Ηχοσκόπιο

Μετά από πάμπολλα χρόνια ...εξαρτημένης απασχόλησης σε ραδιοφωνικούς σταθμούς τρίτων ήρθε η ώρα της ...αυτονόμησης (..!) 

Γεννηθήτω Ηχοσκόπιο!!!

Πρόκειται για ραδιοφωνική εκπομπή που παρασκευάζεται σε εργαστηριακές συνθήκες (δηλαδή στο σπίτι μου).

Η πρώτη εκπομπή έχει ως κεντρικό άξονα το ρυθμό του βαλς (3/4). Θα ακούσεις από Smiths, μέχρι Pyotr Ilyich Tchaikovsky, με ενδιάμεσες στάσεις σε Giuseppe Verdi και Σωκράτη Μάλαμα!!!

Καλή ακρόαση!!!

<iframe width="100%" height="400" src="https://www.mixcloud.com/widget/iframe/?feed=https%3A%2F%2Fwww.mixcloud.com%2Fkostas-maziotis2%2Fwaltz-our-way-through-this-mess-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C-%25CF%2584%25CE%25BF-%25CE%25B7%25CF%2587%25CE%25BF%25CF%2583%25CE%25BA%25CF%258C%25CF%2580%25CE%25B9%25CE%25BF%2F&light=1" frameborder="0"></iframe>

“Return to Ommadawn”: Ο νέος δίσκος του Mike Oldfield

Όταν αποφοίτησα από το Λύκειο και αφότου ξεμπέρδεψα με την αγγαρεία των Πανελλαδικών (την πρώτη φορά), διψασμένος για μουσικές, αποτάθηκα στον Ηλία, τον αναδεχτό (έτσι λέμε στην Πρέβεζα το βαφτισιμιό) του πατέρα μου για να με τροφοδοτήσει με δισκάκια που είχε φέρει από το Brighton, όπου σπούδαζε. Ανάμεσα στα CD που μου δάνεισε ήταν και μια συλλογή με κομμάτια του Mike Oldfield. «Τσέκαρέ τον, Κωστάκη. Θα σου αρέσει» ή κάτι τέτοιο μου είχε πει.

Όχι, απλά μου άρεσε, αλλά μετά την πρώτη ακρόαση φρόντισα να αγοράσω, ειδικά για το συγκεκριμένο σιντάκι, μια εξηντάρα TDK (απλή, για χρωμίου δεν έπαιζαν αρκετά χρήματα…)!!!

Όλη τη χρονιά μέχρι να ξαναδώσω στις εξετάσεις και να περάσω στη σχολή που ήθελα, ανάμεσα στα άλλα ακούσματα, ξεχωριστή θέση είχαν τα κομμάτια του αγαπητού Βρετανού. Με την πάροδο των χρόνων απέκτησα σφαιρικότερη άποψη για το όλο έργο του και αντιλήφθηκα το λόγο για τον οποίο έχει τη θέση που έχει στο μουσικό στερέωμα. Αντιλήφθηκα, επίσης, την μικροψυχία με την οποία αντιμετωπίζουν κατά καιρούς ορισμένοι μουσικογραφιάδες, πολλούς καλλιτέχνες που δεν αρκούνται στο πρόχειρο, ευτελές ή ακόμα και επιτηδευμένα άμεσο, όπως, έχω την αίσθηση, ότι αντιμετωπίζουν τη (και) μουσική δημιουργία πολλοί, λόγω ελλιπούς κατάρτισης και τεχνικής ανεπάρκειας. Ευπρόσδεκτη η απλότητα στην έκφραση-δεν χρειάζεται να παίζει κανείς παπάδες για να εκφραστεί. Αλλά είναι μίζερο να απαιτούμε να παίζουν οι μουσικοί ελάχιστα παραπάνω από μέτρια, ώστε να μη μας πνίγουν τα συμπλέγματά μας… αυτά που απαιτούν από τους καλλιτέχνες να μην ξεφεύγουν.

Γιατί τέτοιος καλλιτέχνης είναι ο Mike.

Ξεκινώντας με αφετηρία τη βρετανική folk και το art rock, ενέταξε στο οπλοστάσιό του πάμπολλα εκφραστικά μέσα: ασχολήθηκε με την Κέλτικη Μουσική Παράδοση, τη μουσική της Αναγέννησης, βρετανική και καθ’ αυτό ευρωπαϊκή, βρήκε βοήθεια για την υλοποίηση των ιδεών του στα συνθεσάιζερ, ήταν πάντα μελετητής της κλασσικής μουσικής. Μέχρι και με την ποπ και τη ντίσκο ασχολήθηκε!

Την εικοστή Γενάρη κυκλοφόρησε το νέο του δισκάκι με τίτλο “Return to Ommadawn”. Πρόκειται μια επαναπροσέγγιση της μεθόδου, την οποία χρησιμοποίησε στο τρίτο του LP “Ommadawn” του 1975. Το υλικό του άλμπουμ χωρίζεται σε δύο μέρη, περί τα είκοσι λεπτά το καθένα. Τον κύριο λόγο έχουν οι κιθάρες (ισπανικές-ακουστικές-ηλεκτρικές), το μαντολίνο και οι ιρλανδικές σφυρίχτρες. Όλα τούτα πατάνε στα υποβλητικά και αέρινα πλήκτρα που, εν προκειμένω, αποτελούν την ιδανική βάση, για να απλωθούν οι στέρεες και ευκολομνημόνευτες κιθαριστικές μελωδίες.

Για να μην το κουράζουμε, αν σου αρέσει η καλή μουσική και δεν σε ενοχλεί ο πηγαίος λυρισμός, σου προτείνω το άλμπουμ ανεπιφύλαχτα. Αν όχι, δεν πειράζει. Εγώ θα το ακούω, μαζί με τις άλλες μουσικές του Mike Oldfield για πάρα πολύ καιρό!

Υ.Γ. Στην αγορά και το διαδίκτυο υπάρχουν αρκετές συλλογές του Mike. Όλες είναι μια χαρά! 

Το trailer από την καμπάνια για το δίσκο.

To "Sentinel" live.

Το "Moonlight Shadow", από τα δημοφιλέστερα ποπ τραγούδια του.

Ένας χρόνος χωρίς το David Bowie

Πέρασε ένα έτος και ένδεκα μέρες από την επιβίβαση του «αστεράνθρωπου» στο διαστημόπλοιο που τον έφερε στον αξιοθρήνητο πλανήτη μας πριν από εβδομήντα χρόνια δίνοντάς του χρώμα, λάμψη και αστερόσκονη!

Σύμφωνοι, το περασμένο έτος έφυγαν πολλοί και σημαντικοί. Προσωπικά, όμως, μιλώντας η μεγαλύτερη απώλεια, στο χώρο των τεχνών, εκτιμώ πως ήταν εκείνη του David Bowie. Έχουν γραφτεί πάμπολλα που το εξηγούν, οπότε δεν βρίσκω το λόγο γιατί να σε ζαλίσω με επιχειρήματα που έχουν αναπτύξει άλλοι, πιθανόν ειδήμονες… Αντί αυτού, θα μοιραστώ μαζί σου λίγες σκέψεις σχετικά με τα δύο πλέον αγαπημένα μου άλμπουμ από την πλούσια, αλήθεια δισκογραφία του.

Για το πρώτο, θαρρώ, θα συμφωνήσουν, αν όχι όλοι, σίγουρα οι περισσότεροι φίλοι της μουσικής του: είναι, φυσικά, το «Rise and fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars».

Το συγκεκριμένο LP, όλα αυτά τα χρόνια βρίσκεται σταθερά στις υψηλότερες θέσεις με τους κορυφαίους δίσκους όλων των εποχών! Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που μπορεί να υποστηριχθεί πως δεν περισσεύει κανένα κομμάτι. Ο φίλος μας στοίβαξε σε ένα δίσκο βινυλίου δέκα δικά του τραγούδια-συν μία διασκευή, το «It ain’t easy»- όπου το καθένα είναι ένα ξέχωρο σύμπαν, μια διαφορετική ηχητική τάση! Μάλιστα, τολμώ να υποστηρίξω πως με το «Hang on to yourself» προμαντεύει το punk των Ramones και των υπόλοιπων …καλόπαιδων, ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού! Με το εναρκτήριο «Five years» ένοιωσα τόση συγκίνηση, όση και όταν πρωτοάκουσα το «Innuendo» των Queen και το «Is there anybody out there» των Pink Floyd… Το σχεδόν ομώνυμο του άλμπουμ «Ziggy Stardust» περιλαμβάνει ένα από τα χαρακτηριστικότερα και ευφυέστερα κιθαριστικά ριφ όλων των εποχών. Υπεύθυνος γι αυτό ήταν ο, εδώ και είκοσι, περίπου, χρόνια εκλιπών, ευφυής κιθαρίστας Mick Ronson, ο οποίος εκτός από κιθάρα παίζει στο δίσκο και πιάνο και, βέβαια, συνυπογράφει τις πρωτότυπες και ευφάνταστες ενορχηστρώσεις. Το άλμπουμ κλείνει με την πιο ταιριαστή, κατά τη γνώμη μου, κατακλείδα: το «Rock and Roll Suicide» και λόγω τίτλου και λόγω θέματος στιχων αλλά βέβαια και λόγω της σπαρακτικά δραματικής κλιμακούμενης κορύφωσης με την μπάντα συνεπικουρούμενη από τα έγχορδα! Απλά μαγεία!!!

                                "Five Years"

                                "Rock and Roll suicide"  

Οκτώ χρόνια μετά το «Rise and Fall…», ο David, στα 1980, παρουσιάζει ένα δίσκο που έμελλε να είναι ο τελευταίος αποδεκτός από τους δισκοκριτικούς για πολλά χρόνια: Ήταν το «Scary Monsters (and super creeps)».

 Όπως είχε τονίσει ο φίλος Αντρέας, ακόμα και σήμερα ο ήχος του  συγκεκριμένου δίσκου, ακόμα και σήμερα, έχει φρεσκάδα αξιοζήλευτη! Από την εφηβεία μου ήμουν εξοικειωμένος με το hit single «Ashes to Ashes» που συνοδεύεται από το εντυπωσιακό video clip με τον David μασκαρεμένο Πιερότο! Το δίσκο τον απέκτησα στα φοιτητικά μου χρόνια και η πρώτη ακρόαση ήταν μια δύσκολη, αλλά συναρπαστική υπόθεση. Ο φίλος μας ήταν στα 33, στις αρχές της ίσως πιο άχαρης δεκαετίας της ζωής ενός ανθρώπου-τάδε έφη Τέο! Αναμενόμενα, λοιπόν, το μεγαλύτερο μέρος της θεματικής κατέχει η ενδοσκόπηση-εν είδη ψυχανάλυσης-με στόχο το κλείσιμο «εκκρεμοτήτων» με το παρελθόν που, φυσικά δεν είναι και τόσο μακρινό… Το εναρκτήριο, λοιπόν, «It’s no Game Pt.1» με το αγχωτικό και κάπως..δυσοίωνο κιθαριστικό ριφ του Carlos Alomar, μας βάζει για τα καλά στο κλίμα. Τρίτο στη σειρά βρίσκεται το πρώτο κομμάτι-κορύφωση: το ομώνυμο του άλμπουμ! Εδώ ο Bowie «έγραψε» επιλέγοντας για σόλο κιθάρα το σπουδαίο Robert Fripp των King Crimson. Ο τελευταίος με τα σόλο του δημιουργεί μια κλειστοφοβική και, ταυτόχρονα, ελαφρώς «εκτός ισορροπίας» ατμόσφαιρα.

Το πολύ εντυπωσιακό με τούτο το δίσκο είναι ότι ο Bowie αναμοχλεύει παλαιά θέματα με μουσική ένδυση νεωτερίστικη και, θεωρώ, σε συνάφεια με το, τότε, «ηχητικό» παρόν. Άλλωστε επιλέγει να διασκευάσει ένα τραγούδι («Kingdom Come») του Tom Verlaine, ενός εκ των εκπροσώπων του Νέου Κύματος (sic). Ακόμα σε ένα τραγούδι συμμετέχει η «παλιοσειρά» ο Pete Townsend (Who). Τελικά, ο δίσκος κλείνει γαλήνια με τον David «ανακουφισμένο σαν να έχει ολοκληρώσει επιτυχημένα ψυχανάλυση» ( αυτά ήταν στο περίπου τα λόγια του σπουδαίου μουσικοσυντάκτη Γιάννη Μαλαθρώνα σε παλαιότερο κείμενο με θέμα τον Bowie στο Ποπ και Ροκ).

Αυτά είχα να πω σχετικά αγαπητή/αγαπητέ!

                                "Ashes to Ashes"

                                "It's no game pt. 2"    

Νέο-παραδοσιακοί ανανεωτές

Για τη σύνταξη της συγκεκριμένης ανάρτησης, δεν χρειάστηκε να συντρέξει κάποιος λόγος σχετικός με την επικαιρότητα. Απλά αφορμή στάθηκε ότι μετά από κάποια χρόνια ξανά-ήρθα σε επαφή με τα τραγούδια των Townes Van Zandt και Gram Parsons.

Οι δυο ως άνω κύριοι κατέχουν ιδιαίτερη θέση στην αμερικανική λαϊκή μουσική κι αυτό διότι στο γύρισμα από τη δεκαετία του ’60, σε εκείνη του ’70, κατόρθωσαν να την ανανεώσουν δραστικά και να την αναμορφώσουν με τέτοιο τρόπο δίνοντάς της νέα πνοή. Μέχρι τότε η country ήταν στενά προσκολλημένη σε ασφυκτικά στεγανά. Θεωρούταν, μάλιστα, ως η μουσική των ακραίων συντηρητικών ρεπουμπλικανών και, ως τέτοια θεωρείται ακόμη και σήμερα από πολύ κόσμο εκτός Ηνωμένων Πολιτειών.

Gram Parsons

Ο Gram Parsons, «τόλμησε» να ανακατέψει το χίπικο ροκ των 60s με παραδοσιακότροπες φόρμες, αρχικά ως μέλος των Byrds και κατόπιν με τους δύο προσωπικούς δίσκους του «GP» και «Grievous Angel». Όλα αυτά, στην προσπάθειά του να δημιουργήσει αυτό που εκείνος αποκαλούσε «American Cosmic Music». Όσο ζούσε, δεν βρήκε την ανάλογη εμπορική αποδοχή και τελικά έχασε τη ζωή του παίρνοντας υπερβολική δόση στην περιοχή The Joshua Tree της California. Όμως, εδώ και αρκετά χρόνια έχει αναγνωριστεί, ως ένας από τους επιδραστικότερους καλλιτέχνες.

Townes Van Zandt

Ο Townes Van Zandt, από την άλλη, έζησε αρκετά, ώστε να μας χαρίσει περισσότερα από τα όμορφα τραγούδια του, μέχρι την 1^η Γενάρη του 1997, οπότε και πήρε μεταγραφή στην περίφημη μπάντα του Παραδείσου… Ήταν σημαντικός για αρκετούς λόγους: πρώτα, μπόλιασε την αμερικανική folk με στοιχεία της soul και pop, δημιουργώντας άσματα εξαιρετικής ομορφιάς. Ακόμα οι στίχοι των τραγουδιών του έφταναν στο επίπεδο της ποίησης, όπως, ακριβώς, συνέβαινε και με τις μπαλάντες του Bob Dylan. Τέλος, προσωπικά, τον θεωρώ κορυφαίο, χάρη στη ζεστή και βελούδινη φωνή με την οποία αφηγούταν τις μελοποιημένες ιστορίες του! Σε περίπτωση που θελήσεις να την «ψάξεις» μαζί του, μπορείς κάλλιστα να ξεκινήσεις με το ντεμπούτο του πίσω στα 1968 «For the sake of the song».

Το κυριότερο αποδεικτικό στοιχείο της αξίας των δύο φίλων μας, είναι ακριβώς οι μουσικοί που ακολούθησαν. Τη δεκαετία του ’80 ήταν ο σπουδαίος Steve Earle, στα 90s οι πολύ αγαπητή και στη χώρα μας Lambchop του Kurt Wagner. Ακόμα «εναλλακτικά» σχήματα σαν τους Giant Sand του, ακόμα, δραστήριου Howe Gelb.

Ακόμη και σήμερα, εξακολουθούν να εμφανίζονται αγόρια και κορίτσια που με όπλο την εξάχορδη ή/και δωδεκάχορδη κιθάρα τους, μοιράζονται μαζί μας ό,τι έχουν να πουν, άλλοτε ακολουθώντας την πεπατημένη και άλλοτε, χαράζοντας το δικό τους, πολλές φορές, συναρπαστικό δρόμο!

Υ.Γ. Έμπνευση για το κείμενο αποτέλεσε το άρθρο που συνέταξε το 1998 ο Νίκος Μποζινάκης, για λογαριασμό του αλησμόνητου Ποπ και Ροκ. Τον ευχαριστώ!  

Μουσική ανασκόπηση του 2016

Τη χρονιά που, όπου να’ ναι, εκπνέει, παρόλο που κυκλοφόρησαν πάρα πολλοί δίσκοι, δύσκολα μπορεί να βρει κανείς το «απόλυτο» ή «οριακό» αριστούργημα, που να έκανε τη διαφορά και που τελικά να μείνει στην ιστορία. Πρέπει, ωστόσο να τονιστεί κάτι: το γεγονός ότι δεν το βρήκαμε, δε σημαίνει ότι δεν ηχογραφήθηκε!

Εξηγούμε: ακόμα και στην εποχή του διαδικτύου και της άπλετης ροής πληροφορίας, άρα και ενημέρωσης, εκτιμώ πως εξακολουθεί να υπάρχει μια άτυπη, έστω, χειραγώγηση. Η χειραγώγηση τούτη εφαρμόζεται από τα καθιερωμένα sites (βλέπε π.χ. το pitchfork), τα οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εν είδη «εστέτ» καθορίζουν, λίγο-πολύ τα γούστα πολυάριθμων μουσικόφιλων ανά την υφήλιο.

Κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο! Πόσοι ακροατές-μουσικόφιλοι έχουν το χρόνο και τη διάθεση να ψάξουν εξαντλητικά, ώστε να έχουν πλήρη εικόνα της τρέχουσας παραγωγής? Για να μην αναφερθώ στις άπειρες ώρες που απαιτούνται για την αντίστοιχη κατανάλωση…

Το πρόβλημα, λοιπόν, βρίσκεται στο ότι οι δίσκοι που «σπρώχτηκαν» φέτος, ως επί το πλείστον, δεν δικαιούνται να χαρακτηρίζονται ως πλήρεις!

Εξαίρεση αποτέλεσε το φετινό άλμπουμ των πολυαγαπημένων και στη χώρα μας Βρετανών Radiohead, “A moon shaped pool”. Παρόλο που δεν έλειψαν οι γκρίνιες, ο δίσκος ήταν «το κάτι παραπάνω» για μια χρονιά που, κακά τα ψέματα, ήταν ελάχιστοι οι σπουδαίοι δίσκοι. Αναγνωρίζω ότι, κατά πάσα πιθανότητα, δε θα ασκήσει την επίδραση που είχε το αξέχαστο και ανεπανάληπτο “Ok computer” του 1997 (συμπληρώνονται 20 χρόνια…), αλλά έχω την πεποίθηση, πως με τις ευφάνταστες ενορχηστρώσεις και, κυρίως με τον τρόπο που συνέθεσαν τα κομμάτια του δίσκου, ανοίγονται διαφορετικοί δίοδοι προσέγγισης της μουσικής δημιουργίας. Αυτό, όμως, μένει να φανεί στην πορεία.

"Burn the witch" Radiohead

Ο δίσκος που μου προξένησε εφάμιλλη εντύπωση και, πραγματικά, απόλαυσα, ήταν ένας που δεν ακούστηκε, παρά, ελάχιστα και τον πληροφορήθηκα από την εκπομπή των Δημήτρη Μπούρα και Άρη Κωνσταντέλλου, τους οποίους και ευχαριστώ: Πρόκειται για το “Void beats, invocation trex” και ηχογραφήθηκε από το σχήμα των Cavern of Anti-Matter. Πρόκειται για όχημα του Tim Caines, που οι γύρω στα σαράντα, θα θυμούνται ως βασική φιγούρα των ιστορικών space-indie Stereolab.

Πρώτα-πρώτα ο δίσκος είναι σχεδόν εξολοκλήρου οργανικός, καθώς απουσιάζουν τα φωνητικά. Ύστερα είναι αρκετά ατμοσφαιρικός, σχεδόν ονειρικός, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχει αιχμές. Με μια κουβέντα, δεν πρόκειται για σούπα!!! Επιπλέον, είναι αδύνατο να ξεμπερδέψεις με μια και μόνο ταμπέλα, αναφορικά με το στυλ. Ξεκινάμε με το γερμανικό Kraut Rock και καταλήγουμε …στο άπειρο!!

Cavern of the Anti Matter, live στο φεστιβάλ Primavera, 3-6-2016

Τέλος από το 2016 θα κρατήσω και το τραγούδι “Where the Light gets in” των Primal Scream παρέα με τη Sky Fereira. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω  εκείνους που το θεωρούν κακό τραγούδι… Αντιλαμβάνομαι πως πιθανόν κάποιους να ενοχλούν τα πιασάρικα χιτάκια, αλλά προσωπικά έχω χρόνια να «κολλήσω» με μια μελωδία και να τη σιγο-μουρμουράω μέσα στη μέρα!!!

Να και το τραγούδι!

Αυτά είχα να μοιραστώ μαζί σου.

Καλή χρονιά, με υγεία και ευδοκίμηση!!! 

Άτιτλο

Το έτος που, όπου να ‘ναι, ανατέλλει, θα συμπληρώσω το «μαγικό» αριθμό των σαράντα ετών, όσον αφορά στην ηλικία μου. Υπό αυτή τη συνθήκη, εδώ και καιρό, συχνά, βυθίζομαι σε σκέψεις… Πολλές φορές χωρίς ειρμό-τουλάχιστον όχι προφανή…

Το συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγω, τις περισσότερες φορές, είναι ότι, πλέον, είμαι πιο κυνικός σε σχέση με …τα πάντα!!!

Με την τέχνη, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις προθέσεις των άλλων κ.λ.π.

Το πρόβλημα είναι πως δεν είμαι έτσι μονάχα εγώ. Μάλλον η εποχή μας δεν ευνοεί ενθουσιασμό, συναισθηματισμό και αισιόδοξη προσμονή για…ο,τιδήποτε. Αν εξετάσουμε τις κυρίαρχες μορφές τέχνης, φοβάμαι πως οι καλλιτέχνες μας, παγιδευμένοι στο δόγμα «η τέχνη για την τέχνη», έχουν ξεχάσει την ανθρώπινη υπόσταση. Λες και ο Πρωταγόρας ποτέ δεν όρισε ότι «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος». Λες και οι Ανθρωπιστικές Επιστήμες, είναι κενές περιεχομένου.

Η λαίλαπα των τεχνοκρατών «χτύπησε» από εκεί που δεν το περιμέναμε: από τους καλλιτέχνες, που θα όφειλαν να είναι άνθρωποι του πνεύματος. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, τα περισσότερα έργα τέχνης, είναι, είτε αναμασήματα, είτε επίδειξη …κοπτοραπτικής από άσχετες, μεταξύ τους, τεχνικές και τάσεις.

Λογικό είναι κάπου να έχουν στερέψει τα αποθέματα νεοτερισμού. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Το αρνητικό είναι πως, προσωπικά, τουλάχιστον, δε βλέπω, παρά σπάνια, «κατάθεση ψυχής»…

Θα μου πεις «τι μπορεί να γίνει; Τα πράγματα είναι αναστρέψιμα;»

Ελπίδα πάντα υπάρχει! Η ειρωνεία είναι, ότι τη διέξοδο τη δίνει η ίδια η τεχνολογία. Πλέον δεν είναι, οικονομικά εξοντωτικό, για οποιονδήποτε να στήσει ένα αξιοπρεπές οικιακό στούντιο (home studio): υπάρχουν άπειρα προγράμματα καταγραφής και επεξεργασίας ήχου, ή ζωγραφικής. Είναι, ακόμα, ευκολότερο από παλαιότερα να δημιουργήσεις τη δική σου ταινία μικρού μήκους, φέρ’ ειπείν!

Το σημαντικότερο, όμως, είναι, στα καθ’ ημάς, η ευκαιρία που μας δίνει η ίδια η οικονομική κρίση! Δε θα πω κάτι πρωτότυπο, αν επισημάνω, ότι τώρα είναι μια ανεκτίμητη ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τι έχει πραγματικά αξία, τι είναι χρήσιμο και τι αληθινό. Και, βέβαια, να επανεκτιμήσουμε τη θέση μας στο ιστορικό και κοινωνικό «γίγνεσθαι». Και, τέλος, να επανεκτιμήσουμε τους ίδιους μας, τους εαυτούς!

Κουαρτέτο Γιασεμί "Γιασεμί". μουσική-στίχοι Μάρθας Μαυροειδή