"Αναφορά σε μια Ακαδημία" 29/10/2016, Κάστρο Αγίου Ανδρέα, Πρέβεζα

Το ακόλουθο κείμενο θα βρίσκεται στο αυριανό φύλλο της πρεβεζάνικης εφημερίδας "Τομή στην Ενημέρωση":

Στο φύλλο της εβδομάδας που πέρασε, αναφερθήκαμε στην παράσταση που επρόκειτο να δοθεί στη σκηνή του Θεατρικού Εργαστηρίου Πρέβεζας-και τελικά δόθηκε- το βράδυ του Σαββάτου 29/10. Οι εντυπώσεις που μας άφησε η  «Αναφορά σε μια Ακαδημία», ορμώμενη από την Κεφαλονιά, τολμώ να πω, ότι ήταν άριστες!

Οι ερμηνείες ήταν εξαιρετικές και ξεχωριστή αναφορά, πρέπει να γίνει σ’ αυτή της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Ελένης Παργινού! Αμφότερες οι ηθοποιοί επί σκηνής τη μία, περίπου, ώρα που διήρκησε η παράσταση, κράτησαν όλους, όσοι παρακολούθησαν, με τεταμένη την προσοχή.

Μνεία, ακόμη, πρέπει να γίνει και στη σκηνογραφική υποστήριξη. Το σκηνικό ήταν λιτό, σχεδόν δωρικό, αλλά και ουσιαστικά λειτουργικό. Έξυπνο ήταν το εύρημα της κατάτμησης του χώρου της σκηνής με τις μεζούρες, συμβολίζοντας, πιθανολογώ τους ασφυκτικούς περιορισμούς που επιβάλλουν οι συμβάσεις που χαρακτηρίζουν, ως επί το πλείστον, τις δυτικές κοινωνίες! Όμοια λειτουργική ήταν και η μουσική επένδυση ορισμένων σκηνών με ήχους και αντηχήσεις από ηλεκτρική κιθάρα και πλήκτρα ή πιάνο, κατάλληλα, επεξεργασμένα.

Τέλος, αισθάνομαι την ανάγκη να αποδώσω τα εύσημα σε όλη την ομάδα που απαρτίζει το Θεατρικό Εργαστήρι της πόλης μας, αφενός διότι φέρνουν τόσο αξιόλογες και σημαντικές παραστάσεις, αφετέρου για τον τόσο όμορφο και ζεστό χώρο που διαμόρφωσαν σε κτήριο του εγκαταλειμμένου στρατοπέδου, μέσα στο κέντρο της πόλης. Πρόκειται για ένα χώρο, μια αίθουσα που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχες της Πρωτεύουσας και άλλων μεγάλων αστικών κέντρων!

Και, βέβαια, να μην παραλείψω να ευχαριστήσω την πολύ καλή φίλη, Γεωργία Ντούσια για τις φωτογραφίες που παραχώρησε στη στήλη για τις ανάγκες του ρεπορτάζ! 

28η Οκτωβρίου

Είναι πάρα πολλά αυτά που θέλω να σου γράψω με αφορμή τη σημερινή εορτή...Όπως ότι στη σχολική Ιστορία αποσιωπάται, ή έστω, δεν τονίζεται το γεγονός πως η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη, όπου δεν τιμωρήθηκαν οι δωσίλογοι...τουνάντιον "αξιοποιήθηκαν"...ή ότι, γιατί να μην εορτάζεται η επέτειος της απελευθέρωσης από τους Ναζί, αντί για την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου...ή το ότι οι μαυραγορίτες που εκμεταλλεύτηκαν την πείνα που το Χειμώνα του '41-'42 θέρισε 700.000, περίπου, ψυχές στα μεγάλα αστικά κέντρα της κατεχόμενης Ελλάδας, μεταπολεμικά εξελίχθηκαν σε "ευυπόληπτους" εφοπλιστές...

Όλα αυτά μπορείς να τα δεις σε πολύ αξιόλογα ντοκιμαντέρ, αυτές τις μέρες, στη Δημόσια Τηλεόραση!

Αντ' αυτού σου χαρίζω το παραπάνω παλιό αντάρτικο. Λέγεται "Μαλλιά σγουρά" και εδώ το ενορχήστρωσε ο Νότης Μαυρουδής και το ερμηνεύει ο Πέτρος Πανδής.

Θα μου επιτρέψεις να το αφιερώσω στον παππού μου, Κώστα Μαζιώτη του Αποστόλη και της Αλεξάνδρας και τους συντρόφους συμπολεμιστές του!

Preoccupations

Όποιος λέει πως δε βγαίνει καλή μουσική, μάλλον πλανάται πλάνην οικτράν....! Μέσα στο καλοκαίρι έκανα λόγο για το απολαυστικό φετινό άλμπουμ των Parquet Courts, από τη Νέα Υόρκη. Τώρα θα σε μεταφέρω πιο βόρεια, στην άλλη πλευρά των συνόρων, στον Καναδά!

Ήταν κάποτε μια μπάντα που τη λέγαν Viet Cong και η οποία πέρυσι κατάφερε να κάνει κάτι παραπάνω από αίσθηση, ακόμα και στη χώρα μας, όπου μάλιστα ήρθαν και για ζωντανή εμφάνιση. Το όνομά της, ωστόσο, προκάλεσε δυσαρέσκεια σε κάποιους-κάπου άκουσα πως διαμαρτυρήθηκε η κυβέρνηση του Βιετνάμ (...άκυρο?)

Γεννηθήτω, λοιπόν, Preoccupations!!!

Μαζί τους δημιουργήθηκε ένα ακόμα σπάνιας ποιότητας άλμπουμ. Ένας δίσκος που, όπως δήλωσα στην Ηλέκτρα από τους Ντελικασσέτεν-από των οποίων την εκπομπή στον IndiegroundOnlineRadio πήρα χαμπάρι την κυκλοφορία-είναι εφάμιλλος ενός "Unknown Pleasures" (των Joy Division), ενός "Pornography" (Cure), καθώς και των δίσκων των Mecano!!! 

Πρόκειται για το δίσκο που θα αποτελέσει ζευγάρι, για φέτος, με το, επίσης, υπέροχο και εξίσου εξιλεωτικό (sic) "Adore Life" που μας προσέφεραν φέτος τα τρομερά κορίτσια, οι Savages!!!

Γνώμη μου είναι πως και αυτός ο δίσκος θα αποτελεί τα επόμενα χρόνια, σημείο αναφοράς για τον ήχο του σήμερα. Σαφώς και έχει δάνεια, αλλά υπάρχει κανείς που να μην έχει αντιληφθεί ότι εδώ και τρεις δεκαετίες ζούμε στην εποχή της μετά-νεοτερικότητας?

Το σίγουρο είναι πως, μάλλον, βρήκαμε το απόλυτο αριστούργημα της χρονιάς!

Βιάζομαι?

Θα δείξει!!!

"Fever", το τραγούδι που κλείνει το δίσκο των Preoccupations. 

Είκοσι πέντε χρόνια "Nevermind"

Σήμερα για άλλη μια φορά αποδείχτηκε πόσο χρήσιμα μπορούν να φανούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης!
Πολύ απλά, χθες συμπληρώθηκαν είκοσι πέντε χρόνια από την ημέρα που κυκλοφόρησε το "Nevermind" ο δεύτερος, δηλαδή δίσκος των Nirvana και πρώτος σε πολυεθνική δισκογραφική-DGC (David Geffen Company). Και, βέβαια, τώρα πρέπει να σου εξηγήσω, γιατί είναι αυτό τόσο σημαντικό...

Εκείνα τα χρόνια η έννοια "Ανεξάρτητο Ροκ" δεν ήταν κενή περιεχομένου. Το αντίθετο μέχρι τότε υπήρχαν ακροατές που αρνούνταν να ακούσουν οποιαδήποτε ηχογράφηση έβγαινε σε κυκλοφορία από πολυεθνική εταιρία. Επρόκειτο για μια αντίληψη που έλκυε την προέλευσή της από τις μέρες του πανκ, στα τέλη της δεκαετίας του '70. Τότε τέθηκε το ζήτημα των "εκτός κυκλώματος" δραστηριοτήτων, άρα και κυκλοφοριών. Για τον πρόσθετο λόγο πως το τεχνολογικό επίπεδο εκείνης της εποχής, δεν ευνοούσε την απόλυτα μοναχική πορεία της αυτόνομης παραγωγής και διανομής-d.i.y., με υπαρκτές εξαιρέσεις, φυσικά, π.χ. Crass- καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό ήταν να υπάρχει ένα ανεξάρτητο δίκτυο δισκογραφικών.

Σ'αυτό το πλαίσιο πολλοί hardcore θιασώτες του ανεξάρτητου κυκλώματος δεν ικανοποιήθηκαν με την κίνηση των Kurt Cobain, Krist Novoselic και Dave Grohl να μετακινηθούν από τη Sub Pop από το Seattle στην εταιρία του David Geffen...Μάλλον άδικα, όμως μιας και δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο: πίσω στο '77 οι The Clash είχαν εξ'αρχής υπογράψει στη CBS. Στα μέσα των '80s οι Husker Du έφυγαν από την ανεξάρτητη SST για πολυεθνικά σαλόνια. Τέλος οι Sonic Youth, μπάντα-υπόδειγμα ίντυ ήθους, μετά τους δίσκους που έβγαλαν με τη Blast First, το 1990 κυκλοφορούν έναν από τους σπουδαιότερους, κατ'εμέ τουλάχιστον, δίσκους όλων των εποχών, το "Goo" στη DGC...

Η ροκ μυθολογία θέλει τον πολύ Thurston Moore να συμβουλεύει τους ιθύνοντες της εταιρίας αυτής, όταν του ζητάνε να τους προτείνει κάποιο γκρουπ ανεξάρτητου ροκ, ώστε να επενδύσουν (...), να τσεκάρουν "μια μπάντα από το Seattle, που τους λένε Nirvana"!

"Το άλμπουμ λέει τίποτα?" με ρωτάς...Είναι ένα από τα δύο-τρία άλμπουμς-αριστουργήματα των '90s!!! Οι μελωδίες των τραγουδιών έχουν πολλά από την ευφυία των Beatles. Άλλωστε ο ίδιος ο Kurt συχνά φανέρωνε το πόσο θαύμαζε το John Lennon! Επίσης τα κομμάτια έδειχναν πόση επίδραση είχαν ασκήσει στους φίλους μας οι Pixies από τη Βοστόνη. Από την άλλη το άλμπουμ ήταν γεμάτο από θηριώδη μέταλ ριφς, ενώ πάντα ήταν παρούσα η άντεργκραουντ νοοτροπία στην κιθαριστική παραμόρφωση και, φυσικά, τα θρυλικά ουρλιαχτά του Kurt, μάθημα από τους Jesus Lizard! Τέλος, το "πακέτο" συμπληρώνεται από την παραγωγή και ηχητική επεξεργασία του δίσκου, την οποία επιμελήθηκε ο Butch Vig, με τη βοήθεια του Andy Wallace στο μιξάρισμα. Αποτέλεσμα, να ξεπεράσει σε λιγότερο από πέντε χρόνια-μήπως λέω και πολλά- τα δέκα εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως...σήμερα δε θέλω ούτε να σκέφτομαι πόσα έχει πιάσει, μαζί με τα "κατεβάσματα"....

Ένα άλλο όμως επίτευγμα του "Nevermind" είναι, ότι ακριβώς βοήθησε τόσα και τόσα γκρουπ με, έως τότε, αντί-εμπορικό ήχο, να καταφέρουν να βγουν από την αφάνεια και, μερικά, να γίνουν σταρς, με τρανότερα παραδείγματα τους Pearl Jam και τους Red Hot Chili Peppers που αμφότεροι χαρακτήρισαν τη δεκαετία του 1990 με σπουδαίους και σημαντικούς δίσκους. Άνοιξαν για εκατομμύρια έφηβους ακροατές τα αυτιά, σε ακούσματα ιδιοσυγκρασιακά, πρωτότυπα, εμπνευσμένα και που τους/τις(/μας?) εμπνέουν να αρπάξουμε μια κιθάρα και...απλά να το κάνουμε...όπως ακριβώς δέκα τέσσερα έτη πρωτύτερα, το '77 οι Sex Pistols με το "Never Mind The Bollocks, Here's The Sex Pistols"!!!

"In Bloom" τρίτο single που βγήκε από το άλμπουμ...πρώτο ήταν, φυσικά, το "Smells Like Teen Spirit" και δεύτερο το "Come As You Are". Τέταρτο ακολούθησε το, προσωπικά αγαπημένο, "Lithium"!

