Lia Hide: Συνέντευξη

Τη Lia τη συνάντησα τυχαία στο φατσοβιβλίο πριν από χρόνια, κοντά την περίοδο που άνοιξα το λογαριασμό μου και σουλάτσαρνα ψάχνοντας...ούτε που ήξερα τι! Απλά έψαχνα. Και να σου σκαει από το πουθενά (κυριολεκτικά, όμως) η από πάνω νεραϊδόφατσα! Αιθέρια. Τόσο αιθέρια και ταυτόχρονα γήινη. Σε τέτοιο βαθμό που να θες να πιεις ένα καφέ μαζί της συζητώντας για την Kate Bush! Έτσι σύντομα ήταν γεγονός το "add" από την πλευρά μου, όπως γεγονός και, φυσικά, ευχάριστο ήταν το ίδιο σύντομα το "accept" από τη δική της! 

Με ενημερώνει ότι είναι μουσικός. Συνειδητοποιώ ότι είναι παραπάνω από αξιόλογη. Τρελαίνομαι από το γεγονός, ότι με τη μπάντα της, μαζί με το "original" υλικό, παίζουν φαινομενικά αταίριαστες διασκευές σε Faith No More και Nine Inch Nails!

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το EP "Everyone seems to know who I am". Είναι ένα CD με πέντε, μόλις, τραγούδια, όλα ελκυστικά και, στο τέλος, εθιστικά! Αν πρέπει, σώνει και καλά, να βάλω μια ταμπέλα (άχαρο πράγμα, δε νομίζεις;) ας είναι "Art Pop". 

Η πρόσκληση για συνέντευξη, από μέρος μου, ήταν θέμα χρόνου. Και η Lia Hide, πρόθυμα και γενναιόδωρα, ανταποκρίθηκε.

Κυρίες και Κύριοι η Lia Hide!

1) Το φετινό σου άλμπουμ, δεύτερο στη σειρά μετά το πολύ όμορφο «Home», τιτλοφορείται «Everyone seems to know who I am». Αισθάνεσαι ότι με αυτό ξεκαθαρίζεις την καλλιτεχνική σου ταυτότητα ή ισχύει κάτι άλλο; Εννοείται πως αν βρίσκεις την ερώτηση πολύ προσωπική, μπορείς να μην απαντήσεις!

Δεν έχω ξεκαθαρίσει την καλλιτεχνική μου ταυτότητα, με την έννοια ότι δεν αποποιούμαι τον ήχο του προηγούμενου δίσκου για τον τωρινό – απλά αυτά τα τραγούδια τα σκέφτηκα έτσι, εκείνα αλλιώς. Και φυσικά αλλάζεις όσο είσαι εκεί έξω και παλεύεις με τους ανεμόμυλούς σου, οπότε αν φαίνεται κάποια αλλαγή, ή κάποιο ξεκαθάρισμα ίσως αυτό να είναι απλά μέσα στο κεφάλι μου. Τώρα για τον νέο δίσκο.. Πιο πολύ θυμωμένη ήμουν όταν σκαρφίστηκα τον τίτλο, στο τέλος πλέον της δουλειάς, και αφού είχαμε αποφασίσει να το βγάλουμε ως ep, και πολύ κουρασμένη. Ο αρχικός τίτλος ήταν πολύ πιο μακροσκελής (και έχει πια γίνει τραγούδι - ίσως να τιτλοφορήσει κάποια επόμενη δισκογραφική μου δουλειά).  Ο τρέχον τίτλος λοιπόν, πιο πολύ απαντά σε όλο τον κόσμο που βρέθηκε στο διάβα μου, από τον πρώτο προσωπικό μου δίσκο και μετά. Και στα προηγούμενα project που είχα συμμετάσχει υπήρχε μία γενικότερη διάθεση να.. με νουθετήσουν, αλλά εκείνα ήταν project συνεργασίας, και στην συνεργασία, όλοι θέλουν να βγει από μέσα τους η δημιουργία, και προσπαθούν για το καλό του συνόλου (ιδανικά, μιλώντας). Από την ολοκλήρωση του Home (2011) και μετά, άκουγα πάντα ότι όλο τα έχω κάνει..Λάθος? Όχι σωστά? Όλοι είχαν μια άποψη γιατί δεν γίνομαι διάσημη (αν και δεν με απασχόλησε αυτό ειδικά εμένα, ποτέ) πώς να γράψω ένα χιτ, τι να πω, πότε, πόσα, τι να φορέσω, γιατί δεν ταιριάζω στην τάδε εταιρεία, και πως να γίνω το αγαπημένο παιδί της δείνα, κλπ κλπ. Οπότε ο τίτλος εκεί αναφέρεται.

2) Οι μουσικές που συνθέτεις, ενώ ενορχηστρώνονται με τη βοήθεια της τρέχουσας τεχνολογίας, ακούγονται, βέβαια ενταγμένες στο σήμερα, όμως παραπέμπουν σε άλλες εποχές. Θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας τις μουσικές σου επιρροές.

Είναι τόσο μεγάλη και πολύχρωμη η γκάμα των πραγμάτων που έχω ακούσει, και ακούω που δεν ξέρω και εγώ από πού γεννιούνται όλα αυτά στο κεφάλι μου, από ποια παντρέματα και ποιες συνυπάρξεις.. Μικρή άκουσα πολύ Χατζιδάκι αλλά και Beatles και δεν έβλεπα σχεδόν καθόλου τηλεόραση, παρά μόνο ραδιόφωνο, και ειδικά το Τρίτο Πρόγραμμα. Πιο μεγάλη, στο τέλος του δημοτικού πια, αγάπησα πολύ τις μουσικές των τίτλων των παιδικών-και-μη σειρών στην τηλεόραση και των ταινιών των 80’ς και 90’ς γι’ αυτό κι αγαπώ πολύ τον Danny Elfman αλλά και τον Ennio Morricone και του Nino Rota. Άργησα πολύ να δω ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες (τον Μπακαλόγατο τον είδα πρώτη φορά πριν λίγα χρόνια) και ελληνικές ταινίες γενικότερα, με εξαίρεση του Νικολαΐδη (εδώ τα credits πάνε στον Γιώργο, που παίζουμε μαζί πάνω από 20 χρόνια, πια, και παίζει ντραμς στο σχήμα μου) δεν είμαι φαν του ελληνικού σινεμά, αλλά λάτρευα τον Danny Kaye και τους Dean Martin & Jerry Lewis, από κεί και η αγάπη μου για το μιούζικαλ και σιγά-σιγά για την τζαζ. Αργότερα με έκλεψε το Σηάτλ, και δεν άκουσα σχεδόν καθόλου καθαρό μέταλ (παρά μόνο Metallica (μέχρι που άρχισαν τις βλακείες) και Annihilator (oh, yes!), και ελάχιστο Classic Rock. Μετά τα 25 μου άκουσα σοβαρά πχ Iron Maiden και Black Sabbath, και ακόμα μου φαίνεται πολύ δύσπεπτος ο Dio. Ακόμα και σήμερα θα ακούσω Faith no More, Soundgarden, NIN, Hole, Alice in Chains, κλπ, και εννοείται ότι ακολουθώ πιστά τους Radiohead.. Γενικά, έχω την τάση να αγαπώ παράφορα δίσκους, παρά μπάντες ή καλλιτέχνες, όπως πχ μου έχει συμβεί με τους Tom Waits, Grace Jones, Johny Cash, Puressence, Massive Attack, Archive, αλλά λατρεύω τις κυρίες Nina Simone (που είναι και ο λόγος που ήθελα σαν τρελή, μικρή, να μάθω πιάνο) Tori Amos, Fiona Apple,  και φυ-σι-κα Kate Bush. Δεν θυμάμαι αν με τράβηξαν οι σπουδές τις κλασσικής μουσικής επειδή ήδη άκουγα πολύ, ή το αντίθετο, πάντως, λόγω σπουδών είναι εκτεταμένα τα ακούσματα μου κι εκεί.. Κάπου εκεί συνέβη και ο μεγάλος μου έρωτας με τον Astor Piazolla.. Άρα, για να μην σας κουράσω άλλο, ένα χαμός, ένας ωκεανός από ήχους!

3) Οι στίχοι σου, φαίνονται προσωπικοί και, ταυτόχρονα, θα μπορούσαν να εκφράζουν κάθε γυναίκα. Τι σε ωθεί να πάρεις χαρτί και μολύβι ή να κάτσεις στον υπολογιστή και να γράψεις?

Οτιδήποτε! Μα πιο πολύ, επειδή είμαι πεισματάρης κι εκδικητικός άνθρωπος, με ωθούν αυτά που θέλω να «κλείσω» τους κύκλους τους. Δυστυχώς, ή ευτυχώς, δεν ξεχνάω τίποτα. Συγχωρώ, μα δεν ξεχνάω.

4) Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι μου τους συνεργάτες σου έχετε δώσει πολλές συναυλίες-πολλές, μάλιστα, ανοίγοντας για μεγάλα ονόματα από το εξωτερικό. Πρώτον, πως είναι η εμπειρία του support ή warm up για μεγάλο όνομα και δεύτερον, σπάζοντας το στερεότυπο της γυναίκας που απλά τραγουδάει τα τραγούδια ενός άνδρα-συνήθως- μιας και γράφεις, ερμηνεύεις και παίζεις πλήκτρα, θα ήθελα να μας πεις, πώς σε δέχεται το κοινό.

Η αλήθεια είναι ότι είναι μεγάλη ευτυχία να παίζεις, ανοίγοντας ένα μεγάλο όνομα, γιατί συνήθως έχεις καλό πατάρι, καλό ήχο (ή δυνατότητες, εν πάση περιπτώσει) και φώτα, και κόσμο. Μερικές φορές ο κόσμος θέλει να σε δει, να του ζεστάνεις την σκηνή. Μερικές φορές είναι τρομερά αγενής και ανάγωγος. Ευτυχώς έχω μαζέψει μόνο καλές στιγμές, αλλά έχω παρακολουθήσει ως κοινό, πολύ ..ψυχρές καταστάσεις, και ναι, έχω δει και πολύ ξενέρωτα (και λίγα λέω) supporting acts. Τον κόσμο γενικά δεν φαίνεται να τον απασχολεί που παίζω πλήκτρα, ή κιθάρα, ή μπάσο (έχω κάνει και αυτά) κι ας έχουν υπάρξει φορές που χειριζόμουν 2 πλήκτρα, λαπτοπ, looper κι ένα σκασμό πετάλια ακόμα. Δεν ενθουσιάζεται πιο πολύ απ το αν απλά τραγουδούσα. Οι φίλοι λένε πως με προτιμούν να μην κάνω τίποτα, να τραγουδάω μόνο. Εγώ πάλι δεν ξέρω.. Μου αρέσει να παίζω με τους μουσικούς μου, μου αρέσει να παίζω στις πρόβες.. Ίσως όμως, ναι, να προτιμούσα κι εγώ να μην έκανα τίποτα άλλο απ το να τραγουδάω απλά, στο λάιβ. Ο κόσμος αντιδράει όταν παίζουμε καλά, όταν νιώθουμε αυτό που συμβαίνει, και συμβαίνει αυτό που νιώθουμε. Ο κόσμος δεν είναι χαζός. Καταλαβαίνει πότε του λες αλήθεια, και την επικροτεί, και σε αγκαλιάζει, αλλιώς, αρχίζει τα πηγαδάκια. Οπότε γενικά, οι εμπειρίες μου είναι όμορφες, πολύ, μιας και είναι μέλημά μας να είμαστε ειλικρινείς, κάθε φορά!

5) Γενικά, μετά τη μεγάλη επιτυχία και καθιέρωση της Μόνικας, έχουν εμφανιστεί πάρα πολλές γυναίκες, αυτόνομες δημιουργοί, σχεδόν όλες με ιδιαίτερα όμορφα άλμπουμ. Παρόλο που κάποια σεξιστικά στερεότυπα ακόμα υπάρχουν, θεωρείς ότι η ελληνική κοινωνία, έχει κάνει κάποια πρόοδο;

Άσχημα την αρχίσαμε την ερώτηση, άσχημα! Δεν θα γίνω διπλωματίας, δεν μου αρέσει η δουλειά της κοπέλας αυτής, αλλά αυτό είναι εντελώς προσωπικό και θέμα γούστου, το θέμα όμως είναι, ότι δεν άρχισε να υπάρχει η γυναικεία δημιουργία ή η προβολή αυτής, μετά από την εμφάνιση της Μόνικα. Στις προηγούμενες στιγμές του ελληνικού αγγλόφωνου, οι περισσότερες γυναίκες ήταν μέλη μπάντας πιο συχνά, παρά stand alone. Δεν θέλω καν να θίξω την οικονομική δυνατότητα και την συνάρτησή της με την επιτυχία και την προβολή, το θεωρώ αυτονόητο.  Νομίζω πως η Ελλάδα είναι ακόμα λίγο στενόμυαλη στο θέμα της μπάντας (εξαιρώντας το μέταλ, και τα παρακλάδια του, που είναι ούτως ή άλλως, άλλη υπόθεση) – παρά στο θέμα του σόλο καλλιτέχνη - κι ας είχε όλη την προϋπηρεσία των 60’ς να την βοηθήσει. Λόγω πίστας και εταιρειών, αυτό που γενικά κυριαρχεί στην Ελλάδα είναι η περσόνα, από το λαικό μέχρι το ποπ, οπότε, θεωρώ ότι στο ίδιο κλίμα δρομολογήθηκαν και οι κοπέλες αλλά και τα αγόρια που συζητάμε, που κάνουν την προσπάθειά τους ως τραγουδοποιοί ή ερμηνευτές. Το μόνο στερεότυπο που βλέπω εγώ μπροστά μου συνέχεια, είναι αυτό του «χιτ» ότι δηλαδή, ο κόσμος, μαζικά, θα ακολουθήσει αυτό που του προτείνετε από τα ραδιόφωνα, και τα μέσα, και δεν θα ψάξει παραπέρα, κι ότι η ελληνική προσέγγιση στην επιλογή/αισθητική του 80 καλά κρατεί – ο κόσμος εδώ θέλει «σταρ» και «θεές», θέλει να λατρεύει με την έννοια που το έκανε στα μπουζούκια της παγιέτας, θέλει όμορφες κι όμορφους, κι ας έχει αλλάξει το μουσικό ύφος. Ενώ έξω (από την δική μου ταπεινή εμπειρία, πάντα) υπάρχει μια μεγάλη ανάγκη και αναζήτηση στο μουσικό προιόν πρώτα και μετά στην περσόνα. Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας φαντάζομαι, ή πολυετούς.. διάβρωσης!

5) Το διαδίκτυο και η διακίνηση, μέσω αυτού-τις περισσότερες φορές ελεύθερα και, ίσως, ανεξέλεγκτα-της πληροφορίας και των καλλιτεχνικών «προϊόντων» είναι καθεστώς. Θεωρείς ότι έχει ωφελήσει κάποιους όλη αυτή η ιστορία; Ποια η θέση των ανεξάρτητων δημιουργών;

Είμαστε τόσα χρόνια μέσα σε αυτήν την φάση πια, που αν κάποιος βοηθήθηκε κάποτε, και έγινε εν νυκτί σταρ μέσω του ίντερνετ και κάποιας πλατφόρμας, νομίζω αποτελεί ιστορικό παρελθόν, και δύσκολα θα ξαναγίνει. Θεωρώ ότι μόνο βοηθά αυτό – η προβολή και η δικτύωση και η ενημέρωση από το δίκτυο. Αν ζημίωσε για κάποια χρόνια τις μεγάλες δισκογραφικές, αυτό ήταν κάτι που με την έλευση της οικονομικής κρίσης θα συνέβαινε ούτως ή άλλως. Ο ανεξάρτητος δημιουργός θέλει να δημιουργήσει, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Το ίντερνετ σου δίνει την δυνατότητα να προβάλεις την δουλεία σου ακόμα και με μικρό πορτοφόλι, με ότι αντέχεις και μπορείς, και σε θέμα παραγωγής και σε θέμα προβολής. Τώρα το αν ποτέ θα αμειφθείς από αυτό, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, δυστυχώς. Αλλά δεν νομίζω ότι το φταίξιμο είναι των πλατφόρμων του ίντερνετ (πχ για την πειρατεία και την free διανομή μουσικής), αλλά της ασυδοσίας που επικράτησε σε προηγούμενες δεκαετίες, και εξάντλησε την αντοχή και ανοχή του κοινού. Για να είμαστε αισιόδοξοι, οι πωλήσεις βινυλίου ανεβαίνουν συνεχώς, και όλοι οι κακοί προφήτες που λέγαν ότι το φυσικό προιόν έχει πεθάνει, θα αναγκαστούν να το βουλώσουν επιτέλους.

6) Ποια η ανταπόκριση του κοινού στο πρόσφατο άλμπουμ; Πώς σκοπεύεις να το προωθήσεις; Υπάρχουν σχέδια για το εξωτερικό;

Ήταν πολύ ζεστή η βραδιά της παρουσίασης, στο six dogs, στις 31 Μαίου, είχαμε πάρα πολύ κόσμο, πολύ όμορφο opening act (Foam) και πολύς κόσμος αγόρασε το άλμπουμ και το merch που είχαμε, οπότε είμαι τρισευτυχισμένη! Το καλοκαίρι που μας πέρασε, εμφανιστήκαμε σε πάρα πολλά νησιά του Αιγαίου και Ιονίου και πόλεις της επαρχίας, όπου πέραν από Έλληνες, είχαμε και πάρα πολλούς τουρίστες στο κοινό, από τους οποίους ακούσαμε πολύ όμορφα λόγια. Εκκρεμούν άλλες δέκα περίπου εμφανίσεις στον Σεπτέμβριο και Οκτώβρη , μέχρι να εμφανιστούμε στις μεγάλες πόλεις (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Βόλο κλπ) και έχουμε ήδη προγραμματίσει 2 βραδιές στην Αθήνα, τον Δεκέμβριο, όπου και θα μπούμε στούντιο να ολοκληρώσουμε το επόμενο άλμπουμ, που είναι εξάλλου κατά το ήμισυ, έτοιμο. Πήγε τόσο καλά η κυκλοφορία αυτή που ανακάλυψα, μετά από πρόσφατη καταμέτρηση, ότι έχουμε μόλις τα μισά cd ακόμα, σε αυτή την εντελώς αυτόνομη και προσωπική πρωτοβουλία/προσπάθεια/κυκλοφορία, που μετρά μόλις λίγους μήνες εκεί έξω. Θα ήθελα πολύ να πάμε να παίξουμε στην Αγγλία, πάλι, και υπάρχουν σχέδια και συζητήσεις για αυτό, και ήδη μιλάμε με κάποια φεστιβάλ στο εξωτερικό για το ερχόμενο καλοκαίρι. Από τα ελληνικά φεστιβάλ δεν έχω να περιμένω κάτι. Γενικά από τις ελληνικές διοργανώσεις είμαι αρκετά απαθής πια, αφού συστηματικά βλέπω τα ίδια ονόματα και τις ίδιες κλίκες, και κάθε προσπάθεια να προσεγγίσω κάποια από αυτά δεν κατέληγε πουθενά. Οπότε, έπαψα να προσπαθώ. Ότι κάνουμε γίνεται με πολύ προσωπική προσπάθεια και δουλειά και με ανθρώπους που πιστεύουν στην δουλειά μας. Έτσι σιγά-σιγά δημιουργείται μία οικογένεια που έχει ουσιαστικούς δεσμούς, και μιλάει αλήθεια – δεν χαϊδεύει τα αυτιά μας, και δεν αρκείται σε μέτρια.

7) Για το τέλος, έχεις το ελεύθερο να κλείσεις τη συνέντευξη, με όποιο τρόπο επιθυμείς. Εγώ σε ευχαριστώ για το χρόνο σου!

Νομίζω είπα πιο πολλά από όσα .. είχα κατά νου! Ευχαριστώ πολύ για τις ουσιαστικές ερωτήσεις!!! Και καλή αντάμωση εκεί έξω, σίγουρα θα βρεθούμε κάπου κοντά σας, σύντομα!

Lia Hide "Rembrandt"

Νέες μουσικές κυκλοφορίες και άλλες επιλογές

Οι National είναι ένα ροκ σχήμα που, έχω την πεποίθηση, θα έπρεπε να αγαπούν όσοι είναι φίλοι των Διάφανων Κρίνων. Δεν αναφέρομαι απαραίτητα στο στίχο. Άλλωστε, δύσκολα ταυτίζεται κάποιος με στίχο σε διαφορετική, από τη μητρική του, γλώσσα. 

Δεν είναι μόνο η μελαγχολική διάθεση, έμπλεη Ρομαντισμού. Είναι η λεπτοδουλεμένη ενορχήστρωση, άλλοτε πλούσια, συχνά λιτή. Είναι η (κρυφή;) αγάπη στους Tindersticks και τα "σκοτεινά" και "ζοφερά" '80ς. Είναι, τέλος, η συνέπεια στις υψηλών ποιοτικών στάνταρ κυκλοφορίες.

Το κομμάτι ονομάζεται "Day I die". Περιέχεται στο άλμπουμ "Sleep well beast" που κυκλοφόρησε μόλις χθες, Παρασκευή 8/9/2017 από τη 4AD.

Δε λες, καλά που υπάρχουν οι Queens of the Stone Age και βγαίνει και κάνας ροκ δίσκος που ακούγεται πέρα από έναν στενό κύκλο ...κολλημένων με τη μπάλα στα πρόθυρα κρίσης ...μέσης ηλικίας...! 
Ανανεωμένη η παρέα του Josh Homme στο πρόσφατα κυκλοφορημένο άλμπουμ "Villains" με παραγωγό το Mark Ronson. 
Πιθανόν να μην το γνωρίζεις, αλλά αυτός επιμελήθηκε την παραγωγή του μοσχοπουλημένου "Back in Black" της πρόωρα χαμένης αλλά όχι λησμονημένης-σίγουρα όχι ξεπερασμένης-Amy Winehouse.

Ένα από τα ομορφότερα δείγματα του μοντερνισμού, κάπου στο Λυκόφως του 19ου αιώνα  και στα πρώτα χρόνια του 20ου.
Έχω την αίσθηση ότι ο Erik Satie-μαζί, ίσως, με τον Claude Debussy-είναι συνυπεύθυνος για κάτι τύπους όπως ο Bill Evans και, στις μέρες μας, ο Brad Mehldau.

Στο βιντεάκι ακούς τα "Gnossiene 1, 2 και 3"

Όταν η Kate Bush διασκεύασε το "Rocket man" του Elton John, κάποιοι μουσικόφιλοι σε νεότερη ηλικία, σίγουρα θα ξενίστηκαν. Βλέπεις, ήδη τότε, ο Elton ήταν ένας σταρ, μέλος του "δεινοσαυρικού ροκ κατεστημένου".
Όσοι, όμως, γνώριζαν την πορεία του στο πρώτο μισό των '70ς, δεν απόρησαν. Μάλλον το ευχαριστήθηκαν!

Εδώ ο Lou Reed διασκευάζει το "September Song" του Kurt Weil, με αφορμή ένα παλιό αφιέρωμα στο σπουδαίο Γερμανό συνθέτη. Σε περίπτωση που δεν το ξέρεις, τα λόγια στα τραγούδια του ήταν του Τεράστιου Bertolt Brecht. Μαζί γράφανε τα μιούζικαλ.

Το κομμάτι λέγεται "Παραδοσιακό". Το τραγουδά η Αρετή Κετιμέ για λογαριασμό ενός σχήματος από το Μεσολόγγι με την επωνυμία ¨Μέτοικοι". 
Μεταξύ άλλων, κράτα το στίχο "να τραγουδάμε, θέλουνε, της πλάκας τραγουδάκια".
Εγώ απλά ελπίζω τα παιδιά να έχουν συνέχεια, γιατί καλές οι swing ρεμπετο-διασκευές αλλά έχω πήξει! Όχι άλλο κάρβουνο...!

Μια αρμαθιά τραγούδια!!!

Την Κυριακή 3 Σεπτέμβρη, έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 67 ετών, από άγνωστη, μέχρι τη στιγμή που γράφω, αιτία, ο Walter Becker, ο οποίος μαζί με τον Donald Fagen συναποτελούσαν το πολύ επιτυχημένο στις Η.Π.Α. Jazz Rock σχήμα Steely Dan. Στο βίντεο ακούς το "Do it Again" από το ντεμπούτο άλμπουμ τους "You can't buy a thrill".

R.I.P. Walter!

Omega Ray ονομάζεται το νέο ελληνόφωνο προτζεκτ του Γιώργου Καρανικόλα, των Last Drive-κατά τα Χριστούγεννα περιμένουμε καινούργιο δίσκο, απ'αυτούς! Είναι το δεύτερο ελληνόφωνο σχήμα με το οποίο ηχογραφεί ο Γιώργος, ύστερα από το "Φως και η Σκιά του" πίσω στα '80ς.

Αυτή τη φορά έχουμε ένα ψυχεδελικό άμπιεντ αριστούργημα με όμορφες και, την ίδια στιγμή, φασαριόζικες κιθάρες.

Το άλμπουμ μπορείς να το βρεις στο ακόλουθο λινκ:

www.omegaray.bandcamp.com

Εντάξει, δεν έχει στίχους, άρα δεν είναι τραγούδι..!

Αλλά το "Take Five" του Dave Brubeck Quartet είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες οργανικές συνθέσεις του 20ου αιώνα!

Την Alison Krauss την μάθαμε-όσοι τη μάθαμε..-με τη συνεργασία της με το γερόλυκο Robert Plant, ο οποίος όπου να 'ναι βγάζει καινούργιο δίσκο!

Τα περιοδικά Uncut και Mojo, την προβάλλουν σταθερά. Από το Γιάννη Πετρίδη πληροφορήθηκα την κυκλοφορία του φετινού της άλμπουμ "Windy City". Γενικά, όσον αφορά στον ήχο της, εντάσσεται στα ιδιώματα της country και του bluegrass. Στο άλμπουμ, όμως, διασκευάζει το "All alone am I" του Μάνου Χατζιδάκι. Το κομμάτι έγινε μεγάλη επιτυχία στις Η.Π.Α. το 1962 με την ερμηνεία της Brenda Lee. Νωρίτερα, το 1959, το τραγούδησε στην ταινία "Το νησί των γενναίων" η μοναδική και αξέχαστη Τζένη Καρέζη.

Σε άλλες εποχές για έναν τέτοιο δίσκο θα παραληρούσε ολάκερος ο indie ντουνιάς, για μήνες μετά την κυκλοφορία του και τα τραγούδια θα παίζονταν στα περισσότερα ροκ στέκια.

Τώρα, κάτι το μπαράζ κυκλοφοριών και το ακόλουθο, ανελέητο downloading, κάτι και το ότι τα πιτσιρίκια, μάλλον, δεν αρέσκονται στις ηλεκτρικές κιθάρες...δεν έγινε ο δέον ντόρος...

Ας είναι. Ο Thurston Moore, εμάς που τον αγαπάμε τόσα χρόνια, από την εποχή, ακόμα, των Sonic Youth, μας έβγαλε ασπροπρόσωπους!

Το τραγούδι αυτό παιζόταν στο αθηναϊκό ροκ ραδιόφωνο, όταν κυκλοφόρησε, κάπου στα 2004 με 2005. Μου κράτησε ζεστή παρέα σε μια ζόρικη περίοδο, προσωπικά μιλώντας..!

Σκέψεις από ένα τραγούδι

Ασπιρίνη

Σαν παιδιά χωρίς γονείς όλοι εμείς,

μετά τις 12 στα σπίτια μας γυρνάμε,

τόσοι φίλοι συγγενείς κι όμως κανείς,

ένα τηλέφωνο να μάθει πώς περνάμε,

τα παιδιά που συναντώ, όταν θα βγω,

έχουν παράπονα που μοιάζουν στα δικά μου,

πίνουν καπνίζουν κι αγαπούν όπως εγώ,

όμως κανένας τους δεν ήρθε πιο κοντά μου.

γι’ αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ με το παράθυρο ανοιχτό

να μετρηθώ με τη ζωή που μου ’ χει μείνει,

γι αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ κι όταν ξυπνήσω πριν ντυθώ

θα νικηθώ με ένα καφέ και μια ασπιρίνη.

Σα παιδιά χωρίς γονείς πόσο να πιεις,

να δεις διπλά όσα και μόνα τους πονάνε,

πόσα χρόνια ν’ αρνηθείς προτού τα δεις,

μπροστά στα μάτια σου χαμένα να περνάνε.

Τα παιδιά που συναντώ μελαγχολούν

βλέπουν το μέλλον σαν αγάπη που χει αργήσει

κάνουνε όνειρα τις νύχτες όταν πιουν,

κι όμως κανείς τους δε τολμάει να τα ζήσει.

Γι’ αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ με το παράθυρο ανοιχτό

να μετρηθώ με τη ζωή που μου χει μείνει,

γι αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ κι όταν ξυπνήσω πριν ντυθώ,

θα νικηθώ μ’ ένα καφέ και μια ασπιρίνη.

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Μουσική: Κώστας Τσίρκας

Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου

Από το άλμπουμ «Εκατό μικρές ανάσες» του 2005

Όταν γράφτηκε το παραπάνω τραγούδι, στα χρόνια της γκραντιόζας και, την ίδια στιγμή, γκροτέσκας και, οπωσδήποτε, κάλπικης ευημερίας της χώρας μας, μάλλον θα ακουγόταν παράταιρο, ανεξήγητα απαισιόδοξο, καταθλιπτικό, «νταουνιάρικο». Ξενέρωτο, «σαν εκείνα τα έντεχνα, τα ψυχοπλακωτικά»!

Τότε, πραγματικά, ζούσαν όλοι το «ελληνικό όνειρο»: Διορισμένοι στο επάρατο Δημόσιο ή κρατικοδίαιτοι θιασώτες του Ιδιωτικού Τομέα και της Ιδιωτικής Πρωτοβουλίας που το κράτος όφειλε να στηρίζει και να συντηρεί εσαεί, με ατελείωτες επιδοτήσεις, διότι και ο Σοσιαλισμός έχει …τα καλά του!!!

Την ίδια, όμως, περίοδο υπήρχαν και κάποιες ψυχές που, πολύ απλά, δεν ένοιωθαν να κολλάνε στο όλο πανηγύρι. Δεν τους χώραγε ο φακός στο πλάνο για την αναμνηστική φωτογραφία. Παιδιά που δεν είχαν θέση στο ατελείωτο, όπως φαινόταν, πάρτυ.

Τα παιδιά αυτά ήταν από κείνα που κανείς δεν ήθελε κοντά του. Επειδή αδυνατούσαν και δεν ήθελαν να είναι ελαφρείς. Κάτι τέτοιο θα τους ήταν αβάσταχτο.

Τα παιδιά αυτά ήταν και, ίσως είναι ακόμη και τώρα, ανεπιθύμητα επειδή δεν έχουν τη νοοτροπία του «Νικητή». Δεν τα ρωτάνε, όμως, αν τα ενδιαφέρει το προσφερόμενο έπαθλο!

Φυσικά είναι ανεπιθύμητα, επειδή είναι συχνά θλιμμένα και αποπνέουν κατήφεια και μιζέρια. Η απάντηση βρίσκεται στα σχετικά με την «αβάσταχτη ελαφρότητα»…!

Αν φταίξανε σε κάτι αυτά τα παιδιά, είναι το ότι δεν τόλμησαν να κυνηγήσουν τα όνειρα που με τόση θέρμη κατέστρωναν. Που δεν έριξαν «τις γροθιές τους στα μαχαίρια», όπως τα συμβούλευε από τότε ο Άλκης Αλκαίος. Ποτέ δεν είναι αργά. Πάντα υπάρχει χρόνος «να μετρηθείς με τη ζωή που σου απομένει»! Όσο έχεις ζωή μέσα σου, έχεις χρόνο να την πάρεις στα χέρια σου. Και τα παιδιά εκείνα είναι που σφύζουν από αυτή!

Αφιερωμένο σε εκείνα τα παιδιά που για όλους τους παραπάνω λόγους, βρέθηκαν στο περιθώριο από εχθρούς και μεταστραφέντες αλλοτινούς συνοδοιπόρους. Εκείνοι είναι που έπαψαν να ζουν και διαβιούν άταφοι!

εδώ και η "Ασπιρίνη", το τραγούδι που ενέπνευσε το κείμενο

Συνέντευξη με την Κατερίνα Κυρμιζή

Στα μέσα της δεκαετίας του '90 στα ελληνικά μουσικά πράγματα κυριαρχούσαν τα εξής τρία "μέτωπα": Το ένα ήταν το ελληνικό ροκ που τότε γνώριζε δόξες, τουλάχιστον όσον αφορούσε στην όποια εμπορική επιτυχία. Ένα άλλο ήταν το ονομαζόμενο "έντεχνο" ελληνικό τραγούδι, που, επίσης, γνώριζε δόξες-σε κάποιο βαθμό δικαίως, όμως όχι πάντοτε... Και φυσικά υπήρχε το λαϊκοποπ, που, δυστυχώς, δε νομίζω να έπαψε ποτέ να γνωρίζει δόξες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!

Μέσα σε όλα τούτα, το 1996, η δισκογραφική Virgin Hellas, που διοικούταν από τους Γιάννη Πετρίδη και Κώστα Ζουγρή, ρίχνει στην αγορά ένα άλμπουμ μιας νεαρής τραγουδίστριας-τραγουδοποιού που ονομάζεται Κατερίνα Κυρμιζή και που δεν κατατασσόταν σε κανένα στρατόπεδο (αν δεχτούμε ότι υπήρχε ποτέ κάποιο...)! 

Ακόμα και σήμερα η Κατερίνα, μαζί με το Νίκο Γρηγοριάδη, ακολουθούν μια μοναδική, ιδιαίτερη και, κατά την προσωπική μου γνώμη, απολαυστικά γόνιμη πορεία, παρουσιάζοντας μουσικές και τραγούδια υψηλής αισθητικής, που ασφυκτιούν υπό οποιαδήποτε "ταμπέλα" και είναι ικανά να συντροφέψουν το δεκτικό ακροατή σε οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας.

Η χαρά μου ήταν μεγάλη, όταν ενημερώθηκα για την πρόσφατη κυκλοφορία του καινούργιου τραγουδιού της Κυρμιζή "Της καρδιάς μου οι κάκτοι", που συνοδεύεται από ένα, ιδιαίτερα, καλαίσθητο βίντεο που επιμελήθηκε η ίδια και ο Νίκος! 

Με αυτή την αφορμή  απευθύνθηκα στην ίδια ζητώντας να μου παραχωρήσει μια μικρή συνέντευξη, απαντώντας σε ορισμένες ερωτήσεις, κάτι που έκανε με μεγάλη προθυμία, δείχνοντας διάθεση να λύσει τις όποιες απορίες με κατατοπιστικές απαντήσεις!

Με μεγάλη χαρά σου την παρουσιάζω!

1   Το καινούργιο σας τραγούδι είναι σε μουσική και στίχους δικούς σας, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Αν δεν κάνω λάθος, τα δύο τελευταία άλμπουμ αποτελούταν κυρίως από τραγούδια του Νίκου Γρηγοριάδη. Εκτός του ότι είναι μια ευχάριστη επιστροφή σας στη δημιουργία, πέρα από το ερμηνευτικό κομμάτι, αισθάνεστε ότι σηματοδοτεί κάτι περισσότερο;

Η αλήθεια είναι ότι λόγω σπουδών και οικογενειακών υποχρεώσεων δεν αποφάσιζα να βγάλω δικά μου πράγματα γιατί δεν είχα την απαιτούμενη ενέργεια. Έτσι έκανα πίσω και βοήθησα τον Νίκο Γρηγοριάδη, συνοδοιπόρο στη μουσική και στη ζωή, να φτιάξει τα δικά του τραγούδια με τη φωνή, την κιθάρα, με τη συμβολή μου στη παραγωγή και στην ενορχήστρωση. Παρόλα αυτά στο άλμπουμ «Είναι εδώ!» του 2009 συμμετείχα με ένα δικό μου τραγούδι, το Αν δε μ’ αγαπάς που ήταν και το τραγούδι αιχμής, παίχτηκε στο ραδιόφωνο και μπήκε σε πολλές συλλογές και στο άλμπουμ «Λάρβα» του 2015 έγραψα τους στίχους του τραγουδιού Δεύτερη ευκαιρία. Επίσης πέρσι συμμετείχα στο άλμπουμ Το Μικρό Πολυτεχνείο και ο Μικρός Ήρως παρουσιάζουν : Νέοι στιχουργοί στο φως, γράφοντας μουσική πάνω σε στίχους μιας νέας στιχουργού, της Αριάδνης Λαδά και πρόσφατα έδωσα ένα τραγούδι σε μια νέα τραγουδίστρια και περιμένω με αγωνία να ακούσω το τελικό αποτέλεσμα, κάνω κάτι τέτοιο για πρώτη φορά και όχι δίχως αμφιβολίες και υποτροπές.

Το ότι επιστρέφω με δικό μου τραγούδι δεν σηματοδοτεί τίποτα. Ήμουν είμαι και θα είμαι δημιουργός, έτσι αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου, έτσι συστήθηκα, αυτό παραμένω.

2   Όταν είχε κυκλοφορήσει το ντεμπούτο σας «Κοντσέρτο για σοκολάτα και τριαντάφυλλα», είχατε δηλώσει πως ηχητικά ο δίσκος περιείχε ο, τι σας έλειπε από το ρεπερτόριο της εποχής εκείνης (1996). Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ποια εικόνα έχετε για την τρέχουσα μουσική επικαιρότητα;

Αν θυμάμαι καλά είχα πει ότι το Κοντσέρτο ήταν όλα όσα μου έλειπαν εκείνη τη χρονική στιγμή από την εγχώρια μουσική σκηνή. Πάντα προσπαθώ να φτιάξω το δικό μου ψωμί. Δεν βασίζομαι πάνω σε μόδες και ρεύματα, κάνω ότι θεωρώ ότι πρέπει να κάνω. Στο Κοντσέρτο για σοκολάτα και τριαντάφυλλα φυσικά ήμουν πολύ νέα κι άπειρη, το ηχητικό αποτέλεσμα το διαμόρφωσαν ο Νίκος Γρηγοριάδης και ο Χρυσόστομος Μουράτογλου με τη συμβολή εξαιρετικών μουσικών. Στο Το παιδί με την κεραία, έμαθα να χρησιμοποιώ την τεχνολογία και τα μουσικά προγράμματα, έμαθα τι σημαίνει ενορχήστρωση και μουσική παραγωγή. Στο Είναι εδώ! και στο Λάρβα, μπόρεσα να προσφέρω ουσιαστικά. Πάντα δίνω τον καλύτερό μου εαυτό είτε καταπιάνομαι με τα τραγούδια του Νίκου Γρηγοριάδη είτε με τα δικά μου. Τώρα, σε αυτόν τον δίσκο νιώθω ότι παραδίδω στους ακροατές μια αισθηματική και αισθητική χειροτεχνία χρόνων.

Δεν παρακολουθώ όπως παλιότερα την τρέχουσα ελληνική μουσική πραγματικότητα, δεν έχω τον χρόνο κι εδώ που τα λέμε δεν βρίσκω παρά ελάχιστα πράγματα να με εκπλήξουν θετικά, να τα ζηλέψω. Δυσάρεστα, με εκπλήσσουν πολλά όπως π.χ. αυτό που παλιότερα θεωρούνταν σκυλάδικο τώρα θεωρείται λαϊκό ή, το ότι τραγουδούν νέοι άνθρωποι με τόσο στόμφο κι επιτήδευση ή, ότι διαφορετικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, παίζουν τα ίδια και τα ίδια που δεν ξέρεις πια τι να σκεφτείς! Ευτυχώς υπάρχει το διαδίκτυο μόνο που σπάνια εξερευνούμε την ελευθερία που υπόσχεται.

3   Υπηρετείτε μια πλευρά του ελληνικού τραγουδιού που δίνει την εντύπωση, ότι κρατά «ίσες αποστάσεις» τόσο από το βαρύγδουπο και, ίσως, μουντό «έντεχνο», όσο και από την αγοραίας λογικής ποπ. Ποια είναι η άποψή σας, σχετικά; Συμφωνείτε; Αν, ναι, υπάρχουν περιπτώσεις «συνοδοιπόρων» σας, σήμερα;

Χρησιμοποιώ την ευκολία που έχω, το ταλέντο αν θέλετε που μου δόθηκε, για να παρηγορήσω τον εαυτό μου για «το μάταιο του κόσμου» για να πλάσω νόημα που με αφορά. Είναι μια μαθητεία, μια άσκηση. Υπηρετώ  τον εαυτό μου λοιπόν, όχι το ελληνικό τραγουδι ή κάποιο είδος του. Για αυτό και δεν με αντιλαμβάνομαι σαν καλλιτέχνη με την τρέχουσα έννοια. Δεν με εκφράζει καμιά ταμπέλα που βάζουν στη μουσική μου, δεν αισθάνομαι ότι ανήκω στην κάστα των καλλιτεχνών -μάλιστα νιώθω κάπως άβολα στις συναντήσεις μας και όπως καταλαβαίνετε λόγω ακριβώς αυτών των πεποιθήσεων δεν γυρεύω συνοδοιπόρους. Αν τύχει όπως έγινε με τον Νίκο Γρηγοριάδη, έχει καλώς.

Ζητώ συγγνώμη από όσους αγαπούν τη μουσική μου. Λυπάμαι ειλικρινά που δεν έχω τίποτα άλλο να τους προσφέρω από τον εαυτό μου. Δεν έχω καμιά μεγάλη ιδέα να υπηρετήσω, δεν θέλω να σώσω το ελληνικό τραγούδι, δεν καταλαβαίνω καν τι σημαίνει ελληνικό τραγούδι, για μένα η μουσική είναι μια, δεν με απασχολεί να αφήσω έργο πίσω. Ακούτε την καρδιά μου, τα θέματα που με απασχολούν και το πώς τα προσεγγίζω στα τραγούδια μου. Προσπαθώ να σκέφτομαι και να αισθάνομαι ακριβά, όχι εύκολα, προσπαθώ με μεγάλο τίμημα να μην είναι αγοραία τα αισθήματα και οι σκέψεις μου.

4   Από όσο γνωρίζω, συμμετέχετε ενεργά στην ηχητική επεξεργασία και την επιμέλεια των παραγωγών σας. Αυτό, προφανώς, δηλώνει μια άνεση με τη μουσική τεχνολογία. Από την άλλη με την προσβασιμότητα της τελευταίας σε περισσότερο κόσμο, που θέλει να δημιουργήσει και με την παράλληλη έκρηξη και επικράτηση του διαδικτύου, υπάρχει πληθώρα επιλογών για τους μουσικόφιλους, ίσως υπερβολική… Θα ήθελα τις σκέψεις σας σχετικά με το όλο φαινόμενο.

Ασχολούμαι με την ενορχήστρωση και την παραγωγή από ανάγκη, όχι από εγωκεντρισμό. Έχω εξηγήσει σε άλλη συνέντευξη τους λόγους που οδηγήθηκα εκεί. Θεωρώ τιτάνιο έργο το να τα κάνεις όλα μόνος σου, να γράφεις στίχους, μουσική να τραγουδάς να παίζεις να ενορχηστρώνεις, να προγραμματίζεις να ηχογραφείς τον εαυτό σου, να αποφασίζεις τι μουσική αύρα πρέπει να έχει το τελικό αποτέλεσμα. Πρέπει να κρατάς ισορροπίες και αποστάσεις που είναι πολύ δύσκολο έως ανέφικτο να διατηρήσεις. Πρέπει να είσαι διαρκώς ο κριτής του εαυτού σου, να μην παίρνεις τίποτα για δεδομένο, να είσαι διατεθειμένος να γκρεμίσεις ανά πάσα στιγμή τα πάντας σαν να είσαι ξένος. Θα προτιμούσα να μην το κάνω. Παρόλα αυτά το κέρδος είναι μεγάλο και η εμβάθυνση σε διάφορα πεδία σχετικά με την παραγωγή ενός τραγουδιού σε κάνει να αγαπάς περισσότερο ό,τι κάνεις. Το σημαντικότερο όφελος πάντως είναι ότι μαθαίνεις να μην παίρνεις τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά. (γέλια)

Τώρα το διαδίκτυο είναι μια αχαρτογράφητη ακόμα χώρα. Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι είναι ένα τεραστίων διαστάσεων κοινωνικό πείραμα. Σαφώς υπάρχει η ελευθερία και η ευκαιρία για κάθε έναν να εκτεθεί -πολλές φορές ανεπιθύμητα κι ανεπανόρθωτα, αλλά όπως είπα παραπάνω σπάνια εξερευνούμε την ελευθερία που μας δίνεται, και ακόμα σπανιότερα την θέλουμε ή την αντέχουμε. Όταν έχεις άπειρες επιλογές ουσιαστικά δεν έχεις καμιά. Η ελευθερία είναι ζόρικο πράγμα, θέλει κριτήριο, χαρακτήρα και πολύ σοβαρή ενασχόληση, για να μην αναφέρω τον χρόνο που χρειάζεται να αφιερώσεις.

5    Στο σάιτ που διατηρείτε, (https://katerinakyrmizi.wordpress.com) , διαβάζουμε, ότι πέρα από μουσική, έχετε κάνει κλασσικό μπαλέτο και μοντέρνο χορό, κάτι που φαίνεστε να αξιοποιείτε στο πολύ όμορφο βίντεο του νέου τραγουδιού σας «Της καρδιάς μου οι κάκτοι». Όλα αυτά, μαζί με το γεγονός ότι δεν είστε απλά μια ερμηνεύτρια, αλλά και δημιουργός, μου φέρνουν – χωρίς να γίνεται σύγκριση – την Kate Bush. Αισθάνεστε να υπάρχει κάτι κοινό; Επίσης, θα ήθελα να μας πείτε αν, όταν ξεκινούσατε να ασχολείστε με την μουσική, είχατε κάποιο πρότυπο.

Το site στο οποίο αναφέρεστε, ήταν μια ευγενική χειρονομία μιας φίλης κάπου 7 χρόνια πριν, δεν το ορίζω και για αυτό δεν είναι ενημερωμένο. Τώρα φτιάχνω το δικό μου site, πιστεύω θα είναι έτοιμο σύντομα. Παρόλα αυτά έχετε δίκιο, έχω ασχοληθεί με το χορό, μάλιστα όταν ήθελα να δώσω στην Κ.Σ.Ο.Τ. χόρευα 4-5 ώρες καθημερινά. Όταν δεν πέρασα συνειδητοποίησα ότι ο δρόμος μου όσο κι αν το απευχόμουν ήταν η μουσική κι έτσι  χωρίς να το πολυσκεφτώ, όπως παίρνει κανείς όλες τις αποφάσεις στην ζωή του που εκ των υστέρων ανακαλύπτει ότι ήταν καθοριστικές, διέγραψα εντελώς τον χορό από τη ζωή μου. Έπειτα από 20 χρόνια ανακάλυψα ότι μπορώ να χορεύω ακόμα χωρίς να με νοιάζει αν το κάνω σωστά, αν είναι ωραία η κίνησή μου, ή αν είμαι αρκετά αδύνατη. Ανακάλυψα με μεγάλη έκπληξη ότι μπορώ να χορεύω δίχως να αυτολογοκρίνομαι και ήταν μια καταπληκτική απελευθερωτική εμπειρία. Επειδή έκανα το μοντάζ και αναγκαστικά είδα όλο το υλικό, σας λέω πως δεν ήξερα τι να διαλέξω. Έβλεπα ένα πλάσμα εξωτικό, χαριτωμένο, που δεν αναγνώριζα ότι είμαι εγώ! Τελικά διάλεξα τα πλάνα που δε φαίνονταν το εσώρουχό μου (γέλια)! Ήμουν τόσο χαλαρή, τόσο «αλλού» στα γυρίσματα που δεν σκέφτηκα καν ότι μπορεί να φαίνεται.

Η Kate Bush είναι ένα πλάσμα παραμυθένιο, ιδιαίτερο, εξαιρετικά ταλαντούχο. Έρχεται από μια εποχή πολύ δυνατή όπου η μουσική ανθούσε και κατείχε πολύ σημαντική θέση στη ζωή του κόσμου. Είναι άδικη κάθε σύγκριση. Κοιτάξτε, όλα είναι εκφραστικά μέσα, όσο περισσότερα έχει κανείς τόσο πιο δυνατό και σαφές γίνεται αυτό που θέλει να πει. Το δυστύχημα είναι ότι όταν έχεις πολλά εκφραστικά μέσα έχεις και αντίστοιχα προβλήματα… εσωτερικής φύσης όπως συγκρούσεις, αμφιβολίες, ξόδεμα ενέργειας σε πολλές κατευθύνσεις  κι όχι προς έναν μόνο στόχο κλπ. και εξωτερικής, οι άνθρωποι σε αντιμετωπίζουν με δυσπιστία και ίσως φθόνο ή φόβο.

Πρότυπα δεν είχα ποτέ, μεγάλες αγάπες μόνο και όχι αποκλειστικά μουσικές : James Dean, Μάνος Χατζηδάκις, Μιχαήλ Μπαρίσνικωφ, Beatles, Joni Mitchel, αργότερα προστέθηκαν κι άλλοι.

6   Τι ακούτε τον τελευταίο καιρό, από ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο;

Ακούω τον Daglas Dare που μόλις ανακάλυψα και μου αρέσει πολύ. Μάλιστα με ένα τραγούδι του σπάραξα στο κλάμα κάτι που έχει να μου συμβεί πολλά χρόνια. Βέβαια και η συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι έχει να μου συμβεί πολλά χρόνια. Όταν παρουσιάζω δικά μου τραγούδια, τώρα μάλιστα έχουμε επωμιστεί μαζί με τον Νίκο Γρηγοριάδη και την ευθύνη της εικόνας τους, είναι σαν να εμφανίζομαι στο δρόμο γυμνή και να λέω όπως η ποιήτρια Άννα Αχμάτοβα : Αυτή είμαι σας εύχομαι μιαν άλλη καλύτερη… Μου είναι πάντα δύσκολο να το διαχειριστώ. Αυτό το τραγούδι το αγαπώ, όπως αγαπά κάνεις τις πληγές του. Είναι η μεγάλη μου συμφορά και το κρυφό σχολειό των επιθυμιών μου. Το κουβαλώ πολλά χρόνια μέσα μου και είχα την τύχη να δώσουν την ενέργειά τους συνδράμοντας συνεργάτες για τους οποίους τρέφω πολύ βαθιά αισθήματα. Νιώθω μεγάλη ικανοποίηση και απέραντη μελαγχολία για την ολοκλήρωσή του.

7   Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Θα υπάρξει ολοκληρωμένο άλμπουμ ή θα συνεχίσετε με κυκλοφορίες μεμονωμένων τραγουδιών, ως single;

Ειλικρινά δεν ξέρω πως θα πορευτώ… είναι δύσκολες εποχές και εξαιτίας αυτών των δυσκολιών εξαιρετικά πολωμένα τα ελληνικά μουσικά πράγματα. Η κατάσταση νομίζω αντιστοιχεί σε ένα καλλιτεχνικό survivor, ένα τσίρκο τεράτων, ένας αδιανόητος αγώνας δρόμου για το ποιος θα τραβήξει την προσοχή ενός αδιάφορου καταβεβλημένου από την οικονομική κρίση και αλλοτριωμένου κοινού. Ποιο το νόημα να βγάζεις δίσκους όταν όλοι θα ακούσουν, μάλλον θα «δουν» μόνο το τραγούδι αιχμής; Όταν το παιχνίδι της δημοσιότητας είναι σχεδόν πάντα στημένο, όταν το κυνήγι του σουξέ καθορίζει τα πάντα, όταν οι πορείες στο μουσικό στερέωμα είναι σε μεγάλο βαθμό προδιαγεγραμένες;

Πολύ πιθανόν να βγάζω σε τακτά διαστήματα single. Δεν ξέρω ακόμα. Θα εξαρτηθεί, βλέποντας και κάνοντας.

Σας ευχαριστώ θερμά για αυτήν την κουβέντα! Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.

Το ολοκαίνουργιο τραγούδι της Κατερίνας Κυρμιζή "Της καρδιάς μου οι κάκτοι μπορείς να το ακούσεις και να δεις το βίντεο εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=3vNgnBHQ7uE

Βαγγέλης Παπαδιόχος "Σατυρικά Γράμματα"

Ο Βαγγέλης Παπαδιόχος είναι κάτι πέρα από οικονομολόγος. Είναι κάτι πέρα από σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους, με πολλές βέβαια αναφορές, αλλά με ολωσδιόλου δικό τους χαρακτήρα και ύφος. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από συγγραφέας της συλλογής σατιρικών ποιημάτων "Σατυρικά Γράμματα".

Ο Βαγγέλης Παπαδιόχος είναι μια ιδέα!

1) Οι σπουδές σου ήταν στις Οικονομικές Επιστήμες και τον

Κινηματογράφο. Πρόσφατα, όμως, εξέδωσες το πρώτο σου βιβλίο, τα

«Σατυρικά Γράμματα». Το γράψιμο είναι κάτι που υπήρχε στη ζωή σου

ανέκαθεν ή είναι κάτι πιο πρόσφατο;

 Το γράψιμο υπήρχε στη ζωή μου παιδιόθεν με τον παραδοσιακό τρόπο: νομίζοντας ότι επειδή μπορείς να γεμίζεις αθώα λευκά χαρτιά με ότι σου προσγειωθεί επί κεφαλής, είσαι συγγραφεύς. Κι αν βαριέσαι να γεμίζεις πολλά χαρτιά υπάρχει φυσικά η λύση της ευγενούς τέχνης της ποιήσεως.

2) Δεν με τιμά, αλλά δεν έχω ιδιαίτερη επαφή με τις εκδόσεις, όσον

αφορά στον έμμετρο λόγο, στη χώρα μας. Ωστόσο, έχω την αίσθηση, ότι

ο σατιρικός ποιητικός λόγος σπανίζει στις μέρες μας. Τι σε τράβηξε στο

είδος;

 Δεν με τιμά, αλλά στο είδος με τράβηξε αφενός η σχετική μου βαρεμάρα να γεμίζω πολλά χαρτιά (βλ. ανωτέρω) στρεφόμενος έτσι στην ευγενή τέχνη της ποιήσεως και αφετέρου η κατανόηση εκ μέρους μου του γεγονότος ότι η σατιρική ποίησις είναι εκ φύσεως πιο πιασάρικη-ιδίως για το μη επαρκώς καλλιεργημένο κοινό...

3) Από πού αντλείς τα θέματα με τα οποία καταπιάνεσαι;

 Ως γνωστόν, πηγή εμπνεύσεως μπορεί να αποτελέσει το οτιδήποτε αλλά φυσικά ο έρως, ο θάνατος -άντε και η πολιτική ενίοτε- αποτελούν τα βασικά θεματικά μοτίβα και του δικού μου έργου. Πέραν τούτου, προς διευκόλυνση μου, συνηθίζω να κλέβω τα θεματικά μου μοτίβα και από διάφορα θεάματα ή αναγνώσματα σχετικά παλιά ή σπάνια ώστε η πράξη της κλοπής να μην γίνει αντιληπτή στο ευρύ κοινό και να δοθεί έτσι η εντύπωση της αυθεντικότητος. Ωστόσο, επειδή κατά κανόνα αυτός ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, συνηθίζω να προσθέτω στη θεματική μου τα διαχρονικά μοτίβα του σεξ και της βίας που είναι απαραίτητα για την διεύρυνση της εμπορικότητος του έργου μου (βλ. ανωτέρω).

4) Όπως προανέφερα έχεις σπουδάσει Κινηματογράφο. Μάλιστα,

δημιουργείς ταινίες μικρού μήκους, όπου είσαι υπεύθυνος για τη

σκηνοθεσία και το σενάριο. Θεωρείς πως η δημιουργία ταινιών και

εκείνη των ποιητικών έργων συνδέονται, έτσι ώστε να βοηθά το ένα στο

άλλο; Με ποιο τρόπο;

 Σαφώς η αφηγηματική δομική λειτουργία και η αφαιρετική εικονοποιητική ισχύς του κινηματογράφου επηρέασαν, θα έλεγα, καταλυτικά τον ποιητικό μου λόγο. Για να σοβαρευτούμε όμως, προφανώς η δημιουργία ταινιών και λογοτεχνίας εν γένει συνδέονται άμεσα από την άποψη ότι αν δεν είσαι ικανός να γυρίσεις την συναρπαστική και εμπνευσμένη ιστορία που σου προσγειώθηκε άξαφνα επί κεφαλής, την γράφεις και τέλειωσε η υπόθεσις. Η δε ευγενής τέχνη της ποιήσεως κάνει, όπως προαναφέρθηκε, ακόμα ευκολότερα τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση.   

5) Υπάρχει η εντύπωση ότι κάθε έργο, καλλιτεχνικό, λογοτεχνικό ή

άλλου είδους, κάποιος άγραφος κανόνας ορίζει ότι «οφείλει» να

χαρακτηρίζεται από σοβαρότητα. Έργα σαν τα «Σατυρικά Γράμματά»

σου και η «Νεοελληνική Μυθολογία» του Αυγούστου Κορτώ, μοιάζουν

να παραβιάζουν τον κανόνα τούτο. Δώσε μας τη δική σου άποψη.

 Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω το εν λόγω έργο του συναδέλφου Κορτώ (sic) αλλά σίγουρα δεν μπορώ να συνυπογράψω στο ότι κάθε έργο οφείλει απαραίτητα να χαρακτηρίζεται από σοβαρότητα. Η σοβαροφάνεια μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί εξίσου, αν όχι περισσότερο, αποτελεσματική στις πλείστες των περιπτώσεων.     

6) Από όσο γνωρίζω ανέλαβες να εκδόσεις ο ίδιος το βιβλίο σου. Θα

ήθελες να μας πεις κάποια πράγματα από την όλη εμπειρία;

Μπορώ να πω ότι η αυτοέκδοση, ακολουθώντας την παλιά καλή λογική του do it yourself, αποτελεί μια διαδικασία που σου εξασφαλίζει την πολυπόθητη καλλιτεχνική ελευθερία και ανεξαρτησία σου. Επίσης, μπορώ να πω ότι σου δίνει τη δυνατότητα να κάνεις εύκολα την πολυπόθητη καλλιτεχνική μόστρα σε φίλους και γνωστούς.         

7) Για το τέλος, θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας τα επόμενά σχέδιά

σου;

 Στα άμεσα σχέδια μου είναι, ασφαλώς, η δημιουργία και έκδοση ενός καθόλα σοβαρών προθέσεων πεζογραφικού έργου.     

 Πατώντας εδώ θα βρείτε τη σελίδα παραγγελίας του βιβλίου

Ο Wim Mertens και το Σύνολό του στο Ωδείο της Νικόπολης.

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε σήμερα (30/7/2017) στο www.prevezatoday.gr, από όπου και η φωτογραφεία.

Οι μουσικόφιλοι της Πρέβεζας και της ευρύτερης περιοχής, εδώ και καιρό, περίμεναν τη χθεσινή συναυλία του διεθνώς καταξιωμένου και αγαπητού βέλγου συνθέτη Wim Mertens και των συνεργατών του στο Ωδείο, στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης. Είμαι της άποψης ότι η χθεσινή παράσταση ικανοποίησε τις προσδοκίες, αν όχι όλων, τουλάχιστον των περισσοτέρων από όσους παραβρέθηκαν. Τουλάχιστον, αυτό φάνηκε από το θερμό χειροκρότημα μετά από κάθε σύνθεση.

Όπως μας είχε προετοιμάσει και το δελτίο τύπου και γενικότερα η ενημέρωση, που προηγήθηκε της εκδήλωσης, ο Mertens μας παρουσίασε, στο πρώτο μέρος, το ολοκαίνουριο έργο του “Dust of Truths”, πέρα για πέρα ταιριαστό, μιας και ο ίδιος έχει δηλώσει πως το δημιούργησε, εμπνευσμένος από την προ τριετίας εμφάνισή του στο Μνημείο του Αυγούστου. Στο δεύτερο μέρος το πρόγραμμα περιλάμβανε μια σειρά επιλογών από το πλούσιο ρεπερτόριο του συνθέτη.

Για την ερμηνευτική δεινότητα των επί σκηνής εκτελεστών δεν έχω τις απαιτούμενες τεχνικές γνώσεις, ώστε να μπορώ να εκφράσω εμπεριστατωμένη άποψη. Η εντύπωση που μου άφησαν τα παιξίματα ήταν εκείνη της πλήρους αρμονίας, με τις υφέσεις και τις εξάρσεις που χρωμάτιζαν πολύ όμορφα τα μουσικά κομμάτια. Προσωπικά, σε καμία στιγμή δεν ένοιωσα να κουράζομαι από τα επί σκηνής τεκταινόμενα.

Ο Mertens, τον οποίο πρώτη φορά είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ζωντανά, με κέρδισε, μεταξύ άλλων, από το ότι, αν και σχεδόν αμίλητος, μετά από κάθε σύνθεση, με τον τρόπο του, δεν έχανε την ευκαιρία, είτε να ευχαριστήσει το κοινό για την προσοχή που επεδείκνυε και το χειροκρότημα, είτε να αποδώσει τα εύσημα στους εκτελεστές-συνεργάτες του για τις σπουδαίες ερμηνείες τους. Αυτό δείχνει πολλά πράγματα, όπως γενναιοδωρία αλλά και το ήθος του, αντάξιο ενός Μεγάλου Καλλιτέχνη!

Αν πρέπει, οπωσδήποτε να αναφερθεί κάτι αρνητικό, αυτό είναι ένα μικρό πρόβλημα στον ήχο, κάπου στην αρχή του προγράμματος. Όμως, ήταν πρόσκαιρο και δεν χάλασε την πολύ όμορφη, γενική, εικόνα της εκδήλωσης.

Απαραίτητο είναι να πούμε πολλά μπράβο στους εμπνευστές της βραδυάς, το Preveza Jazz Festival και ιδιαίτερα στον κ. Μήτσιο, που όπως πληροφορηθήκαμε στην αρχή της εκδήλωσης, χάρη στη δική του επιμονή και προσπάθεια, κατέστη εφικτή η παρουσία του Wim Mertens Ensemble στην περιοχή μας. Ήταν μια ευκαιρία για όλους μας να απολαύσουμε τα έργα ενός ιδιαίτερου και διεθνώς, όπως προαναφέρθηκε, καταξιωμένου καλλιτέχνη και δημιουργού. Ακόμα, πολλά μπράβο και στους υπεύθυνους από την Εφορεία Αρχαιοτήτων, χωρίς την αρωγή των οποίων, είναι ευνόητο, πως ουσιαστικά θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί, με τόση επιτυχία μάλιστα, αυτή η εκδήλωση!

Τέλος, μένει μόνο να ευχηθούμε, να ακολουθήσουν και άλλες ευκαιρίες να απολαύσουμε στον τόπο μας, τέτοιες όμορφες και σημαντικές παραστάσεις.

Σκέψεις...

Σε τρεις εβδομάδες κλείνω τα σαράντα. Όπως και να το κάνεις τα δεύτερα  –άντα είναι ένα κάποιο ορόσημο. Εδώ και μήνες αναστοχάζομαι προσπαθώντας να αξιολογήσω την μέχρι τώρα πορεία μου και γενικά την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι, πνευματικά, διανοητικά, ψυχικά, ακόμα και σωματικά. Ακόμα περισσότερο, αναλογίζομαι τις τωρινές ασχολίες μου. Προσπαθώ να τις δω μέσα από τα μάτια του εικοσάχρονου Κώστα.

Είμαι στη θέση την οποία με περίμενα τότε;

Είμαι όπως με φανταζόμουν τότε;

Όπως με ήθελα;

Στα πρώτα δύο απάντηση δεν υπάρχει. Όχι ότι ο εικοσαετής Κώστας δεν είχε φιλοδοξίες ή προσδοκίες, αλλά μέσα στη θολούρα των πρώτων χρόνων μετά την εφηβεία, ανάθεμά με αν είναι δυνατό να έχεις ξεκάθαρη εικόνα του πώς θα είναι τα πράγματα τα επόμενα δύο χρόνια. Πόσο μάλλον τα επόμενα είκοσι…

Στα σαράντα μου ακούω, ακόμη, μουσική. Πολλή μουσική. Να το θέσω απλά, από την ώρα του πρωινού εγερτηρίου, δεν υπάρχει στιγμή που, όταν είμαι σπίτι, να μην ακούω μουσική. Επίσης, παίζω μουσική. Με την κιθάρα μου, κυρίως. Ακόμα μοιράζω μουσική, δική μου και άλλων. Εδώ, φυσικά, βοηθά τα μέγιστα και η τεχνολογία μαζί με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης!

Ώρες-ώρες νιώθω να έχω κουραστεί… «Ως πότε θα ασχολείσαι με αυτά;» Η απάντηση είναι: «Όσο υπάρχει η τεχνολογία που μου το επιτρέπει. Όσο μπορώ και πληκτρολογώ. Όσο ανασαίνω! Όσο αντέχω!!»

Αν θες τη γνώμη μου, σε τούτη την εποχή μετάβασης που ζούμε και που ένας Θεός ξέρει που θα μας βγάλει-και, αν..- έχω την αίσθηση πως το μόνο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να σκεφθούμε ελεύθερα και, εφόσον το επιτρέπουν οι περιστάσεις να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας. Διάολε, μονάχα μια φορά ζούμε!

Στο ερώτημα του αν είμαι, όπως θα ήθελα, η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο, απερίφραστο και βροντερό «ΝΑΙ»!! 

Neil Young & Crazy Horse "Hey, hey, my, my"