Βαγγέλης Παπαδιόχος "Σατυρικά Γράμματα"

Ο Βαγγέλης Παπαδιόχος είναι κάτι πέρα από οικονομολόγος. Είναι κάτι πέρα από σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους, με πολλές βέβαια αναφορές, αλλά με ολωσδιόλου δικό τους χαρακτήρα και ύφος. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από συγγραφέας της συλλογής σατιρικών ποιημάτων "Σατυρικά Γράμματα".

Ο Βαγγέλης Παπαδιόχος είναι μια ιδέα!

1) Οι σπουδές σου ήταν στις Οικονομικές Επιστήμες και τον

Κινηματογράφο. Πρόσφατα, όμως, εξέδωσες το πρώτο σου βιβλίο, τα

«Σατυρικά Γράμματα». Το γράψιμο είναι κάτι που υπήρχε στη ζωή σου

ανέκαθεν ή είναι κάτι πιο πρόσφατο;

 Το γράψιμο υπήρχε στη ζωή μου παιδιόθεν με τον παραδοσιακό τρόπο: νομίζοντας ότι επειδή μπορείς να γεμίζεις αθώα λευκά χαρτιά με ότι σου προσγειωθεί επί κεφαλής, είσαι συγγραφεύς. Κι αν βαριέσαι να γεμίζεις πολλά χαρτιά υπάρχει φυσικά η λύση της ευγενούς τέχνης της ποιήσεως.

2) Δεν με τιμά, αλλά δεν έχω ιδιαίτερη επαφή με τις εκδόσεις, όσον

αφορά στον έμμετρο λόγο, στη χώρα μας. Ωστόσο, έχω την αίσθηση, ότι

ο σατιρικός ποιητικός λόγος σπανίζει στις μέρες μας. Τι σε τράβηξε στο

είδος;

 Δεν με τιμά, αλλά στο είδος με τράβηξε αφενός η σχετική μου βαρεμάρα να γεμίζω πολλά χαρτιά (βλ. ανωτέρω) στρεφόμενος έτσι στην ευγενή τέχνη της ποιήσεως και αφετέρου η κατανόηση εκ μέρους μου του γεγονότος ότι η σατιρική ποίησις είναι εκ φύσεως πιο πιασάρικη-ιδίως για το μη επαρκώς καλλιεργημένο κοινό...

3) Από πού αντλείς τα θέματα με τα οποία καταπιάνεσαι;

 Ως γνωστόν, πηγή εμπνεύσεως μπορεί να αποτελέσει το οτιδήποτε αλλά φυσικά ο έρως, ο θάνατος -άντε και η πολιτική ενίοτε- αποτελούν τα βασικά θεματικά μοτίβα και του δικού μου έργου. Πέραν τούτου, προς διευκόλυνση μου, συνηθίζω να κλέβω τα θεματικά μου μοτίβα και από διάφορα θεάματα ή αναγνώσματα σχετικά παλιά ή σπάνια ώστε η πράξη της κλοπής να μην γίνει αντιληπτή στο ευρύ κοινό και να δοθεί έτσι η εντύπωση της αυθεντικότητος. Ωστόσο, επειδή κατά κανόνα αυτός ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, συνηθίζω να προσθέτω στη θεματική μου τα διαχρονικά μοτίβα του σεξ και της βίας που είναι απαραίτητα για την διεύρυνση της εμπορικότητος του έργου μου (βλ. ανωτέρω).

4) Όπως προανέφερα έχεις σπουδάσει Κινηματογράφο. Μάλιστα,

δημιουργείς ταινίες μικρού μήκους, όπου είσαι υπεύθυνος για τη

σκηνοθεσία και το σενάριο. Θεωρείς πως η δημιουργία ταινιών και

εκείνη των ποιητικών έργων συνδέονται, έτσι ώστε να βοηθά το ένα στο

άλλο; Με ποιο τρόπο;

 Σαφώς η αφηγηματική δομική λειτουργία και η αφαιρετική εικονοποιητική ισχύς του κινηματογράφου επηρέασαν, θα έλεγα, καταλυτικά τον ποιητικό μου λόγο. Για να σοβαρευτούμε όμως, προφανώς η δημιουργία ταινιών και λογοτεχνίας εν γένει συνδέονται άμεσα από την άποψη ότι αν δεν είσαι ικανός να γυρίσεις την συναρπαστική και εμπνευσμένη ιστορία που σου προσγειώθηκε άξαφνα επί κεφαλής, την γράφεις και τέλειωσε η υπόθεσις. Η δε ευγενής τέχνη της ποιήσεως κάνει, όπως προαναφέρθηκε, ακόμα ευκολότερα τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση.   

5) Υπάρχει η εντύπωση ότι κάθε έργο, καλλιτεχνικό, λογοτεχνικό ή

άλλου είδους, κάποιος άγραφος κανόνας ορίζει ότι «οφείλει» να

χαρακτηρίζεται από σοβαρότητα. Έργα σαν τα «Σατυρικά Γράμματά»

σου και η «Νεοελληνική Μυθολογία» του Αυγούστου Κορτώ, μοιάζουν

να παραβιάζουν τον κανόνα τούτο. Δώσε μας τη δική σου άποψη.

 Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω το εν λόγω έργο του συναδέλφου Κορτώ (sic) αλλά σίγουρα δεν μπορώ να συνυπογράψω στο ότι κάθε έργο οφείλει απαραίτητα να χαρακτηρίζεται από σοβαρότητα. Η σοβαροφάνεια μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί εξίσου, αν όχι περισσότερο, αποτελεσματική στις πλείστες των περιπτώσεων.     

6) Από όσο γνωρίζω ανέλαβες να εκδόσεις ο ίδιος το βιβλίο σου. Θα

ήθελες να μας πεις κάποια πράγματα από την όλη εμπειρία;

Μπορώ να πω ότι η αυτοέκδοση, ακολουθώντας την παλιά καλή λογική του do it yourself, αποτελεί μια διαδικασία που σου εξασφαλίζει την πολυπόθητη καλλιτεχνική ελευθερία και ανεξαρτησία σου. Επίσης, μπορώ να πω ότι σου δίνει τη δυνατότητα να κάνεις εύκολα την πολυπόθητη καλλιτεχνική μόστρα σε φίλους και γνωστούς.         

7) Για το τέλος, θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας τα επόμενά σχέδιά

σου;

 Στα άμεσα σχέδια μου είναι, ασφαλώς, η δημιουργία και έκδοση ενός καθόλα σοβαρών προθέσεων πεζογραφικού έργου.     

 Πατώντας εδώ θα βρείτε τη σελίδα παραγγελίας του βιβλίου

Ο Wim Mertens και το Σύνολό του στο Ωδείο της Νικόπολης.

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε σήμερα (30/7/2017) στο www.prevezatoday.gr, από όπου και η φωτογραφεία.

Οι μουσικόφιλοι της Πρέβεζας και της ευρύτερης περιοχής, εδώ και καιρό, περίμεναν τη χθεσινή συναυλία του διεθνώς καταξιωμένου και αγαπητού βέλγου συνθέτη Wim Mertens και των συνεργατών του στο Ωδείο, στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης. Είμαι της άποψης ότι η χθεσινή παράσταση ικανοποίησε τις προσδοκίες, αν όχι όλων, τουλάχιστον των περισσοτέρων από όσους παραβρέθηκαν. Τουλάχιστον, αυτό φάνηκε από το θερμό χειροκρότημα μετά από κάθε σύνθεση.

Όπως μας είχε προετοιμάσει και το δελτίο τύπου και γενικότερα η ενημέρωση, που προηγήθηκε της εκδήλωσης, ο Mertens μας παρουσίασε, στο πρώτο μέρος, το ολοκαίνουριο έργο του “Dust of Truths”, πέρα για πέρα ταιριαστό, μιας και ο ίδιος έχει δηλώσει πως το δημιούργησε, εμπνευσμένος από την προ τριετίας εμφάνισή του στο Μνημείο του Αυγούστου. Στο δεύτερο μέρος το πρόγραμμα περιλάμβανε μια σειρά επιλογών από το πλούσιο ρεπερτόριο του συνθέτη.

Για την ερμηνευτική δεινότητα των επί σκηνής εκτελεστών δεν έχω τις απαιτούμενες τεχνικές γνώσεις, ώστε να μπορώ να εκφράσω εμπεριστατωμένη άποψη. Η εντύπωση που μου άφησαν τα παιξίματα ήταν εκείνη της πλήρους αρμονίας, με τις υφέσεις και τις εξάρσεις που χρωμάτιζαν πολύ όμορφα τα μουσικά κομμάτια. Προσωπικά, σε καμία στιγμή δεν ένοιωσα να κουράζομαι από τα επί σκηνής τεκταινόμενα.

Ο Mertens, τον οποίο πρώτη φορά είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ζωντανά, με κέρδισε, μεταξύ άλλων, από το ότι, αν και σχεδόν αμίλητος, μετά από κάθε σύνθεση, με τον τρόπο του, δεν έχανε την ευκαιρία, είτε να ευχαριστήσει το κοινό για την προσοχή που επεδείκνυε και το χειροκρότημα, είτε να αποδώσει τα εύσημα στους εκτελεστές-συνεργάτες του για τις σπουδαίες ερμηνείες τους. Αυτό δείχνει πολλά πράγματα, όπως γενναιοδωρία αλλά και το ήθος του, αντάξιο ενός Μεγάλου Καλλιτέχνη!

Αν πρέπει, οπωσδήποτε να αναφερθεί κάτι αρνητικό, αυτό είναι ένα μικρό πρόβλημα στον ήχο, κάπου στην αρχή του προγράμματος. Όμως, ήταν πρόσκαιρο και δεν χάλασε την πολύ όμορφη, γενική, εικόνα της εκδήλωσης.

Απαραίτητο είναι να πούμε πολλά μπράβο στους εμπνευστές της βραδυάς, το Preveza Jazz Festival και ιδιαίτερα στον κ. Μήτσιο, που όπως πληροφορηθήκαμε στην αρχή της εκδήλωσης, χάρη στη δική του επιμονή και προσπάθεια, κατέστη εφικτή η παρουσία του Wim Mertens Ensemble στην περιοχή μας. Ήταν μια ευκαιρία για όλους μας να απολαύσουμε τα έργα ενός ιδιαίτερου και διεθνώς, όπως προαναφέρθηκε, καταξιωμένου καλλιτέχνη και δημιουργού. Ακόμα, πολλά μπράβο και στους υπεύθυνους από την Εφορεία Αρχαιοτήτων, χωρίς την αρωγή των οποίων, είναι ευνόητο, πως ουσιαστικά θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί, με τόση επιτυχία μάλιστα, αυτή η εκδήλωση!

Τέλος, μένει μόνο να ευχηθούμε, να ακολουθήσουν και άλλες ευκαιρίες να απολαύσουμε στον τόπο μας, τέτοιες όμορφες και σημαντικές παραστάσεις.

Σκέψεις...

Σε τρεις εβδομάδες κλείνω τα σαράντα. Όπως και να το κάνεις τα δεύτερα  –άντα είναι ένα κάποιο ορόσημο. Εδώ και μήνες αναστοχάζομαι προσπαθώντας να αξιολογήσω την μέχρι τώρα πορεία μου και γενικά την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι, πνευματικά, διανοητικά, ψυχικά, ακόμα και σωματικά. Ακόμα περισσότερο, αναλογίζομαι τις τωρινές ασχολίες μου. Προσπαθώ να τις δω μέσα από τα μάτια του εικοσάχρονου Κώστα.

Είμαι στη θέση την οποία με περίμενα τότε;

Είμαι όπως με φανταζόμουν τότε;

Όπως με ήθελα;

Στα πρώτα δύο απάντηση δεν υπάρχει. Όχι ότι ο εικοσαετής Κώστας δεν είχε φιλοδοξίες ή προσδοκίες, αλλά μέσα στη θολούρα των πρώτων χρόνων μετά την εφηβεία, ανάθεμά με αν είναι δυνατό να έχεις ξεκάθαρη εικόνα του πώς θα είναι τα πράγματα τα επόμενα δύο χρόνια. Πόσο μάλλον τα επόμενα είκοσι…

Στα σαράντα μου ακούω, ακόμη, μουσική. Πολλή μουσική. Να το θέσω απλά, από την ώρα του πρωινού εγερτηρίου, δεν υπάρχει στιγμή που, όταν είμαι σπίτι, να μην ακούω μουσική. Επίσης, παίζω μουσική. Με την κιθάρα μου, κυρίως. Ακόμα μοιράζω μουσική, δική μου και άλλων. Εδώ, φυσικά, βοηθά τα μέγιστα και η τεχνολογία μαζί με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης!

Ώρες-ώρες νιώθω να έχω κουραστεί… «Ως πότε θα ασχολείσαι με αυτά;» Η απάντηση είναι: «Όσο υπάρχει η τεχνολογία που μου το επιτρέπει. Όσο μπορώ και πληκτρολογώ. Όσο ανασαίνω! Όσο αντέχω!!»

Αν θες τη γνώμη μου, σε τούτη την εποχή μετάβασης που ζούμε και που ένας Θεός ξέρει που θα μας βγάλει-και, αν..- έχω την αίσθηση πως το μόνο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να σκεφθούμε ελεύθερα και, εφόσον το επιτρέπουν οι περιστάσεις να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας. Διάολε, μονάχα μια φορά ζούμε!

Στο ερώτημα του αν είμαι, όπως θα ήθελα, η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο, απερίφραστο και βροντερό «ΝΑΙ»!! 

Neil Young & Crazy Horse "Hey, hey, my, my"

Emi Path - The Shadow

Ανήμερα της ονομαστικής μου εορτής, ο πολύ καλός φίλος και ταλαντούχος δημιουργός ταινιών μικρού μήκους, Βαγγέλης Παπαδιόχος, μου έστειλε στο messenger, πέρα από τις ευχές του και ένα σύνδεσμο για το προφίλ στο bandcamp μίας νέας μουσικού, εκτιμώντας (ορθά) πως θα μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Η μουσικός, περί ης ο λόγος, υπογράφει με το παρωνύμιο «Emi Path», που εμφανώς προέρχεται από το πραγματικό της όνομα που είναι Αιμιλία Παπαθεοχάρη. Οπότε, πρόκειται για σόλο καλλιτέχνιδα και όχι για κάποιο μουσικό σχήμα, όπως, εσφαλμένα, στην αρχή νόμιζα!

Τα τραγούδια της με κέρδισαν αμέσως. Ενώ ο ήχος της μου έφερνε στο νου αρκετά πράγματα από το παρελθόν, τόσο το μακρινό, όσο και το εγγύτερο, παρά ταύτα οι συνθέσεις έχουν χαρακτήρα, τέτοιο που να σε καλούν να επανέρχεσαι ξανά και ξανά. Άσε κι όλας που σου δίνουν υποσχέσεις για ακόμη περισσότερα από τη φίλη μας στο μέλλον!

Αμέσως αποφάσισα και έστειλα στην Αιμιλία πρόσκληση για μια μικρή συνέντευξη. Πρόσκληση στην οποία ανταποκρίθηκε θετικά και για τούτο την ευχαριστώ!

Αρκετά με την φλυαρία μου.

1)      Αιμιλία, για αρχή, πες μας δυο λόγια για τις μουσικές σου καταβολές. Συγκεκριμένα πόσον καιρό παίζεις μουσική και αν έχεις κάνει μουσικές σπουδές (Ωδείο ή/και κάτι άλλο).

Ξεκίνησα στα 9 με πιάνο και στα 18 ξεκίνησα και μαθήματα φωνητικής..Άντεξα με τα ωδεία μέχρι τα 21 μου..εκεί αντέδρασα ολοκληρωτικά σε αυτό το σύστημα και συνέχισα με ιδιαίτερα μαθήματα και κυρίως στα ανώτερα θεωρητικά της μουσικής..τα τελευταία δύο χρόνια διαβάζω πολύ μόνη μου και είμαι στο Εθνικό θέατρο στο εργαστήριο Μουσικής σύνθεσης για θέατρο, το οποίο εδώ και δύο χρόνια αποτελεί για μένα ένα μεγάλο ανοιχτό παράθυρο γνώσης και γενικότερης σκέψης.

2)    Ακούγοντας το άλμπουμ, διακρίνω επίδραση από κυκλοφορίες της 4AD, κυρίως, ιδιαίτερα τις λιγότερο world στιγμές των Dead Can Dance, και κάποια ψήγματα του λεγόμενου Post Rock ιδιώματος. Συμφωνείς;

Kυρίως cocteau twins έχω ακούσει πολύ. Ειδικά το Treasure υπήρχε από πάντα σε βινύλιο στο σπίτι, μιας και το είχαν αγοράσει οι γονείς μου παλιότερα. Όσο για το post rock είναι ένα είδος μουσικής που άκουγα και παρακολουθούσα αρκετά χρόνια.

3) Τι σε ωθεί να κάτσεις στο πιάνο και να παίξεις; Πότε θεωρείς/καταλαβαίνεις ότι «ήρθε η ώρα να γράψω κάτι»;

Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο για αυτό. Αρχικά σε όλη μου τη ζωή προσπαθώ να αποστασιοποιούμαι και από τα πράγματα και από τον ίδιο μου τον εαυτό. Προσπαθώ να παρατηρώ σαν ένας τρίτος. Οπότε κάπου μέσα σε όλη αυτήν την προσπάθεια καταλήγω στο γράψιμο. Ας πούμε το The shadow είναι αποτέλεσμα μιας κατάστασης που βίωνα χρόνια και για να γράψω χρειάστηκα άλλα δύο χρόνια απόστασης από όλο αυτό. Θέλω να είναι όσο το δυνατόν πιο καθαρό το μυαλό μου όταν γράφω και όχι καλυμμένο από φορτισμσεις. s﷽﷽﷽ από φορτισμηματισμό ήρατηρένες καταστάσεις.

4) Ακούγοντας το άλμπουμ, βγαίνει μία πιο «μινόρε» διάθεση. Αυτό βγαίνει σε πολλές δουλειές και άλλων παιδιών. Μήπως, τελικά, παίζουμε και γράφουμε μουσική, για να εκτονώσουμε κάποιο αρνητικό ή δυσάρεστο συναίσθημα;

Γενικά πιστεύω πώς κάτι δυσάρεστο ή η έλλειψη κάποιου πράγματος μπορεί να αποτελεί κινητήρια δύναμη. Ο καθένας γράφει για δικούς του λόγους. Από κει και πέρα το ότι μπορεί να φαίνεται αυτή η διάθεση δεν έχω καταλήξει ακόμα μέσα μου στο αν είναι «σωστό». Ίσως να ήταν και μια πρόκληση αυτή η έκφραση να μην είναι πάντα καθαρή, δηλαδή με προβληματίζει αρκετά το ότι ναι μεν υπάρχει μία αιτία πίσω από την κάθε είδους δημιουργία(όχι μόνο την μουσική) αλλά το πόσο την αντιλαμβάνεται ο δέκτης και το πόσο ελεύθερος αφήνεται τελικά μέσα στο έργο χωρίς να επηρεάζεται από αυτήν θα του άνοιγε δικούς του δρόμους, χωρίς βέβαια αυτό να γίνεται αυτοσκοπός για τον συνθέτη-δημιουργό.

5) Τα κομμάτια σου τα παρουσιάζεις ζωντανά. Τι feedback δέχεσαι από το κοινό; Γενικά τι προτιμάς; Το δωμάτιο/studio ή τη σκηνή;

Από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα είναι το feedback, θετικό ή αρνητικό. Το πιο σύνηθες σχόλιο είναι ότι φωνή και βιολί θυμίζει κ. ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ρόνο που χρειάζεται το καθετέλτικη μουσική. Από τα σχόλια που μου έχουν μείνει είναι μια κοπέλα, η οποία με ύφος που εννοούσε ότι αυτό που λέει είναι αρνητικό, μου είπε ότι βρήκε την μουσική μου στενάχωρη. Είναι υπέροχο να βλέπεις τί θεωρεί θετικό και τί αρνητικό το κοινό.

Όσο για το στούνιο ή την σκηνή,δεν ξέρω αν μπορώ να διαλέξω. Το στούντιο είναι σαν να μπαίνω μέσα σε όλο αυτό που θέλω να φτιάξω και το παρατηρώ,το σκηνοθετώ, το καθοδηγώ αλλά καθοδηγώ μέχρι και τον ίδιο μου τον εαυτό. Είναι πραγματικά σαν να ζω για λίγο κάπου αλλού τις ώρες που βρίσκομαι στο στούντιο.

Αντίθετα το live είναι αυτό που λέει η λέξη. Μπορούν να συμβούν τα πάντα και αλληλεπιδράς με το κοινό, που για μένα ενεργειακά αυτό μπορεί να σε οδηγήσει οπουδήποτε. Και εκεί φυσικά παρατηρείς άλλα πράγματα 

.

6) Παρουσίασέ μας τους συνεργάτες σου.

Ξεκινώντας με τους ανθρώπους που δουλέψαμε για τον δίσκο, Κιθάρα παίζει ο Alessandro Giovanetto, ντραμς ο Στέφανος Ζακόπουλος, μπάσο ο Νικόλας Παπαχρονόπουλος, βιολί ο Ηλίας Σδούκος και φαγκότο ο Δημήτρης Ντακοβάνος. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο Παράκτιο Στούντιο με την βοήθεια και την πολύτιμη συνεργασία του Γιώργου Σιμάτου  ενώ ανελλιπώς κονς και βίντεο για να θυμόμαστε αυβοηθεττά μας βρισκόταν η Στέλλα Γάσπαρη- Κάκαρη με την φωτογραφική της μηχανή και μας έχει χαρίσει υπέροχες φωτογραφίες και βίντεο για να θυμόμαστε όλες αυτές τις στιγμές.

Στα live παραμένουν οι Alessandro Giovannetto, Στέφανος Ζακόπουλος και Ηλίας Σδούκος, ενώ στο μπάσο είναι ο Ηλίας Πανταζής και στην ηχοληψία ο Δημλας.﷽﷽﷽﷽﷽﷽λλοήτρης Γιάλας.

7) Με το διαδίκτυο είναι ευκολότερο για έναν καλλιτέχνη να κοινοποιήσει τη δουλειά του. Έχω, όμως, την εντύπωση πως η υπερπροσφορά πληροφορίας, καθιστά το κοινό λιγότερο δεκτικό στο να την απορροφήσει. Ποια είναι η γνώμη σου;

Συμφωνώ. Όσα θετικά έχει κάτι, αλλά τόσα αρνητικά δημιουργούνται. Όλη μας η ζωή έχει γίνει μια υπερπληροφόρηση που δεν προλαβαίνεις να εμβαθύνεις τελικά. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι οι άνθρωποι που ακούνε πραγματικά μουσική και που γενικά ενδιαφέρονται για κάτι θα σταθούν και θα δώσουν τον χρόνο που χρειάζεται το καθετί.

8) Τέλος, πες μας κάτι αξιόλογο που διάβασες, είδες ή/ και άκουσες τον τελευταίο καιρό.

«Ένα έργο δεν το τελειώνουμε ποτέ, το εγκαταλείπουμε. [...] Ό,τι προορίζεται να είναι άρτιο, έχει ελλείψεις»

Από το βιβλίο του Άρη Κωνσταντινίδη: Η αρχιτεκτονική της αρχιτεκτονικής.

Να αναφερθεί πως υπεύθυνος για τις φωτογραφίες είναι ο Δημήτρης Μαντάνης.

Ο ακόλουθος σύνδεσμος οδηγεί στο bandcamp της Emi Path, όπου μπορείς να ακούσεις τα τραγούδια της.

https://emipath.bandcamp.com/releases

The Black Angels “Death Song”

Καιρό έχουμε να τα πούμε. Ίσως να μου έχεις κακιώσει που δεν είμαι, όσο συνεπής, θα έπρεπε. Είναι αλήθεια πως οι συναντήσεις μας έχουν αραιώσει… Αυτό, όμως, οφείλεται σε ένα μόνο λόγο: Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, πρωτίστως, να γράφω μονάχα, όταν θα υπάρχει λόγος. Όταν θα υπάρχει κάτι που να αισθάνομαι, ότι αξίζει να μοιραστώ μαζί σου!

Αυτό το «κάτι», λοιπόν ήρθε και είναι το πρόσφατο 5^ο κατά σειρά άλμπουμ των αγαπημένων, ιδιαίτερα, στην Ελλάδα, Τεξανών ψυχεδελικών ρόκερς The Black Angels.

Τους παρακολουθώ από το 2009 που κυκλοφόρησε το δεύτερο τους άλμπουμ, με τον τίτλο “Directions to see a ghost”. Ένα ή δύο χρόνια, κατόπιν, κυκλοφόρησε το τρίτο και το 2013 ακόμα ένα. Το 2014, έχω την εντύπωση, κυκλοφόρησε και ένα EP, αλλά δεν είμαι και απολύτως σίγουρος…

Όλα αυτά τα χρόνια χτίζουν όλο και περισσότερο τη φήμη τους ως σπουδαία μπάντα. Κατά τη γνώμη μου δικαίως! Δίσκο με το δίσκο, γίνονται όλο και καλύτεροι!

 Πόσο δίκιο έχει ο παλιός ροκ συντάκτης Νίκος Μποζινάκης σε πρόσφατη ανάρτησή του στο facebook, όπου επισημαίνει το πασιφανές: ότι πλέον οι φίλοι μας γράφουν «κανονικά τραγούδια και όχι απλά τα πλαίσιά τους και (ότι είναι) οι επιρροές τους αφομοιωμένες».

Πράγματι, αν κάτι χαρακτήριζε τη συνθετική νόρμα των Τεξανών, ήταν η ελλειπτικότητα, κάποιο είδος μινιμαλισμού. Αυτό, βέβαια, που τους έσωζε ήταν το ότι τα «σπαράγματα» ήταν συνθετικές ιδέες ακαταμάχητα εθιστικές! Κάπου, όμως, αυτό θα κούραζε. Πλέον, χωρίς να αλλάξει η ατμόσφαιρα των δίσκων, τα τραγούδια έχουν πιο πλούσιες και ευρηματικές μελωδίες. Επιπλέον ο ήχος τους είναι, σαφέστερα, πιο πολυδιάστατος, χωρίς να χάνεται η ταυτότητα του γκρουπ! Διάολε, έτσι πρέπει να είναι οι δίσκοι ωριμότητας και όχι άνευρα, στρογγυλεμένα, κουρασμένα και, για τούτο, βαρετά σκαριφήματα…!

Λαμβάνοντας τα παραπάνω υπ’όψιν, εκτιμώ πως μπορούμε με ασφάλεια να υποστηρίξουμε, ότι οι Black Angels. Βρίσκονται στην καλύτερή τους φάση. Εύχομαι, με όλη μου την καρδιά, αυτό να συνεχιστεί για καιρό, ακόμα!!!

"Estimate"

"Currency"

Ένας αξιοσημείωτος γυναικείος pop-rock δίσκος

Πριν από λίγες ημέρες άκουγα τις επιλογές του σάιτ mic.gr, από τις μουσικές κυκλοφορίες του μήνα. Αρκετά τα ενδιαφέροντα ακούσματα, αλλά προσωπικά με κέρδισε μια γλυκιά σαν μέλι γυναικεία φωνή. Ήταν αυτή της Αμερικανίδας τραγουδοποιού Coco Hames.

Έτσι, λοιπόν, ψάχνοντας στις μηχανές αναζήτησης… «Εύρηκα»!!!

Πρόκειται για μια ντεμπούτο κυκλοφορία, από την πολύ αξιόλογη δισκογραφική Merge (υπεύθυνη, μεταξύ άλλων, για τους δίσκους των Lambchop, ή του Bob Mould).

Βέβαια η Coco δεν είναι πρωτάρα στο σχετικό στίβο. Έχει ήδη διαγράψει μια πορεία με την γκαράζ-ποπ μπάντα The Ettes. Φαίνεται όμως, πως μόλις τώρα ήρθε η ώρα για το πρώτο της, προσωπικό άλμπουμ.

Η ίδια, εκτός από τη γλυκύτατη ερμηνεία, είναι υπεύθυνη για την ακουστική κιθάρα, το πιάνο και το ηλεκτρικό αρπίχορδο (ούτε που ήξερα, ότι υπάρχει κάτι τέτοιο…). Τα τραγούδια της πραγματεύονται απλά, αλλά όχι απλοϊκά, θέματα: σχέσεις που διαλύονται ή που μόλις ξεκινούν, όνειρα που κατακρημνίζονται ή που θριαμβευτικά πραγματοποιούνται! Το πιο συναρπαστικό στην τραγουδοποιεία  της φίλης μας, είναι ότι δεν αντιμετωπίζει τα ζητήματα παθητικά ή μοιρολατρικά. Αντίθετα, αρθρώνει λόγο μεστό ενεργητικότητας και αποφασιστικότητας, ώστε να πάρει τα πράγματα στα χέρια της!

Η μουσική, παράλληλα, με την οποία ντύνει τις ιστορίες της, είναι ηλιόλουστη ποπ με κάντρυ-ροκ «ανταύγειες». Οι μουσικοί εκτελεστές που τη συνοδεύουν, παίζουν στιβαρά και αξιόπιστα!

Καταλήγοντας, μπορώ να πω, πως το ομώνυμο ντεμπούτο της Coco Hames, είναι ένας δίσκος, που οπωσδήποτε αξίζει μία ευκαιρεία!

Αν αποφασίσεις να του την δώσεις,

Καλή Ακρόαση!!!

Coco hames - I don't wanna go

Οι "ON" live στην Πρέβεζα

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που η Πρέβεζα έπαψε να αποτελεί, αυτό που λέμε "Rock City", τουλάχιστον, όσον αφορά στα ακούσματα της μεγαλύτερης μερίδας του κοινού, όταν αυτό επιλέγει τη διασκέδασή του. Αυτό το φαινόμενο έχει σαν επακόλουθο την, σχεδόν, απουσία ροκ συγκροτημάτων, τόσων, ώστε να μπορεί, κανείς να μιλάει για Σκηνή, όπως πριν από είκοσι χρόνια...

Έγραψα, όμως, τη λέξη "σχεδόν"..!

Σε παλαιότερη ανάρτηση αναφέρθηκα στους 2 Headed Dogs απαρτίζονται από μέλη που κατάγονται από το Καναλάκι και ένα μέλος από την πόλη μας.

Υπάρχουν οι Post Rockers "Soundleaks" που, όπου να 'ναι βάζουν μπρος το πρώτο τους άλμπουμ και, φυσικά, όταν έρθει η ώρα, θα αναφερθώ εκτενώς!

Στην παρούσα ανάρτηση θα κάνω λόγο για την τρίτη Rock μπάντα που έχει να επιδείξει ο τόπος μας σήμερα. (Τη στιγμή που πληκτρολογώ, δε γνωρίζω αν υπάρχει και άλλη...αν υπάρχει, παιδιά συγχωρέστε με, αν διαβάσετε και αφήστε στα σχόλια κάποιο τρόπο επικοινωνίας). Πρόκειται για τους "ON", οι οποίοι την Παρασκευή 17/3 έπαιξαν "ζωντανά" στο καφέ "Diem" επί της παραλίας της Πρέβεζας.

Αποτελούνται από τέσσερα μέλη: Γιάννης Καζάκος στη φωνή ,την κιθάρα και τα πλήκτρα (παλαιότερα στους Bad Apples/Wild Weasels), Χρήστος Καρμανιόλας, επίσης, κιθάρα, Ντίνος Δερλερές στο μπάσο και τα φωνητικά (πάλαι ποτέ στους grunge, κατ' εμέ, "Red Motortoy") και Μιχάλης Κριτσωτάκης στα τύμπανα( έχει περάσει από τους "Soundleaks" και τους τζαζίστες " Bluenote")!

Το Live πραγματοποιήθηκε ένα χρόνο και δύο, περίπου, μήνες ύστερα από το προηγούμενο της μπάντας, στο Rock Club "No Name". "Απραξία..." πιθανόν να σκεφτείς. Δεν είναι ακριβές κάτι τέτοιο. Τα παιδιά, εκτός του ότι ξεπατώνονταν στις πρόβες (βρέξει-χιονίσει), προχώρησαν στην ηχογράφηση του πρώτου τους EP, που, όπως πληροφορήθηκα θα αποτελείται από τρία κομμάτια και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο στάδιο της τελικής επεξεργασίας (μιξάρισμα κ.λ.π.). Ήδη έχουν ανεβάσει στο κανάλι τους, στο youtube ένα από τα κομμάτια αυτά. Μπορείς να το ακούσεις κι από εδώ:

ON "I know you want it"   

Στα σχετικά με το Live, τώρα: Τα παιδιά μας απέδειξαν, πόσο σκληρά δουλεύουν στις πρόβες που κάνουν αυτά τα χρόνια που υφίστανται, ως σχήμα! Θέλοντας να το "παίξω" δημοσιογράφος (...!) προσπάθησα να βρω ψεγάδι στην εμφάνισή τους. Προσπάθησα σκληρά, αλλά δε στάθηκε δυνατό να βρω κάτι!!! Το παίξιμο και των τεσσάρων ήταν άψογο. Συνδύαζε τεχνική κατάρτιση με τον απαραίτητο, για rock gig, δυναμισμό!! Το πρόγραμμα που παρουσίασαν ξεχείλιζε από εξωστρέφεια και στάθηκε ικανό να κρατήσει το κοινό με έντονη την προσοχή και τις δύο και κάτι ώρες, που διήρκεσε!

Τα κομμάτια που παρουσιάστηκαν, κάλυψαν ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του rock'n'roll, από τον Chuck Berry, που σήμερα άφησε το μάταιο τούτο κόσμο για την σούπερ μπάντα στον rock'n'roll Παράδεισο (να περιμένεις σύντομα αφιέρωμα στο "Ηχοσκόπιο"), μέχρι τον Jack White. Διασκευάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει μια ενότητα στο σύνολο, χωρίς-προς Θεού- να μιλάει κανείς για ισοπέδωση! Το γεγονός, ότι τα παιδιά το κατάφεραν, φανερώνει δύο πράγματα: πρώτον, ότι το πνεύμα και η φλόγα του r'n'r διατηρείται τόσα χρόνια άσβεστη και, δεύτερον, ότι το συγκρότημα δούλεψε σκληρά, επιστρατεύοντας και φαντασία, διατηρώντας, ταυτόχρονα και έναν εφηβικό ενθουσιασμό.

Τέλος, αξίζει να αναφερθώ και στα κομμάτια που παρουσίασαν και αποτελεί ορίτζιναλ υλικό. Με μια πρώτη ακρόαση, μπορώ να πω πως μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Μάλιστα, τώρα, που το σκέφτομαι, θα συμφωνήσω με το Γιάννη, που μετά το τέλος της εμφάνισης μου είπε πως στα συγκεκριμένα κομμάτια βασική επιρροή ήταν οι U2.

Συνοψίζοντας, τα παιδιά με κερδίσανε και πλέον μπορούν να με υπολογίζουν ανάμεσα στους φανς. Ακόμα θέλω να εκφράσω και την επιθυμία να γίνονται συχνά συναυλίες από τα τοπικά σχήματα, αλλά, θα μου πεις υπάρχουν στην πόλη μας χώροι? Όπως και να 'χει, για την ώρα περιμένω να πάρω στα χέρια μου το cd των ON!

"Strange Mood" από το Ηχοσκόπιο

Ακούστε εδώ την εκπομπή

Χθες έγινε 70 χρονών ο Ry Cooder. Αποφάσισα λοιπόν να εικονογραφήσω το παρόν επεισόδιο με φωτογραφία του Ry, τιμής ένεκεν. Όταν έπεσα πάνω στη συγκεκριμένη εικόνα, κατάλαβα το νόημα της φράσης "..παιχνίδια που μας παίζει η τύχη...". Θα μου επιτρέψεις να μην εμβαθύνω.

Απλά, αν μπορείς, προσπάθησε να δεχτείς ό,τι σου φέρνει η καθημερινότητα. Ξέρω, δεν είναι εύκολο. Ίσως, όμως, έτσι να αποφύγεις μπερδεμένες καταστάσεις..!

Σου αφιερώνω όλη την εκπομπή!!!

 Καλή ακρόαση!

Ηχοσκόπιο " Bandcamp Heroes"

Σύνδεσμος για podcast

Ως συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης, έρχεται η σημερινή. Πλέον οι μουσικοί και τα συγκροτήματα απανταχού της Υφηλίου έχουν καταλάβει, μεταξύ άλλων, δύο πράγματα: ότι οι περισσότεροι ακροατές σε όλο τον κόσμο ακούν την αγαπημένη τους μουσική στο pc, τον mac, το tablet ή ακόμα από το κινητό τους. Το άλλο είναι πως, ουσιαστικά, δεν είναι απαραίτητος ο διαμεσολαβητής προκειμένου να φτάσει ένα τραγούδι σε ένα ζευγάρι αυτιά. Επομένως, το μόνο που πρέπει να κάνει ένας μουσικός, αφού, φυσικά, ηχογραφήσει το έργο του, είναι να το "ανεβάσει" σε μια πλατφόρμα, όπως το bandcamp.com και να το κοινοποιήσει σε κάποιο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης!

Το ευχάριστο είναι πως τούτο έγινε αντιληπτό από πολλά παιδιά στην Ελλάδα, κυρίως αυτά που κινούνται στο κύκλωμα του underground- οι mainstream και οι "έντεχνοι" ακόμα, πιθανόν, το αγνοούν.

Στην εκπομπή που "ανέβασα" στην αρχή της ανάρτησης παρουσιάζω δέκα μπάντες από το χώρο της εναλλακτικής σκηνής της χώρας μας. Οι μπάντες αυτές αξιοποιούν το bandcamp για να παρουσιάσουν και να διοχετεύσουν τις καταπληκτικές μουσικές τους, που μεταξύ άλλων, χαρακτηρίζονται και από θαυμαστή ποικιλομορφία!

Καλή ακρόαση!!!