Red Hot Chili Peppers - The Getaway

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το ενδέκατο άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers!

Πολύ ξερά το διατύπωσα...λες και κολλάω αριθμό πρωτοκόλλου σε κάποια δημόσια υπηρεσία...Θα νομίζεις πως δεν "καίγομαι" ιδιαίτερα για τους τέσσερις κατοίκους του Λος Άντζελες. Δεν είναι αλήθεια!!! Παρακολουθώ τις κυκλοφορίες τους- σι ντι, βίντεο κλιπ στο MTV και το MAD TV, αποκλειστικότητες κλπ- επί είκοσι πέντε (25, καλά το διάβασες) χρόνια. Τόσα χρόνια πέρασαν από την πρώτη φορά που είδα βίντεο και άκουσα τραγούδι τους...ήταν, βέβαια, το "Under The Bridge"...ακόμα θυμάμαι το σοκ και το μούδιασμα! Για να μην πω για το "Give It Away", που με την ψυχεδελική του μπασογραμμή "μπούκωνε" τα γούφερ-ηχεία , όχι τόσο των σπιτικών μας στερεοφωνικών- γονική καταστολή, βλέπεις- όσο των "ροκάδικων" σε κάθε πόλη της Ελλάδας, όσο, φυσικά, και διεθνώς...

Μετά ήρθε το "One Hot Minute"  με το Dave Navarro να αντικαθιστά, προσωρινά, τον εξίσου χαρισματικό κιθαρίστα, αν και με διαφορετικό στυλ, John Frusciante. 

Ο τελευταίος, επέστρεψε για το υπέρ-επιτυχημένο "Californication" του 1999, με τα τραγούδια του να παίζονται...ναι, κυριολεκτικά παντού!

Το 2011, στο άλμπουμ "I'm With You" στη θέση του Frusciante, στην κιθάρα βρίσκουμε το Josh Klinghoffer, με τον οποίο οι Peppers συνεργάζονταν πολλά χρόνια στις περιοδείες, όπου, όπως τουλάχιστον είχα διαβάσει κάπου, βοηθούσε τον προκάτοχό του με τις κιθάρες, πιθανώς ως τεχνικός. Τότε μάλιστα είχαν έρθει-μοναδική τους φορά- για συναυλία στην Ελλάδα, στο ΟΑΚΑ. Δυστυχώς, ούτε ο δίσκος, ούτε και η εμφάνιση ικανοποίησαν τους πολυάριθμους φίλους των Καλιφορνέζων...

Και να σου "πάλι εδώ ζωντανοί", για να παραποιήσω με όλη την αγάπη μου, το Γιάννη Αγγελάκα!!!

Πέντε χρόνια μετά τον τελευταίο δίσκο, οι ...Πιπεριές μας κερνάνε μια γευστικότατη και δροσερή Μαργαρίτα με δεκατρείς μεζούρες δυνατής τεκίλα με ζουμερά πολύχρωμα τροπικά φρούτα!!!

Προτού συνεχίσω, καλό είναι να ξεκαθαρίσω πως επειδή πρόκειται για προσωπικό μπλογκ και όχι κάποιο επίσημο δημοσιογραφικό ιστότοπο, γι' αυτό ακριβώς διεκδικώ το δικαίωμα να διατυπώσω με παρρησία την αυστηρά...υποκειμενική μου κρίση! Αυτονόητο, θα μου πεις, αλλά οι καλοί λογαριασμοί...!!

Αν είσαι γύρω στα σαράντα και ποτέ δεν έβρισκες του γούστου σου τους φίλους μας, δεν υπάρχει κάποιος λόγος να ασχοληθείς ούτε τώρα. Εκτός αν με την πάροδο των χρόνων αισθάνεσαι να έχουν αλλάξει τα μουσικά σου γούστα. Τοτε πρέπει να αγωνιστείς για το ιερό σου δικαίωμα στην αυτοαναίρεση!!!!

Αν πρέπει, σώνει και καλά να βάλεις μια ταμπέλα στον ήχο του "The Getaway", το φανκ-ροκ την κάνει τη δουλειά του γενικά: Ο Chad Smith στα τύμπανα και ο Flea στο μπάσο, είναι γνωστό πως είναι η πιο άρτια, σφιχτή και ξεσηκωτική ρυθμ σέξιον του πλανήτη τα τελευταία 25 χρόνια! Θα μπορούσαν κάλλιστα να στηρίζουν με το γκρουβ τους, τους δυναμίτες του James Brown. Έτσι κι εδώ τα σπάνε!!!!

Στην κιθάρα ο Josh δείχνει πως έχει πια εγκλιματιστεί πλήρως με τον ήχο και το ύφος της μπάντας. Το ωραίο όμως είναι πως πλέον φαίνεται ξεκάθαρα πόσο σωστός, πόσο μελετημένος και πόσο σπουδαίος κιθαρίστας είναι, συνεχίζοντας την παράδοση που έχουν οι Peppers στους βιρτουόζους κιθαρίστες! Το παίξιμό του είναι πλούσιο τονικά και ρυθμικά. Τη μια στιγμή συνοδεύει διακριτικά και την αμέσως επόμενη εξαπολύει αστραπές και αντάρα!!!!

Επίσης-εδώ εντοπίζεται κατά πάσα πιθανότητα η επίδραση του Danger Mouse, που υπογράφει την παραγωγή, όπως έχει κάνει για τους U2 και το Beck στο πρόσφατο παρελθόν- τα φιλαράκια μας χρησιμοποιούν δημιουργικά τα πεταλάκια και τα συνθεσάιζερ, με αποτέλεσμα να εμπλουτίζεται σημαντικά ο ήχος τους!!!!

Κλείνοντας μιας και, νομίζω, πολύ σε κούρασα αυτή τη φορά, χαίρομαι που οι Red Hot Chili Peppers επέστρεψαν με νέο δίσκο. Χαίρομαι διπλά και τρίδιπλα που μου προσέφεραν έναν τόσο όμορφο, εμπνευσμένο και δουλεμένο, έναν τίμιο δίσκο!!!

Γι' αυτό και μόνο τους αγαπώ και τους έχω αδέρφια μου...κι ας μη συναντηθούμε ποτέ!!!

