Το βιβλίο "Φρανκενστάιν ή Σύγχρονος Προμηθέας" γράφτηκε το 1819 από τη Μέρι Σέλεϊ, θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα στην ιστορία της λογοτεχνίας και αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία. Αποτελεί σχόλιο πάνω στην ακόρεστη φιλοδοξία του ανθρώπου να ξεκλειδώσει τον γρίφο του κόσμου (με τη χριστιανική θεολογική ερμηνεία). Ακόμα περισσότερο να δαμάσει τις φυσικές δυνάμεις και να φτάσει στο ανώτατο στάδιο: στη δημιουργία ζωής εκ το μηδενός. Η Μέρι Σέλεϊ ευτύχησε να έχει προοδευτικό για την εποχή πατέρα ο οποίος την παρότρυνε να μελετά, κάτι όχι αυτονόητο για μια γυναίκα στον 19ο αιώνα. Θεωρώ δεδομένο να είχε εντυπωσιαστεί, θετικά και αρνητικά, από τα επιτεύγματα της επιστήμης και την αισιοδοξία των τότε επιστημόνων για την δίχως όρια πρόοδο της ανθρωπότητας. Τέτοιος άνθρωπος είναι και ο Βαρόνος Βίκτορ Φρανκενστάιν που θέτει στόχο να νικήσει τον θάνατο. Αλίμονο, με το που επιτυγχάνει τον στόχο του, κυριεύεται από τρόμο μπροστά στο ανοσιούργημα που ο ίδιος δημιούργησε και για το οποίο ο ίδιος είναι υπεύθυνος. Και εδώ φαίνεται η ιδιοφυΐα της συγγραφέως, καθώς φανερώνεται πως η αποστροφή του δημιουργού - γεννήτορα για το δημιούργημα - τέκνο του, αυτή ακριβώς η απόρριψη διαμορφώνει το Πλάσμα που βιώνει πλήγμα παρόμοιο με την έκπτωση από την παραδείσια κατάσταση ή από τη θεία χάρη, για να το πούμε με θεολογικούς όρους. Από την άλλη ο Φρανκενστάιν πέφτει σε κατάσταση δυστυχίας δίχως τέλος, έχοντας ασυνείδητη αντίληψη της πράξης του. Ασυνείδητη καθώς η συμπεριφορά του φανερώνει έναν άνθρωπο που αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες των πράξεών του και υποδύεται τον ρόλο του θύματος. Τέλος είναι καταστροφικός για τους αγαπημένους του. Όλα αυτά τα πραγματεύεται υπέροχα στην ομώνυμη ταινία του ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο. Μόλις χθες κατόρθωσα να την παρακολουθήσω και ήταν συγκινητική εμπειρία. Όποιος και όποια έχει δει παλαιότερες ταινίες του, ξέρει πως πρόκειται για έναν δημιουργό - παραμυθά με ταινίες γεμάτες αγάπη. Υπάρχει στο Νετφλιξ, άλλωστε αποτελεί δική του παραγωγή και τη συνιστώ, μιας και παρότι αποτελεί ελεύθερη μεταφορά του βιβλίου της Σέλεϊ, κατορθώνει να μην προδίδει τις, κατά την άποψη μου, κεντρικές θεματικές του. Συνιστώ και να δείτε την ταινία αλλά και να διαβάσετε το βιβλίο.
ο Τοποτηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου