Ένα ποίημα για την Κυριακή - Ναπολέων Λαπαθιώτης

 

"Φθινόπωρο σ΄αγάπησα"

Φθινόπωρο σ’ αγάπησα την ώρα που τα φύλλα

πέφτουν κι αφήνουν τα κλαριά γυμνά για το χειμώνα,

που βιάζονται τα δειλινά κι είναι τα ρόδα μήλα

- κι είναι τα βράδια μόνα.

Και τώρα στέκω και ρωτώ: Ποια μοίρα και ποια μπόρα

καθώς τραβούσα μοναχός το δρόμο της αβύσσου,

παράξενα κι ανέλπιστα να μ’ έχει φέρει τώρα

ζητιάνο στην αυλή σου;

Κι όταν το γιόμα χάνεται κι η νύχτα κατεβαίνει

και σιωπηλά σαν τα βιβλία το φως της μέρας κλείνει,

να `ρχομαι πάλι να ζητώ μιαν ησυχία χαμένη

σαν μια ελεημοσύνη !

Σ’ αγάπησα φθινόπωρο την ώρα που τα φύλλα

πέφτουν κι αφήνουν τα κλαριά κι είναι τα βράδια μόνα.

Μ’ αλήθεια να σ’ αγάπησα- ή μην είν’ η ανατριχίλα

του ερχόμενου χειμώνα.

Ναπολέων Λαπαθιώτης

(1888 - 1944)