Αυτή την εβδομάδα που τελειώνει σήμερα, κατάφερα να δω τρεις ταινίες. Κάτι τέτοιο είναι σπάνιο για μένα, όχι λόγω βαρεμάρας, αλλά διότι, συνήθως, έχοντας παρακολουθήσει μια ταινία, μαζί με την ευχαρίστηση, νιώθω και μια συναισθηματική κόπωση. Συνεπώς, κατά κανόνα παρακολουθώ μια ταινία την εβδομάδα. Για λόγο που δεν γνωρίζω, αυτή την εβδομάδα είδα τρεις ταινίες. Δεν με χαλάει κιόλας. Και οι τρεις μου άρεσαν πολύ. Τις παρουσιάζω με την υπόθεση από κάποια σχετικά σάιτ και λίγα λόγια από μένα. Και τα τρία φiλμ υπάρχουν στο cinobo.
Κόκκινα Δωμάτια (2023)
Η Κέλι-Αν είναι μοντέλο με εμμονή με την υπόθεση ενός κατά συρροή δολοφόνου, καθώς η πραγματικότητα θολώνει με τις μακάβριες φαντασιώσεις της. Ακολουθεί ένα επικίδυνο μονοπάτι στις πιο σκοτεινές γωνίες του dark web για να βρει το χαμένο βίντεο της δολοφονίας ενός νεαρού κοριτσιού – με το οποίο η Κέλι-Αν έχει μια ανησυχητική ομοιότητα. Ένα από τα πιο ανατριχιαστικά ψυχολογικά θρίλερ των τελευταίων χρόνων, μια βουτιά στο ασυνείδητο, στην πίσω πλευρά της εμμονής με τα «αληθινά εγκλήματα» και στις πιο φρικιαστικές γωνιές του online σκοταδιού.
Σκηνοθεσία
Πασκάλ Πλαντ
Ηθοποιοί
Ζιλιέτ Γκαριεπί,
Λορί Μπαμπέν,
Σάσα Σαμάρ,
Σαμίρ Φιρούζ,
Σεμπαστιέν Μπολάκ
Χώρα
Καναδάς
το σχόλιο του Τοποτηρητή
Πραγματικά το βρήκα συναρπαστικό. Εξαιρετική φωτογραφία, σκηνοθεσία, μοντάζ όλα άψογα, μαζί και ο σχεδιασμός ήχου. Η Ζιλιέτ Γκαριεπί στον ρόλο της απαθούς και αποστασιοποιημένης Κέλι Αν είναι φοβερή. Επίσης, με καταπλήσσει το γεγονός ότι σε κρατάει σε αγωνία και σε υποβάλλει σε ένταση δίχως να παρουσιάζει σκηνές βίας. Ακόμη, στα υπέρ του δημιουργού το ότι δεν "διδάσκει" και το ότι αφήνει στην κρίση του θεατή και της θεάτριας τις ενδεχόμενες απαντήσεις σχετικά με τα διάφορα ερωτήματα που εγείρονται.
Ο Μελισσοκόμος (1986)
Ο ηλικιωμένος καθηγητής Σπύρος ξεκινά ένα ταξίδι σε όλη την Ελλάδα με τις μέλισσές του, αναζητώντας ένα κατάλληλο ανοιξιάτικο κλίμα για την επικονίαση και, κατά συνέπεια, την παραγωγή μελιού. Σε αυτό το ταξίδι αφήνει πίσω του την οικογένεια και την ευθύνη, αλλά φέρνει μαζί του τη θλίψη του. Στην πορεία συναντά μια πολύ νεότερη κοπέλα που κάνει ωτοστόπ και της προσφέρει μεταφορά, και από εκεί η σχέση τους εξελίσσεται μέσα από την απελπιστική τους αποσύνδεση από τον κόσμο. Το θρυλικό σιωπηλό road movie του Αγγελόπουλου, ένας στοχασμός πάνω στη μοναξιά και τη φυγή. Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι πρωταγωνιστεί σε έναν από τους πιο εσωστρεφείς – και διασημότερους – ρόλους της καριέρας του, σε μια ταινία-σταθμό του έλληνα σκηνοθέτη.
Σκηνοθεσία
Θόδωρος Αγγελόπουλος
Ηθοποιοί
Μαρτσέλο Μαστρογιάννι,
Νάντια Μουρούζη,
Σερζ Ρετζιανί,
Τζένη Ρουσσέα,
Ντίνος Ηλιόπουλος,
Βάσια Παναγοπούλου
Χώρα
Ελλάδα,
Γαλλία
το σχόλιο του Τοποτηρητή
Προφανώς το σινεμά του Θόδωρου Αγγελόπουλου είναι δύσκολο. Την ταινία αυτή την είδα πρώτη φορά τώρα. Την ευχαριστήθηκα σε μεγάλο βαθμό, δίχως να φτάσω να την χαρακτηρίσω αριστούργημα. Προφανώς έχει υπέροχα πλάνα, μεγάλος μάστορας ο Αγγελόπουλος άλλωστε. Και ,φυσικά, η φωτογραφία του Γιώργου Αρβανίτη είναι μοναδική. Στα μείον, συνάντησα κάποια σεναριακά κενά. Σύμφωνοι, δεν είναι ανάγκη να εξηγούνται όλα, εντούτοις, εδώ με ενόχλησαν τα κενά αυτά. Οπωσδήποτε, η Νάντια Μουρούζη είναι απίστευτη και είναι αλήθεια πολύ κρίμα που δεν είχε μια μεγάλη καριέρα, όπως θα της άξιζε. Όσο για τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, ότι και να πω είναι λίγο. Σε πείθει για την θλίψη του στον απόλυτο βαθμό. Δεν τον θεωρώ αριστούργημα τον Μελισσοκόμο, αλλά πιστεύω πως κάθε σινεφίλ αξίζει να τον δει.
Εμφύλιος Πόλεμος (2024)
Σε μια μετα-αποκαλυπτική Αμερική, που μαστίζεται από τον εμφύλιο πόλεμο, μια ομάδα πολεμικών φωτορεπόρτερ διασχίζει τη χώρα από τα κατεστραμμένα νότια έως την πολιορκημένη Ουάσινγκτον, αναζητώντας την τελευταία συνέντευξη με έναν Πρόεδρο που κυβερνά ερήμην της πραγματικότητας. Ο Άλεξ Γκάρλαντ συνθέτει το ψυχρό και ανελέητο πορτρέτο μιας χώρας που αντικρίζει τους φόβους και τις παθογένειές της κατάματα. Μια καταιγιστική αλληγορία για τη φθορά της δημοκρατίας, τη βία των εικόνων και την ηθική εξάντληση του θεατή μπροστά στην καταστροφή.
Σκηνοθεσία
Άλεξ Γκάρλαντ
Ηθοποιοί
Κίρστεν Ντανστ,
Νικ Όφερμαν,
Βάγκνερ Μόουρα,
Τζέφερσον Γουάιτ,
Νέλσον Λι
Χώρα
ΗΠΑ,
Ηνωμένο Βασίλειο,
Φινλαδία
το σχόλιο του Τοποτηρητή
Πιο κοντά στην κατηγορία της ψυχαγωγίας αυτή η ταινία, είναι όντως ψυχαγωγική, με τις ανατροπές, τις συγκινήσεις της κλπ. Ως τέτοια, λοιπόν, κρίνεται ως άκρως πετυχημένη, για τα δικά μου γούστα τουλάχιστον. Ότι ο λαός των ΗΠΑ είναι διχασμένος σήμερα όσο ποτέ, είναι πασίγνωστο, επομένως, είναι λογικοφανές το σενάριο ενός εμφυλίου πολέμου, στην τέχνη, τουλάχιστον, στα πλαίσια ενός αναστοχασμού. Πέρα από αυτό, κατά τη γνώμη μου η ταινία αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ερωτικό γράμμα στο επάγγελμα του πολεμικού φωτορεπόρτερ. Και η Κίρστεν Ντανστ είναι καταπληκτική στην ερμηνεία της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου