Ο ΚΑΡΛΟΣ ΡΟΥΙΘ ΘΑΦΟΝ (1964-2020) υπήρξε ένας από τους πλέον διαβασμένους και αναγνωρισμένους συγγραφείς σε όλο τον κόσμο. Γεννημένος στη Βαρκελώνη, ξεκίνησε τη λογοτεχνική του καριέρα το 1993 με το εφηβικό μυθιστόρημα Ο Πρίγκιπας της Ομίχλης (Βραβείο Edebé) και ακολούθησαν τα Το Παλάτι του Μεσονυκτίου και Τα φώτα του Σεπτέμβρη (συγκεντρωμένα σε έναν τόμο υπό τον τίτλο Η τριλογία της ομίχλης). Το 2001 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα για ενηλίκους, Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ, το οποίο πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε διεθνές λογοτεχνικό φαινόμενο και θεωρείται, μετά τον Δον Κιχότη, το πιο πετυχημένο μυθιστόρημα στην εκδοτική ιστορία της Ισπανίας. Τα έργα του έχουν τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία και έχουν πουλήσει περισσότερα από 30 εκατομμύρια αντίτυπα στις πέντε ηπείρους.
Ξέρεις ποιο είναι το καλό με τις ραγισμένες καρδιές; Μπορούν να ραγίσουν μόνο μια φορά, τα υπόλοιπα είναι αμυχές.
Μπήκα μέσα στο βιβλιοπωλείο και ανέπνευσα εκείνο το άρωμα χαρτιού και μαγείας που, περιέργως, κανένας ποτέ δεν σκέφτηκε να εμφιαλώσει.
Υποθέτω ότι δεν έχεις πολλούς φίλους. Ούτε κι εγώ. Δεν εμπιστεύομαι αυτούς που λένε ότι έχουν πολλούς φίλους. Είναι ένα σίγουρο σημάδι ότι δεν ξέρουν πραγματικά κανέναν.
Τα βιβλία είναι καθρέφτες. Βλέπεις μέσα τους μόνο αυτά που ήδη έχεις μέσα σου.
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να καταστήσεις ακίνδυνους τους φτωχούς είναι να τους εκπαιδεύσεις να θέλουν να μιμούνται τους πλούσιους.
Η ποίηση γράφεται με δάκρυα, η πεζογραφία με αίμα και η ιστορία με αόρατη μελάνη.
Οι ανόητοι μιλούν, οι δειλοί σωπαίνουν, οι σοφοί ακούν.
Το να κερδίζεις λεφτά δεν είναι αυτό καθεαυτό δύσκολο. Αυτό που είναι δύσκολο είναι να τα κερδίζεις κάνοντας κάτι που αξίζει να αφιερώσεις τη ζωή σου σ’ αυτό.
Αξίζει να μένεις στο κρεβάτι μόνο αν είσαι νέος και έχεις καλή παρέα.
Ο χρόνος μού έμαθε να μη χάνω την ελπίδα, αλλά ούτε και να εμπιστεύομαι πάρα πολύ την ελπίδα.
Η αξία ενός μυστικού εξαρτάται από τους ανθρώπους από τους οποίους πρέπει να το κρύψουμε.
Το Παρίσι είναι η μόνη πόλη στον κόσμο όπου το να πεθαίνεις της πείνας θεωρείται ακόμα τέχνη.
Κάποτε, στο βιβλιοπωλείο του πατέρα μου, άκουσα έναν τακτικό πελάτη να λέει ότι λίγα πράγματα αφήνουν πιο βαθύ σημάδι σ’ έναν αναγνώστη από το πρώτο βιβλίο που βρίσκει τον δρόμο για την καρδιά του.
Ένας συγγραφέας ποτέ δεν ξεχνάει την πρώτη φορά που πήρε λίγα λεφτά ή έναν έπαινο σαν αντάλλαγμα για μια ιστορία.
Δεν γίνεται να πεθάνω τώρα γιατρέ. Όχι ακόμη. Έχω πολλά πράγματα να κάνω. Μετά, θα έχω μια ολόκληρη ζωή για να πεθάνω.
Οι άνθρωποι έχουν την τάση να περιπλέκουν τις ζωές τους, λες και το να ζεις δεν είναι από μόνο του ήδη αρκετά περίπλοκο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου