αλλά φαίνεται ένα παράπονο. Ξέρει ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει λύκος για τον συνάνθρωπο του. Ωστόσο, επιμένει αμετανόητα, γιατί ξέρει πως αργά ή γρήγορα θα φανεί ότι τελικά υπάρχει ακόμα αγάπη στον κόσμο. Στα ποιήματα του Bill βλέπω μια οργιάζουσα φαντασία. Απίστευτης ομορφιάς εικόνες και ευρηματικές εμπνεύσεις ακόμα και ως προς το τι μπορεί να θεωρηθεί ποιητικό. Αντιλαμβάνεται κανείς πως έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που στέκει με δέος μπροστά στην ίδια τη φύση καθώς και την ανθρώπινη πραγματικότητα. Επίσης, ενώ απορρίπτει την κρατούσα και άνωθεν επιβεβλημένη ηθική τάξη, δεν είναι σε καμία περίπτωση αμοραλιστής. Αντίθετα, διατηρεί στέρεες ηθικές αρχές υπακούοντας βασικά στην αρχή της αγάπης για κάθε πλάσμα πάνω στον πλανήτη μας.

Αν κάποιος είναι κυνικός, δεν θα καλοπεράσει διαβάζοντας αυτά τα ποιήματα. Κακό του κεφαλιού του. Ευκαιρία να απεκδυθεί τον κυνισμό.

Θα μπορούσα να γράψω αρκετά σχετικά με τεχνοτροπίες, επιρροές, λεκτικά σχήματα κλπ. Αλλά θα ήταν πολύ πεζό, χώρια που δεν έχει σημασία, στην πραγματικότητα. Τα ποιήματα είναι αυτά που είναι και πλέον περιμένουν να τα ανακαλύψετε. Πεδίο δόξης λαμπρό.

ο Τοποτηρητής

Αποφθέγματα του Χαρούκι Μουρακάμι

 

Ο Χαρούκι Μουρακάμι (ιαπωνικά: 村上春樹‎‎, Κιότο 12 Ιανουαρίου 1949) είναι δημοφιλής σύγχρονος Ιάπωνας συγγραφέας και μεταφραστής. Το έργο του έχει περιγραφεί ως «προσιτό και συγχρόνως εξαιρετικά περίπλοκο». Ο πατέρας του ήταν γιος Βουδιστή ιερέα. Η μητέρα του ήταν κόρη εμπόρου από την Οσάκα. Και οι δύο δίδασκαν Ιαπωνική λογοτεχνία. Από την παιδική του ηλικία ο Μουρακάμι επηρεάστηκε βαθιά από την Δυτική κουλτούρα, ιδίως από τη δυτική μουσική και λογοτεχνία. Μεγάλωσε διαβάζοντας μια σειρά από έργα Αμερικάνων συγγραφέων, όπως ο Κουρτ Βόνεγκατ (Kurt Vonnegut) και ο Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν (Richard Brautigan) και συχνά ξεχωρίζει από άλλους Ιάπωνες συγγραφείς για τις δυτικές του επιρροές. Ο Μουρακάμι έγραψε το πρώτο του έργο όταν ήταν 29. Έχει πει ότι εμπνεύστηκε ξαφνικά και ανεξήγητα το πρώτο του μυθιστόρημα σε ένα στάδιο ενώ παρακολουθούσε έναν αγώνα μπέιζμπολ το 1978. Όταν τελείωσε το γράψιμό του, το έστειλε σε ένα λογοτεχνικό διαγωνισμό και κέρδισε το πρώτο βραβείο. Ακόμα και σε αυτό το πρώτο έργο του συναντά κανείς πολλά από τα βασικά στοιχεία της μετέπειτα ώριμης γραφής του: δυτικοποιημένο στυλ, ιδιοσυγκρασιακό χιούμορ και συναισθηματική νοσταλγία. Η τεράστια επιτυχία του μυθιστορήματός του Νορβηγικό δάσος (1987) τον έκανε διάσημο στη χώρα του. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες σε Ασία, Ευρώπη και Αμερική. Ο ίδιος έχει μεταφράσει στα ιαπωνικά έργα των Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, Τρούμαν Καπότε, Τζον Ίρβινγκ και Ρέιμοντ Κάρβερ.

Ό,τι κι αν είναι αυτό που ψάχνεις, δεν θα έρθει με τη μορφή που το περιμένεις.

Ξόδεψε τα λεφτά σου σε πράγματα που μπορείς να αγοράσεις με λεφτά. Ξόδεψε τον χρόνο σου σε πράγματα που δεν μπορείς να αγοράσεις με λεφτά.

Οι ψυχές των ανθρώπων είναι σαν βαθιά πηγάδια. Κανένας δεν ξέρει τι υπάρχει στον πάτο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μαντεύεις κρίνοντας απ’ αυτά που επιπλέουν στην επιφάνεια κάπου-κάπου.

Δυστυχώς το ρολόι δουλεύει, οι ώρες περνούν. Το παρελθόν αυξάνεται, το μέλλον υποχωρεί. Οι δυνατότητες μειώνονται, οι τύψεις συσσωρεύονται.

Δεν είναι ότι δεν ταιριάζαμε. Απλά δεν είχαμε τίποτα να πούμε.

Αν διαβάζεις μόνο τα βιβλία που διαβάζουν όλοι οι άλλοι, μπορείς να σκέφτεσαι μόνο ό,τι σκέφτονται όλοι οι άλλοι.

Ονειρεύομαι. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι αυτό είναι το μόνο σωστό πράγμα που κάνω.

Η σιωπή, ανακάλυψα, είναι κάτι που μπορείς να το ακούσεις.

Αναρωτιέμαι τι κάνουν τα μυρμήγκια τις μέρες που βρέχει.

Αν εσύ με θυμάσαι, τότε δεν με νοιάζει αν όλοι οι άλλοι ξεχνούν.

Η ζωή δεν είναι σαν το νερό. Τα πράγματα στη ζωή δεν κυλούν απαραίτητα από την πιο σύντομη διαδρομή.