Το πιο πρόσφατο βραβείο Νομπέλ λογοτεχνίας έχει δοθεί στον Ούγγρο Λάζλο Κρασναχορκάι. Είχε κάποιο όνομα ως σταθερός σεναριογράφος των ταινιών του συμπατριώτη του Μπέλα Ταρ. Εύλογα μετά τη βράβευση αυξήθηκε το ενδιαφέρον για το έργο του συγγραφέα. Δοκίμασα δύο φορές να διαβάσω έργο του. Η πρώτη απόπειρα τερματίστηκε άδοξα στις τριάντα σελίδες. Πριν λίγο καιρό μου έκανε πολύ καλός φίλος ένα άλλο βιβλίο του νομπελίστα με τίτλο Η Μελαγχολία Της Αντίστασης, πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία Οι Αρμονίες του Βερκμαΐστερ. Το πρώτο μέρος με κούραζε αλλά για κάποιο λόγο δεν αποφάσιζα να το παρατήσω. Στο κυρίως μέρος ένιωσα να με παρασύρει το σαν σε όνειρο παραληρηματικό στυλ αφήγησης του Λάζλο. Σκέφτηκα, ναι τώρα καταλαβαίνω γιατί τόσος ντόρος. Δυστυχώς δεν κράτησε πολύ. Πλέον, αρνούμαι να διαβάσω άλλο. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι ο Λάζλο γράφει εξαιρετικά μακροπεριοδο λόγο, το ίδιο κάνει πχ και ο Σαραμάγκου. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Ζοζέ, ο Λάζλο, αν και κάποιες φορές δημιουργεί μεγαλειώδεις συλλήψεις, συχνά φλυαρεί, φλυαρεί πολύ. Λυπάμαι, αλλά από τις, περίπου εκατόν εβδομήντα σελίδες που κατόρθωσα να διαβάσω, ελάχιστα πράγματα μου μένουν. Πολύ φοβάμαι πως στην περίπτωση του Λάζλο πρέπει να θυμίσουμε τι έλεγαν κάποτε οι ραπερς Public Enemy : Don't believe the Hype! (Μετάφραση: Μην πιστεύετε τον ντόρο που γίνεται).
ο Τοποτηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου