Με αυτά και με αυτά, ο Τοποτηρητής συμπληρώνει τέσσερα χρόνια ύπαρξης στον κυβερνοχώρο. Αυτά τα χρόνια γνώρισα ανθρώπους, δέθηκα με ανθρώπους, τα έσπασα με ανθρώπους, έχασα και τον Καρίμ το χελωνάκι μου• πήρα από τον Τοποτηρητή λίγες πίκρες αλλά πολλές χαρές• το εγώ μου ανυψώθηκε και ταπεινώθηκε πολλές φορές, όπως ακριβώς πρέπει. Εντούτοις, τελευταία προβληματίζομαι με το τι κάνω. Δεν είναι πως ξέμεινα από ιδέες και θέματα, απεναντίας. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για τις τέχνες και γενικά με τον πολιτισμό, τη στιγμή που στον πραγματικό κόσμο συμβαίνουν τα μύρια όσα ανήκουστα. Από τα χρόνια κατά τα οποία σπούδαζα στη Φιλοσοφική, θυμάμαι να απορρίπτω τη γραμμική και νομοτελειακή θεώρηση τις ιστορίας που ενστερνίζονται λόγου χάρη οι θεολόγοι, οι μαρξιστές ιστορικοί αλλά και οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι. Επιπλέον, ούτε η θεώρηση της κυκλικής πορείας της ιστορίας με πείθει πραγματικά. Περισσότερο τείνω να αντιλαμβάνομαι την πορεία της ανθρωπότητας σαν μια σπειροειδή ανέλιξη με ανόδους και ξαφνικές καθιζήσεις ή, καλύτερα, πισωγυρίσματα. Επομένως, αντιλαμβάνεται κανείς πως, εκτιμώ ότι, ερμηνεύονται τα όσα φανερώνουν μια συντηρητική ή για να μην κρυβόμαστε, σκοτεινή αναδίπλωση. Μπαίνω στον πειρασμό να γράψω τη δική μου ανάλυση σχετικά με τα πώς και τα γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Δεν θα το κάνω, όχι λόγω τάχα ταπεινότητας, αλλά επειδή δεν νιώθω ότι έχω την πλήρη εικόνα και, πολύ περισσότερο, την απαιτούμενη οξυδέρκεια για τέτοιου είδους ανάλυση. Το μόνο που ξέρω είναι πως το να γράφεις για βιβλία, μουσικές, ταινίες και γενικά για τις τέχνες και τον πολιτισμό σε καιρούς πονηρούς και χυδαίους, αποτελεί στάση σαφή υπεράσπισης ο,τι πιο αγαθού μπορεί να δημιουργήσει ο άνθρωπος. Με καύσιμο την αγάπη σας, όσο θα αντέχω, ο Τοποτηρητής θα συνεχίσει να υπάρχει αμετανόητος σε πείσμα των καιρών. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.
ο Τοποτηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου