Περί τοποθετήσεων

 

Είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι κάθε κουβέντα οποιουδήποτε προσώπου, κατά κανόνα διάσημου, περνά από αυστηρά έλεγχο. Εξηγούμαι. Δεν είναι δυνατόν να δίνεται σε κουβέντες που λέγονται στα πλαίσια μιας άσχετης κουβέντας, ίδια βαρύτητα με κάποια κυβερνητική ανακοίνωση ή συμπέρασμα κάποιου συνεδρίου με ειδικό χαρακτήρα. Αυτό ακριβώς βλέπω να συμβαίνει κάθε φορά που κάποιος ηθοποιός, συγγραφέας, μουσικός κλπ κάνει δήλωση με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο. 

Φαίνεται σαν να απαιτούμε από τους καλλιτέχνες, δημιουργούς κλπ να έχουν πάντα άποψη για κάθε ζήτημα που τυχαίνει κάθε φορά να απασχολεί την επικαιρότητα. Επίσης, απαιτούμε κατά πως φαίνεται, να έχουν πάντα τη "σωστή" άποψη, δηλαδή τη δική μας. Τελευταία, ωστόσο, βλέπω να έχει επεκταθεί αυτή η απαίτηση και προς απλούς ιδιώτες, χρήστες των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Αν κάποιος ή κάποια γράψει τη γνώμη της για κάποιο θέμα, διατρέχει τον υπαρκτό κίνδυνο να δεχτεί φραστική επίθεση από κάποιον ή κάποια με διαφορετική γνώμη.  Θα σου πει ο άλλος, αφού γράφεις δημόσια, να δέχεσαι την κριτική. Πρώτον το κράξιμο δεν είναι κριτική, είναι κράξιμο. Δεύτερον, ξεχνάμε μερικά πράγματα. Αφενός δεν στιγματίζεται η αντίθετη άποψη ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε. Αλλιώς δεν μπορούμε να εγκαλούμε αυτόν που έχει εξουσία όταν κυνηγάει δημοσιογράφους που τυχαίνει να του υποβάλλουν ερωτήσεις ενοχλητικές. Αφετέρου για την πλειοψηφία των θεμάτων δημοσίου και διεθνούς ενδιαφέροντος έχουμε περιορισμένες πληροφορίες, το ίδιο ισχύει κατά κανόνα και για όποιον ή οποία έχει διαφορετική άποψη από τη δική μας.

Σε τελική ανάλυση, ο τάδε είπε κάτι, μια μαλακία. Δεν ξέρουμε υπό ποιες συνθήκες απάντησε όπως και δεν ξέρουμε τι προσλαμβάνουσες διαθέτει. Σημειωτέο πως όλα αυτά τα λέω για να τα ακούσω πρώτος εγώ. Πολλές φορές διαβάζω πράγματα που με βγάζουν από τα ρούχα μου και με γαργαλάνε τα δάχτυλα μου. Ευτυχώς συγκρατιέμαι. Και κάτι άλλο. Γιατί να τοποθετούμαστε πάνω σε κάθε ζήτημα; Τόσο σίγουροι είμαστε για την εγκυρότητα της άποψης μας; Είναι πράγματα που γνωρίζουμε σε βάθος και η κρίση μας είναι νηφάλια ή μήπως αφήνουμε το θυμικό να πάρει τον έλεγχο και όποιον πάρει ο Χάρος. Απλά λέω. 

ο Τοποτηρητής