Οι Tomora είναι ένα electronica δίδυμο που αποτελείται από τον Tom Rowlands, ήμισυ των Chemical Brothers, και την Aurora, alternative pop τραγουδίστρια από τη Νορβηγία, με αξιοσημείωτη απήχηση στα πιτσιρίκια και με αρκετά όμορφα κομμάτια, είναι η αλήθεια. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το άλμπουμ που προέκυψε από τη συνεργασία τους, με τίτλο Come Closer. Τον δούλεψαν, αν κρίνω από τις σημειώσεις στο LP, ο καθένας στον χώρο του, κάτι που κάνει εξαιρετικά εντυπωσιακό το γεγονός πως το κάθε τραγούδι ακούγεται σφιχτό, λες και υπήρχε συνεχής συνεννόηση και συν εποπτεία. Δηλώνω εξαρχής πως δεν πρόκειται για αριστούργημα. Εντούτοις, είναι από τους λίγους φετινούς, μέχρι τώρα που γράφω, δίσκους που δεν θεωρώ, όχι χάσιμο χρόνου, αλλά σίγουρα ότι μια που τους ακούς μια που τους άφησες πίσω.
Κάτι που καταχωρώ στα θετικά είναι η ποικιλομορφία ως προς το ύφος, το στυλ και τις ιδέες κάθε κομματιού. Ακόμα και το ότι δεν πρόκειται για μια συλλογή από ντανς κομμάτια και μόνο. Η ακολουθία των τραγουδιών είναι σοφά διαμορφωμένη, ξεκινώντας από το ας πούμε πιο άμπιεντ ύφος και σιγά σιγά ανεβαίνει ο ρυθμός και τούμπαλιν. Στα πιο χορευτικά κομμάτια, συναντάμε κάποια είδη από το χορευτικό οπλοστάσιο από την αρχή των 90ς και ύστερα. Θα βρούμε φυσικά ένα κλείσιμο ματιού σε όσους και όσες χορεύαμε με κομμάτια σαν το Block Rocking Beats, ένα κλείσιμο ματιού όμως, πραγματικά διακριτικό, κατά την προσωπική εκτίμηση μου. Θα βρούμε πειραματισμό με το ρεγκετον στο πιο ενδιαφέρον κατ' εμέ τραγούδι του δίσκου. Λέγεται Have you seen me dance alone. Ο Tom Rowlands κάνει σπουδαία δουλειά με τα μπιτ, ενώ η Aurora ακούγεται σαν τραγουδίστρια ραντσέρος ή ακόμα και σαν ερμηνεύτρια σε ταινία του Πάμπλο Αλμοδόβαρ. Τόσο καλή.
Άλλο αγαπημένο κομμάτι είναι το I drink the light. Εδώ έχουμε κάτι σαν να συνεργαζόταν ο William Orbit με τη Bjork την εποχή που η τελευταία ηχογραφούσε το Debut (1993 για όποιον και όποια δεν ξέρει ή δε θυμάται). Πριν από αυτό υπάρχει το Somewhere else, με μια φωνητική μελωδία που σε τραβάει να αρχίσεις το sing along, και μαντεύω ότι θα αποδίδει καλύτερα σε κάποιο λάιβ στα καλοκαιρινά φεστιβάλ. Ακόμα βρίσκουμε τριπ χοπ αναφορές ενώ στο κλείσιμο του άλμπουμ έχουμε ξύλο με σκληρό τέκνο, αν και ούτε εκεί λείπει η διάθεση για παιχνίδι από την πλευρά των δύο μουσικών.
Όπως προανέφερα δεν είναι δίσκος αριστούργημα. Ούτε μπορώ να προβλέψω ότι, όπως λέγανε πολλοί κάποτε, θα μείνει στην ιστορία ως δίσκος αναφοράς. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην υπολογίσω το ότι του έχω χαρίσει αρκετές ακροάσεις, μιας και περνάω καλά με την παρέα του. Ούτε βέβαια μπορώ να ποντάρω στο ότι αυτό το σχήμα θα έχει συνέχεια. Αλλά δεν έχει τόση σημασία, εδώ που τα λέμε. Η συνεργασία έγινε και το αποτέλεσμα έχει καταγραφεί. Άλλωστε για ποπ μιλάμε.
ο Τοποτηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου