"Πάνω από τη Λίμνη Βουλιαγμένης υπάρχουν κάτι μικροί λοφίσκοι. Ένας από αυτούς είναι ο λόφος Φασκομηλιά. Πατήθηκε από ανθρώπινα πόδια αμέτρητες φορές μέσα στους αιώνες. Κάποια στιγμή, στην Αρχαϊκή Εποχή, κάποιος χάραξε εκεί στον βράχο μια επιγραφή. Πιθανώς να ήταν βοσκός. Ίσως έβοσκε τα κοπάδια τα δικά του ή κάποιου αφέντη στη γύρω περιοχή. Στεκόταν στην κορυφή του λόφου και αγνάντευε. Από κάτω απλωνόταν ο Σαρωνικός. Το βλέμμα του έπιανε τις ακτές της Αττικής, την Αίγινα απέναντι, την Ύδρα, τα απέναντι βουνά της Πελοποννήσου, και πιο πέρα ξανοιγόταν στο πρώτο εγώ, το Αιγαίο, όπου οι αχτίδες του φωτός του Απόλλωνα χόρευαν πάνω στο απέραντο γαλάζιο του πελάγους. Ποιος ξέρει πόσες ώρες πέρασε εκεί πάνω ο Σωτιμίδης. Δεν ξέρουμε τι ήξερε και το σκεφτόταν, δεν ήξερε από δημοκρατία, γιατί δεν είχε καν εφευρεθεί ακόμη, μάλλον δεν ήξερε από φιλοσοφία, δεν ήξερε καν ότι ο πλανήτης στον οποίο πατάει είναι σφαιρικός, δεν ήξερε πως κρατά όλη τη Γη στις πλάτες, πήρε, όμως, και χάραξε στον βράχο μια φράση: "Σοτιμίδες είναι φεμί οίος παρά τεν hορία[ν]". "Είμαι ο Σωτιμίδης σας λέω, που βρίσκομαι μόνος μου στην άκρη του κόσμου". Και σκέφτομαι... Αν όλοι μπορούμε να νιώσουμε τι θα πει μοναξιά, αν αυτό το χαρακτηριστικό μάς ενώνει όλους, ακόμη και όταν μας χωρίζουν χιλιάδες χρόνια, πόσο μόνοι είμαστε τελικά; Τουλάχιστον δεν είμαστε οι μόνοι που νιώθουμε μόνοι. Μου δίνει κάποια παρηγοριά αυτή η σκέψη".
Ο Θεόδωρος Παπακώστας είναι αρχαιολόγος που προσφέρει πάμπολλα στο κοινό με το δημοφιλές του πόντκαστ Archaeostoryteller. Παράλληλα, έχει γράψει και τέσσερα βιβλία, βασισμένος στην επιστημονική του κατάρτιση, πάντα με τρόπο γοητευτικό και εύκολα κατανοητό ώστε η αρχαιολογική και ιστορική γνώση να είναι εύκολα προσβάσιμη για τον καθένα και την καθεμιά. Το παραπ'ανω απόσπασμα είναι από το δεύτερο κατά σειρά έκδοσης βιβλίο του, πού πρόσφατα διάβασα και δηλώνω ενθουσιασμένος. Είχε προηγηθεί το "Χωράει όλη η αρχαιότητα σε ένα ασανσέρ", ένα έχουν ακόμα κυκλοφορήσει τα "Ένας Αιγύπτιος, ένας Βαβυλώνιος κι ένας Βίκινγκ μπαίνουν σ’ένα μπαρ" και - φέτος το- "Πόση Μεγάλη Ελλάδα θέλετε; -Ναι! Η ιστορία των ελληνικών αποικιών στην Κάτω Ιταλία και τη Σικελία". Τα βιβλία του τα συνιστώ γιατί πέρα από την αυτονόητη επιστημονική κατάρτιση του συγγραφέα, είναι γραμμένα με τρόπο που διαβάζοντας, έχεις την ψευδαίσθηση της συνύπαρξης με τα ιστορούμενα πρόσωπα, ανθρώπους με αγωνίες, επιθυμίες, χαρές, συμφορές, πάθη κι αδυναμίες όμοιες με εκείνες των σημερινών ανθρώπων. Πάνω από όλα, όμως, τα βιβλία αυτά αξίζει να τα διαβάζουμε για τον λόγο ότι είναι γραμμένα από έναν άνθρωπο που αγαπά τη δουλειά του, την επιστήμη που υπηρετεί, τον άνθρωπο και κάθε πλάσμα.
ο Τοποτηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου