Η αλαζονεία τυφλώνει

Υποστηρίζουν κάποιοι ότι, να το πούμε χοντρά, οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, με στόχο να ανατραπούν αυτά τα καθεστώτα και να εγκαθιδρυθούν αστικές δημοκρατίες. Είναι γεγονός πως οι Αμερικανοί διαχρονικά βλέπουν τους εαυτούς τους ως κάτι ξεχωριστό, ως ένα εκλεκτό έθνος, επιφορτισμένο με το "καθήκον" να "εκπολιτίσουν" τους άλλους λαούς. Είτε με το να επιβάλλουν τους δικούς τους πολιτικούς θεσμούς είτε οικονομικό μοντέλο είτε πολιτισμό είτε τρόπο ζωής. Δεν πρόκειται για κάτι πρωτοφανές.

Ο Θουκυδίδης βάζει τον Περικλή να λέει στον περίφημο Επιτάφιο, πάνω κάτω, ότι "εμείς [οι Αθηναίοι] εκπαιδεύουμε τις άλλες πόλεις ώστε να μιμηθούν τον τρόπο ζωής και το πολίτευμά μας". Βέβαια, τα πράγματα, όπως πάντα, δεν είναι τόσο αθώα. Στην πραγματικότητα, οι Αθηναίοι επέβαλλαν στους συμμάχους τους (στην πραγματικότητα υποτελείς τους) δημοκρατικό πολίτευμα, συνήθως με το ζόρι. Σιγά σιγά οι κάτοικοι των υποτελών πόλεων μίσησαν τους Αθηναίους και το πολίτευμά τους. Εξάλλου, ο Θουκυδίδης, πάλι, περιγράφει τις ωμότητες που διαπράχθηκαν στην Κέρκυρα όταν οι αθηναϊκές τριήρεις επέβαλαν δημοκρατία.

Κατά τη γνώμη μου, είναι αλαζονεία να θέλεις να επιβάλλεις σε άλλους τις απόψεις σου και κατ' επέκταση το δικό σου πολίτευμα, πολύ περισσότερο, κάνοντας χρήση βίας. Άλλωστε, στη Δύση, προκειμένου να καθιερωθεί η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, χρειάστηκε να περάσουν αιώνες γεμάτοι ένοπλες συγκρούσεις, επαναστάσεις, εμφύλιοι πόλεμοι, σφαγές, τρομοκρατία (βλέπε Γαλλική Επανάσταση), λουτρό αίματος ανυπολόγιστο και - ας μου επιτραπεί ένα λογικό άλμα για την οικονομία της κουβέντας - η στυγνή εκμετάλλευση των χωρών του Τρίτου Κόσμου κατά την αποικιοκρατία και κατόπιν. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους "εξήγαν δημοκρατία" στο Ιράκ, στη Λιβύη, στο Αφγανιστάν και στη Συρία. Δείτε σε τι κατάσταση βρίσκονται σήμερα οι χώρες αυτές. Προφανώς, βέβαια, τα λόγια τους είναι γεμάτα υποκρισία, αν αναλογιστεί κανείς τη συμμαχία με το Ισραήλ όπου οι Παλαιστίνιοι κυριολεκτικά δεν παίρνουν ανάσα και είναι αφημένοι στη μοίρα τους από τη διεθνή κοινότητα, ενώ, ταυτόχρονα, χαιρετίζεται η επικράτηση του παρακλαδιού του ISIS ως καλώς καμωμένη. Να μην μιλήσουμε για τη Σαουδική Αραβία και τις υπόλοιπες χώρες της Αραβικής Χερσονήσου. 

Σε ό,τι αφορά στον λαό του Ιράν, δεν πρόκειται για ένα κοπάδι συντηρητικών που υπακούν τυφλά στο ιερατείο. Σαφώς υπάρχει σημαντική βάση υποστηρικτών του καθεστώτος των ουλεμάδων. Εντούτοις, μεγάλη πλειοψηφία των Ιρανών είναι προοδευτικοί άνθρωποι που δεν συμφωνούν με τη θεοκρατία, την καταπίεση των γυναικών, των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και κάθε μειονότητας. Ωστόσο, αντιλαμβάνονται πως το σφυροκόπημα που δέχεται η πανάρχαια χώρα τους, δεν πρόκειται να φέρει την πολυπόθητη ελευθερία, παρά μόνο χάος και καταστροφή. Χώρια που ο εξωτερικός κίνδυνος προκαλεί συσπείρωση και, αλίμονο, στροφή του συνόλου σε συντηρητικές επιλογές. Τέλος, η διάλυση του Ιράκ είτε αρέσει είτε όχι, άφησε ελεύθερο χώρο για να αναπτυχθεί ο ISIS. Και αυτό δεν ήταν καλό.

ο Τοποτηρητής