Ένα ποίημα για την Κυριακή - Νικηφόρος Βρεττάκος

 

"Οι μικροί γαλαξίες"

Πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι πάνω στη γη.

Σταματάνε για λίγο, στέκονται ο ένας

αντίκρυ στον άλλο, μιλούν μεταξύ τους.

Έπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν

σαν πέτρες που βλέπονται.

Όμως, εσύ,

δε λόξεψες, βάδισες ίσα, προχώρησες

μες από μένα, κάτω απ’ τα τόξα μου,

όπως κι εγώ: προχώρησα ίσα, μες από σένα,

κάτω απ’ τα τόξα σου. Σταθήκαμε ο ένας μας

μέσα στον άλλο, σα νάχαμε φτάσει.

Βλέποντας πάνω μας δυο κόσμους σε πλήρη

λάμψη και κίνηση, σαστίσαμε ακίνητοι

κάτω απ’ τη θέα τους –

Ήσουν νερό,

κατάκλυσες μέσα μου όλες τις στέρνες.

Ήσουνα φως, διαμοιράστηκες. Όλες

οι φλέβες μου έγιναν άξαφνα ένα

δίχτυ που λάμπει: στα πόδια, στα χέρια,

στο στήθος, στο μέτωπο.

Τ’ άστρα το βλέπουνε, ότι:

δυο δισεκατομμύρια μικροί γαλαξίες και πλέον

κατοικούμε τη γη

Νικηφόρος Βρεττάκος

(1912-1991)

Αποφθέγματα του Αϊνστάιν

 

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν (γερμανική γλώσσα: Albert Einstein, ορθός τονισμός Άινσταϊν, Ουλμ, 14 Μαρτίου 1879 – Πρίνστον, 18 Απριλίου 1955) ήταν Γερμανός φυσικός εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος βραβεύτηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 1921 για το Φωτοηλεκτρικό φαινόμενο. Είναι ο θεμελιωτής της Θεωρίας της Σχετικότητας και από και πολλούς θεωρείται ο σημαντικότερος επιστήμονας του 20ού αιώνα και ένας απ' τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. Εξέδωσε πάνω από 300 επιστημονικές δημοσιεύσεις, καθώς και 151 συγγράμματα για το ευρύ κοινό. Είναι πιο γνωστός στο ευρύ κοινό ιδιαίτερα για τον τύπο του E=mc² που αναφέρεται από πολλούς ως «η πιο διάσημη εξίσωση στη φυσική». Η επίδραση των ανακαλύψεων του Αϊνστάιν σχετικά με τη φύση του χώρου και του χρόνου, εξακολουθεί να αποτελεί κεντρικό αντικείμενο της επιστημονικής έρευνας σε φυσική, κοσμολογία, και μαθηματικά, ενώ το επώνυμο του χρησιμοποιείται συχνά ως χαρακτηρισμός για να δηλώσει πως κάποιος έχει υψηλή ευφυΐα.

Η φαντασία είναι πιο σημαντική από τη γνώση.

Αν θες να ζήσεις μια ευτυχισμένη ζωή, εξάρτησέ την από έναν στόχο, όχι από ανθρώπους ή αντικείμενα.

Όταν κάθεσαι με ένα ωραίο κορίτσι για δυο ώρες, σου φαίνεται σαν δυο λεπτά. Αν καθίσεις σε μια αναμμένη σόμπα για δυο λεπτά, σου φαίνεται σαν δυο ώρες. Αυτό είναι η σχετικότητα.

Οι ευφυείς άνθρωποι λύνουν τα προβλήματα. Οι μεγαλοφυείς τα προβλέπουν.

Η ηθική ενός ανθρώπου πρέπει να βασίζεται στη συμπάθεια, στην παιδεία, στις κοινωνικές σχέσεις. Καμιά θρησκευτική θεμελίωση δεν χρειάζεται. Είναι πολύ μικροπρεπές να πρέπει να παρακινείται ο άνθρωπος από τον φόβο της τιμωρίας του ή από την ελπίδα για ανταμοιβή μετά θάνατον.

Αν δεν μπορείς να το εξηγήσεις με απλά λόγια, ούτε εσύ ο ίδιος το έχεις καταλάβει πολύ καλά.

Ο χρόνος δεν υπάρχει, είναι μια ανθρώπινη επινόηση και εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες.

Η δύναμη ελκύει πάντα ανθρώπους με χαμηλή ηθική.

Αν το Α είναι η επιτυχία, τότε ο μαθηματικός τύπος είναι Α=Χ+Υ+Ζ, όπου Χ ίσον δουλειά, Υ ίσον παιχνίδι και Ζ ίσον να κρατάς το στόμα σου κλειστό.

Γάμος είναι η αποτυχημένη προσπάθεια να δώσεις διάρκεια σε ένα τυχαίο γεγονός.

Όποιος δεν έκανε ποτέ λάθος, δεν έχει δοκιμάσει ποτέ κάτι καινούργιο.

Αν η θεωρία της σχετικότητας αποδειχτεί πετυχημένη, οι Γερμανοί θα με πουν Γερμανό και οι Γάλλοι πολίτη του κόσμου. Αν η θεωρία της σχετικότητας αποδειχτεί λάθος, τότε οι Γάλλοι θα με πουν Γερμανό και οι Γερμανοί Εβραίο.

Η λογική θα σε πάει από το Α στο Β. Η φαντασία θα σε πάει παντού.

Αν διεξαχθεί τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο τέταρτος θα γίνει με ρόπαλα.

Δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο Θεός παίζει ζάρια με το σύμπαν.

Αν, στην αρχή, μια ιδέα δεν φαίνεται τρελή, τότε δεν υπάρχει καμιά ελπίδα γι’ αυτήν.

Όποιος είναι απρόσεκτος με την αλήθεια στα μικρά ζητήματα, δεν μπορεί να είναι αξιόπιστος στα μεγάλα ζητήματα.

Θέλω να γνωρίσω τις σκέψεις του Θεού. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες.

Η επιστήμη χωρίς θρησκεία είναι κουτσή. Η θρησκεία χωρίς επιστήμη είναι τυφλή.

Ο χωρίς σκέψη σεβασμός προς την εξουσία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας.

Δεν έχω ιδιαίτερα προσόντα. Απλώς είμαι παθιασμένα περίεργος.

Όλη η περιβόητη τεχνολογική μας πρόοδος –ο ίδιος ο πολιτισμός μας– είναι σαν ένα τσεκούρι στα χέρια ενός ψυχοπαθούς.

Τα καθαρά Μαθηματικά είναι, κατά κάποιο τρόπο, η ποίηση των λογικών ιδεών.

Η επιστήμη είναι ένα υπέροχο πράγμα, αν δεν χρειάζεται να βγάλεις το ψωμί σου από αυτήν.

Είναι υποχρέωση κάθε ανθρώπου να δώσει πίσω στον κόσμο τουλάχιστον το ισοδύναμο αυτού που έχει πάρει απ’ αυτόν.

Ήρθε η ώρα για το 24ο PREVEZA JAZZ FESTIVAL

 

24ο PREVEZA JAZZ FESTIVAL

29 – 30 – 31 Μαΐου 2026

Παραλιακός Πεζόδρομος Πρέβεζας  |  Είσοδος Ελεύθερη

Για 24η συνεχή χρονιά, ο παραλιακός πεζόδρομος της Πρέβεζας μετατρέπεται σε σκηνή διεθνούς εμβέλειας. Τρεις νύχτες, εννέα σχήματα από έξι χώρες, ένα φεστιβάλ κάτοχο του EFFE Label και μέλος του European Festivals Association με ανοιχτή είσοδο για όλους.

Παρασκευή 29 Μαΐου 2026  |  21:00

World Music Ensemble – Μουσικό Σχολείο Πρέβεζας

Ακορντεόν: Κατερίνα Καμαράδου, Κατερίνα Γκάνα, Σπυρένα Οικονόμου  |  Βιολιά: Χριστιάννα Μπακάρα, Ραφαέλα Τασούλα  |  Φλάουτα: Γεωργία Ζήση, Δήμητρα Κατσάνου  |  Σαξόφωνα: Θάνος Παππάς, Φάνης Συγκούνης  |  Κιθάρες: Χαρά Σοροντίλα, Στράτος Μουκάνος  |  Ηλεκτρική κιθάρα: Ελευθερία Πρίφτη  |  Μπουζούκια: Άκης Σταύρακας, Άγγελος Αυδίκος-Θέος  |  Πιάνο: Σοφία Μπόκια  |  Κρουστά: Κωνσταντίνα Κιτσαντά, Εμμανουέλα Αγγελάκη, Κωνσταντίνα Νατσούλη, Ιωάννα Σαλίαϊ  |  Τύμπανα: Αλκίνοος Κιτσαντάς

Επιμέλεια – Ενορχηστρώσεις: Τέλης Δημητρακόπουλος, Μαριάννα Μιτσίτσκα

Το Σύνολο Παραδοσιακών Μουσικών του Κόσμου γιορτάζει φέτος την τρίτη χρονιά της πορείας του, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα που γεφυρώνει τις τροπικές παραδόσεις της Ανατολικής Μεσογείου με τη σύγχρονη μουσική έκφραση. Οι μαθητές εξερευνούν τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό μέσα από ενορχηστρώσεις που ισορροπούν ανάμεσα στα τοπικά ιδιώματα και τις αισθητικές προεκτάσεις του Third Stream Jazz. Μια ξεχωριστή βραδιά εκπαιδευτικής δημιουργικότητας και ζωντανού ήχου.

Kostis Rossos Quartet

Κωστής Ρώσσος – σαξόφωνο  |  Βασίλης Λαγδάς – Ηλεκτρική κιθάρα  |  Κώστας Δημητρίου– ντραμς  |  Λέανδρος Πασιάς– Πλήκτρα

Ο Κωστής Ρώσσος γεννήθηκε στην Πρέβεζα, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Maastricht Conservatorium και σήμερα ζει στο Εδιμβούργο, όπου συμμετέχει ενεργά στη τζαζ σκηνή της πόλης. Τον Μάη επιστρέφει με μουσικούς της ελληνικής τζαζ σκηνής και πρωτότυπες δικές του συνθέσεις που φέρνουν τη σπάνια ισορροπία κλασικής παιδείας και αυτοσχεδιαστικής ελευθερίας. Μια επιστροφή που την περιμένουμε

Amphitrio  - Ρουμανία

Andrei Petrache – πιάνο  |  Mike Alex – κοντραμπάσο  |  Filip Goron – κρουστά

Το Amphitrio είναι ένα βραβευμένο σύγχρονο jazz project από το Βουκουρέστι, που γεννήθηκε το 2023 από τον πιανίστα και συνθέτη Andrei Petrache μαζί με τον μπασίστα Mike Alex και τον κρουστό Philip Goron. Η μουσική τους κινείται ανάμεσα σε Nordic jazz, βαλκανικά χρώματα, heavy rock και ηλεκτρονικούς ήχους, σε ένα ρεπερτόριο από πρωτότυπα κομμάτια του Petrache. Με τρία άλμπουμ μέσα σε δύο χρόνια και εμφανίσεις σε 14 χώρες, το Amphitrio φέρνει μαζί του ένα σπάνιο επίπεδο ωριμότητας.

Σάββατο 30 Μαΐου 2026  |  20:30

Andronikos Sotiriou Quartet

Ανδρόνικος Σωτηρίου – πιάνο  |  Δημήτρης Κλωνής – τύμπανα  |  Γιώργος Πανταζόπουλος – κοντραμπάσο  |  Vicente Oliveira – κιθάρα

Δημιουργημένο το 2015 στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, το Andronikos Sotiriou Quartet έχει διανύσει μια δεκαετή πορεία με συνέπεια και εξελισσόμενη καλλιτεχνική ταυτότητα. Το κουαρτέτο έχει εμφανιστεί στο Jamboree Jazz Club στη Βαρκελώνη, έχει επιλεγεί για τον Paros Jazz Competition 2024 και έχει παρουσιάσει τη μουσική του σε χώρους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μια ώριμη jazz φωνή με βαθιά αίσθηση χώρου και χρόνου.

LINQ  - Λουξεμβούργο

Mateus Wojda – μπάσο, συνθέσεις  |  John Wolter – ντραμς  |  Gilles Grethen – κιθάρα  |  Pierre Cocq-Amann – σαξόφωνο, φλάουτο  |  Jérôme Klein – πλήκτρα

Με την υποστήριξη της Πρεσβείας του Λουξεμβούργου

Το LINQ είναι το project του Mateus Wojda, αποφοίτου του Conservatorium van Amsterdam, που έχτισε ένα ήχο όπου η ενέργεια της hip-hop, η στάση του punk rock και το πνεύμα του jazz αυτοσχεδιασμού συνυπάρχουν χωρίς τριβές. Πέντε μουσικοί, διαφορετικές καταβολές, μια κοινή ερώτηση: πόσο αφηρημένη μπορεί να γίνει η μουσική χωρίς να χάσει τη σύνδεσή της με τον ακροατή; Ένα σετ που δεν ξέρεις ακριβώς πού θα σε πάει.

Irene Reig Quartet  🇪🇸  Ισπανία

Irene Reig – σαξόφωνο  |  Xavi Torres – πιάνο  |  Pau Sala – κοντραμπάσο  |  Andreu Pitarch – ντραμς

Με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Θερβάντες Αθηνών

Η Irene Reig είναι από τις πιο ξεχωριστές σαξοφωνίστριες της ευρωπαϊκής jazz σκηνής, με παρουσία σε φεστιβάλ από τη Βαρκελώνη και τη Νορβηγία ως τις Βρυξέλλες και τη Βουδαπέστη. Στο 24ο Preveza Jazz Festival παρουσιάζει το νέο της άλμπουμ «Ànima» — μια σουίτα για τις φάσεις της ψυχής: αγώνας, θλίψη, θεραπεία, εξέλιξη. Μια βραδιά που θα σε αγγίξει.

Esdras Nogueira Quintet  🇧🇷  Βραζιλία

Esdras Nogueira – βαρύτονο σαξόφωνο  |  Thanise Silva – φλάουτο  |  Marcus Moraes – κιθάρα  |  Vavá Afiouni – μπάσο  |  Thiago Cunha – ντραμς

Με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Βραζιλίας στην Αθήνα

Ο Esdras Nogueira είναι σαξοφωνίστας και παραγωγός από τη Brasília με πέντε προσωπικά άλμπουμ — και ένα έκτο που κυκλοφορεί το 2026. Η μουσική του αντλεί από τους ρυθμούς και τα τοπία του Cerrado, συνδυάζοντας βραζιλιάνικες παραδόσεις, Afrobeat και jazz αυτοσχεδιασμό σε ένα ήχο χορευτικό, ζεστό και αδύνατο να αντισταθείς. Μετά την εντυπωσιακή εμφάνισή του στο WOMEX 2025 στο Tampere, το κουιντέτο έρχεται στην Πρέβεζα.

Κυριακή 31 Μαΐου 2026  |  21:00

Elektro Guzzi  -  Αυστρία

Bernhard Hammer – κιθάρα  |  Bernhard Breuer – ντραμς  |  Jakob Schneidewind – ηλεκτρικό μπάσο

Με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Αυστρίας στο πλαίσιο του «Ελληνο-Αυστριακού Μουσικού Καλοκαιριού» 2026

Το αυστριακό τρίο Elektro Guzzi επιστρέφει με το 11ο στούντιο άλμπουμ τους, «Liquid Center» — πιο εστιασμένοι από ποτέ, και ταυτόχρονα πιο ανοιχτοί ηχητικά. Κατά τη διάρκεια ενός χρόνου ανέπτυξαν μια τεχνική ηχογράφησης που μεταφράζει την αναλογική ενέργεια της σκηνής σε ψηφιακή ακρίβεια χωρίς να χάνει τη σωματικότητα και τη ζεστασιά. Ένας ήχος που δεν κυνηγά τη δύναμη, αλλά τη λεπτομέρεια.

Ελένη Τσαλιγοπούλου

Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου – κιθάρες, ενορχηστρώσεις  |  Περικλής Αλιώπης – τρομπέτα  |  Νίκος Κόχιλας – βιολί  |  Κατερίνα Λιάκη – πλήκτρα  |  Κώστας Αρσένης – μπάσο  |  Βασίλης Γιασλακιώτης – τύμπανα

Η αγαπημένη ερμηνεύτρια έρχεται στην Πρέβεζα με μια νέα ομάδα μουσικών και ένα πρόγραμμα που συνδυάζει τις μεγάλες επιτυχίες της με λαϊκά και παραδοσιακά τραγούδια, βαλκανικές μελωδίες και νέα κομμάτια γραμμένα με τον Κώστα Λειβαδά. Νέες ενορχηστρώσεις, φρέσκιες προσεγγίσεις και μια παρουσία σκηνής που γεφυρώνει γενιές και στιλ. Η πιο λαμπερή βραδιά ενός φεστιβάλ που για 24 χρόνια δεν σταμάτησε ποτέ να χτυπά.

Συνδιοργανωτές: Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας, Περιφερειακή Ένωση Δήμου Ηπείρου,  Δήμος Πρέβεζας

Υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη: Υπουργείο Πολιτισμού

Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ι.Φ.Κωστoπούλου

Springsteen: Deliver me from Nowhere του Scott Cooper από την Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

 

Springsteen: Deliver me from Nowhere του Scott Cooper

(Η Κινηματογραφική Λέσχη κλείνει μουσικά τη χειμερινή περίοδο προβολών και υποδέχεται το 24ο Jazz Festival και το καλοκαίρι)

Ημέρα προβολής: 27 Μαΐου 2026

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος Ελεύθερη

(Την ταινία προσφέρει το JAZZ FESTIVAL, στο οποίο εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες)

*

Η σκοτεινή και δημιουργικά εκρηκτική περίοδος πίσω από το άλμπουμ Nebraska του Bruce Springsteen – ένα εσωτερικό ταξίδι στη μοναξιά, την τραυματική μνήμη και την τέχνη

*******

Με το Springsteen: Deliver Me from Nowhere, ο Scott Cooper απομακρύνεται από τη συμβατική φόρμα της μουσικής βιογραφίας και παραδίδει ένα εσωτερικό, σκοτεινό δράμα πάνω στη μοναξιά της δημιουργίας. Η ταινία επικεντρώνεται στην περίοδο όπου ο Bruce Springsteen, ήδη παγκόσμιο μουσικό σύμβολο, ηχογραφεί το εμβληματικό Nebraska — έναν δίσκο γυμνό, βαθιά προσωπικό και στοιχειωμένο από τις σιωπές της αμερικανικής επαρχίας. Ο ηθοποιός Jeremy Allen White που υποδύεται τον Springsteen, προσεγγίζει τον τραγουδοποιό όχι ως μίμηση ενός θρύλου, αλλά ως άνθρωπο παγιδευμένο ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και την εσωτερική του φθορά. 

Με λιτή σκηνοθεσία, υποβλητική ατμόσφαιρα και έμφαση στις ψυχολογικές αποχρώσεις, ο Cooper συνθέτει μια ταινία περισσότερο υπαρξιακή παρά βιογραφική. Μακριά από τη λογική των «greatest hits» μουσικών ταινιών, το Deliver Me from Nowhere λειτουργεί ως στοχασμός πάνω στην καλλιτεχνική απομόνωση, τη μνήμη και το τίμημα της δημιουργίας. Ένα φιλμ που συνομιλεί τόσο με τη μυθολογία του Springsteen όσο και με μια βαθύτερη, σκοτεινή εικόνα της αμερικανικής ψυχής. 

Ο Σκηνοθέτης

Ο Scott Cooper είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και πρώην ηθοποιός, γνωστός για τις σκοτεινές, ανθρώπινες και βαθιά συναισθηματικές ταινίες του. Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1970 στο Abingdon της Βιρτζίνια και μεγάλωσε σε περιβάλλον που επηρέασε έντονα τη θεματολογία του: μικρές επαρχιακές κοινότητες, εργατική τάξη, οικογενειακές συγκρούσεις και εσωτερικά τραύματα. Σπούδασε στο Lee Strasberg Theatre and Film Institute στη Νέα Υόρκη και αρχικά εργάστηκε ως ηθοποιός σε μικρούς ρόλους στον κινηματογράφο και την τηλεόραση πριν στραφεί στη σκηνοθεσία. 

Η μεγάλη καλλιτεχνική του αναγνώριση ήρθε με την ταινία Crazy Heart το 2009. Η ιστορία ενός παρακμασμένου τραγουδιστή της country, με πρωταγωνιστή τον Jeff Bridges, χάρισε στον Bridges Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου και έκανε τον Cooper ένα από τα πιο υποσχόμενα νέα ονόματα του αμερικανικού κινηματογράφου. Από τότε δημιούργησε μια σειρά από ταινίες που συνδυάζουν: ψυχολογικό δράμα, βία, κοινωνικό ρεαλισμό, και χαρακτήρες με έντονες εσωτερικές συγκρούσεις.

Τελετή Αναγόρευσης του Καθηγητή κ. Ulrich Marzolph σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Ιστορίας & Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

 

Την Πέμπτη 28 Μαΐου 2026 και ώρα 18.30, στην Αίθουσα Τελετών «Γεώργιος Μυλωνάς» του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, θα πραγματοποιηθεί η Τελετή Αναγόρευσης του κ. Ulrich Marzolph, Καθηγητή Αραβικών και Ισλαμικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Göttingen της Γερμανίας, σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Ιστορίας & Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Ο Ulrich Marzolph είναι καθηγητής Ισλαμικών Σπουδών. Αντλεί την ακαδημαϊκή εξειδίκευσή του από τα πεδία του αφηγηματικού πολιτισμού του μουσουλμανικού κόσμου, με ιδιαίτερη έμφαση στη λαϊκή περσική και αραβική λογοτεχνία. Σπούδασε Αραβική και Περσική λογοτεχνία και πολιτισμό, κινεζική φιλολογία και ρωμανικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας (Γερμανία), στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών (σήμερα Τμήμα Μεσανατολικών Σπουδών και Σπουδών Νοτιοανατολικής Ασίας). Το 1981 υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή, μια τυπολογία του περσικού λαϊκού παραμυθιού, αποκτώντας τον τίτλο του διδάκτορα φιλοσοφίας (Dr. Ρhil.). Στη συνέχεια εργάστηκε ως ερευνητής στο Γερμανικό Ανατολικό Ινστιτούτο της Βηρυτού και στο Ανατολικό Σεμινάριο της Κολωνίας, πριν ενταχθεί το 1986 στο επιστημονικό προσωπικό της Enzyklopädie des Märchens, ενός ερευνητικού και εκδοτικού οργανισμού συγκριτικών λαογραφικών αφηγηματικών σπουδών που συνδέεται με την Ακαδημία Επιστημών και Ανθρωπιστικών Σπουδών του Γκέτινγκεν. 

Το 1992 του απονεμήθηκε ο ανώτατος ακαδημαϊκός τίτλος της υφηγεσίας (Habilitation) στις Ισλαμικές Σπουδές για την πρωτότυπη μονογραφία του που αφορούσε τις ευτράπελες διηγήσεις και τα ανέκδοτα στην κλασική αραβική λογοτεχνία της προμογγολικής περιόδου (8 ος -13 ος αι.). Στη συνέχεια δίδαξε στο Ινστιτούτο Αραβικών και Ισλαμικών Σπουδών καθώς και στο Ινστιτούτο Περσικών Σπουδών από τη θέση του συνεργαζόμενου Καθηγητή. Όταν ολοκληρώθηκε η έκδοση της Enzyklopädie des Märchens στα τέλη του 2015, συνέχισε το έργο του ως κύριος ερευνητής του ερευνητικού προγράμματος «Η Ανατολή μέσα μας: Αφηγήσεις από τον μουσουλμανικό κόσμο στη δυτική προφορική παράδοση», το οποίο χρηματοδοτήθηκε από το Γερμανικό Ίδρυμα Ερευνών (Deutsche Forschungsgemeinschaft/DFG). Συνταξιοδοτήθηκε από το Πανεπιστήμιο Georg-August του Γκέτινγκεν (Γερμανία) στα τέλη του 2018. 

Ο καθηγητής Ulrich Marzolph έχει δημοσιεύσει περί τα 40 βιβλία σε ένα σύνολο περισσότερων από 400 δημοσιεύσεων, όπου συμπεριλαμβάνονται άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά με κριτές και κεφάλαια σε συλλογικούς τόμους, ακαδημαϊκά εγκυκλοπαιδικά λήμματα και βιβλιοκρισίες. Στις πιο πρόσφατες σημαντικές δημοσιεύσεις του περιλαμβάνονται ο τόμος The Arabic Fable (2025) και ο συλλογικός τόμος, σε συνεργασία με τον James Weaver, Hanna Diyab and His Tales (2026). Ο καθηγητής Ulrich Marzolph έχει τιμηθεί με το βραβείο του Premio Pitrè-Salomone Marino (1992), το Κρατικό Βραβείο του Ιράν (2001, 2023), το Farabi International Award (2017) και το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς της Association for Iranian Studies (2024). Είναι επίτιμο μέλος της International Society for Folk Narrative Research, της American Folklore Society και της Ακαδημίας Περσικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας της Τεχεράνης.

"Το πνεύμα της ελπίδας" Χαν Μπιουνγκ-Τσουλ (opera 2026)

 

Ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν (Byung-Chul Han) γεννήθηκε το 1959 στη Σεούλ (Νότια Κορέα). Το 1980 μετοίκησε στη Γερμανία όπου σπούδασε Φιλοσοφία, Γερμανική Λογοτεχνία και Καθολική Θεολογία στο Φράιμπουργκ και στο Μόναχο. Το 1994 έλαβε τον τίτλο του δόκτορα με τη διατριβή του πάνω στο έργο του Χάιντεγκερ. Το 2000 ξεκίνησε την καριέρα του ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Το 2010 έγινε μέλος του πανεπιστημίου της Καρλσρούης, εντρυφώντας στη Φιλοσοφία του 18ου, του 19ου και του  20ού αιώνα, στην Ηθική, την Κοινωνική Φιλοσοφία, τη Φαινομενολογία, τη Θεωρία του Πολιτισμού, την Αισθητική, τη Θρησκεία, τη Θεωρία των Μέσων Ενημέρωσης και τη Διαπολιτισμική Φιλοσοφία. Από το 2012 διδάσκει Φιλοσοφία και Πολιτισμό στο Πανεπιστήμιο der Kόnste του Βερολίνου. Έχει συγγράψει δεκαέξι βιβλία.

Ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν ασκεί κριτική στον Αλμπέρ Καμύ που υποτιμούσε την αξία του να ελπίζεις ως κάτι ανώφελο, αν μη τι άλλο. Αντιτείνει πως ο Γάλλος φιλόσοφος αντιφάσκει καθώς, ενώ εξοβελίζει την ελπίδα από την ανθρώπινη πραγματικότητα, δεν κάνει το ίδιο με τη φιλία, την αγάπη, την αλληλεγγύη κλπ. Ο Χαν τονίζει πως η ελπίδα είναι αλληλένδετη με τις πιο πάνω αξίες. 

Ο Χαν υποστηρίζει ότι η ελπίδα είναι κινητήριος δύναμη προκειμένου ο άνθρωπος να πράξει. Ο απελπισμένος στερείται κινήτρου. Χωρίς ελπίδα τα πάντα στερούνται νοήματος. Επίσης, ο άνθρωπος ελπίζει όχι επειδή γνωρίζει κάτι εκ των προτέρων, αλλά επειδή νιώθει πως κάτι έχει νόημα να γίνει.

Σε αντίθεση με την Χάνα Άρεντ που δίνει προεξάρχουσα θέση στην πράξη, ο Χαν επισημαίνει πως η ύπαρξη ελπίδας αποτελεί προϋπόθεση για την ανάληψη δράσης. Εξάλλου μόνο όποιος ελπίζει, οραματίζεται κάτι καινούργιο, ενώ ο απελπισμένος δεν μπορεί να είναι επαναστάτης.

"Ελευθερία σημαίνει ελευθερία από καταναγκασμούς. Ωστόσο, στο νεοφιλελεύθερο καθεστώς, η ίδια η ελευθερία παράγει καταναγκασμούς. Αυτοί οι καταναγκασμοί δεν είναι εξωτερικοί, αλλά εσωτερικοί. Οι καταναγκασμοί για επίδοση και βελτιστοποίηση είναι καταναγκασμοί της ελευθερίας. Η ελευθερία και ο καταναγκασμός συμπίπτουν. Υποτασσόμαστε οικειοθελώς στον καταναγκασμό να είμαστε δημιουργικοί, αποδοτικοί και αυθεντικοί." (σελ. 24)

"Οι άνθρωποι πράττουν, επειδή ελπίζουν. Το νέο ξεκίνημα είναι αδύνατον χωρίς ελπίδα. Το πνεύμα της ελπίδας εμπ[νέει τη δράση. Της εμφυσά μια λαχτάτα για το νέο. Έτσι, η πράξη γίνεται πάθος. Όποιος δεν ονειρεύεται το μέλλον, δεν αποτολμά μια νέα αρχή. Δίχως το πνεύμα της ελπίδας, η πράξη συρρικνώνεται σε απλή δράση ή λύση προβλημάτων". (από το οπισθόφυλλο)

ο Τοποτηρητής

ΤΟΝ ΕΚΛΕΨΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΕΓΡΑΨΑΝ ΑΝΕΛΕΗΤΑ – Ο ΠΙΟ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΝΤΡΑΜΕΡ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ (αναδημοσίευση)

 

Η ιστορία του ανθρώπου, που τη μουσική του τη βρίσκεις σε περισσότερα από 1.300 τραγούδια εκεί έξω.

πηγή: https://www.news247.gr/

Όταν πέθανε ο Κλάιντ Στάμπλφιλντ, πίσω το 2017, οι τίτλοι που συνόδευαν τους γεμάτους εγκώμια επικήδειούς του, αναφέρονταν σε έναν άνθρωπο που έπεσε θύμα εκμετάλλευσης όσο λίγοι στη μουσική βιομηχανία.

Προχωρώντας στο κείμενο, διαβάζοντας το ποιος ήταν και τι έκανε, διαπίστωνες και κάτι ακόμα πιο στενάχωρο: ότι η εκμετάλλευσή του έγινε με απόλυτα νόμιμο τρόπο.

Ο Στάμπλφιλντ υπήρξε ο ντράμερ του Τζέιμς Μπράουν από το 1965 έως το 1971, έχοντας περάσει προηγουμένως και από την μπάντα του αδικοχαμένου, Ότις Ρέντινγκ.

Το 1969, έπαιξε ντραμς σε ένα τραγούδι του Μπράουν, το Funky Drummer, ένα κομμάτι με επαναλαμβανόμενο μουσικό μοτίβο πάνω στο οποίο τα όργανα αυτοσχεδίαζαν με μικρές, σύντομες μουσικές φράσεις.

Η δική του μουσική φράση θα εξελισσόταν στην αιτία που ο ίδιος θα μνημονεύεται για πάντα. Ταυτόχρονα, όμως, θα γινόταν και η πηγή της δυστυχίας του.

Στο Funky Drummer, μέσα σε μόλις 20 δευτερόλεπτα, γεννήθηκε ένα drum loop που θα ακουγόταν ξανά και ξανά σε περισσότερα από 1.300 τραγούδια -από τους Public Enemy, Eric B. & Rakim και Beastie Boys μέχρι τον George Michael, τη Britney Spears και τον Ed Sheeran.

Στο 5:34 του τραγουδιού, ο Στάμπλφιλντ ξεκινά ένα drum break που μοιάζει να σκίζει τον χρόνο στα δύο. Εκείνη η μικρή σόλο στιγμή θα εξελισσόταν σε μία από τις θεμελιώδεις πρώτες ύλες του hip-hop. Αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα μουσικής θα επέτρεπε σε εκατοντάδες παραγωγούς να δημιούργησουν ολόκληρα νέα τραγούδια.

Μπορεί, λοιπόν, αυτό το κομμάτι να ήταν για τον “Νονό της Soul” απλώς μια ακόμη επιτυχία μικρής εμβέλειας, αλλά για τον Στάμπφιλντ και την κουλτούρα του χιπ χοπ, θα ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Μόνο που μέσα στον ενθουσιασμό της νέας κουλτούρας, σχεδόν κανείς δεν σκέφτηκε να πληρώσει ή έστω να αναφέρει τον άνθρωπο πίσω απ’ αυτόν τον ήχο.

Αυτός ο μουσικός που κρυβόταν πίσω από έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ήχους όλων των εποχών πέθανε σχεδόν φτωχός.

Όταν έφυγε, στις 18 Φεβρουαρίου, άφησε πίσω του απλήρωτους ιατρικούς λογαριασμούς ύψους 90.000 δολαρίων. Χρέη που εξοφλήθηκαν τελικά από τον Prince -έναν από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του.

Όσο δούλευε ο Στάμπλφιλντ για τους αστέρες της soul, ήξερε καλά πώς λειτουργούσε το μουσικό σύστημα της εποχής: οι session μουσικοί πληρώνονταν μία φορά για την ηχογράφηση και τέλος.

Δεν διατηρούσαν δικαιώματα, ούτε επί της εκτέλεσης ούτε επί της δημιουργικής συμβολής τους.

Σε ένα ντοκιμαντέρ του PBS το 2009, ο ίδιος θυμόταν τον Μπράουν να του αφήνει απόλυτη δημιουργική ελευθερία, όσο ηχογραφούσαν το κομμάτι: «Δεν μου είπε ποτέ τι να παίξω… Έπαιξα αυτό που ένιωθα. Αλλά εκείνος το κατείχε».

Ο ίδιος ο Στάμπλφιλντ αντιμετώπιζε το ότι του “έκλεβαν” το drum loop με μια πικρή ηρεμία: “Χρησιμοποιούν τα drum patterns μου σε τόσα τραγούδια… ποτέ δεν μου έδωσαν credit, ποτέ δεν με πλήρωσαν. Δεν με νευρίαζε αυτό, αλλά είναι ασέβεια να χρησιμοποιείς κάτι χωρίς να πληρώνεις τον άνθρωπο που το δημιούργησε”.

Και όσο το sample περνούσε από το χιπ χοπ στο ροκ και στην ποπ, η αόρατη επιρροή του μεγάλωνε. Παραγωγοί αλλοίωναν τον ήχο του, άλλαζαν ταχύτητες, πείραζαν τόνους και ρυθμούς.

“Με τη σημερινή τεχνολογία μπορούν να το κάνουν ό,τι θέλουν”, έλεγε. “Και πολλές φορές δεν θα ξέρω καν ότι είμαι εγώ. Δεν με ενδιέφεραν τόσο τα χρήματα· ήθελα απλώς να γράφει κάπου ότι αυτός είναι ο Κλάιντ που παίζει”.

Πρέπει να πούμε ότι ο Στάμπλφιλντ δεν ήταν ο μόνος που την πάτησε έτσι. Παρόμοια μοίρα είχε και ο Τζι Σι Κόουλμαν των Winstons, ο άνθρωπος πίσω από το περίφημο “Amen Break” — ίσως το μοναδικό drum sample που μπορεί να σταθεί δίπλα στο Funky Drummer σε επιρροή και αντιγραφή. Πρόκειται για ένα break του χρησιμοποιήθηκε από τους NWA μέχρι τους Oasis. Κι όμως, ο Κόουλμαν πέθανε άστεγος και χωρίς να έχει λάβει ούτε ένα δολάριο για το έργο του που το κόπιαραν εκατοντάδες.

Ήταν μια εποχή όπου ακόμη και οι διάσημοι καλλιτέχνες δυσκολεύονταν να διεκδικήσουν όσα τους ανήκαν. Πόσο μάλλον για τους session μουσικούς. Εκεί η μάχη ήταν σχεδόν χαμένη από την αρχή.

Η μουσική βιομηχανία χτίστηκε πάνω στην εκμετάλλευση των πνευματικών δικαιωμάτων — και άνθρωποι όπως ο Στάμπλφιλντ δεν είχαν ποτέ την ιδιοκτησία του ίδιου τους του ήχου.

Κι όμως, χωρίς τη φαντασία και τον ρυθμικό ιδιοφυή αυθορμητισμό αυτών των μουσικών, τα τελευταία 30 χρόνια της ποπ κουλτούρας θα ακούγονταν πολύ διαφορετικά.

ΕΚΘΕΣΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΩΝ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΠΡΕΒΕΖΑΣ, σε συνεργασία με το ΤΜΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΗΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΑΣ της ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ & του ΠΑΙΔΙΚΟΥ-ΕΦΗΒΙΚΟΥ ΤΗΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ

 

Το Τμήμα Πολιτισμού Δήμου Πρέβεζας και η Παιδική-Εφηβική Βιβλιοθήκη έχουν τη χαρά να φιλοξενήσουν στο χώρο της βιβλιοθήκης Έκθεση με Εικαστικές Δημιουργίες 11 μαθητριών του Μουσικού Σχολείου Πρέβεζας.

   

    Οι εικαστικές δημιουργίες είναι εμπνευσμένες από ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη (1911 – 1996), ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές της λογοτεχνικής γενιάς του ’30. Ο Οδυσσέας Ελύτης βραβεύτηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

   Ο Δήμος Πρέβεζας επενδύει στην πολιτιστική εξωστρέφεια με την ενίσχυση πρωτοβουλιών που προάγουν τον πολιτισμό και τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Μέσα από τη σύνθεση διαφορετικών αφηγηματικών και εικαστικών στοιχείων, το έργο των Πρεβεζάνων μαθητών διαμορφώνει έναν χώρο ονειρικό εμπνευσμένο από την ποίηση του σπουδαίου Οδυσσέα Ελύτη.

    Τα έργα θα εκτίθενται στην Παιδική-Εφηβική Βιβλιοθήκη από 22 Μαΐου έως και 15 Ιουνίου 2026.

Ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού

Δήμου Πρέβεζας

Λεωνίδας Αργυρός 

Αποφθέγματα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

 

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (αγγλικά:Martin Luther King Jr., 15 Ιανουαρίου 1929 – 4 Απριλίου 1968) ήταν Αμερικανός ποιμένας του δόγματος των Βαπτιστών, ειρηνιστής και οπαδός της δράσης μέσω της παθητικής αντίστασης, ηγέτης του Αφροαμερικανικού Κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των έγχρωμων ανθρώπων. Στις 14 Οκτωβρίου του 1964 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ για τους αγώνες του υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων των έγχρωμων μέσω ειρηνικών διαμαρτυριών. Το 1986 η 15η Ιανουαρίου (η ημέρα της γέννησής του) ανακηρύχθηκε επίσημη εορτή στις Η.Π.Α.

Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί να το κάνει αυτό.Το μίσος δεν μπορεί να διώξει το μίσος. Μόνο η αγάπη μπορεί να το κάνει αυτό.

Αν ένας άνθρωπος δεν έχει βρει κάτι για το οποίο θα πέθαινε, δεν αξίζει να ζει.

Στο τέλος δεν θα θυμόμαστε τα λόγια των εχθρών μας, αλλά τη σιωπή των φίλων μας.

Πίστη είναι να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι, χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα.

Κανείς δεν μπορεί να σε καβαλήσει, αν δεν είσαι σκυμμένος.

Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σ’ ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα τού δέρματός τους, αλλά από τον χαρακτήρα τους.

Η ελευθερία δεν δίνεται ποτέ εθελοντικά από τον καταπιεστή. Πρέπει να κατακτηθεί από τον καταπιεζόμενο.

Δεν γίνεται να είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για κάποιους ανθρώπους και να μην είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για όλους τους ανθρώπους.

Μην ξεχνάτε ότι όλα όσα έκανε ο Χίτλερ στη Γερμανία ήταν σύμφωνα με τον νόμο…

Πάντα είναι ο κατάλληλος χρόνος για να κάνεις αυτό που είναι σωστό.

Μην επιτρέψεις σε κανέναν να σε σύρει τόσο χαμηλά κάνοντάς σε να τον μισήσεις.

Εμείς στη Δύση δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι φτωχές χώρες είναι φτωχές, κυρίως επειδή εμείς τις έχουμε εκμεταλλευτεί μέσα από πολιτική και οικονομική αποικιοκρατία.

Όλα όσα βλέπουμε είναι η σκιά που ρίχνουν αυτά που δεν βλέπουμε.

Η πιο επίμονη και επείγουσα ερώτηση στη ζωή είναι: «τι κάνεις για τους άλλους;»

Μπορεί να έχουμε έρθει όλοι με διαφορετικά καράβια, αλλά είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα τώρα.

Είναι αλήθεια ότι ο νόμος δεν μπορεί να αναγκάσει έναν άνθρωπο να με αγαπήσει, αλλά μπορεί να τον εμποδίσει να με λυντσάρει, και αυτό είναι αρκετά σημαντικό.

Μη μισείς. Είναι πολύ βαρύ φορτίο.

Η φιλανθρωπία είναι αξιέπαινη, αλλά δεν πρέπει να κάνει τον φιλάνθρωπο να παραβλέπει τις συνθήκες οικονομικής αδικίας που καθιστούν τη φιλανθρωπία απαραίτητη.

«Ο Ταχυδρόμος» του Μάικλ Ράντφορντ από την Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

 

«Ο Ταχυδρόμος» του Μάικλ Ράντφορντ

Ημέρα προβολής: 20 Μαΐου 2026

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος

Γενική είσοδος: 6 ευρώ

Φοιτητές: 4 ευρώ

Άνεργοι και μαθητές:  Δωρεάν

Η σχέση ενός απλού ταχυδρόμου με τον εξόριστο ποιητή Pablo Neruda, αναδεικνύει τη δύναμη της ποίησης, της φιλίας και της ανθρώπινης ανάγκης για έκφραση και επικοινωνία

*****************************

Σε ένα μικρό ιταλικό νησί τη δεκαετία του 1950, ο νεαρός, φτωχός και σχετικά αμόρφωτος Μάριο Ρουπόλο βρίσκει δουλειά ως προσωρινός ταχυδρόμος και παραδίδει την αλληλογραφία στο διάσημο Χιλιανό ποιητή Pablo Neruda, ο οποίος ζει εξόριστος στην Ιταλία. Η γνωριμία του με τον Νερούδα αλλάζει σταδιακά τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον κόσμο. Η ποίηση γίνεται γι’ αυτόν εργαλείο έκφρασης αλλά και προσωπικής ελευθερίας. 

Η ταινία δεν αντιμετωπίζει την ποίηση ως κάτι απόμακρο ή διανοουμενίστικο. Αντίθετα, τη μετατρέπει σε καθημερινή εμπειρία, σε έναν τρόπο να αντιλαμβάνεται κανείς τον κόσμο και να εκφράζει όσα αδυνατεί να πει άμεσα. Μέσα από τις συζητήσεις τους, ο Μάριο μαθαίνει να δίνει όνομα στα συναισθήματά του, να ερωτεύεται, να ονειρεύεται και να αποκτά πολιτική και κοινωνική συνείδηση. Η εξέλιξή του είναι διακριτική αλλά ουσιαστική· δεν αλλάζει κοινωνική τάξη ούτε παύει να είναι ένας απλός άνθρωπος, όμως αποκτά φωνή και παρουσία.

Η σκηνοθεσία του Μάικλ Ράντφορντ χαρακτηρίζεται από λυρισμό, ηρεμία και μια σχεδόν μελαγχολική τρυφερότητα. Οι μεγάλες σιωπές, οι ήχοι της θάλασσας και οι εικόνες του μεσογειακού τοπίου δημιουργούν μια ατμόσφαιρα νοσταλγίας, όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά αργά. Η φωτογραφία αξιοποιεί το φυσικό φως και την απλότητα του χώρου, μετατρέποντας το νησί σε έναν τόπο μνήμης και εσωτερικής αναζήτησης.

Ο Σκηνοθέτης

Ο Michael Radford είναι Βρετανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, γνωστός για τις ατμοσφαιρικές και ανθρωποκεντρικές ταινίες του. Γεννήθηκε στην Ινδία το 1946 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης πριν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Από τα πρώτα του έργα έδειξε ενδιαφέρον για ιστορίες που συνδυάζουν προσωπικό συναίσθημα, κοινωνικές αναφορές και λυρική κινηματογραφική γραφή.

Η διεθνής αναγνώριση ήρθε με την ταινία «Ο Ταχυδρόμος», την οποία σκηνοθέτησε μαζί με τον Massimo Troisi (Ηθοποιό που ενσαρκώνει τον ταχυδρόμο στην ταινία). 

Στο έργο του συχνά κυριαρχούν χαρακτήρες που βρίσκονται σε εσωτερική αναζήτηση ή κοινωνική απομόνωση, ενώ ιδιαίτερη σημασία δίνεται στη σχέση ανθρώπου και περιβάλλοντος. Η σκηνοθετική του γραφή χαρακτηρίζεται από ήρεμους ρυθμούς, προσεγμένη φωτογραφία και έμφαση στη συναισθηματική αλήθεια των ηρώων.

Εκτός από το «Ο Ταχυδρόμος», έχει σκηνοθετήσει σημαντικές ταινίες όπως το «1984», βασισμένο στο μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ, καθώς και το «The Merchant of Venice», κινηματογραφική μεταφορά του έργου του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Οι κτηνίατροι της Πορτογαλίας αρνούνται να θεραπεύσουν «θηριανούς», ανθρώπους που ταυτίζονται με ζώα (αναδημοσίευση)

 

κι εγώ θυμάμαι τον Αρκά και το άλμπουμ "Ξυπνάς μέσα μου το ζώο"...

πηγή: https://gr.euronews.com/

Το Τάγμα Κτηνιατρικών Ιατρών της Πορτογαλίας (OMV) καθόρισε εσωτερικές κατευθυντήριες γραμμές για την αντιμετώπιση των ανθρώπων που ταυτίζονται με τα ζώα, δεδομένης της αύξησης του φαινομένου στην Πορτογαλία και σε όλο τον κόσμο.

Οι «θηριανοί» (therians), όρος που σχετίζεται με ανθρώπους που ταυτίζονται πνευματικά ή ψυχολογικά με τα ζώα, έχουν βρεθεί και πάλι στο επίκεντρο της προσοχής μετά την αναφορά του CNN Portugal ότι ορισμένοι νέοι στο εξωτερικό αναζητούν θεραπεία σε κτηνιατρικές κλινικές. Στην Πορτογαλία, δεν υπάρχει ακόμη καμία καταγραφή ότι οι κτηνίατροι δέχονται ερωτήματα από ανθρώπους που ταυτίζονται με τα ζώα.

Λαμβάνοντας υπόψη την ανάπτυξη του φαινομένου αυτού, ο OMV αποφάσισε να το προβλέψει και να καθορίσει κατευθυντήριες γραμμές για την αντιμετώπιση των "θηριανών". Σύμφωνα με τον οργανισμό, οι κτηνίατροι δεν επιτρέπεται να πραγματοποιούν διαγνώσεις, θεραπείες ή οποιαδήποτε κλινική πράξη σε ανθρώπους, ακόμη και αν αυτοί ταυτίζονται με ζώα.

Ο OMV αναφέρει ότι, σε αυτές τις περιπτώσεις, οι επαγγελματίες θα πρέπει να τηρούν στάση σεβασμού και ενημέρωσης, διευκρινίζοντας τα νομικά όρια της κτηνιατρικής και παραπέμποντας το άτομο σε κατάλληλο γιατρό.

"Ένα άτομο που ταυτίζεται με ζώο εξακολουθεί να είναι άνθρωπος σύμφωνα με το νόμο", υποστηρίζει η OMV, την οποία επικαλείται η Correio da Manhã.

Οι θηριανοί κερδίζουν δημοτικότητα στο TikTok

Το φαινόμενο των therian απέκτησε φήμη μέσω της κοινοποίησης βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα, ιδίως στο TikTok. Στα βίντεο εμφανίζονται άνθρωποι που φορούν μάσκες και σκηνικά και μιμούνται τη συμπεριφορά ζώων, αυτοπροσδιοριζόμενοι ως σκύλοι, γάτες, αλεπούδες, αρκούδες, μεταξύ άλλων.

Στην Πορτογαλία, τον Φεβρουάριο διοργανώθηκε μια εκδήλωση στη Βίλα Ρεάλ, όπου αρκετοί από αυτούς τους νέους υποτίθεται ότι θα συναντιόντουσαν για να κοινωνικοποιηθούν. Ωστόσο, λόγω των επικρίσεων, η εκδήλωση δεν πραγματοποιήθηκε.

Οι ειδικοί σε θέματα ψυχικής υγείας και κοινωνικής συμπεριφοράς παρακολουθούν στενά την ανάπτυξη αυτού του φαινομένου, το οποίο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των εφήβων και των νεαρών ενηλίκων.

Σκόρπιες σκέψεις

 

Στο Βελιγράδι σε διανυκτερεύον ταχυφαγείο είδα να φιλοξενούνται τη νύχτα άστεγοι. Αντί να κοιμούνται στον δρόμο, τουλάχιστον κάθονται σε καναπέδες και εντός στεγασμένου χώρου. Επί Τίτο υπήρχαν άραγε άστεγοι; Ναι αλλά τότε οι άνθρωποι δεν ήταν ελεύθεροι. Ενώ τώρα είναι ελεύθεροι να είναι άστεγοι.

Τι γνώμη έχω για τον Ακύλα; Αυτός τι γνώμη έχει για μένα; Πέρα από την πλάκα, φτάνει πια με την ανθρωποφαγία.

Δεν μισώ τους Ισραηλίτες ούτε γενικά τους Εβραίους στο θρήσκευμα. Ταυτόχρονα δεν μισώ τους Μουσουλμάνους. Δεν μισώ κανέναν, δεν γίνεται να μισώ ανθρώπους για τους οποίους δεν γνωρίζω πράγματα. Για τους πολιτικούς, γνωρίζουμε πολλά, καλώς ή κακώς. Γνωρίζουμε λοιπόν ότι τόσο ο Πούτιν όσο και ο Νετανιάχου είναι αδίστακτα καθάρματα. Όμως, απεχθάνομαι τη λογική του δυο μέτρα δυο σταθμά. Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας δεν επιτρέπεται να συμμετέχει στην Ευρωλίγκα ενώ η Χάποελ Τελ Αβίβ επιτρέπεται. Δε λέει.

Σε συνέχεια των προηγουμένων, με τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ, οι πολιτικοί είναι που τα κάνουν μονίμως μούσκεμα.

Και βέβαια, τους πολιτικούς κάποιος τους δίνει εξουσία, σωστά; Θα μου πεις, βλέπουμε και τον Πούτιν, που εκλέγεται με σταλινικά ποσοστά.

Στα 18 μου συμφωνούσα με τον Ζαν Ζακ Ρουσσώ που υποστήριζε ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του καλός, αλλά τον διαφθείρει η κοινωνία. Σήμερα είμαι πεπεισμένος πως ο άνθρωπος είναι γεμάτος κακία. Δεν το αποδίδω στο προπατορικό αμάρτημα, που σύμφωνα με τον Άγιο Αυγουστίνο κληροδοτείται από τον Αδάμ και την Εύα σε κάθε γενιά ανθρώπων, καθότι αγνωστικιστής. Ο άνθρωπος, έχει αποδειχθεί ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο. Όπως δεν υπάρχει εκλεκτός λαός, έτσι δεν υπάρχει και σατανικός λαός. Αυτό, βέβαια, δεν ξεπλένει τις θηριωδίες του Ισραηλινού Στρατού. Να σημειωθεί, ότι ο Ρουσσώ εγκατέλειψε τα παιδιά του σε ορφανοτροφείο ώστε να απαλλαγεί από τη φροντίδα τους και να συνεχίσει να ζει άνετα.

12 εκατομμύρια Σουδανοί είναι πρόσφυγες. Ζουν σε άθλιες συνθήκες, σε προσφυγικούς καταυλισμούς σε γειτονικές χώρες. Νοιάζεται κανείς;

ο Τοποτηρητής

Ένα ποίημα για την Κυριακή - Έμιλι Ντίκινσον

 

"Μετά από μέγα πόνο, επίσημο ένα αίσθημα σιμώνει.."

Μετά από μέγα πόνο, επίσημο ένα αίσθημα σιμώνει—

Θρονιάζονται με τελετή οι Αισθήσεις, τάφοι σαν να ’ταν—

Ρωτάει η Καρδιά η άκαμπτη, «ήταν Αυτός που υπέμεινε;»

Και «ήτανε Χτες, ήταν πριν Αιώνες;»

Μηχανικά στριφογυρνάν τα πόδια—

Ξύλινη μια οδός

Στο έδαφος, ή στον αέρα, ή προς τι

Αδιάφορο εγίνη

Του χαλαζία μια γαλήνη, σαν την πέτρα—

Αυτή είναι του Μόλυβδου η Ώρα

Που τη θυμάσαι, αν ζωντανός γλιτώσεις

Όπως ανακαλούν στη μνήμη το Χιόνι οι παγωμένοι

Πρώτα—η Παγωνιά—μετά η νάρκη—μετά η στιγμή που αφήνεσαι—

Έμιλι Ντίκινσον

(1830 - 1886)

Μετάφραση: Αντώνης Μπαλασόπουλος

Αποφθέγματα του Νικολάς Γκόμες Ντάβιλα

 

Ο Νικολάς Γκόμες Ντάβιλα (ισπαν. Nicolás Gómez Dávila, 18 Μαΐου 1913 – 17 Μαΐου 1994) ήταν Κολομβιανός συντηρητικός φιλόσοφος και συγγραφέας επιγραμματικών αφορισμών. Αθόρυβος συγγραφέας που έζησε για λίγο στο Παρίσι, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στη Μπογκοτά δημιουργώντας μια ιδιωτική βιβλιοθήκη με 30.000 τόμους και εκδίδοντας βιβλία σε ελάχιστα αντίτυπα. Προς το τέλος της ζωής του, τη δεκαετία του 1980, κέρδισε την αναγνώριση, κυρίως μέσα από γερμανικές μεταφράσεις του έργου του. Σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο ενδιαφέροντες πολιτικούς στοχαστές του 20ού αιώνα

Δεν πρέπει να δίνουμε σε ανθρώπους με ηλίθιες απόψεις την ικανοποίηση της οργής μας.

Όποιος μας πρόδωσε, δεν θα μας συγχωρήσει ποτέ για την πράξη του αυτή.

Ο σύγχρονος άνθρωπος καταστρέφει περισσότερα όταν χτίζει παρά όταν γκρεμίζει.

Έχει γίνει συνήθεια να διακηρύσσουμε τα δικαιώματά μας, με απώτερο σκοπό να αμελήσουμε τα καθήκοντά μας.

Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ένας φυλακισμένος που νομίζει ότι είναι ελεύθερος επειδή αποφεύγει να αγγίξει τους τοίχους του κελιού του.

Η βλακεία ενός γέρου έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι σοφία. Ενός ενήλικου, εμπειρία. Και ενός νέου, ιδιοφυΐα.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν αγαπάει, αλλά βρίσκει καταφύγιο στην αγάπη. Δεν ελπίζει, αλλά βρίσκει καταφύγιο στην ελπίδα. Δεν πιστεύει, αλλά βρίσκει καταφύγιο στο δόγμα.

Κάθε λύση φαίνεται ασήμαντη σ’ αυτόν που δεν καταλαβαίνει το πρόβλημα.

Το να έχεις απόψεις είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφεύγεις να σκέφτεσαι.

Το να σκέφτεσαι όπως όλος ο κόσμος είναι μια συνταγή για ευημερία και για ηλιθιότητα.

Κάθε γάμος μεταξύ ενός διανοουμένου και του κομμουνιστικού κόμματος καταλήγει σε μοιχεία.

Οι αλήθειες δεν είναι σχετικές. Αυτό που είναι σχετικό είναι οι απόψεις για την αλήθεια.

Η επιστήμη εμπλουτίζει τον νου. Η λογοτεχνία εμπλουτίζει ολόκληρη την προσωπικότητα.

Το ότι ανεχόμαστε δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που ανεχόμαστε δεν αξίζει τίποτα παραπάνω.

Ο ατομικισμός είναι το λίκνο της χυδαιότητας.

Αν η Φιλοσοφία δεν λύνει κανένα επιστημονικό πρόβλημα, η Επιστήμη, με τη σειρά της, δεν λύνει κανένα φιλοσοφικό πρόβλημα.

Ο άνθρωπος ωριμάζει όταν σταματά να πιστεύει ότι η πολιτική θα λύσει τα προβλήματά του

Η αισιοδοξία δεν είναι ποτέ πίστη για καλυτέρευση, αλλά ελπίδα για ένα θαύμα.

Οι πιο επικίνδυνες ιδέες δεν είναι αυτές που είναι λανθασμένες, αλλά αυτές που είναι εν μέρει σωστές.

Έναρξη αντιπυρικής περιόδου 2026

Το Αυτοτελές Τμήμα Πολιτικής Προστασίας του Δήμου Πρέβεζας υπενθυμίζει στους δημότες ότι από την 1η Μαΐου έχει ξεκινήσει η  αντιπυρική περίοδος η οποία θα διαρκέσει έως τις  31 Οκτωβρίου 2026. Κατά την περίοδο αυτή απαγορεύεται αυστηρά οποιαδήποτε χρήση φωτιάς (πχ. για την καύση χόρτων) ενώ οι παραβάτες θα τιμωρούνται, σύμφωνα με τον νόμο. 

O Δήμος μας προσβλέπει στην συνεργασία των Δημοτών  και  τονίζει την αναγκαιότητα πιστής τήρησης της απαγόρευσης, αλλά και την εφαρμογή μέτρων πρόληψης, που κρίνονται απαραίτητα για την ασφάλεια  και την  προστασία  όλων μας.

Ο ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΟΣ

ΝΤΟΝΤΟΡΟΣ  ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

ΓΕΩΠΟΝΟΣ

Η Εθνική Λυρική Σκηνή ταξιδεύει στην Ελλάδα «Η Συμφωνία του Αθλητή» στην Πρέβεζα

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Εθνική Λυρική Σκηνή ταξιδεύει στην Ελλάδα

«Η Συμφωνία του Αθλητή» στην Πρέβεζα

 «Η Συμφωνία του Αθλητή» του Αλέξανδρου Μούζα, θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 15 Μαΐου, στις 20:30, στο πολιτιστικό κέντρο «ΟΑΣΗ» του Δήμου Πρέβεζας, στο πλαίσιο της περιοδείας «Η Λυρική ταξιδεύει στην Ελλάδα». Μια νέα πρωτότυπη παραγωγή μουσικού θεάτρου που φέρνει σε δημιουργικό διάλογο τη μουσική με τον αθλητισμό. 

Η παράσταση πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Δημοτικό Ωδείο Πρέβεζας «Σπύρος Δήμας» προσφέροντας έτσι σε σπουδαστές του μια μοναδική ευκαιρία καλλιτεχνικής ζύμωσης με καταξιωμένους επαγγελματίες του χώρου.

Η παράσταση ταξίδεψε σε δεκαπέντε ελληνικές πόλεις συνολικά και θα ρίξει την αυλαία της στην πόλη της Πρέβεζας. Η περιοδεία στην Ελλάδα υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) με στόχο την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας των μικρών μουσικών σπουδαστών και την πρόσβαση του κοινού σε υψηλού επιπέδου πολιτιστικές παραγωγές.

Μουσική, λιμπρέτο, μουσική διεύθυνση: Αλέξανδρος Μούζας 

Σκηνοθεσία, σκηνική και ενδυματολογική επιμέλεια: Άννα-Μόσχα Καμπόσου

Σχεδιασμός ήχου, ηχοληψία: Γιάννης Συγλέτος, Κώστας Γεμιστός

Συμμετέχουν:

Έφη Παπαδοπούλου, υψίφωνος 

Πάρις Παρασκευάδης, τενόρος 

Χρήστος Ραμμόπουλος, βαρύτονος

Οδυσσέας Σιωζόπουλος, κλαρινέτο 

Γιάννης Νίνα, βιολοντσέλο 

Γιώργος Κοσμάς-Πετράντης, πιάνο

Νεαροί σολίστ & Φωνητικό Σύνολο In Choro του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας «Σπύρος Δήμας»

Είσοδος ελεύθερη. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. 

Παρακαλούμε για την έγκαιρη προσέλευσή σας.

«Το Μεγαλείο» του Πάολο Σορρεντίνο από την Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

 

«Το Μεγαλείο» του Πάολο Σορρεντίνο

Ημέρα προβολής: 13 Μαΐου 2026

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος

Γενική είσοδος: 6 ευρώ

Φοιτητές: 4 ευρώ

Άνεργοι και μαθητές:  Δωρεάν

Η μετατροπή της πολιτικής εξουσίας σε ένα υπαρξιακό τοπίο μοναξιάς, μνήμης και σιωπηλής αναζήτησης της λύτρωσης

*****************************

Με πρωταγωνιστή τον εμβληματικό Toni Servillo, η ταινία ακολουθεί έναν ηλικιωμένο πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας, ο οποίος, καθώς πλησιάζει στο τέλος της πολιτικής του διαδρομής, βρίσκεται αντιμέτωπος  με αποφάσεις που δοκιμάζουν τα όρια της συνείδησης, της πίστης και της μνήμης. Πίσω από το πολιτικό περίγραμμα της αφήγησης, ο Σορρεντίνο συνθέτει ένα υπαρξιακό πορτρέτο πάνω στη μοναξιά της εξουσίας και στη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για λύτρωση.

Ο σκηνοθέτης επιστρέφει στο γνώριμο κινηματογραφικό του σύμπαν: αργόσυρτες κινήσεις της κάμερας, τελετουργικοί ρυθμοί, εικόνες σπάνιας πλαστικότητας και μια αίσθηση μελαγχολικής ομορφιάς  που διαπερνά κάθε πλάνο. Η πραγματικότητα  και το όνειρο συγχέονται διαρκώς, ενώ οι σιωπές αποκτούν το ίδιο βάρος με τους διαλόγους. Ο Πάολο Σορρεντίνο δεν ενδιαφέρεται τόσο να αφηγηθεί μια ιστορία, όσο να δημιουργήσει μια κατάσταση – έναν κόσμο συναισθημάτων, μνήμης και εσωτερικών ρηγμάτων.

Ο Σκηνοθέτης

Ο Πάολο Σορρεντίνο γεννήθηκε το 1970 στη Νάπολη της Ιταλίας και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ευρωπαίους δημιουργούς. Ξεκίνησε την πορεία του ως σεναριογράφος πριν περάσει στη σκηνοθεσία, όπου γρήγορα ξεχώρισε για το ιδιαίτερο κινηματογραφικό του ύφος: ποιητικές εικόνες, μπαρόκ αισθητική, υπαρξιακή μελαγχολία και ήρωες παγιδευμένους ανάμεσα στη δύναμη, τη μοναξιά και την παρακμή.

Έγινε διεθνώς γνωστός με την ταινία του Il Divo (2008), ένα πολιτικό πορτρέτο του Ιταλού πρωθυπουργού Τζούλιο Αντρεότι, που τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών. Η παγκόσμια καταξίωση ήρθε με την ταινία «Η Τέλεια Ομορφιά» (2013), μια σύγχρονη κινηματογραφική ωδή στη Ρώμη, η οποία απέσπασε το Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας και καθιέρωσε τον Σορρεντίνο ως τον κορυφαίο auteur του σύγχρονου σινεμά.

Σημαντικές στιγμές της φιλμογραφίας του αποτελούν επίσης η ταινίες Νεότητα, Το Χέρι του Θεού και η τηλεοπτική σειρά The Young Pope. Στο έργο του επανέρχονται σταθερά θέματα όπως η μνήμη, η απώλεια, η πολιτική, η θρησκεία και η αναζήτηση της ομορφιάς μέσα σε ένα κόσμο παρακμής.

Σχετικά με την Απολογιά του Σωκράτη

 

Η Απολογία του Σωκράτη αποτελεί μέρος μιας τετραλογίας που αποτελείται από τους τέσσερις πρώτους διαλόγους που συνέγραψε ο Πλάτωνας. Πρόκειται για τα έργα "Ευθύφρων", "Απολογία", "Κρίτων" και "Φαίδων". Πρόκειται για φιλοσοφικούς διαλόγους - εξαίρεση η "Απολογία" που είναι μονόλογος - που ακολουθούν χρονικά την εισαγγελική κατηγορία σε βάρος του Σωκράτη, τη δίκη του, την επίσκεψη του μαθητή του Κρίτωνα στη φυλακή με σκοπό να πείσει τον Σωκράτη να δραπετεύσει και τις τελευταίες στιγμές του φιλοσόφου πριν πιεί το κώνειο. Είναι οι διάλογοι στους οποίους ο Πλάτωνας "σωκρατίζει", δηλαδή βρίσκεται ακόμα κάτω από την επιρροή της σκέψης του δασκάλου του, και ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί ο δικός του αυτόφωτος στοχασμός. 

Ο Σωκράτης δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο το 399 π.Χ. Μόλις τέσσερα χρόνια μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου και σκάρτα τρία χρόνια μετά την ανατροπή των Τριάντα Τυράννων και την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ό,τι γνωρίζουμε σχετικά με τη δίκη, οφείλεται στον Πλάτωνα και τον Ξενοφώντα, μαθητές και οι δύο του Σωκράτη που αμφότεροι έγραψαν Απολογία του δασκάλου τους. Την Απολογία που έγραψε ο Ξενοφώντας, δεν την έχω διαβάσει. Μονάχα από κείμενα μελετητών γνωρίζω ότι διαφέρει αρκετά από εκείνη που έγραψε ο Πλάτωνας, σε βαθμό ώστε να μιλάμε για διαφορετικό σε κάθε κείμενο Σωκράτη. Ξέρω επίσης, ότι για αιώνες, από την Αναγέννηση και μέχρι και τον 19ο αιώνα, δημοφιλέστερη και πιο διαδεδομένη ήταν η Απολογία που έγραψε ο Ξενοφώντας. Σε κάθε περίπτωση, σήμερα όλοι και όλες δεχόμαστε ως καθ' ύλην αρμόδιο σχετικά με τους διαλόγους με πρωταγωνιστή τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα.

Ο Πλάτωνας έγραψε την Απολογία κάπου δεκαπέντε χρόνια αφότου ο Σωκράτης ήπιε το περίφημο κώνειο. Από τη δίκη δεν υπήρξαν ποτέ πρακτικά. Δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν μιας και εκείνη την εποχή η γραφή μπορούσε να γίνει μόνο σε μαρμάρινες πλάκες, σε πάπυρο, σε πήλινες πλάκες κλπ. Όπως γίνεται αντιληπτό, θα ήταν στην πράξη αδύνατο να κρατηθούν πρακτικά την ώρα που θα αγόρευαν οι διάδικοι, μιας και η γραφή γινόταν με χάραξη, διαδικασία χρονοβόρα. Επομένως, στην Απολογία που έγραψε ο Πλάτωνας, διαβάζουμε ό,τι θυμόταν ο ίδιος, ό,τι πληροφορίες κατόρθωσε να συγκεντρώσει από άλλους μαθητές, μεταξύ των οποίων θα ήταν και τα μεγαλύτερα αδέρφια του, και, το κυριότερο, ό,τι ο ίδιος πίστευε ότι θα εξέφραζε τον φιλοσοφικό στοχασμό και την προσωπικότητα του Σωκράτη. 

Σχετικά με το κατηγορητήριο ο Πλάτωνας παραδίδει ότι οι κατήγοροι εγκαλούν τον Σωκράτη για ασέβεια προς τους θεούς που λατρεύει η πόλη, λατρεία ξένων, καινούργιων θεών -"καινά δαιμόνια νομίζειν"- και για διαφθορά των νέων. Στην πραγματικότητα, τα κίνητρα για την προσαγωγή σε δίκη ήταν μάλλον πολιτικά. Ανάμεσα στους Τριάντα Τυράννους υπήρχαν μαθητές του Σωκράτη, όπως ο Χαρμίδης και ο Κριτίας που εκπροσωπούσε την πιο ριζοσπαστική και την πιο βίαιη ομάδα μεταξύ των Τριάντα. Υπόψη πως το καθεστώς των τελευταίων αποδείχθηκε αιμοσταγές, καθώς επιδόθηκε σε ανηλεείς εκκαθαρίσεις. Φυσικά, ο Σωκράτης αντέτεινε πως όταν τον διέταξαν να πάει μαζί με άλλους να συλλάβει κάποιον εχθρό του καθεστώτος, εκείνος αρνήθηκε. Ωστόσο, σε όλη την απολογία του δεν κρύβει την περιφρόνηση που τον χαρακτήριζε απέναντι στις γνώμες των πολλών. Ακόμα και οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί λόγου χάρη "οι πολλοί " έχουν απαξιωτικό χαρακτήρα. Επίσης, το γεγονός ότι ο ίδιος παραδέχεται ότι δεν επιθυμούσε να ασχολείται με τα κοινά, σαφώς ηχούσε ενοχλητικά στα αυτιά των δικαστών. Οι τελευταίοι ήταν κάποιας ηλικίας και, οι περισσότεροι θα ανήκαν στα πιο λαϊκά στρώματα, μιας και οι πιο πλούσιοι δεν θα είχαν ανάγκη την αμοιβή των τριών οβολών που αντιστοιχούσε στο ελάχιστο μεροκάματο. 

Σε ότι αφορά στα περί ασέβειας στους θεούς της πόλης, εκεί μάλλον οι κατήγοροι λαϊκίζουν. Ο Σωκράτης, φαίνεται ότι τιμούσε ιδιαίτερα τον Απόλλωνα και λιγότερο ή καθόλου τον Ήφαιστο και τον Ερμή που τιμούσαν οι τεχνίτες και οι έμποροι και καταστηματάρχες αντίστοιχα, δηλαδή οι τάξεις που μαζί με τους θήτες αποτελούσαν την κύρια πηγή στήριξης της παράταξης των δημοκρατικών. Όσο για την υποτιθέμενη διαφθορά των νέων, κατά την άποψη μου επρόκειτο για απεύθυνση στο θυμικό των δικαστών που ως επί το πλείστο, όπως προαναφέρθηκε, ήταν κάποιας ηλικίας, είχαν χρόνο για ξόδεμα, και οι οποίοι λόγω ηλικίας αντιπαθούσαν κάθε νεωτερισμό. Αυτό που έχει υποστηριχθεί ότι με τη διαφθορά εννοούνται σεξουαλικές σχέσεις ανάμεσα στον Σωκράτη και κάποιους μαθητές του, αυτό αποτελεί αναχρονισμό, με την έννοια ότι στην αρχαιότητα η ομοφυλοφιλία δεν νοούταν ως κάτι αξιοσημείωτο ή και αξιοκατάκριτο. Ήταν δεκτή ως μια ακόμη έκφραση ερωτικής πρακτικής.

Το ότι ο Σωκράτης, απευθυνόμενος στους δικαστές, υποστηρίζει πως όχι μόνο δεν πρέπει να του επιβληθεί χρηματική ποινή, αλλά, αντίθετα δικαιούται ισόβια δωρεάν σίτιση με τους Πρυτάνεις, αυτό μόνο ως πρόκληση μπορεί να θεωρηθεί. Και αναπόφευκτα οδήγησε πολλούς που αμφέβαλλαν, τελικά να ψηφίσουν υπέρ της θανατικής ποινής.

ο Τοποτηρητής