Ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν (Byung-Chul Han) γεννήθηκε το 1959 στη Σεούλ (Νότια Κορέα). Το 1980 μετοίκησε στη Γερμανία όπου σπούδασε Φιλοσοφία, Γερμανική Λογοτεχνία και Καθολική Θεολογία στο Φράιμπουργκ και στο Μόναχο. Το 1994 έλαβε τον τίτλο του δόκτορα με τη διατριβή του πάνω στο έργο του Χάιντεγκερ. Το 2000 ξεκίνησε την καριέρα του ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Το 2010 έγινε μέλος του πανεπιστημίου της Καρλσρούης, εντρυφώντας στη Φιλοσοφία του 18ου, του 19ου και του 20ού αιώνα, στην Ηθική, την Κοινωνική Φιλοσοφία, τη Φαινομενολογία, τη Θεωρία του Πολιτισμού, την Αισθητική, τη Θρησκεία, τη Θεωρία των Μέσων Ενημέρωσης και τη Διαπολιτισμική Φιλοσοφία. Από το 2012 διδάσκει Φιλοσοφία και Πολιτισμό στο Πανεπιστήμιο der Kόnste του Βερολίνου. Έχει συγγράψει δεκαέξι βιβλία.
Ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν ασκεί κριτική στον Αλμπέρ Καμύ που υποτιμούσε την αξία του να ελπίζεις ως κάτι ανώφελο, αν μη τι άλλο. Αντιτείνει πως ο Γάλλος φιλόσοφος αντιφάσκει καθώς, ενώ εξοβελίζει την ελπίδα από την ανθρώπινη πραγματικότητα, δεν κάνει το ίδιο με τη φιλία, την αγάπη, την αλληλεγγύη κλπ. Ο Χαν τονίζει πως η ελπίδα είναι αλληλένδετη με τις πιο πάνω αξίες.
Ο Χαν υποστηρίζει ότι η ελπίδα είναι κινητήριος δύναμη προκειμένου ο άνθρωπος να πράξει. Ο απελπισμένος στερείται κινήτρου. Χωρίς ελπίδα τα πάντα στερούνται νοήματος. Επίσης, ο άνθρωπος ελπίζει όχι επειδή γνωρίζει κάτι εκ των προτέρων, αλλά επειδή νιώθει πως κάτι έχει νόημα να γίνει.
Σε αντίθεση με την Χάνα Άρεντ που δίνει προεξάρχουσα θέση στην πράξη, ο Χαν επισημαίνει πως η ύπαρξη ελπίδας αποτελεί προϋπόθεση για την ανάληψη δράσης. Εξάλλου μόνο όποιος ελπίζει, οραματίζεται κάτι καινούργιο, ενώ ο απελπισμένος δεν μπορεί να είναι επαναστάτης.
"Ελευθερία σημαίνει ελευθερία από καταναγκασμούς. Ωστόσο, στο νεοφιλελεύθερο καθεστώς, η ίδια η ελευθερία παράγει καταναγκασμούς. Αυτοί οι καταναγκασμοί δεν είναι εξωτερικοί, αλλά εσωτερικοί. Οι καταναγκασμοί για επίδοση και βελτιστοποίηση είναι καταναγκασμοί της ελευθερίας. Η ελευθερία και ο καταναγκασμός συμπίπτουν. Υποτασσόμαστε οικειοθελώς στον καταναγκασμό να είμαστε δημιουργικοί, αποδοτικοί και αυθεντικοί." (σελ. 24)
"Οι άνθρωποι πράττουν, επειδή ελπίζουν. Το νέο ξεκίνημα είναι αδύνατον χωρίς ελπίδα. Το πνεύμα της ελπίδας εμπ[νέει τη δράση. Της εμφυσά μια λαχτάτα για το νέο. Έτσι, η πράξη γίνεται πάθος. Όποιος δεν ονειρεύεται το μέλλον, δεν αποτολμά μια νέα αρχή. Δίχως το πνεύμα της ελπίδας, η πράξη συρρικνώνεται σε απλή δράση ή λύση προβλημάτων". (από το οπισθόφυλλο)
ο Τοποτηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου