Σύντομα σχόλια για τρεις ταινίες

 Αυτή την εβδομάδα που τελειώνει σήμερα, κατάφερα να δω τρεις ταινίες. Κάτι τέτοιο είναι σπάνιο για μένα, όχι λόγω βαρεμάρας, αλλά διότι, συνήθως, έχοντας παρακολουθήσει μια ταινία, μαζί με την ευχαρίστηση, νιώθω και μια συναισθηματική κόπωση. Συνεπώς, κατά κανόνα παρακολουθώ μια ταινία την εβδομάδα. Για λόγο που δεν γνωρίζω, αυτή την εβδομάδα είδα τρεις ταινίες. Δεν με χαλάει κιόλας. Και οι τρεις μου άρεσαν πολύ. Τις παρουσιάζω με την υπόθεση από κάποια σχετικά σάιτ και λίγα λόγια από μένα. Και τα τρία φiλμ υπάρχουν στο cinobo.

Κόκκινα Δωμάτια (2023)

Η Κέλι-Αν είναι μοντέλο με εμμονή με την υπόθεση ενός κατά συρροή δολοφόνου, καθώς η πραγματικότητα θολώνει με τις μακάβριες φαντασιώσεις της. Ακολουθεί ένα επικίδυνο μονοπάτι στις πιο σκοτεινές γωνίες του dark web για να βρει το χαμένο βίντεο της δολοφονίας ενός νεαρού κοριτσιού – με το οποίο η Κέλι-Αν έχει μια ανησυχητική ομοιότητα. Ένα από τα πιο ανατριχιαστικά ψυχολογικά θρίλερ των τελευταίων χρόνων, μια βουτιά στο ασυνείδητο, στην πίσω πλευρά της εμμονής με τα «αληθινά εγκλήματα» και στις πιο φρικιαστικές γωνιές του online σκοταδιού.

Σκηνοθεσία

Πασκάλ Πλαντ

Ηθοποιοί

Ζιλιέτ Γκαριεπί,

Λορί Μπαμπέν,

Σάσα Σαμάρ,

Σαμίρ Φιρούζ,

Σεμπαστιέν Μπολάκ

Χώρα

Καναδάς

το σχόλιο του Τοποτηρητή

Πραγματικά το βρήκα συναρπαστικό. Εξαιρετική φωτογραφία, σκηνοθεσία, μοντάζ όλα άψογα, μαζί και ο σχεδιασμός ήχου. Η Ζιλιέτ Γκαριεπί στον ρόλο της απαθούς και αποστασιοποιημένης Κέλι Αν είναι φοβερή. Επίσης, με καταπλήσσει το γεγονός ότι σε κρατάει σε αγωνία και σε υποβάλλει σε ένταση δίχως να παρουσιάζει σκηνές βίας. Ακόμη, στα υπέρ του δημιουργού το ότι δεν "διδάσκει" και το ότι αφήνει στην κρίση του θεατή και της θεάτριας τις ενδεχόμενες απαντήσεις σχετικά με τα διάφορα ερωτήματα που εγείρονται.

Ο Μελισσοκόμος (1986)

Ο ηλικιωμένος καθηγητής Σπύρος ξεκινά ένα ταξίδι σε όλη την Ελλάδα με τις μέλισσές του, αναζητώντας ένα κατάλληλο ανοιξιάτικο κλίμα για την επικονίαση και, κατά συνέπεια, την παραγωγή μελιού. Σε αυτό το ταξίδι αφήνει πίσω του την οικογένεια και την ευθύνη, αλλά φέρνει μαζί του τη θλίψη του. Στην πορεία συναντά μια πολύ νεότερη κοπέλα που κάνει ωτοστόπ και της προσφέρει μεταφορά, και από εκεί η σχέση τους εξελίσσεται μέσα από την απελπιστική τους αποσύνδεση από τον κόσμο. Το θρυλικό σιωπηλό road movie του Αγγελόπουλου, ένας στοχασμός πάνω στη μοναξιά και τη φυγή. Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι πρωταγωνιστεί σε έναν από τους πιο εσωστρεφείς – και διασημότερους – ρόλους της καριέρας του, σε μια ταινία-σταθμό του έλληνα σκηνοθέτη.

Σκηνοθεσία

Θόδωρος Αγγελόπουλος

Ηθοποιοί

Μαρτσέλο Μαστρογιάννι,

Νάντια Μουρούζη,

Σερζ Ρετζιανί,

Τζένη Ρουσσέα,

Ντίνος Ηλιόπουλος,

Βάσια Παναγοπούλου

Χώρα

Ελλάδα,

Γαλλία

το σχόλιο του Τοποτηρητή

Προφανώς το σινεμά του Θόδωρου Αγγελόπουλου είναι δύσκολο. Την ταινία αυτή την είδα πρώτη φορά τώρα. Την ευχαριστήθηκα σε μεγάλο βαθμό, δίχως να φτάσω να την χαρακτηρίσω αριστούργημα. Προφανώς έχει υπέροχα πλάνα, μεγάλος μάστορας ο Αγγελόπουλος άλλωστε. Και ,φυσικά, η φωτογραφία του Γιώργου Αρβανίτη είναι μοναδική. Στα μείον, συνάντησα κάποια σεναριακά κενά. Σύμφωνοι, δεν είναι ανάγκη να εξηγούνται όλα, εντούτοις, εδώ με ενόχλησαν τα κενά αυτά. Οπωσδήποτε, η Νάντια Μουρούζη είναι απίστευτη και είναι αλήθεια πολύ κρίμα που δεν είχε μια μεγάλη καριέρα, όπως θα της άξιζε. Όσο για τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, ότι και να πω είναι λίγο. Σε πείθει για την θλίψη του στον απόλυτο βαθμό. Δεν τον θεωρώ αριστούργημα τον Μελισσοκόμο, αλλά πιστεύω πως κάθε σινεφίλ αξίζει να τον δει.

Εμφύλιος Πόλεμος (2024)

Σε μια μετα-αποκαλυπτική Αμερική, που μαστίζεται από τον εμφύλιο πόλεμο, μια ομάδα πολεμικών φωτορεπόρτερ διασχίζει τη χώρα από τα κατεστραμμένα νότια έως την πολιορκημένη Ουάσινγκτον, αναζητώντας την τελευταία συνέντευξη με έναν Πρόεδρο που κυβερνά ερήμην της πραγματικότητας. Ο Άλεξ Γκάρλαντ συνθέτει το ψυχρό και ανελέητο πορτρέτο μιας χώρας που αντικρίζει τους φόβους και τις παθογένειές της κατάματα. Μια καταιγιστική αλληγορία για τη φθορά της δημοκρατίας, τη βία των εικόνων και την ηθική εξάντληση του θεατή μπροστά στην καταστροφή.

Σκηνοθεσία

Άλεξ Γκάρλαντ

Ηθοποιοί

Κίρστεν Ντανστ,

Νικ Όφερμαν,

Βάγκνερ Μόουρα,

Τζέφερσον Γουάιτ,

Νέλσον Λι

Χώρα

ΗΠΑ,

Ηνωμένο Βασίλειο,

Φινλαδία

το σχόλιο του Τοποτηρητή

Πιο κοντά στην κατηγορία της ψυχαγωγίας αυτή η ταινία, είναι όντως ψυχαγωγική, με τις ανατροπές, τις συγκινήσεις της κλπ. Ως τέτοια, λοιπόν, κρίνεται ως άκρως πετυχημένη, για τα δικά μου γούστα τουλάχιστον. Ότι ο λαός των ΗΠΑ είναι διχασμένος σήμερα όσο ποτέ, είναι πασίγνωστο, επομένως, είναι λογικοφανές το σενάριο ενός εμφυλίου πολέμου, στην τέχνη, τουλάχιστον, στα πλαίσια ενός αναστοχασμού. Πέρα από αυτό, κατά τη γνώμη μου η ταινία αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ερωτικό γράμμα στο επάγγελμα του πολεμικού φωτορεπόρτερ. Και η Κίρστεν Ντανστ είναι καταπληκτική στην ερμηνεία της.

"Κάνε με" της Βάσως Χριστοδούλου (Καζανάκι 2023)

 

με τράκαρα στην εθνική 

ένα παράφορο Μωβ χαμόγελο 

το άλφα της στέρησης 

σε ξυπνά λουσμενο στα υγρά σου 

η καρδιά τύμπανο έξω απ' το στήθος 

σπαραζει σκύλος που αλυχτα

μες στα σκατα του

-να πιω

δώσε μου να πιω 

φέρε μου 

στεγνώνω, ρε

δε βλέπεις;

με τραβάει ο πόνος από παιδί 

με γοητεύει να νιώθω 

δεν είμαι η μόνη 

παρηγοριά;

γινατι;

να πιω κι εγώ 

να μουδιάσει η γλώσσα 

να μην τάζει αγάπη 

βγαίνω στην εθνική με τη ρόμπα 

έρχομαι να πιούμε μαζί 

χάνω τον έλεγχο 

πέφτω στο διάζωμα 

πάει πεθαίνω 

να μείνω στον τόπο 

βασισμένη σε αληθινή ιστορία 

ποια ζωή περνάει από μπροστά σου 

όταν δεν έχεις ζήσει ούτε τη δική σου;

βάλε να πιούμε 

Το βιβλίο "Κάνε με" είναι η τρίτη ποιητική συλλογή της Βάσως Χριστοδούλου και κυκλοφόρησε πριν τρία χρόνια από τις εκδόσεις Καζανάκι. Κοντεύει να εξαντληθεί και νιώθω τυχερός που στο παρά τσακ πρόλαβα και προμηθεύτηκα το αντίτυπο μου. Τα ποιήματα της Βάσως Χριστοδούλου είναι τολμηρά όχι τόσο για τη σκληρή γλώσσα, με την οποία είναι γραμμένα. Άλλωστε, όπως μας έχουν διδάξει οι Τζέινς Αντίξιον, "τίποτα δεν σοκάρει". Είναι τολμηρά, γιατί η ίδια δεν φοβάται να εκτεθεί. Να ξεδιπλώσει μύχιες σκέψεις, φαντασιώσεις, εφιάλτες κλπ ενώ παράλληλα, δεν φοβάται να μεταχειριστεί φαινομενικά αδόκιμες διατυπώσεις. Οι συγκρίσεις με την Κατερίνα Γώγου και τον Τσάρλς Μπουκόφσκι είναι, εκτιμώ, υπερβολικά εύκολη λύση. Δίχως να σημαίνει ότι δεν είναι τιμητικές. Είναι αλήθεια ότι η Χριστοδούλου εντάσσει στα ποιήματα της σαφείς αναφορές στην αστική παράνοια, όπως βιώνεται στην Αθήνα - κέντρο αλλά και περίχωρα. Η διαφορά είναι πως τόσο συναρπαστικό ανάγνωσμα, όσο το "Κάνε με" δεν έχουν αποτελέσει αλλά βιβλία των προαναφερθέντων ποιητών, πάντα μιλάω για μένα. Γενικά, το βιβλίο μου έριξε ένα κατακεφαλο όλο δικό μου. Τολμώ να πω, με έφερε στα ίσια μου.

ο Τοποτηρητής

Δυναμικό παρών του Αθλητικού Συλλόγου Πρέβεζας "Ευ Ζην" σε αγώνες στην Πάτρα

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σε αγώνα κλειστού στίβου συμμετείχαμε στη Πάτρα στις 24 Ιανουαρίου 2026!

Η εμπειρία μοναδική και οι αθλητές μας ξεκίνησαν τον πρώτο αγώνα τους δείχνοντας θετικά συμπεράσματα για την συνέχεια!!!

 2ος στα 60μ Κ16 Σπύρος Μακρυγιάννης 

 3η στα 60 Εμπόδια Κ18 Φωτεινή Οικονόμου 

 3η στο Ύψος Κ16 Ραφαέλα Τασούλα

 5η στο Ύψος Κ16 Μαρία Μπέκα 

 8ος στα 60μ Αντρών Λάμπρος Δήμος 

 8ος στα 60μ Κ16 Θεμιστοκλής Γείτονας 

 9η στο Ύψος Κ16 Ανία Δάμο 

 10ος στα 60μ Αντρών (αν και δεν είναι το άθλημα του) Ορέστης Τσούτσης 

Συγχαρητήρια παιδιά!!!

Συνεχίζουμε δυναμικά με πολλή προπόνηση και πολλούς αγώνες για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα!!!!

Αποφθέγματα του Γουίλ Ντυράν

 

Ο Γουίλ Ντυράν (αγγλικά: William James Durant‎‎, 5 Νοεμβρίου 1885 − 1 Νοεμβρίου 1981) ήταν παραγωγικός Αμερικανός συγγραφέας, ιστορικός και φιλόσοφος. Παραγωγικότατος, εξέδωσε την "Ιστορία της Φιλοσοφίας" (1926) και την "Ιστορία του Πολιτισμού" σε 11 τόμους. Υπήρξε λάτρης του αρχαίου ελληνικού πνεύματος.

Το πρόβλημα με τους περισσότερους ανθρώπους είναι ότι σκέφτονται περισσότερο με τις ελπίδες, τους φόβους και τις επιθυμίες τους παρά με το μυαλό τους.

Το πολιτικό σύστημα θριαμβεύει επειδή είναι μια ενωμένη μειοψηφία που ενεργεί εναντίον μιας διαιρεμένης πλειοψηφίας.

Οι Έλληνες πρόσφεραν στην Ανατολή τη φιλοσοφία και η Ανατολή πρόσφερε στην Ελλάδα τη θρησκεία. Η θρησκεία επικράτησε, επειδή η φιλοσοφία ήταν μια πολυτέλεια για τους λίγους ενώ η θρησκεία μια παρηγοριά για τους πολλούς.

Τη στιγμή που η ελευθερία είναι πλήρης, πεθαίνει μέσα στην αναρχία.

Το να μη λες τίποτα, ειδικά όταν μιλάς, είναι η μισή τέχνη της διπλωματίας.

Ο Νότος δημιουργεί τους πολιτισμούς. Ο Βορράς τους κατακτά, τους καταστρέφει, δανείζεται απ’ αυτούς, τους διαδίδει. Αυτή είναι μια σύνοψη της παγκόσμιας Ιστορίας.

Όσοι αγαπούν την ελευθερίαν, την λογικήν και το κάλλος θα βλέπουν την Ελλάδα ως την λαμπράν πρωίαν τού Δυτικού πολιτισμού, ο οποίος, παρ’ όλα του τα ελαττώματα, είναι η τροφή και η ζωή μας.

Εμείς οι Αμερικανοί είμαστε οι καλύτερα πληροφορημένοι για τα γεγονότα των τελευταίων 24 ωρών. Δεν είμαστε οι καλύτερα πληροφορημένοι για τα γεγονότα των τελευταίων 6000 ετών.

Στα νιάτα μου υποστήριζα την ελευθερία και στα γεράματά μου υποστηρίζω την τάξη. Έχω κάνει αυτή τη μεγάλη ανακάλυψη, ότι η ελευθερία είναι αποτέλεσμα της τάξης.

Κάθε επιστήμη αρχίζει σαν φιλοσοφία και τελειώνει σαν τέχνη.

Μπορεί να είναι αλήθεια ότι δεν μπορείς να εξαπατήσεις όλους τους ανθρώπους για πάντα, αλλά μπορείς να εξαπατήσεις αρκετούς απ’ αυτούς για αρκετό καιρό, ώστε να κυβερνήσεις μια μεγάλη χώρα.

Η οικογένεια είναι το κύτταρο του πολιτισμού.

Εκπαίδευση είναι η βαθμιαία ανακάλυψη της άγνοιάς μας.

Η Φύση δεν διάβασε ποτέ τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Συνεχίζει να μας κάνει άνισους.

Πολιτισμός είναι η επικράτηση του δικαίου πάνω στη δύναμη, της πειθούς στη βία, του διαλόγου στο μονόλογο, του πνεύματος στην ύλη.

Ο πολιτισμός δεν κληρονομείται. Κάθε γενιά πρέπει να τον μάθει και να τον κερδίσει από την αρχή. Αν αυτή η μεταβίβαση διακοπεί για έναν αιώνα, ο πολιτισμός θα πεθάνει και θα ξαναγίνουμε άγριοι.

Ο πολιτισμός αρχίζει με την Τάξη, αναπτύσσεται με την Ελευθερία και καταστρέφεται με το Χάος.

Η υγεία των εθνών είναι πολύ πιο σημαντική από τον «Πλούτο των Εθνών».

Η Ιστορία είναι κυρίως υποθέσεις. Το υπόλοιπο είναι προκαταλήψεις.

Στην Κωνσταντινούπολη, περισσότεροι χριστιανοί σφαγιάστηκαν από χριστιανούς μεταξύ των ετών 342–343, απ’ ό,τι σε όλους τους διωγμούς από τους ειδωλολάτρες στην ιστορία της Ρώμης.

Ένας πολιτικός δεν έχει την πολυτέλεια να είναι ηθικολόγος.

Το εγώ είναι πρόθυμο, αλλά η μηχανή δεν τραβάει. Το τελευταίο πράγμα που παραδέχεται ένας άνθρωπος είναι ότι το μυαλό γερνάει.

Η αναζήτηση είναι μοιραία για τη βεβαιότητα.

Όταν ένας λαός είναι νέος, παράγει μυθολογία και ποίηση. Στην παρακμή του, φιλοσοφία και λογική.

Σε τελευταία ανάλυση, ο Σωκράτης υπήρξε τυχερός. Έζησε χωρίς να δουλεύει, τον διάβασαν χωρίς να έχει γράψει, δίδαξε χωρίς ρουτίνα, έπινε χωρίς να μεθάει και πέθανε πριν ξεμωραθεί, σχεδόν χωρίς να πονέσει.

Η βασική αιτία για την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους ήταν η εσωτερική αποσύνθεση του Ελληνικού πολιτισμού. Κανένα μεγάλο έθνος δεν κατακτήθηκε ποτέ χωρίς πρώτα να έχει αυτοκαταστραφεί.

Κάποια στιγμή οι άνθρωποι αποφάσισαν ότι ήταν καλύτερα να πλήρωναν φόρους παρά να πολεμούν μεταξύ τους. Καλύτερα να πλήρωναν φόρο υποτελείας σε έναν και μοναδικό υπέρτατο ληστή – το κράτος – αντί να τους δωροδοκούν όλους.

Η βρετανική κυριαρχία στην Ινδία είναι η πιο ειδεχθής και εγκληματική εκμετάλλευση ενός έθνους από ένα άλλο σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία.

Το να μιλάμε άσχημα για τους άλλους είναι ένας ανέντιμος τρόπος να επαινούμε τον εαυτό μας.

Στον Ηρόδοτο η γυναίκα είναι παντού. Στον Θουκυδίδη δεν τη βλέπεις πουθενά.

Ενώ η Ινδία είναι κατεξοχήν η γη τής μεταφυσικής και τής θρησκείας, η Κίνα είναι κατεξοχήν η πατρίδα τής ουμανιστικής, μη θεολογικής φιλοσοφίας.

"Η Αίθουσα του Παιχνιδιού" Κλερ Νορθ (Πόλις 2025)

 

Η "Αίθουσα του Παιχνιδιού" έπεσε στα χέρια μου σε μια όμορφη συγκυρία της τύχης (;). Είναι ό,τι πιο συναρπαστικό θυμάμαι να έχω διαβάσει, ούτε που ξέρω από πότε. Προκειμένου να αποφύγω τον κίνδυνο να υποπέσω στο αμάρτημα του σπόιλερ, δεν σχολιάζω, παρά δημοσιεύω ό,τι πληροφοριακό υλικό διαθέτει η ελληνική έκδοση.

υγ κυρία Μ., θερμές ευχαριστίες. Ξέρετε γιατί.

ο Τοποτηρητής

Θα μπορούσε να είναι ένα καζίνο σαν όλα τα άλλα, όπου κανείς κερδίζει –ή χάνει– μια περιουσία σε όλα τα παιχνίδια που επινόησε ο νους του ανθρώπου: από το τάβλι ώς το σκάκι. 

Εδώ όμως, στην αυστηρά φυλασσόμενη αίθουσα του πάνω ορόφου, δικαίωμα εισόδου έχουν μόνο οι μυημένοι, οι ασυνήθιστα ταλαντούχοι παίκτες. Εδώ το μεγάλο παιχνίδι έχει ως αντικείμενο τους ανθρώπους, τα έθνη, την εξουσία, την ίδια την ιστορία. Οι παίκτες και οι παίκτριες στοιχηματίζουν τις μνήμες τους, τα προσόντα τους, την ανεξαρτησία τους, τη διάρκεια της ζωής τους… 

Όσο μεγαλύτερο είναι το διακύβευμα, τόσο πιο επικίνδυνοι και αμείλικτοι οι κανόνες του παιχνιδιού. Ώς την τελική αναμέτρηση, με στόχο τον έλεγχο της Αίθουσας του Παιχνιδιού, που ισοδυναμεί με τον έλεγχο της ανθρωπότητας.

(από το οπισθόφυλλο)

«Σε μια εποχή με βιβλία όπως το Cloud Atlas του Ντέιβιντ Μίτσελ [εκδ. Μεταίχμιο] και Η ιστορία μιας θεραπαινίδας της Μάργκαρετ Άτγουντ [εκδ. Ψυχογιός], τα σύνορα μεταξύ των λογοτεχνικών ειδών είναι συχνά τεχνητά, είτε προσδιορίζονται από το μάρκετινγκ είτε από μια συγκαταβατική στάση απέναντι σε είδη που αδίκως θεωρούνται ελάσσονα», εξηγεί η συγγραφέας στην εφημερίδα Le Monde. «Αν αγαπώ ιδιαίτερα τη λογοτεχνία του φανταστικού και την επιστημονική φαντασία, είναι επειδή μας προσφέρουν μια μοναδική δυνατότητα να περιγράψουμε ταυτοχρόνως θεμελιώδη ανθρώπινα προβλήματα σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες, ενδεχομένως επινοημένες ή πειραγμένες. Χρησιμοποιώ σε μεγάλο βαθμό μοτίβα και αφηγηματικούς τρόπους υπερφυσικούς, για να αποφύγω τον κίνδυνο να θεωρήσουν οι αναγνώστες ότι βρίσκονται μπροστά σ’ ένα ντοκιμαντέρ. Ωστόσο, αν η προοπτική που ανοίγω επιτρέψει επίσης στους αναγνώστες να σκεφτούν τι συμβαίνει με τα μιντιακά μονοπώλια, την εξωφρενική ισχύ του λόμπυ των πετρελαϊκών εταιρειών, ή την υποχώρηση των δημοκρατικών θεσμών, αυτό θα με ικανοποιούσε πλήρως». 

Τα μυθιστορήματά της έχουν έντονη πολιτική χροιά («οικολόγος της Αριστεράς» δηλώνει η ίδια), ποτέ ωστόσο δεν υποκύπτουν στον πειρασμό του μεταμφιεσμένου δοκιμίου, κάθε άλλο. Πρόκειται για μια μυθοπλασία δεξιοτεχνική, ευφάνταστη και πανούργα, που υπηρετείται από μια αυστηρά δομημένη γραφή: «Γράφω με ευσυνειδησία, αλλά δεν ντρέπομαι όταν το αποτέλεσμα είναι παιγνιώδες αντιθέτως». 

Hugues Robert, Le Monde (3.3.2023)

(από το "αυτί" του βιβλίου)

Η συγγραφέας

Κλαιρ Νορθ είναι το ένα από τα δύο ψευδώνυμα (το άλλο είναι Kate Griffin) που χρησιμοποιεί παράλληλα με το πραγματικό της όνομα η συγγραφέας Catherine Webb.

Γεννήθηκε το 1986 στο Λονδίνο. Σπούδασε Ιστορία στο London School of Economics και θέατρο στη Royal Academy of Dramatic Art. Εργάζεται ως σχεδιάστρια φωτισμού σε συναυλίες και μουσικές σκηνές και διδάσκει τεχνικές αυτοάμυνας σε γυναίκες.

Εμφανίστηκε στα γράμματα σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών με το «Mirror Dreams». Έχει γράψει πολλά βιβλία για εφήβους και ενηλίκους, τα οποία ανήκουν κυρίως στη λογοτεχνία του φανταστικού, με ισχυρό το πολιτικό και ιστορικό υπόβαθρο.

Έχει τιμηθεί με τα βραβεία Carnegie Medal, World Fantasy Award και John W. Campbell Memorial Award.

Μαθητές του 2ου Γυμνασίου Πρέβεζας επισκέφτηκαν το Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων του Δήμου Πρέβεζας

 

Μια ευχάριστη έκπληξη περίμενε σήμερα Τετάρτη 28/01/2026 τους ωφελούμενους της δομής Κ.Η.Φ.Η. στο Δήμο Πρέβεζας,που τους επισκέφτηκαν μαθητές και μαθήτριες της 1ης τάξης του 2ου Γυμνασίου Πρέβεζας . Στο πλαίσιο  της ενεργούς πολιτειότητας ,πραγματοποιήθηκε ενημερωτική δράση με θέμα:”Αρχαία Κασσώπη,Ιστορία-Γεωγραφία -Διατροφή”. Τους μαθητές συνόδευε  η εκπαιδευτικός του τμήματος κα Πίπερη Γεωργία.

 

  Οι μαθητές και μαθήτριες ενημερώθηκαν για τον τρόπο λειτουργίας της δομής ξεναγήθηκαν στον χώρο,τους δόθηκε ενημερωτικό υλικό,συνομίλησαν με τους ωφελούμενους και το προσωπικό  του Κ.Η.Φ.Η. κέρασαν όλους  τους παραβρισκόμενους ” κυδωνόπαστο” ,ένα γλυκό που παρασκευάζονταν από αρχαιοτάτους χρόνους  και τραγούδησαν , μαζί με την ομάδα χορωδίας των ηλικιωμένων.     

Η Δομή Κ.Η.Φ.Η. Δήμου Πρέβεζας έχει ενταχθεί στο Ε.Π. « Ήπειρος 2021-2027», που συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο.

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας παρουσιάζει, την ταινία του Fabian Bielinsky, “Εννιά Βασίλισσες”,

 

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας παρουσιάζει, την ταινία του Fabian Bielinsky,

“Εννιά Βασίλισσες”,

Ημέρα προβολής: 28 Ιανουαρίου 2026

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος Ελεύθερη

O Juan είναι ένας μικροαπατεώνας του δρόμου. Στην προσπάθεια του να εξασφαλίσει "τα προς το ζην" συλλαμβάνεται από έναν αστυνομικό, τον Marcos. Προς μεγάλη του έκπληξη ο Marcos αποκαλύπτεται ότι και αυτός είναι ένας μικροαπατεώνας του δρόμου. Προτείνει στον Juan να συνεργαστούν. Οι αρχικές επιφυλάξεις που έχει γρήγορα κάμπτονται, όταν ο Juan παρατηρεί τον Marcos "εν δράσει". Η αποστολή που αναλαμβάνουν οι δύο συνεργάτες είναι να πουλήσουν μία συλλογή εξαιρετικά σπάνιων γραμματοσήμων, τις "Εννέα Βασίλισσες", μια συλλογή γραμματοσήμων της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Στον αγώνα τους για την επιτυχή ολοκλήρωση της αποστολής, οι δύο απατεώνες θα συνεργαστούν -εκούσια ή ακούσια-, με την σαγηνευτική αδελφή του Marcos, την Valeria, τον μικρότερο αδελφό του Federico (ο οποίος έχει ως είδωλο τον Marcos) αλλά και μια ομάδα κλεφτών και μικροαπατεώνων. Όμως οι όχι και τόσο νόμιμες προσπάθειες τους, γρήγορα θα προσκρούσουν σε ανυπέρβλητα εμπόδια…

Σκηνοθέτης

Ο Fabián Bielinsky γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες στις 3 Φεβρουαρίου 1959. Άρχισε να κάνει ταινίες ενώ ήταν φοιτητής στο Colegio Nacional de Buenos Aires. Σε ηλικία δεκατριών ετών, το 1972, έκανε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, βασισμένη στο διήγημα Continuity of the Parks του Julio Cortázar. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο, άρχισε να σπουδάζει ψυχολογία, πριν εγκαταλείψει υπέρ της εγγραφής στη σχολή κινηματογράφου και της σχολής ταινιών του Εθνικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου και των Ηχών. Αποφοίτησε το 1983 με μια ταινία μικρού μήκους που ονομάζεται La espera, βασισμένη σε μια ιστορία του Jorge Luis Borges. Το μικρό κομμάτι του χάρισε ένα βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Huesca στην Ισπανία. Μέχρι το 1998, είχε εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη σε διάφορες ταινίες μεγάλου μήκους και περισσότερα από 400 τηλεοπτικά εμπορικά έργα.

Ο ξαφνικός θάνατός του σε ηλικία 47 ετών, στέρησε στον αργεντίνικο κινηματογράφο ένα από τα νεότερα ταλέντα του λίγες μόνο ημέρες αφότου η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, η El Aura (2005), κέρδισε μια σειρά εθνικών βραβείων κινηματογράφου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων για την καλύτερη σκηνοθεσία και την καλύτερη ταινία.

Έναρξη Καρναβαλικών Εκδηλώσεων στην Πρέβεζα με την pop star Marseaux

 

Η Πρέβεζα φορά τα γιορτινά της και υποδέχεται την πιο φωτεινή και χαρούμενη περίοδο του χρόνου. Ο Δήμος Πρέβεζας, σε συνεργασία με το Καρναβαλικό Κομιτάτο Πρέβεζας, δίνει το έναυσμα για τις Καρναβαλικές Εκδηλώσεις 2026, με ένα πρόγραμμα γεμάτο χρώμα, ρυθμό, σάτιρα και φαντασία, που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους.

Η αυλαία των εκδηλώσεων ανοίγει με μια μεγάλη live συναυλία της Marseaux, τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου, στην κεντρική πλατεία Ανδρούτσου, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Σε περίπτωση κακοκαιρίας, η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο του 2ου ΓΕΛ.

Η Marseaux αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες της σύγχρονης ελληνικής pop σκηνής. Με συνεχή παρουσία σε συναυλιακούς χώρους σε όλη τη χώρα και σημαντικές συνεργασίες, συνεχίζει σταθερά την ανοδική της πορεία. Τη φετινή θεατρική σεζόν πρωταγωνιστεί στον ρόλο της Wednesday στη θεατρική υπερπαραγωγή The Addams Family, αναδεικνύοντας το πολυδιάστατο καλλιτεχνικό της προφίλ. Παράλληλα, συγκαταλέγεται ανάμεσα στα ονόματα που συζητούνται για την εκπροσώπηση της Ελλάδας στη Eurovision 2026.

Από την παρουσία της στο Billboard της Times Square ως πρέσβειρα της Ελλάδας για το Spotify EQUAL, μέχρι το πλατινένιο «Βότκα Βύσσινο» και τις σημαντικές διακρίσεις της, η Marseaux συνεχίζει να ξεχωρίζει με τη δημιουργικότητα και τη δυναμική της. Στην Πρέβεζα έρχεται για να ξεσηκώσει το κοινό, να ενώσει φωνές σε δυναμικά singalongs, να ενθουσιάσει και να συγκινήσει, σηματοδοτώντας με τον καλύτερο τρόπο την έναρξη του φετινού καρναβαλιού. 

Οι Καρναβαλικές Εκδηλώσεις 2026 του Δήμου Πρέβεζας θα διαρκέσουν έως τις 22 Μαρτίου, με ένα πλούσιο πρόγραμμα δράσεων που θα μετατρέψει την πόλη σε επίκεντρο γιορτής, συμμετοχής και χαράς. Ο Δήμος Πρέβεζας καλεί όλους τους δημότες και επισκέπτες να συμμετάσχουν και να γιορτάσουν μαζί.

Επιστρέφει στο ‘’σπίτι του’’ ο ΠΑΣ Πρέβεζα – Υποδέχεται το Καναλάκι με στόχο τη νίκη

Μετά από σχεδόν δύο μήνες μακριά από τη φυσική του έδρα, ο ΠΑΣ Πρέβεζα επιστρέφει στο Δημοτικό Στάδιο Πρέβεζας “Αθανασία Τσουμελέκα”, το Σάββατο 31 Ιανουαρίου στις 15:00, για την αναμέτρηση με τον Αχέροντα Καναλακίου, στο πλαίσιο της 12ης αγωνιστικής της Α’ ΕΠΣ Πρέβεζας – Λευκάδας.

Τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι για την ομάδα της Πρέβεζας ήταν το 1-1 απέναντι στον Ερμή Καναλίου στις 06/12/2026, αποτέλεσμα που έκλεισε έναν κύκλο αγώνων μακριά από το γήπεδό της. Έκτοτε, ο ΠΑΣ Πρέβεζα συνέχισε την πορεία του στο πρωτάθλημα, διατηρώντας το αήττητο και παραμένοντας στην κορυφή της βαθμολογίας.

Η ομάδα του Γιώργου Γιάννου αποτελεί μέχρι στιγμής τη μοναδική αήττητη ομάδα του πρωταθλήματος, διαθέτοντας την καλύτερη άμυνα σε 11 αγωνιστικές, ενώ παράλληλα καταγράφει τη δεύτερη καλύτερη επίθεση, στοιχεία που αποτυπώνουν τη σταθερότητα και την αγωνιστική της ισορροπία.

Ενόψει της αναμέτρησης με τον Αχέροντα Καναλακίου, στον ΠΑΣ Πρέβεζα επικρατεί συγκέντρωση και αποφασιστικότητα, με μοναδικό στόχο την κατάκτηση των τριών βαθμών. Η διοίκηση του συλλόγου βρίσκεται στο πλευρό του προπονητικού επιτελείου και των ποδοσφαιριστών, στηρίζοντας έμπρακτα την προσπάθεια της ομάδας.

Στο αγωνιστικό κομμάτι, ο Γιώργος Γιάννος δεν αντιμετωπίζει προβλήματα απουσιών και αναμένεται να παρατάξει την ομάδα του πλήρη, με όλους τους ποδοσφαιριστές διαθέσιμους για το παιχνίδι του Σαββάτου.

Το ενδιαφέρον των φιλάθλων είναι έντονο, με τον κόσμο της Πρέβεζας να αναμένεται να δώσει δυναμικό «παρών» στις κερκίδες του Δημοτικού Σταδίου, στηρίζοντας την ομάδα στην επιστροφή της στην έδρα της και στην προσπάθεια να συνεχίσει την επιτυχημένη της πορεία στο πρωτάθλημα.

Το Σάββατο, το Δημοτικό Στάδιο Πρέβεζας αναμένεται να γεμίσει, σε ένα παιχνίδι με ιδιαίτερη σημασία τόσο βαθμολογικά όσο και ψυχολογικά για τον πρωτοπόρο ΠΑΣ Πρέβεζα.

Νίκη και 13Χ13 για τη Νικόπολη Πρέβεζας – 78-62 τον Κερκυραϊκό

 

Την εντυπωσιακή της πορεία συνέχισε η Νικόπολη Πρέβεζας, η οποία επικράτησε χθες του Κερκυραϊκού με 78-62 στο ΔΑΚ Πρέβεζας, πανηγυρίζοντας τη 13η συνεχόμενη νίκη της στο πρωτάθλημα και διατηρώντας το απόλυτο 13Χ13.

Η αναμέτρηση ήταν ισορροπημένη στο πρώτο ημίχρονο, με τις δύο ομάδες να συμβαδίζουν στο σκορ. Οι γηπεδούχοι προηγήθηκαν με 23-21 στο τέλος της πρώτης περιόδου, ενώ το ημίχρονο έκλεισε στο 43-37 υπέρ της Νικόπολης.

Στην επανάληψη, η ομάδα της Πρέβεζας ανέβασε ρυθμό, προηγήθηκε με διαφορά 15 πόντων στην τρίτη περίοδο, με τον Κερκυραϊκό να αντιδρά και να μειώνει σε 61-53 στο 30’. Ωστόσο, στο τελευταίο δεκάλεπτο οι «κίτρινοι» επέβαλαν πλήρως τον ρυθμό τους και με επιμέρους σκορ 11-2 ξέφυγαν στο σκορ (74-59), «καθαρίζοντας» την υπόθεση νίκη.

Κορυφαίοι για τη Νικόπολη ήταν ο Δόνος με 22 πόντους και ο Μπάλλας με 21, ενώ σημαντική ήταν και η συμβολή του Γεωργάκη με 10 πόντους. Από πλευράς Κερκυραϊκού ξεχώρισαν οι Περούλης με 18 και Ίσσαρης με 15 πόντους.

Η Νικόπολη Πρέβεζας αντιμετωπίζει το ερχόμενο Σάββατο 31/01 στις 18:00 στο ΔΑΚ Πρέβεζας την ΓΕΑ Αγρινίου στο ντέρμπι της αγωνιστικής.

Τα δεκάλεπτα: 23-21, 43-37, 61-53, 78-62

Διαιτητές: Γκούμας – Χριστοφάκη

Νικόπολη Πρέβεζας: Μπέλλος 4, Νούσιας 2, Βασιλειάδης 2, Δόνος 22, Μπότσιος 4, Βαβέτσης 3, Δούβλης 8, Μπάλλας 21, Γεωργάκης 10, Cisse 2

Κερκυραϊκός: Τζιανούμης 2, Ίσσαρης 15, Περούλης 18, Σκούρτης 6, Ρουμελιώτης 7, Μαγκανάς 7, Χονδρογιάννης 7

"Entre Ruidos" - Ρωξάνη Χατζηδημητρίου

Κάποιες φορές ο αλγόριθμος βγάζει πράγματα όμορφα. Το κομμάτι/βίντεο εδώ είναι σύνθεση της πιανίστριας Ρωξάνης Χατζηδημητρίου και αποτελεί καινούργια κυκλοφορία. Η σύνθεση παρουσιάζει σαφείς επιρροές από τις πρώτες ηχογραφήσεις της Χάνια Ράνι. Ωστόσο, η ίδια η σύνθεση στην πορεία εμπλουτίζεται από σύνολο εγχόρδων που παίζουν μια πολύ όμορφη μελωδική γραμμή από εκείνες που, να το πούμε απλά, "γράφουν" στους ακροατές και τις ακροάτριες. Ανυπομονώ για τη συνέχεια στην πορεία της Χατζηδημητρίου!

ο Τοποτηρητής

Ιδέα

H συγκεκριμένη σύνθεση αντικατοπτρίζει τη σύγκρουση ανάμεσα στην εσωτερική αυθεντικότητα και στις εξωτερικές πιέσεις ενός γρήγορου, απαιτητικού κόσμου. Μιλά για τη σημαντικότητα του να κρατήσουμε ζωντανή την επαφή με τον ακατέργαστο, αληθινό και αυθεντικό εαυτό μας  μέσα σε έναν κόσμο που διαρκώς απαιτεί περισσότερα — περισσότερη ταχύτητα, περισσότερο θόρυβο, περισσότερη συμμόρφωση και τυποποίηση.

Πιο συγκεκριμένα, μέσα από το έργο αυτό, θέλησα να επικοινωνήσω τον αγώνα του ανθρώπου να υπάρξει αυθεντικά σε μια κοινωνία που συχνά δεν συμβαδίζει με τη φύση του.

Μέσα στο χάος, την ταχύτητα και τον θόρυβο, να κρατήσει ζωντανή την επαφή με τον ακατέργαστο, αληθινό και φυσικό του πυρήνα. 

Aνάμεσα σε άλλες φωνές που του υπαγορεύουν πώς «πρέπει» να είναι, να αφήσει τη δική του αυθεντική φωνή να τον καθοδηγεί στις επιλογές του. 

Μέσα σε μια εποχή όπου όλα πρέπει να είναι πολλά και να γίνονται γρήγορα, να ζει απλά και με ποιότητα, έχοντας τη διαύγεια να διακρίνει το ουσιαστικό. 

Μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο συμβιβασμούς και κοινωνικά καλούπια - όπου η παιδικότητα χάνεται - να ισορροπεί ανάμεσα σε νου και καρδιά. 

Μέσα σε μια κοινωνία που φοβάται, να παλεύει να είναι ελεύθερος. 

Ανάμεσα στους θορύβους και τους περισπασμούς, να διατηρεί καθαρή τη σκέψη, ανάλαφρη την καρδιά και να επιλέγει να αφουγκράζεται τη δική του φωνή. 

Τέλος, μέσα από αυτό το άλμπουμ προσκαλώ τον ακροατή να ονειρευτεί, να ταξιδέψει, να επιβραδύνει, να στοχαστεί — μια υπενθύμιση να ζούμε απλά, καθαρά και ελεύθερα, ακόμη και μέσα στο χάος, τη βουή και τους περισπασμούς.

Ρωξάνη Χατζηδημητρίου

Ένα ποίημα για την Κυριακή - Λάνγκστον Χιουζ

 

"Danse Africaine"

Ο σιγανός κρότος των τυμπάνων

Ο αργόσυρτος κρότος των τυμπάνων

Σιγά…αργά

Αργά…σιγά

καίει το αίμα στις φλέβες σου.

Χόρεψε!

Ένα κορίτσι που φοράει τη νύχτα σαν βέλο

περιστρέφεται

σε ένα κύκλο του φωτός.

Περιστρέφεται απαλά…

αργά

σαν λεπτεπίλεπτο μονοπάτι καπνού

που αποχωρίζεται τη φωτιά

Και τα τύμπανα χτυπούν

Και τα τύμπανα χτυπούν

Και ο αμυδρός απόηχος των τυμπάνων

Καίει το αίμα στις φλέβες σου.

Λάνγκστον Χιουζ

(1902 - 1967)

Το κοπί τι πίτα!

Χθες κόψαμε τη βασιλόπιτα του double bill Αποθήκη και Τοποτηρητής. Ένα ροκ μπαρ που παίζει μουσικές που παίζει να μην παίζουν πουθενά αλλού και ενός κάποτε σάιτ και πλέον μπλογκ που καταγράφει τις εμμονές του γράφοντος με κυριότερη την εμμονή να φέρει την ποίηση ως τρόπο ζωής - το αν το πετυχαίνει, είναι άλλο θέμα. Μας τίμησαν φίλοι πολύτιμοι και ανεκτίμητοι και μαζί βάζουμε και εκείνους που για τον χι ψι λόγο δεν κατάφεραν να παρευρεθούν. Εμείς θα είμαστε ακόμα εδώ για όσο αντέχουν τα πόδια και τα σωθικά μας. Στο τέλος μόνο η αγάπη μένει. Συνεχίζουμε λοιπόν!

ο Τοποτηρητής

Ατάκτως ...πεταμένα!

 

Πήραμε πρέφα ότι ο Κωνσταντίνος Αργυρός έκανε sold out το Royal Albert Hall του Λονδίνου;

☄

Πριν την πανδημία, μια μαθήτρια - τότε - Λυκείου, όταν τη ρώτησα τι μουσική ακούει, μου λέει, ακούω κλασικό ροκ. Δηλαδή, την ξαναρωτάω, Ντορς και Λεντ Ζέπελιν; Όχι, μου λέει, Νιρβάνα και Ρεντ Χοτ Τσίλι Πέπερς... Άλλος για το φασκόμηλο;

☄

Όταν ξαναβγήκε ο Τραμπ, ντελιβεράς μου λέει, να δεις θα τερματίσει τον πόλεμο. Όπερ έδει δείξαι.

☄

Η Γροιλανδία ανήκει στις πολικές αρκούδες της!

☄

Μήνυμα προς συγκεκριμένα άτομα: Μην είστε τόσο μαλάκες.

☄

Για όλα φταίνε οι κλίκες. Η δικιά μας; Δεν είναι κλίκα, είναι ...παρέα που, φυσικά, γράφει ιστορία! Σαββόπουλε, την κατάρα μου να 'χεις.

☄

Ένας πολύ παλιός στίχος των Ντιπές Μοντ έλεγε: Δεν θέλω να σπείρω βλάσφημες φήμες, αλλά νομίζω πως ο Θεός έχει μια αρρωστημένη αίσθηση του χιούμορ και όταν πεθάνω, περιμένω να τον δω να γελάει. Είπατε τίποτα;

ο Τοποτηρητής

Περικοπές από το "Αντιλεξικό Νεοελληνικής Χρηστομάθειας" του Δημοσθένη Κούρτοβικ (εκδ. Νεφέλη)

 

Ιδεολογία

Ένα λογοτεχνικό έργο που γράφτηκε για να υπηρετήσει μια ορισμένη ιδεολογία δεν είναι απαραίτητα κακό. Αν όμως είναι καλό, δεν είναι επειδή υπηρετεί μια ορισμένη ιδεολογία.

➰

Εφόσον η λογοτεχνία υπερασπίζεται την πολυπλοκότητα της ζωής απέναντι σε κάθε απλούστευση και σχηματοποίηση, θα είναι πάντα ξένη κατά τη φύση της προς τα συντεταγμένα και κλειστά συστήματα ιδεών που ονομάζονται ιδεολογίες. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει καθόλου ότι είναι ξένη προς τις ίδιες τις ιδέες, τους σπασμούς που τις γέννησαν και τις περιπέτειες που τους επιφυλάσσει η ζωή.

Κακοπιστία

Γιατί τάχα μια κριτική πρέπει να είναι καλόπιστη για να θεωρείται θεμιτή; Μήπως η κακοπιστία, η προκατάληψη, η έχθρα, τα αντίθετα συμφέροντα δεν είναι, συχνά, ισχυρότερα κίνητρα απ' όσο η "καλοπιστία" για να πει κανείς σωστά, αν και δυσάρεστα πράγματα; Αν μας ενδιαφέρει η αλήθεια, ας δεχτούμε προκαταβολικά ότι κάθε κριτική είναι κακόπιστη και ας εξετάσουμε την ουσία των επιχειρημάτων της. Το Κακό μπορεί θαυμάσια να μπει στην υπηρεσία του Καλού!

Μεταμοντερνισμός

Μεταμοντερνισμός είναι η αποδοχή όλων των στυλ και η απόρριψη όλων των περιεχομένων. Είναι το ύφος της μακάριας, συναινετικής αφασίας που ονομάζεται καταναλωτική κοινωνία.

➰

Στο εξωτερικό, τον εισηγήθηκαν φιλόσοφοι και λογοτέχνες. Στην Ελλάδα, τον εισηγήθηκε το περιοδικό Κλικ.

➰

Υποστηρίζει την ισοτιμία όλων των στυλ, όλων των αξιών και όλων των ερμηνειών. Με άλλα λόγια, υποστηρίζει το κυρίαρχο στυλ, τις κυρίαρχες αξίες και τις κυρίαρχες ερμηνείες

Osibisa "Monsore" LP, Digital Album

 

Το Σάββατο που μας πέρασε μπήκα στα διαδικτυακά ψαχτήρια με σκοπό να ψωνίσω μουσική. Επιλέγω την πλατφόρμα του bandcamp.com όταν θέλω να ψάξω καινούργιες κυκλοφορίες και, γενικά, για πράγματα που δεν ξέρω. Τσίμπησα, λοιπόν, το νέο άλμπουμ των Sault με τίτλο "Chapter 1" και ένα ριμάστερ του δίσκου "Monsore" των Αφρικανών Osibisa. Σ' αυτό θέλω να σταθώ.

Οι Osibisa ιδρύθηκαν το 1969 στο Λονδίνο και είχαν ως κεντρική φιγούρα των σαξοφωνίστα Τέντι Οσει με καταγωγή από την Γκάνα. Σύμφωνα με όσα διαβάζουμε γι' αυτούς, γνώρισαν μεγάλη, διεθνή επιτυχία στα 70ς παίζοντας ένα μείγμα αφρικανικών ρυθμών και μελωδιών με επιρροές από το ροκ, την τζαζ και το φανκ. Η πρώτη φάση της ύπαρξης του γκρουπ έληξε το 1988 με το άλμπουμ Movements. Μετά από επτά ολόκληρα χρόνια, στα 1995, επανάκαμψαν με το άλμπουμ που ψώνισα με τίτλο, θυμίζω, "Monsore".  Το άλμπουμ αυτό καθώς και όσα ακολούθησαν κυκλοφόρησαν κυρίως σε CD και, κατά πως φαίνεται, σε βινύλιο, δίχως, όμως, να δοθεί η δέουσα προσοχή στην επιμέλεια της βινυλιακής έκδοσης. Να μη σας φαίνεται περίεργο, τότε κάτι τέτοια γινόταν κατά κόρον. Τέλος πάντων, στα 2015, ο Τέντι Οσει αποφάσισε να καλύψει το, οποίο, απωθημένο του και άρχισε να ασχολείται με την καινούργια επεξεργασία των παλιών ηχογραφήσεων προκειμένου να τύχουν της βινυλιακής έκδοσης που τους αξίζει.

Το άλμπουμ που τσίμπησα, το βρήκα στο προφίλ που διατηρεί στο bandcamp.com η βρετανική ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Charly Records που ιδρύθηκε το 1974 και ειδικεύεται σε επανεκδόσεις κλασικών δίσκων αλλά και κρυμμένων αριστουργημάτων που δεν αναγνωρίστηκαν στον καιρό τους και τώρα διεκδικούν τη δικαίωση τους. Το "Monsore" αποτελείται από οκτώ κομμάτια συν δύο επανεκτελέσεις. Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο είναι ένα νοσταλγικό, μελωδικό τραγούδι πολύ κοντά στην αφρικανική παραδοσιακή μουσική με τη διαφορά ότι σε ένα γύρισμα φανερώνεται η επίδραση της Δυτικής αρμονίας. Σε αυτό το τραγούδι όπως και στα επόμενα πιο ρυθμικά και πιο ηλεκτρικά ενορχηστρωμένα κομμάτια κυριαρχεί ο γλυκός ήχος της αφρικανικής άρπας. Φυσικά, τα παραδοσιακά κρουστά ξεσηκώνουν αλλά ακόμα δεν κυριαρχούν καθώς ο ήχος είναι κοντά στο φανκ/ροκ των τελών 80ς και αρχών 90ς. Στα μισά του δίσκου ξεκινά το υπέροχο χάσιμο με τα αφρικανικά κρουστά ενώ τα ηλεκτρικά όργανα απουσιάζουν. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω την πολυρυθμία που απλώνεται σε τρία οργανικά κομμάτια. Απλά μαγεία. Τέλος, στο τελευταίο κομμάτι βλέπουμε μια καλοδεχούμενη δοκιμασία της μπάντας στο βρετανικό φανκ/χιπ χοπ των αρχών της δεκαετίας του 1990. 

Το μόνο παράπονο που έχω να μοιραστώ μαζί σας, είναι το απαγορευτικό κόστος των μεταφορικών για να έρθει το LP από το Λονδίνο στην Ελλάδα. Ενώ το LP κοστίζει 24 λίρες στερλίνες, δηλαδή περίπου 27 ευρώ, τα μεταφορικά κοστίζουν 20 ευρώ. Αν το παράγγελνα θα μου ερχόταν 47 ευρώ. Δεν νομίζω ότι φταίει μονάχα το περιβόητο Μπρέξιτ, καθώς παραγγελίες από χώρες όπως πχ Κροατία, Γερμανία κλπ χρεώνουν μεταφορικά ύψους 13 με 15 ευρώ. Συνεπώς, έριξα τα μούτρα μου και αγόρασα το digital album, δηλαδή mp3 στα 320 kbps για εννιά λίρες, δηλαδή 11 ευρώ συν φορολογία, φτάνουμε στα 14 ευρώ. Με τις υγείες μου αλλά η μουσική είναι υπέροχη και πρέπει να στηρίζονται και όλοι οι δημιουργοί/τεχνικοί κλπ. Κρίμα μόνο γιατί έχει καταπληκτικό εξώφυλλο.

ο Τοποτηρητής

https://charlyrecords.bandcamp.com/album/monsore?search_item_id%3D515017081%26search_item_type%3Da%26search_match_part%3D%253F%26search_page_id%3D5045809792%26search_page_no%3D0%26search_rank%3D5=

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας παρουσιάζει, την ταινία του Μπόγκνταν Μουρεζάνου “Η Νέα Χρονιά που δεν Ήρθε Ποτέ”

 

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας παρουσιάζει, την ταινία του Μπόγκνταν Μουρεζάνου, 

 “Η Νέα Χρονιά που δεν Ήρθε Ποτέ”, 

Ημέρα προβολής: 21 Ιανουαρίου 2026

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος

Γενική Είσοδος: 6 ευρώ

Φοιτητές: 4 ευρώ

Άνεργοι, Μαθητές: Δωρεάν

Πέντε μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 1989, οι κάτοικοι της Τιμισοάρα έχουν ξεσηκωθεί κατά του καθεστώτος του Νικολάι Τσαουσέσκου. Ο στρατός έχει ανοίξει πυρ κατά των διαδηλωτών και η κατάσταση έχει βγει εκτός ελέγχου, με όλη την υπόλοιπη χώρα να μαθαίνει τις εξελίξεις μέσω ξένων ραδιοφωνικών σταθμών. Κι ενώ οι δρόμοι είναι γεμάτοι διαδηλωτές και σφύζουν από ζωή, μέσα στα κρύα σπίτια που δεν έχουν θέρμανση, οι οικογένειες δυσφορούν και δίνουν μάχη με προσωπικές τους συγκρούσεις και την πανταχού παρούσα Σεκουριτάτε. 

Οι χαρακτήρες του Μουρεζάνου είναι όλοι τους άνθρωποι της διπλανής πόρτας, βιοπαλαιστές και κοινοί θνητοί - μια υπενθύμιση πως οι επαναστάσεις γεννιούνται και ανθίζουν στα λαϊκά στρώματα. Στο Φιλμ έξι φαινομενικά ασύνδετες ζωές διασταυρώνονται με απρόσμενους τρόπους και καθώς οι εντάσεις φτάνουν στο απροχώρητο μια εκρηκτική στιγμή τους ενώνει.

Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Μουρεζάνου απέσπασε για το οξύ της χιούμορ και το δηκτικό πολιτικό σχολιασμό, σειράς βραβείων μεταξύ των οποίων το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας - Orizzonti  και το Βραβείο FIPRESCI, στο Φεστιβάλ Βενετίας 2024.

Ο Σκηνοθέτης

Ο Μπόγκνταν Μουρεζάνου, γεννημένος το 1974, είναι Ρουμάνος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Ξεκίνησε την καριέρα του ως συγγραφέας κερδίζοντας σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία στη χώρα του, εργάστηκε στη διαφήμιση και στη συνέχεια ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Στο σινεμά έκανε το ντεμπούτο του το 2008, γράφοντας το σενάριο της ταινίας Torta Umana. Το 2020 η ταινία του Cadoul de Cracium ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας. Έχει υπογράψει το σενάριο και την σκηνοθεσία πολλών ακόμη ταινιών, μικρού και μεγάλου μήκους, ενώ είναι γνωστός και για τα animation του.

Ένα ποίημα για την Κυριακή

Θέλω να νιώσω το μαζί 

Το μοίρασμα της χαράς και της λύπης 

Θέλω να ζήσω την ένωση 

Δυο κορμών ιδρωμένων 

Την ηλεκτρική εκκένωση 

Που συνοδεύει κάθε ένταση 

Είτε για καλό 

Είτε από ασυνεννοησία 

Θέλω να βλέπω το καθρέφτισμα μου

Μέσα σε μάτια υγρά και ηλεκτρισμένα 

Θέλω να ακούω 

"Δεν πειράζει 

Έχεις εμένα"

Θέλω να περνάω τον καιρό μου

Μαζί με ένα πλάσμα 

Για το οποίο να αξίζει 

"Να κόψω το μουστάκι μου"

Ίσως αυτό να είναι ευτυχία τελικά 

Κ.Μ.

THE SOPHS - GOLDSTAR | Στις 13 Μαρτίου των ντεμπούτο άλμπουμ μιας από τις πιο συναρπαστικές ανερχόμενες μπάντες

 

Πάνε χρόνια που δεν έχω πετύχει ροκ συγκρότημα - καινούργιο έτσι; - που να αποτελείται από τσογλάνια. Η τελευταία φορά ήταν με τους Strokes. Οι οποίοι όμως, καθότι Νεοϋορκέζοι και μάλιστα από τα ανώτερα στρώματα, είχαν μπόλικη αφ' υψηλού αλαζονεία. Ωσαννά ο Κύριος, με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω τους The Sophs από το Λος Άντζελες, που στις 13 Μαρτίου βγάζουν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Goldstar" για λογαριασμό της θρυλικής λονδρέζικης εταιρίας Rough Trade. Τελευταίο τους τραγούδι - βίντεο μοιάζει σαν ο Ενρίκε Ιγγλέσιας να τραγουδάει στους Blink-182, αλλά με καλό τρόπο

Ακούστε το τραγούδι παρακολουθώντας το εξωφρενικό βίντεο που το συνοδεύει:

https://www.youtube.com/watch?v=iEqD9L63I1I&list=PLnsoVYT9xNB9twuSGq2ITcMzt_UV4M4GP&index=1

Δεν είναι δήθεν, είναι αληθινά κωλόπαιδα και παρτάλια. Έχουν χιούμορ, καθότι ανατράφηκαν στο Λος Άντζελες - εξαίρεση αποτελεί η Κιμ Γκόρντον. Απλά δείτε τους. Δεν έχει να κάνει με μοδάτα κουρέματα, ρούχα και αηδίες σχετικές με "indie credibility". Μπορεί να γελιέμαι, αλλά στα μάτια μου είναι αυθεντικές μούρες. Βαριούνται να ποζάρουν και δεν φαίνονται να πέρνουν τους εαυτούς τους ιδιαίτερα στα σοβαρά, για να μην πω καθόλου. Από μένα είναι "Ναι"!

ο Τοποτηρητής

Άλλα βίντεο: 

https://www.youtube.com/watch?v=eS4Vj_GEuBQ&list=PLnsoVYT9xNB9twuSGq2ITcMzt_UV4M4GP&index=6

https://www.youtube.com/watch?v=k0eCKJJOEoM&list=PLnsoVYT9xNB9twuSGq2ITcMzt_UV4M4GP&index=5

https://www.youtube.com/watch?v=C-a3QcVY5qA&list=PLnsoVYT9xNB9twuSGq2ITcMzt_UV4M4GP&index=2

Δελτίο Τύπου

Το εξαμελές συγκρότημα από το Λος Άντζελες, The Sophs, έχει αποκτήσει τη δική του φήμη από τη στιγμή που υπέγραψε στη Rough Trade Records, εξαιτίας των demos του - τα οποία έστειλαν με ένα ψυχρό email στους επικεφαλής της δισκογραφικής, Geoff Travis και Jeannette Lee, πριν καν δώσουν την πρώτη τους συναυλία. Μετά τις περσινές κυκλοφορίες των singles “I’M YOUR FIEND”, “SWEAT” και “DEATH IN THE FAMILY”, καθώς εμφανίσεις σε όλο τον κόσμο, το συγκρότημα είναι έτοιμο να κυκλοφορήσει το ντεμπούτο άλμπουμ του με τίτλο GOLDSTAR, που θα είναι διαθέσιμο στις 13 Μαρτίου 2026.

Επιπλέον, κυκλοφόρησαν και το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ: ένα άγριο, εκρηκτικό τραγούδι με έντονα λατινογενή ηχητικά στοιχεία. Συνοδεύεται από βίντεο, γυρισμένο και σκηνοθετημένο από τον συνεργάτη τους Eric Daniels. Ο frontman των The Sophs, Ethan Ramon, εξηγεί: «Το GOLDSTAR είναι ο χειρότερος άνθρωπος που ξέρεις και φωνάζει στον Θεό να του δώσει ένα σημάδι ότι είναι καλός. Με έναν σκόπιμα όχι σοβαρό τρόπο, θέλουμε το τραγούδι να προκαλεί το ίδιο ερώτημα που θέτει και ο δίσκος: αν είσαι καλός άνθρωπος για λάθος λόγους, μειώνει αυτό την καλοσύνη σου;»

Η ωμή ειλικρίνεια του συγκροτήματος, οι δυνατές και παρεμβατικές σκέψεις του, καθώς και ο συνδυασμός πολλών διαφορετικών μουσικών ειδών τράβηξαν αμέσως την προσοχή των ιδρυτών της Rough Trade, Geoff Travis και Jeannette Lee. Όταν ο Ramon έστειλε ένα demo reel στις αγαπημένες του indie δισκογραφικές, δεν περίμενε καμία απάντηση. Όμως, ο Travis και η Lee του απάντησαν την επόμενη κιόλας μέρα, ζητώντας του να κανονίσουν μια κλήση.

Οι άνθρωποι της Rough Trade άκουσαν μια δημιουργικότητα και μια ποικιλία - καθώς και μια στάση «μην περιμένεις να φερθώ όμορφα» - που θα μπορούσε να εξασφαλίσει στους The Sophs, δηλαδή τους Ethan Ramon (φωνή), Sam Yuh (πλήκτρα), Austin Parker Jones (ηλεκτρική κιθάρα), Seth Smades (ακουστική κιθάρα), Devin Russ (ντραμς) και Cole Bobbitt (μπάσο), μια θέση σχεδόν σε οποιαδήποτε σκηνή. Ανά πάσα στιγμή, οι The Sophs περνούν από pop-punk, εκρήγνυνται σε funk, ή μιλούντραγουδιστά στο κοινό. Ο ενθουσιασμός τους για κάθε εκδοχή είναι εμφανής, ενώ η πλούσια και γεμάτη φωνή του Ramon προσαρμόζεται επιδέξια σε αμέτρητες κατηγορίες.

Τα περισσότερα τραγούδια των The Sophs δεν αφήνουν τον ακροατή να χαλαρώσει - κυρίως γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα ακολουθήσει.