Η "Αίθουσα του Παιχνιδιού" έπεσε στα χέρια μου σε μια όμορφη συγκυρία της τύχης (;). Είναι ό,τι πιο συναρπαστικό θυμάμαι να έχω διαβάσει, ούτε που ξέρω από πότε. Προκειμένου να αποφύγω τον κίνδυνο να υποπέσω στο αμάρτημα του σπόιλερ, δεν σχολιάζω, παρά δημοσιεύω ό,τι πληροφοριακό υλικό διαθέτει η ελληνική έκδοση.
υγ κυρία Μ., θερμές ευχαριστίες. Ξέρετε γιατί.
ο Τοποτηρητής
Θα μπορούσε να είναι ένα καζίνο σαν όλα τα άλλα, όπου κανείς κερδίζει –ή χάνει– μια περιουσία σε όλα τα παιχνίδια που επινόησε ο νους του ανθρώπου: από το τάβλι ώς το σκάκι.
Εδώ όμως, στην αυστηρά φυλασσόμενη αίθουσα του πάνω ορόφου, δικαίωμα εισόδου έχουν μόνο οι μυημένοι, οι ασυνήθιστα ταλαντούχοι παίκτες. Εδώ το μεγάλο παιχνίδι έχει ως αντικείμενο τους ανθρώπους, τα έθνη, την εξουσία, την ίδια την ιστορία. Οι παίκτες και οι παίκτριες στοιχηματίζουν τις μνήμες τους, τα προσόντα τους, την ανεξαρτησία τους, τη διάρκεια της ζωής τους…
Όσο μεγαλύτερο είναι το διακύβευμα, τόσο πιο επικίνδυνοι και αμείλικτοι οι κανόνες του παιχνιδιού. Ώς την τελική αναμέτρηση, με στόχο τον έλεγχο της Αίθουσας του Παιχνιδιού, που ισοδυναμεί με τον έλεγχο της ανθρωπότητας.
(από το οπισθόφυλλο)
«Σε μια εποχή με βιβλία όπως το Cloud Atlas του Ντέιβιντ Μίτσελ [εκδ. Μεταίχμιο] και Η ιστορία μιας θεραπαινίδας της Μάργκαρετ Άτγουντ [εκδ. Ψυχογιός], τα σύνορα μεταξύ των λογοτεχνικών ειδών είναι συχνά τεχνητά, είτε προσδιορίζονται από το μάρκετινγκ είτε από μια συγκαταβατική στάση απέναντι σε είδη που αδίκως θεωρούνται ελάσσονα», εξηγεί η συγγραφέας στην εφημερίδα Le Monde. «Αν αγαπώ ιδιαίτερα τη λογοτεχνία του φανταστικού και την επιστημονική φαντασία, είναι επειδή μας προσφέρουν μια μοναδική δυνατότητα να περιγράψουμε ταυτοχρόνως θεμελιώδη ανθρώπινα προβλήματα σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες, ενδεχομένως επινοημένες ή πειραγμένες. Χρησιμοποιώ σε μεγάλο βαθμό μοτίβα και αφηγηματικούς τρόπους υπερφυσικούς, για να αποφύγω τον κίνδυνο να θεωρήσουν οι αναγνώστες ότι βρίσκονται μπροστά σ’ ένα ντοκιμαντέρ. Ωστόσο, αν η προοπτική που ανοίγω επιτρέψει επίσης στους αναγνώστες να σκεφτούν τι συμβαίνει με τα μιντιακά μονοπώλια, την εξωφρενική ισχύ του λόμπυ των πετρελαϊκών εταιρειών, ή την υποχώρηση των δημοκρατικών θεσμών, αυτό θα με ικανοποιούσε πλήρως».
Τα μυθιστορήματά της έχουν έντονη πολιτική χροιά («οικολόγος της Αριστεράς» δηλώνει η ίδια), ποτέ ωστόσο δεν υποκύπτουν στον πειρασμό του μεταμφιεσμένου δοκιμίου, κάθε άλλο. Πρόκειται για μια μυθοπλασία δεξιοτεχνική, ευφάνταστη και πανούργα, που υπηρετείται από μια αυστηρά δομημένη γραφή: «Γράφω με ευσυνειδησία, αλλά δεν ντρέπομαι όταν το αποτέλεσμα είναι παιγνιώδες αντιθέτως».
Hugues Robert, Le Monde (3.3.2023)
(από το "αυτί" του βιβλίου)
Η συγγραφέας
Κλαιρ Νορθ είναι το ένα από τα δύο ψευδώνυμα (το άλλο είναι Kate Griffin) που χρησιμοποιεί παράλληλα με το πραγματικό της όνομα η συγγραφέας Catherine Webb.
Γεννήθηκε το 1986 στο Λονδίνο. Σπούδασε Ιστορία στο London School of Economics και θέατρο στη Royal Academy of Dramatic Art. Εργάζεται ως σχεδιάστρια φωτισμού σε συναυλίες και μουσικές σκηνές και διδάσκει τεχνικές αυτοάμυνας σε γυναίκες.
Εμφανίστηκε στα γράμματα σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών με το «Mirror Dreams». Έχει γράψει πολλά βιβλία για εφήβους και ενηλίκους, τα οποία ανήκουν κυρίως στη λογοτεχνία του φανταστικού, με ισχυρό το πολιτικό και ιστορικό υπόβαθρο.
Έχει τιμηθεί με τα βραβεία Carnegie Medal, World Fantasy Award και John W. Campbell Memorial Award.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου