Η Σιμόν Βέιλ (Simone Weil, Παρίσι, 3 Φεβρουαρίου 1909 – Άσφορντ, Αγγλία, 24 Αυγούστου 1943) ήταν Γαλλίδα φιλόσοφος και πολιτική ακτιβίστρια. Μετά την αποφοίτησή της από το πανεπιστήμιο, έγινε καθηγήτρια. Δίδαξε καθ' όλη την δεκαετία του 1930, με αρκετά διαλείμματα εξαιτίας προβλημάτων υγείας, για να αφιερωθεί κατόπιν στο συνδικαλιστικό κίνημα. Τάχθηκε υπέρ των αναρχικών στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και για περισσότερο από ένα χρόνο δούλεψε ως εργάτρια, κυρίως σε εργοστάσια αυτοκινήτων, ώστε να κατανοήσει καλύτερα την εργατική τάξη. Παίρνοντας έναν δρόμο που ήταν ασυνήθιστος στον κόσμο των διανοούμενων της αριστεράς του εικοστού αιώνα, έγινε περισσότερο θρησκευόμενη και έτεινε προς τον μυστικισμό καθώς η ζωή της συνεχιζόταν. Η Βέιλ έγραφε βιβλία σε όλη την ζωή της, αν και τα περισσότερα από τα γραπτά της έγιναν γνωστά μόνο μετά τον θάνατό της, στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Η σκέψη της συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης σε ευρύ φάσμα τομέων. Μια μελέτη απέδειξε ότι μεταξύ του 1995 και του 2012 είχαν δημοσιευτεί πάνω από 2.500 επιστημονικά έργα για αυτήν. Ο Αλμπέρ Καμύ την χαρακτήρισε ως «το μοναδικό μεγάλο πνεύμα της εποχής μας».
Η ομορφιά ξεγελάει τη σάρκα για να πάρει την άδεια να φτάσει μέχρι την ψυχή.
Όλες οι αμαρτίες είναι προσπάθειες να γεμίσουν το κενό.
Αυτοί που είναι δυστυχισμένοι έχουν μόνο μιαν ανάγκη σ’ αυτόν τον κόσμο: ανθρώπους που θα τους δώσουν την αμέριστη προσοχή τους.
Οι καταπιεσμένοι που επαναστάτησαν δεν μπόρεσαν ποτέ να ιδρύσουν μια κοινωνία μη καταπιεστική.
Τα Ευαγγέλια είναι η τελευταία και η πιο υπέροχη έκφραση της ελληνικής μεγαλοφυΐας, όπως η Ιλιάδα ήταν η πρώτη της έκφραση.
Δεν υπάρχει καλύτερη χρονική στιγμή από το παρόν, όταν έχουμε χάσει τα πάντα.
Το να έχεις ρίζες είναι ίσως η πιο σημαντική και η πιο παραγνωρισμένη ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής.
Η υπέρτατη έκσταση είναι η πλήρης προσήλωση.
Ένα μυαλό εγκλωβισμένο μέσα στη γλώσσα είναι φυλακισμένο.
Η υπακοή σε έναν άνθρωπο που η εξουσία του δεν φωτίζεται από τη νομιμότητα είναι ένας εφιάλτης.
Πρέπει να προτιμούμε την πραγματική κόλαση από έναν φανταστικό παράδεισο.
Το φανταστικό Κακό είναι ρομαντικό και ενδιαφέρον. Το πραγματικό Κακό είναι καταθλιπτικό, μονότονο, έρημο, βαρετό. Το φανταστικό Καλό είναι βαρετό. Το πραγματικό Καλό είναι πάντα νέο, υπέροχο, μεθυστικό.
Όποτε κάποιος προσπαθεί να καταπνίξει την αμφιβολία, εκεί υπάρχει τυραννία.
Δεν είναι η θρησκεία, αλλά η επανάσταση που είναι το όπιο του λαού.
Η λέξη «επανάσταση» είναι μία λέξη για την οποία σκοτώνεις, για την οποία πεθαίνεις, για την οποία στέλνεις μάζες εργατών στον θάνατο, αλλά η οποία, τελικά, δεν έχει κανένα περιεχόμενο.
Είναι μεγάλος κίνδυνος να αγαπάς τον Θεό όπως ένας παίκτης αγαπάει το παιχνίδι.
Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης να μιλάει για δικαιώματα.
Ένα μόνο γνωρίζουμε για τον Θεό: είναι αυτό που δεν είμαστε εμείς.
Το υπερβατικό νόημα του χριστιανισμού είναι πλήρες με τον θάνατο του Χριστού στον σταυρό, δεν χρειαζόταν το κερασάκι στην τούρτα που είναι η Ανάσταση.
Όταν δεν μπορεί να λυθεί μια αντίφαση παρά μόνο με ένα ψέμα, τότε ξέρουμε ότι πρόκειται για μια πόρτα.
Η προσκόλληση είναι ο μεγάλος κατασκευαστής των ψευδαισθήσεων. Η πραγματικότητα μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο από κάποιον που είναι αποστασιοποιημένος.
Η θρησκεία, στο βαθμό που αποτελεί πηγή παρηγοριάς, είναι εμπόδιο για την αληθινή πίστη. Με αυτή την έννοια, ο αθεϊσμός είναι εξαγνισμός. Πρέπει να είμαι άθεος με το μέρος του εαυτού μου που δεν είναι φτιαγμένο για τον Θεό. Για τους ανθρώπους που το μεταφυσικό κομμάτι του εαυτού τους δεν έχει ξυπνήσει, οι άθεοι έχουν δίκιο και οι πιστοί έχουν άδικο.
Η πράξη είναι ο δείκτης της ζυγαριάς. Δεν πρέπει να αγγίζουμε τον δείκτη, μόνο τα αντίβαρα.
Το να δίνεις προσοχή στον άλλο είναι η πιο σπάνια και πιο αγνή μορφή γενναιοδωρίας.
Η φωτιά καταστρέφει αυτό που την τρέφει.
Το Κακό, όταν μας εξουσιάζει, δεν το αισθανόμαστε σαν κακό αλλά ως αναγκαιότητα ή ακόμα και ως καθήκον.
Ο πραγματικός ορισμός της επιστήμης: η μελέτη της ομορφιάς του κόσμου.
Σ’ αυτόν τον κόσμο ζούμε σε ένα μείγμα χρόνου και αιωνιότητας. Η κόλαση θα ήταν σκέτος χρόνος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου