Fontaines D.C. by Ewen Spencer
Οι Fontaines D.C. έχουν διανύσει πολύ δρόμο από την εποχή του "Boys in better land". Όχι μόνο χρονικά αλλά και, κυρίως, δημιουργικά. Ασχολούνται με θέματα που αφορούν τον καθένα - ή που θα έπρεπε, τουλάχιστον, να αφορούν τον καθένα. Κάθε δίσκος τους είναι βήματα μπροστά, ακολουθώντας το καλλιτεχνικό τους ένστικτο. Δοκιμάζουν πράγματα διαφορετικά κάθε φορά. Παίρνουν στα σοβαρά τη δουλειά τους και, ευτυχώς, όχι τους εαυτούς τους. Αλλάζουν ύφος, δίχως να αλλάζουν χαρακτήρα. Στο καινούργιο τους άλμπουμ με τίτλο "Dopamine Chamber", τούτο γίνεται φανερό. Υπάρχει μελωδικότητα μαζί με τάση για πειραματισμό. Υπάρχουν στρώματα από ψυχρά σύνθια και σκάει από το πουθενά μια ακουστική κιθάρα με δύο απλά ακόρντα, κάτι που σε πάει αλλού, κάπου πολύ ευχάριστα. Υπάρχει το νιου γουέιβ, ένας μελαγχολικός ρομαντισμός, υπάρχει το αναπάντεχο και μαγευτικό ντουέτο με τη Rosalía που πετυχαίνει μιας και δεν αλλοιώνεται η ταυτότητα των Ιρλανδών. Το άλμπουμ είναι εξαιρετικό και, σε στιγμές, συναρπαστικό. Οι Fontaines D.C είναι μεγάλη μπάντα διότι πειραματίζονται, δίχως να παραλείπουν να γράφουν ωραία τραγούδια. Το κυριότερο: μοιάζουν να είναι αλήτες και όχι τσογλάνια.
ο Τοποτηρητής
"Dopamine Chamber" στις 16 Οκτωβρίου από την XL Recordings
Ακούστε το Where is Gone? (with Rosalía)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου