Η ζωή κυλάει

 

Το παρόν κείμενο γράφτηκε με αφορμή την πρόσφατη συναυλία του Nick Cave στην Αθήνα. Επιπλέον σημαντικό ερέθισμα ώστε να γραφεί, αποτέλεσαν τα σχόλια μερίδας ανθρώπων που ακόμη ακολουθούν τον Nick, ανθρώπων που τον ακολουθούν αλλά πιο χλιαρά και ανθρώπων που ασκούν κριτική στα πεπραγμένα του τα τελευταία χρόνια. Το γεγονός ότι ακόμα μιλάμε για τον Σπηλιά είτε θετικά είτε αρνητικά, ασφαλώς λέει πολλά για το εκτόπισμα του ανδρός. Τέλος, να ξεκαθαριστεί πως ο,τι γράφω ούτε θέσφατο είναι ούτε έχει την παραμικρή βαρύτητα παραπάνω από την άποψη οποιουδήποτε και οποιαδήποτε ασχολείται με τη μουσική γενικά και το ροκ'ν'ρολ ειδικά. Δεν έχω σκοπό ούτε να αποδομήσω ούτε να αποκαθηλώσω τον Κέιβ. Ούτε, φυσικά, να χλευάσω όσους και όσες ακόμα των λατρεύουν. Δεν είμαι τόσο αλαζόνας. Απλά λέω τη γνώμη μου και αυτό είναι όλο.

Ο Κέιβ έχει χάσει την ικανότητα να γράφει ωραία τραγούδια. Με αυτό εννοώ ότι τα τραγούδια του στα τελευταία άλμπουμ του, κατά την εκτίμηση μου, δεν στέκουν σαν συνθέσεις και έχουν ανάγκη τις φορτωμένες ενορχηστρώσεις και τα πλούσια χορωδιακά φωνητικά ώστε να κερδίσουν πόντους. Ας τα συγκρίνουμε με τα πιο μελωδικά του άλμπουμ, το The Good Son και το The Boatman's Call. Το τελευταίο είναι γυμνό ενορχηστρωτικά, μόνο πιάνο, κάνα βιολί και νομίζω κάπου υπάρχει και το μπάσο του Martyn P. Casey. Αλλά και το πρώτο δεν είναι φορτωμένο με πολλά όργανα (έχει όμως τα λαμπερά έγχορδα για τα οποία είχε φροντίσει, ποιός άλλος, ο Mick Harvey...). Και τα δύο αυτά άλμπουμ έχουν υπέροχα τραγούδια με γερές, στιβαρές και ταυτόχρονα λεπτοδουλεμένες μελωδίες. Το τελευταίο τέτοιο τραγούδι που μας έχει δωρίσει ο Nick, κατά τη γνώμη μου, είναι το Push The Sky Away από το ομώνυμο άλμπουμ.

Ο Nick ευτυχώς έχει αφήσει πίσω του τις αυτοκαταστροφικές συνήθειες. Χαίρομαι που είναι ζωντανός και καλά στην υγεία του. Λυπάμαι, αφάνταστα, για την απώλεια των δύο γιών του. Το να χάνει ένας γονιός παιδιά του, όλοι το ξέρουν ότι αφήνει πληγές που δεν κλείνουν ποτέ. Ωστόσο, χαίρομαι που φαίνεται να απολαμβάνει μια ζωή που, άλλωστε, την επέλεξε ο ίδιος. Δεν πιστεύω ότι έχασε το χάρισμα να γράφει ωραία τραγούδια επειδή ηρέμησε. Ο Μπαχ ήταν όλη μέρα σύνθεση,- οικογένεια κι εκκλησία. Και έχει ανακηρυχθεί ως ο κορυφαίος συνθέτης της δεύτερης μετά Χριστόν χιλιετίας. Απλά θεωρώ ότι δεν του βγαίνει πια. Και είμαι οκ με αυτό. Ευτυχώς υπάρχουν οι ηχογραφήσεις από τα παλιά. 

Παραμένει ασυναγώνιστος περφόρμερ. Πρέπει να είσαι τυφλός για να μην το βλέπεις και κακοπροαίρετος για να το αρνηθείς. Σε πολλούς ξενίζει το γεγονός ότι η όλη του παρουσία στη σκηνή είναι προγραμματισμένη. Δηλαδή, πιστεύετε ότι πχ στα 90s δεν οργάνωνε τη σκηνική του παρουσία; Αφήστε, τα 80s και την εποχή των Birthday Party. Τότε ήταν ένα καμένο πρεζονι σε μόνιμη κατάσταση αμόκ, αν κρίνουμε από τα βίντεο. Δε λέω, ήταν πορωτική η φάση επί σκηνής, αλλά καλώς παρήλθε. Μεγάλωσε και προχώρησε στη ζωή του. Εμείς, δηλαδή, ζούμε ακόμα όπως στα φοιτητικά μας χρόνια που μπεκροπίναμε στα Εξάρχεια, ξερνάγαμε στα σκαλοπάτια του Dada και την άλλη μέρα, από τον πονοκέφαλο, παρακαλάγαμε να βρεθεί κάποιος να μας απαλλάξει από τη δυστυχία μας; Χαίρομαι που μεγάλωσα και ας είμαι μεσήλικας. Το ίδιο φαντάζομαι και ο Nick. Απλά δεν με τραβάνε τα νέα του τραγούδια. Αλλά και ούτε ξημεροβραδιάζομαι με το Tender Prey ή το Let Love In. Προχωράμε και εμείς και το σύμπαν.

ο Τοποτηρητής