Βινύλιο ... παλαιάς κοπής επειγόντως.

Τα βινύλια που παράγονται τα τελευταία χρόνια είναι για πέταμα. Προσοχή, δεν αναφέρομαι στην μουσική που περιέχουν. Αναφέρομαι στην ποιότητα του υλικού στο οποίο αποτυπώνεται η μουσική, και συγκεκριμένα στο επίπεδο της χάραξης. Εξακολουθώ και προμηθεύομαι δίσκους και CD. Όχι στις ποσότητες, τις οποίες κυνηγούσα παλιότερα. Και πως αλλιώς όταν η αγορά δίσκων LP έχει μετατραπεί σε λίγους, όχι πάντα γνώστες, αλλά κατά βάση ευκατάστατους. Τις φορές που αποκτώ δίσκο βινυλίου κατασκευής εντός των τελευταίων τριών τεσσάρων ετών, τραβάω τα λίγα μαλλιά μου. Συγκεκριμένα, έχω το πρώτο άλμπουμ των Roxy Music, το Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars του Bowie, το Pornography των Cure σε remaster από τον ίδιο τον Robert Smith με αφορμή τα σαράντα χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του, και το The Queen is dead των Smiths, όλα σε σχετικά πρόσφατη επανέκδοση. Σημειωτέο τα αγόρασα καινούργια και όχι μεταχειρισμένα που σημαίνει ότι ...επένδυσα (sic). Δεν είμαι σε θέση να απολαύσω κανένα. Ο λόγος; Η βελόνα πηδάει ανελέητα. Εννοείται πως μετακίνησα το βάρος στο πίσω μέρος του βραχίονα, προκειμένου να αυξηθεί η πίεση της κεφαλής και της βελόνας ώστε να μένει στα αυλάκια όπως πρέπει. Μάλιστα, το έχω φτάσει στο τέρμα. Επίσης, το πικάπ μου έχει μηχανισμό για αντί σκέιτινγκ. Ούτε αυτό έχει αποτέλεσμα. Αποκορύφωμα σήμερα που μου ήρθε δίσκος περσινός από Ολλανδία. Η πρώτη πλευρά κρύσταλλο, η δεύτερη άστα να πάνε. Σε συζήτηση με άλλους συλλέκτες κατάλαβα πως πλέον στα εργοστάσια εκεί που γίνεται η χάραξη του βινυλίου, πλέον, για κάποιο λόγο τα αυλάκια δεν χαράζονται τόσο βαθιά όσο στο παρελθόν. Ως αποτέλεσμα, όλοι οι δίσκοι βινυλίου πρόσφατης κοπής πηδάνε κατά την αναπαραγωγή. Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί επιλέγουν οι κατασκευαστές αυτή τη ρηχή (sic) χάραξη. Δεν μπορώ να ξέρω. Μπορώ μόνο να υποθέσω ότι, δεδομένου του ότι όλοι, κατά βάση ακούμε μουσική από τον υπολογιστή - οι πιο μερακλήδες έχουμε συνδέσει τον υπολογιστή με τον ενισχυτή του στερεοφωνικού μας για να ακούμε με ήχο της προκοπής - πλέον οι κατασκευαστές δεν δίνουν σημασία στην ποιότητα του υλικού στο οποίο αποτυπώνεται η μουσική. Τι κερδίζουν; Χρόνο, χρήμα; Ποιος ξέρει και ποιος νοιάζεται; Μόνο κάτι πυροβολημένοι σαν την αφεντιά μου. Για το κυρίως αγοραστικό κοινό ζητούμενο είναι, κατά τα φαινόμενα, το βίντατζ και το ρετρό της υπόθεσης. Ω καιροί, ω ήθη. Δε βαριέσαι. Τουλάχιστον υπάρχει ακόμα η επιλογή του CD.

ο Τοποτηρητής