"Dreams of a Samurai"

O ψυχεδελικός ογκόλιθος που κλείνει το άλμπουμ.

How Old To Rock'n'Roll? (Pt.2)

Η δεύτερη φάση των "Υπογείων Αντανακλάσεων" ξεκίνησε όταν ο Δημήτρης Λορέντζος αποχώρησε λόγω σπουδών, αφού πρώτα φρόντισε να βρει τον αντικαταστάτη του. Δεν ήταν άλλος από τον κ. Δημήτρη Γκιόκα, εκλεκτό φίλο και, τότε, λάτρη του κλασικού και σκληρού ροκ ήχου.

Με το νεότερο Μήτσο, που λες, κάναμε, επίσης, σπουδαία πράγματα: Πρώτα-πρώτα παρουσιάσαμε το πολυαναμενόμενο, εκείνη την εποχή, αλμπουμ των Cure, "Wild Mood Swings". Το συγκεκριμένο δίσκο πολλοί τoν "έκραξαν"...σύμφωνοι δεν το λες αριστούργημα, αλλά ήμαρτον! Εμείς, τουλάχιστον, τον απολαύσαμε!

"This Is A Lie" The Cure, "Wild Mood Swings", 1996

Το δεύτερο μας επίτευγμα, είναι ότι πήραμε την έννοια "αχταρμάς" και την τεντώσαμε όσο δεν έπαιρνε....για παράδειγμα, δε γνωρίζω άλλες ραδιοφωνικές εκπομπές που μέσα σ'ένα δίωρο θα άκουγες Blur, Deep Purple (Child In Time, από το Made In Japan) και Deus Ex Machina....!!!!

Εδώ είναι ανάγκη να σημειωθεί η ουσιαστική και καθοριστική συμβολή του Κώστα Σιάρκου, ο οποίος, ως μεγαλύτερος, ήδη σπούδαζε στην Πάτρα και ξόδευε σχεδόν όλο το φοιτητικό του χαρτζιλίκι αγοράζοντας κλασσικά άλμπουμ (π.χ. Desire από Bob Dylan), νέες κυκλοφορίες και, ακόμα χειρότερα για την τσέπη του, σι ντι εισαγωγής, δηλαδή δίσκους που δεν είχαν διανομή στην Ελλάδα! Δε θα ξεχάσω ότι είχε δώσει 7.100 δραχμές για το "Pisces Iscariot" των λατρεμένων Smashing Pumpkins!!! Για να έχουν οι νεότεροι ένα μέτρο σύγκρισης, ένα καινούριο σι ντι τότε-1996-κόστιζε 5.500 δραχμές...

Προσωπικά εκείνα τα χρόνια αγαπούσα πολλά πράγματα. Ενδεικτικά θα αναφέρω το " Mellon Collie And The Infinite Sadness" των Pumpkins και το "Dummy" των Portishead από το Μπρίστολ του Ηνωμένου Βασιλείου...οι τελευταίοι μπορώ άνετα να ισχυριστώ πως δεν με απογοήτευσαν ποτέ!!!

"Glory Box" Portishead, "Dummy" 1994

Το Σεπτέμβρη του 1996 έκλεισε η πρώτη φουλ σαιζόν των "Υπογείων Αντανακλάσεων" καθώς τόσο εγώ, όσο και ο Δημήτρης μετακομίσαμε στην Αθήνα για να πραγματοποιήσουμε της σπουδές μας. Αυτό όμως δε σήμαινε πως θα παύαμε να ασχολούμαστε με τα ερτζιανά και, φυσικά, τη μουσική! Τις χριστουγεννιάτικες και καλοκαιρινές μας διακοπές, για κάποια χρόνια ήμασταν πιστοί, μαζί με πολλούς άλλους συνοδοιπόρους, στο ραντεβού με τα πρεβεζάνικα φμ. Κάποια στιγμή, δυστυχώς, έμεινα μόνος να φυλάω τα σύνορα και τις επάλξεις. Δεν μπορώ να πω πως μου ήταν ευχάριστο...ούτε εύκολο να το χωνέψω...Αυτό όμως που δεν αλλάζει, είναι ότι σ'εκείνα τα θρασεία και αδέξια βήματά μας, ήμασταν αχώριστα αδέρφια και αυτό το κοινό οδοιπορικό, μας ένωσε "εις τον αιώνα τον άπαντα"!!!

Υ.Γ. Λόγω κομπλεξισμού, αντιπαθούσα το "λόγω τιμής"

Τώρα όμως έχει πάρει την εκδίκησή του, πάνω μου...Αφιερωμένο!!!!

How old to Rock'n'Roll?

Προτού, ακόμη, ενηλικιωθώ, αποφάσισα πως αυτό που πραγματικά επιθυμώ να κάνω, είναι να παρακολουθώ τις εξελίξεις στο αγαπημένο μου μουσικό ιδίωμα, το ροκ'ν'ρολ και αν όχι όλα, τέλος πάντων τα περισσότερα υποείδη του.

Ήδη από την Τρίτη Γυμνασίου ξεκίνησα να ενημερώνομαι από τη μουσική εφημερίδα "ΟΖ", ενώ τη χρονιά που φοιτούσα στην Πρώτη Λυκείου μπήκε στην καθημερινότητά μου η σχολαστική μελέτη του μνημειώδους "Ποπ και Ροκ" και, βέβαια, ξεκίνησα να ακούω τις εκπομπές του Ογκόλιθου Γιάννη Πετρίδη "Από τις 4 στις 5" κάθε μέρα στο Δεύτερο Πρόγραμμα.

Εξώφυλλο του "ΟΖ" την περίοδο που από δεκαπενθήμερη εφημερίδα, έγινε μηνιαίο περιοδικό. Το μοναδικό, ίσως, έντυπο πανελλήνιας διανομής με τέτοιο άναρχο και ανατρεπτικό χιούμορ!!

Ο κύριος Γιάννης Πετρίδης! Μεγαλύτερος, σε ηλικία, από τη μητέρα μου κι όμως φοράει μπλούζα "Depeche Mode"...Τρελό ρισπέκτ!!!!


 Με το τέλος του σχολικού βίου, παράλληλα με τον ενήλικο, ξεκίνησε και ο ραδιοφωνικός, όσον αφορά σ' εμένα. Τον Οκτώβρη του 1995 μαζί με το Δημήτρη Λορέντζο (Κάπτεν Μιτς) ξεκινήσαμε τις "Υπόγειες Αντανακλάσεις", αρχικά κάθε Κυριακή απόγευμα. Πιο κοντά στο κλασικό ροκ ο Μήτσος, ενώ εγώ πιο προσκολλημένος στο ποστ πανκ και νέες κυκλοφορίες!

To "Motorcycle Emptiness" των Manic Street Preachers ήταν από τα τραγούδια που έπαιζαν κατά κόρον στην πρώτη εκείνη φάση των "Υπογείων Αντανακλάσεων"! Πολλά πράγματα παίζαμε εκτός από δύο μπάντες: Blur κατ'απαίτηση του Δημήτρη (δεν του φαίνονταν αρκετά macho...) και Whitesnake (εδώ εγώ ασκούσα βέτο) Για την Ιστορία, αργότερα ο Μητσάρας εκτίμησε το Damon Albarn και την παρέα του. Όσο για μένα, εξακολουθώ να θεωρώ το συγκρότημα του David Coverdale, επιχείρημα κατά της ροκ!!!

Δυστυχώς με το Δημήτρη δεν ολοκληρώσαμε τη χρονιά, διότι έπρεπε να φύγει για το πρώτο του υπερπόντιο ταξίδι, ως σπουδαστής/δόκιμος της Σχολής Εμποροπλοιάρχων...!

Τον αντικατέστησε επάξια ο άλλος αδερφικός φίλος Δημήτρης Γκιόκας, η συνεργασία με τον οποίο θα αποτελέσει το θέμα επόμενης-πιθανόν της επόμενης-ανάρτησης...

Με το Λόρεντς, όμως, με συνδέουν εκείνοι οι μήνες, από τον Οκτώβρη '95 μέχρι και Μάρτη '96, δημιουργικής και καυλωμένης αυτοέκφρασης!!!!

"Stop" από το "Super Session" των Bloomfield, Kooper, Stills, το κομμάτι που είχαμε με το Δημήτρη, ως σήμα εκπομπής.

Βίκυ Λέανδρος

Για λόγους που δεν είναι του παρόντος, την τελευταία εβδομάδα ασχολούμαι, σχεδόν, αποκλειστικά με τη διεθνώς διάσημη και αγαπητή ερμηνεύτρια που όλοι γνωρίζουμε ως Βίκυ Λέανδρος. Ψάχνοντας, έπεσα πάνω στο ντεμπούτο της άλμπουμ που τιτλοφορείται "Songs Und Folklore", αποτέλεσε γερμανική κυκλοφορία και βγήκε στην αγορά το 1966, ακριβώς πριν από 50 ολόκληρα χρόνια, σηματοδοτώντας μια ολόλαμπρη διεθνή καριέρα!

Γεννήθηκε το 1949 στην Παλαιοκαστρίτσα της Κέρκυρας και το πραγματικό της όνομα είναι Βασιλική Παπαθανασίου. Μάλιστα πριν από πέντε ημέρες είχε τα γενέθλιά της και προσωπικά της εύχομαι να τα χιλιάσει!!!

Είναι κόρη του μουσικού, συνθέτη και ερμηνευτή Λέανδρου Παπαθανασίου, ο οποίος σημείωσε αξιόλογη ευρωπαϊκή καλλιτεχνική σταδιοδρομία, την οποία ωστόσο τερμάτισε σύντομα αυτοβούλως προκειμένου να στηρίξει την καλλιτεχνική πορεία της Βίκυς! Την τελευταία πληροφορία την οφείλω στην καθηγήτριά μου Οικιακής Οικονομίας κ. Λαμπρινή Σμπόνια, την οποία θέλω να ευχαριστήσω, καθώς της οφείλω πάρα πολλά,σχετικά με την διαμόρφωση του όποιου αισθητικού κριτηρίου μου!

Όσον αφορά στη Βίκυ Λέανδρος, θα μπορούσα να αναλωθώ σε μια μακροσκελή παράθεση βιογραφικών στοιχείων. Κάτι τέτοιο όμως θα ήταν μάταιο, μιας και στη wikipedia υπάρχει πλήθος τέτοιων πληροφοριών...

"Τι είναι αυτό, που την έκανε να ξεχωρίσει" θα ρωτήσεις εύλογα. Πρώτα απ΄ όλα μεγάλωσε στο εξωτερικό, κάτι που έχει τη σημασία του, ιδιαίτερα εκείνα τα χρόνια που, ούτε λίγο, ούτε πολύ χώριζε άβυσσος την ταλαιπωρημένη από Κατοχή κι Εμφύλιο Ελλάδα και την πιο εξελιγμένη Ευρώπη. Ύστερα, είναι η φροντίδα του πατέρα της, που με το ψευδώνυμο Mario Panas υπέγραψε πολλά από τα πιο όμορφα τραγούδια της φίλης μας και βέβαια ως Κερκυραίος είχε βαθιά αίσθηση της κλασικότροπης μελωδίας.

Επιπλέον, τουλάχιστον, στα Γερμανικά και Γαλλικά, είχε τόσο γυμναστεί στη σωστή εκφορά των γλωσσών (δηλαδή είχε και έχει σωστή προφορά) με αποτέλεσμα να ακούγετε το αποτέλεσμα οικείο στο διεθνές κοινό. Κάτι αντίστοιχο έχει πετύχει, απ' όσο γνωρίζω, μονάχα η Νανά Μούσχουρη.

Πάνω απ΄ όλα, όμως, είναι η ολότελα μοναδική της ερμηνεία! Από τη μια έχουμε αυστηρά πειθαρχημένη απόδοση της εκάστοτε μελωδίας, οσοδήποτε απαιτητική και αν είναι-αποτέλεσμα της άψογης τεχνικής κατάρτισης με την οποία έχει εκπαιδευθεί η Βίκυ. Από την άλλη έχουμε μια ερμηνεία με απύθμενο συναισθηματικό βάθος, που σε πείθει κάθε φορά, ότι τα αυτιά σου ακούν μια ηρωίδα του λυρικού θεάτρου, έτοιμη να καταρρεύσει υπό το βάρος του πεπρωμένου της...

Αρκετά, όμως, σε κούρασα. Πιστεύω πως η Βίκυ Λέανδρος η οποία έχει προ πολλού κερδίσει, επάξια, τη θέση της στο διεθνές καλλιτεχνικό Πάνθεον, πρέπει να αποτελεί, για κάθε γνήσιο μουσικόφιλο, που σέβεται τον εαυτό του, αντικείμενο ενδελεχούς μελέτης.

Εμείς, ή,τουλάχιστον, εγώ προσωπικά ελπίζω να βρεθεί άλλη/άλλος τέτοιου βεληνεκούς ερμηνευτής/ερμηνεύτρια όσο καιρό υπάρχω!!!

" Το Μυστικό Σου" Ελληνική απόδοση του "Something Gotten Hold Of My Heart" σε πρώτη απόδοση από Gene Pitney. Έχει διασκευαστεί ακόμα από τους Nick Cave and The Bad Seeds και το Marc Almond παρέα με το G. Pitney.

Σχετικά με το αν οι καλλιτέχνες πρέπει να επιχορηγούνται από τον κρατικό ..κορβανά!

Πάνε τόσοι μήνες που ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών κ. Λούκος αποπέμφθηκε από τη θέση του για λόγους που σχετίζονται με πιθανή-δε γνωρίζω αν έχει βγει κάποιο ολοκληρωμένο και τελεσίδικο πόρισμα-οικονομική κακοδιαχείριση. Σύσσωμος ο καλλιτεχνικός κόσμος εξέφρασε τη στήριξή του στον απελθόντα. Μάλιστα αρθρογράφοι που καλύπτουν το σχετικό ρεπορτάζ, εξαίρουν την προσφορά του, τονίζοντας πως εκσυγχρόνισε το φεστιβάλ, συντονίζοντάς το με τα τρέχοντα διεθνή πράγματα, προσφέροντας παραστάσεις υψηλού επιπέδου.

Δεν έχω λόγους να το αμφισβητήσω. Έχει όμως έντονο ενδιαφέρον, το ότι κανείς δεν εξετάζει το, υπαρκτό ενδεχόμενο, όλα τούτα να έγιναν εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου και, κατά συνέπεια, εις βάρος των φορολογούμενων, ειδικά τα τελευταία χρόνια που υφιστάμεθα όλοι (?) τις οικονομικές συνέπειες της περίφημης Κρίσης!

Στη συνέχεια ήρθε ο σπουδαίος και, σε κάθε περίπτωση, διεθνώς καταξιωμένος Γιαν Φαμπρ, οπότε όλοι άρχισαν να θρηνούν για τον "αφελληνισμό" του Φεστιβάλ από το Φλαμανδό καλλιτέχνη, ο οποίος, πολύ τίμια, ξεκαθάρισε πως ο χρόνος που είχε στη διάθεσή του, ήταν πολύ λίγος, ώστε να αποκτήσει επαρκή γνώση της ελληνικής θεατρικής πραγματικότητας, γι αυτό και για φέτος θα κάλυπτε τις ανάγκες του Φεστιβάλ με διεθνείς παραγωγές και του χρόνου θα αξιοποιούσε το ελληνικό δυναμικό.

Τελικά ο Φαμπρ έφυγε...

Κατά τη γνώμη μου έγινε φανερό πως κάποιοι έχουν μπερδέψει την "ιδιωτική πρωτοβουλία" και την έννοια του "δημόσιου αγαθού".

Τι εννοώ?

Ας το πάρουμε αλλιώς:
Πρέπει ο καλλιτέχνης να εξαρτάται από κρατικές επιχορηγήσεις? Κάτι τέτοιο δεν τον καθιστά δημόσιο υπάλληλο?
Απελθέτω εμού ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά είναι υποχρέωση της Πολιτείας να καλύπτει τα έξοδα, πιθανότατα πρωτοποριακών παραστάσεων και λοιπών εκδηλώσεων, που, όμως, ελάχιστα έχουν να πουν στο μεγαλύτερο μέρος του κοινού? 

Στην Αρχαία Αθήνα τα έξοδα των θεατρικών παραστάσεων καλύπτονταν από την έμμεση φορολόγηση των πιο ευκατάστατων πολιτών ("πεντακοσιομέδιμνοι"). Οι ποιητές  "δημιουργούσαν" κατά παραγγελία των Τυράννων και γενικά των ισχυρών και πλούσιων ανδρών...

Αρκετά, όμως, έγραψα...Πιστεύω πως έγινα αντιληπτός!

Προς αποφυγή παρεξήγησης, δεν είμαι Ποταμίσιος και σε καμία περίπτωση θιασώτης των "νόμων" της αγοράς. Απλά με ενοχλούν οι ιδεολογικές τοποθετήσεις ...αλα καρτ!!!

      
Ο μέγιστος Morrissey στο "Why don't you find out for yourself?" από το άλμπουμ "Vauxhall and I" πίσω στο 1994

Rock'n'Roll στην Πρέβεζα στα 90s Vol.8 Μιχάλης Μίχος

Όπως σου έχω, ήδη, γράψει, η ροκ σκηνή της Πρέβεζας δε στηριζόταν αποκλειστικά στα παιδιά που απάρτιζαν τις μπάντες. Μέρος της και μάλιστα ζωτικό ήταν και οι πιτσιρικάδες, τότε, ραδιοφωνικοί παραγωγοί που είχαν το θάρρος να εκτεθούν, μέσω του μικροφώνου, στο αρκετά σημαντικό σε αριθμό, για τα δεδομένα της μικρής μας πόλης, νεανικό κοινό.

 Πολλά θα μπορούσα να αναφέρω επαινώντας όλους και όλες που έπαιζαν ροκ, ελληνικό και ξένο, εκείνη την εποχή. Θα περιοριστώ στα εξής δύο: Πρώτα-πρώτα, όλα αυτά τα παιδιά, προκειμένου να εφοδιαστούν τους δίσκους βινυλίου, CD, ακόμα και τις κασέτες, ώστε να στήσουν τις εκπομπές τους, ξόδευαν ένα σωρό χρήματα από το πενιχρό, συνήθως, χαρτζιλίκι τους, χωρίς να προσδοκούν το παραμικρό οικονομικό αντάλλαγμα, παρά μόνο με το φιλότιμό τους.
Δεύτερον, αποτελούσαν πηγές ενημέρωσης για όλους τους υπόλοιπους, κρατώντας, την ίδια στιγμή, συντροφιά, σπάζοντας την "ανία, βαρεμάρα" της επαρχίας..

Ο Μιχάλης Μίχος είναι ένα από αυτά τα ορεξάτα παιδιά με παρουσία, τότε, σε τρεις, διαδοχικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς:
Τη Δημοτική Ραδιοφωνία Πρέβεζας 87.9, Ράδιο Πρέβεζα 91,3 και Ράδιο Νικόπολη 93,4 (όλοι στα FM).
Σπούδασε Πληροφορική στο Πανεπιστήμιο του Πόρτσμουθ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, αποτελώντας ιδρυτικό στέλεχος του Avopolis.gr! Όταν γύρισε στην Ελλάδα, αρχικά εργάστηκε σε Τηλεόραση και Ραδιόφωνο της Αθήνας. Κατόπιν επέστρεψε στην Πρέβεζα, όπου πλέον είναι συνιδιοκτήτης του Energy Media Group με το οποίο δραστηριοποιείται ως δημοσιογράφος στο διαδίκτυο και το Ραδιόφωνο.

Ο λόγος στο Μιχάλη:

Όσοι ασχοληθήκαμε με το  ραδιόφωνο μέσα στη δεκαετία του 90, στην Πρέβεζα είχαμε ένα τρομερό προνόμιο: κάναμε σε «επαγγελματικούς» σταθμούς, «ερασιτεχνικό» ραδιόφωνο! Και εξηγούμαι: είτε από άγνοια, είτε από μεράκι, είτε από ιδεολογία βρέθηκαν στο τιμόνι των σοβαρών σταθμών της πόλης άνθρωποι οι οποίοι άνοιξαν τα μικρόφωνα σε νέα παιδιά και τους έδωσαν ώρες στον αέρα με κριτήριο όχι πόσο εμπορικό είναι αυτό που μεταδίδουν αλλά πόσο γουστάρουν αυτό που κάνουν! Όταν πήγαινες τότε να κάνεις εκπομπή η ερώτηση που σου έκαναν ήταν για πόσες εκπομπές έχεις μουσική ώστε να μην χρειαστεί να επαναλάβεις κάποιο τραγούδι. Μάλιστα μια περίοδο κατέθετες στο τέλος της εκπομπής σου και την playlist που έπαιξες προκειμένου να ελεγχθείς ότι δεν επαναλαμβάνεσαι! Θυμάμαι από εκείνη την εποχή χαρακτηριστικά την εκπομπή του Νίκου Νικολαίδη το «Μήνυμα» στο Ράδιο Ήπειρος ή τον Νίκο Σαμιώτη με τις «αφορμές για ανταρσία» πρώτα στο Ραδιο Ήπειρος –στα τελειώματά του, καθώς μέσα στη δεκαετία του 90 ο σταθμός έβαλε οριστικό λουκέτο- και στη συνέχεια στο Ράδιο Πρέβεζα με τηλέφωνα και κόσμο να ακούει και να δημιουργεί πανικό, να παίζουν στον αέρα σχήματα από την ελληνική σκηνή της εποχής από Panx Romana μέχρι Υπόγεια Ρεύματα και από Γιώργο Τσίγκο μέχρι Παύλο Σιδηρόπουλο! Εγώ τότε μαζί με το Αποστόλη Ντούσια στην αρχή και συνέχεια μόνος μου είχα ξεκινήσει εκπομπές στο Δημοτικό Ραδιόφωνο. Μεσημέρι Κυριακής αρχικά και με προσθήκες ωρών στη συνέχεια με εμμονές στο ελληνόφωνο ροκ της εποχής.

Αρχικά μάλιστα θυμάμαι στην πρώτη μας εκπομπή είχαμε ξεκινήσει με το τραγούδι «Αντίθετα στη Ροή» από τους Λευκή Συμφωνία. Τυχαία επιλογή που είχε γίνει τελικά για τα επόμενα χρόνια το σήμα και όνομα της εκπομπής. Κάποια στιγμή μάλιστα βρεθήκαμε τότε στο Ράδιο Πρέβεζα «μεταγραφή» στην ώρα που μόλις μια βδομάδα πριν έπαιζε ο Σαμιώτης (νομίζω Σάββατο απόγευμα, έχουν περάσει και 20 χρόνια), δε θα ξεχάσω αυτό που γινόταν με τηλέφωνα και συμμετοχή του κοινού. Εκατοντάδες τηλέφωνα που ζητούσαν από Τρύπες μέχρι… Γενιά του Χάους! Και να παίζουν Σάββατο απόγευμα στον αέρα! Εποχές σίγουρα πιο… ροκ!

Μια εκπομπή τότε προκειμένου να βγει στον αέρα απαιτούσε χρόνο και προετοιμασία, καθώς δεν υπήρχαν οι υποδομές και οι τεχνολογικές δυνατότητες που σήμερα είναι αυτονόητες. Στο δημοτικό ραδιόφωνο υπήρχε θυμάμαι υπολογιστής για τις διαφημίσεις από πολύ νωρίς στη δεκαετία του 90. Μόνο για διαφημίσεις, χωρίς internet ή κάποια άλλη ουσιαστική βοήθεια σε μια εκπομπή. Στα άλλα ραδιόφωνα της εποχής ακόμη και τις διαφημίσεις τις παίζαμε με κασέτα. Για πληροφορίες δε για τη μουσική, τα σχήματα ή τις κυκλοφορίες χρειαζόταν σημειώσεις… Μια ωραία ιστορία που δείχνει τις δυσκολίες ακόμη και σε απλά θέματα όταν τότε κάναμε ραδιόφωνο έχει να κάνει με μια συνέντευξη που θέλαμε να κάνουμε γύρω στο 98 στους Panx Romana που τότε είχαν βγάλει το mini lp «Κράτος Κλειστον». Είχαμε συνεννοηθεί με το συγκρότημα, μας είχαν δώσει το σταθερό τηλέφωνο στην Αθήνα για να μιλήσουμε αλλά οι υπεύθυνοι του σταθμού ήταν απόλυτοι: μόνο σταθερά τοπικά επιτρεπόταν να καλέσουμε από το στούντιο! Υπεραστικά και κινητά ήταν κλειδωμένα. Για να λύσουμε το πρόβλημα αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε εκτροπή το σταθερό του σπιτιού μας στο τηλέφωνο του συγκροτήματος για να καλέσουμε στο σταθερό του σπιτιού μας και με την εκτροπή να καταφέρουμε να μιλήσουμε… Στην εποχή της τεχνολογίας, της πληροφορίας και της επικοινωνίας που ζούμε, οι νεότεροι δεν μπορούν να αντιληφθούν αυτού του είδους τις δυσκολίες.

Πρέπει να θυμίσω δε ότι την περίοδο που μιλάμε για να βρούμε μουσική κάναμε κυριολεκτικά αγώνα. Εγώ τότε μιλούσα θυμάμαι πολύ με τον Θοδωρή τον Κριθάρη που είχε την ανεξάρτητη δισκογραφική Wipe Out (Panx Romana, τον πρώτο από Διάφανα Κρίνα, επανέκδοση Γενιά του Χάους κτλ) παράλληλα πέρα από τις δικές του κυκλοφορίες μας έστελνε κάθε 3 μήνες περίπου μια φωτοτυπία με τις κυκλοφορίες της περιόδου στη σκηνή και παραγγέλναμε με αντικαταβολή. Στις καλές κυκλοφορίες που μπορεί να μας ενδιαφέρουν μας τηλεφωνούσε προκειμένου να μας ενημερώσει. Και φυσικά μετά έπαιζε η αντιγραφή μόλις μαθαίναμε ότι κάποιος έχει προμηθευτεί κάτι αξιόλογο!

Αυτή την περίοδο στην Πρέβεζα μέσα σε αυτό το κλίμα έχουμε και μπάντες, από νέα παιδιά οι περισσότερες που δημιουργούν τοπική σκηνή και μάλιστα δυνατή! Ρωγμές, που ήταν για την πόλη το κάτι παραπάνω, Bad apples, Red Motor toy, Δραπέτες, Ρέζους Αρνητικό, Nasal Spray, Ελεύθερη Βούληση είναι κάποιες μόνο από τις μπάντες που θυμάμαι, με παρουσία, demo, live εμφανίσεις, πρόβες, φεστιβάλ!

Υπήρχε φυσικά και το κοινό, υπήρχαν και οι χώροι που βοηθούσαν –και βοηθιόνταν- στην κατάσταση. Το Παρασκήνιο στο οποίο όλοι μας έχουμε ζήσει μοναδικά live που νόμιζες ότι θα καταρρεύσει το πάτωμα, στο Noname, το Ζενίθ (καλά το θυμάμαι το όνομα(;). Υπήρχε όμως νομίζω μια ολόκληρη γενιά που γαλουχηθήκαμε με περισσότερο «ροκ» ακούσματα και ακόμη και σήμερα από αυτό όλοι κάτι έχουμε κρατήσει στην καθημερινή μας ζωή, στον τρόπο που σκεφτόμαστε και αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα…

Λευκή Συμφωνία "Αντίθετα στη Ροή".

Σήμα και τίτλος της ραδ. εκπομπής του Μιχάλη Μίχου στα 90s.

Hip Hop Festival Κάστρο του Παντοκράτορα, Πρέβεζα Παρασκευή 5/8/2016

Σε περίπτωση που, τυχόν, δεν το πήρες χαμπάρι, χθες νωρίς το βράδυ στις Φυλακές, μέχρι τα ξημερώματα, όποιος ήταν παρών, σίγουρα σκεφτόταν "έχουμε πάρτι εδώ"! Συγκεκριμένα στήθηκε και πραγματοποιήθηκε ένα τρελό ραπ πανηγύρι, από τη σκηνή του οποίου παρέλασαν mc's από διάφορες πόλεις της Ελλάδας (Αθήνα, Γιάννενα, Αγρίνιο και, φυσικά, Πρέβεζα).

Αφορμή γι' αυτό το Φεστιβάλ ήταν η σημερινή (6/8/2016) ντροπιαστική για την ανθρωπότητα επέτειος ρίψης της Ατομικής Βόμβας στη Χιροσίμα-τρεις μέρες μετά ακολούθησε το Ναγκασάκι).

Εμπνευστής για την εκδήλωση και ψυχή της ήταν ο αδελφικός φίλος Λίνος mc! Δική του ήταν η ιδέα να μαζευτούν παιδιά και να "τα χώσουν" λάιβ και μάλιστα χωρίς να ζητηθεί αντίτιμο από το κοινό, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την τρέχουσα περίοδο με όλα τα προβλήματα που επιβαρύνουν την καθημερινότητα ανέργων και μη!

Όλη τη μέρα σήμερα σκεφτόμουν πόσα πράγματα είχα να μοιραστώ μαζί σου σχετικά με τον ενθουσιασμό και τη συγκίνηση που ένιωθα τις πέντε και κάτι ώρες που έπαιξαν τα σχήματα! Όμως τώρα που κάθομαι μπροστά στο λάπτοπ, συνειδητοποιώ πως, μάλλον, έχω εξαιρετικά φτωχό λεξιλόγιο...από την άλλη, πιστεύει κανείς πως μπορεί να περιορίσει στα, ασφυκτικά, στενά πλαίσια λέξεων κάτι άυλο, όπως είναι οι αισθήσεις? Κι αν, ναι, μπορεί αυτό να γίνει χωρίς να "πλαστικοποιήσει", ή, ακόμα χειρότερα, να παραμορφώσει την ιδεατή εικόνα των αισθήσεων αυτών?

Δεν είμαι αρκετά εξοικειωμένος με το χιπ χοπ, οπότε προτιμώ να μην μπω στη διαδικασία του να περιγράψω, ή να αναλύσω τις τεχνικές, τις ρίμες και τις παραγωγές. Αυτό μπορούν να το κάνουν οι ειδήμονες.Μπορώ, ωστόσο, να εκφράσω το σεβασμό και την ευγνωμοσύνη μου για την πολύ δυνατή εμπειρία που γενναιόδωρα μας προσέφεραν οι:
Άτεχνοι Παλιάτσοι (Πρέβεζα), Ραμόν (επίσης), Παλάτια Πέφτουν (Αθήνα), Erga Omnes (Γιάννενα, παρέα με ένα παλικάρι από Αγρίνιο), Πινόκιο των Jolly Roger (Αθήνα) και Ακραία Αντίδραση (Πρέβεζα κι αυτοί).
Μάγκες ήσασταν απίστευτοι όλοι!!!

Για το τέλος θα μου επιτρέψεις να κάνω ιδιαίτερη αναφορά στους headliners, δηλαδή την Ακραία Αντίδραση, που επέστρεψαν συναυλιακά στην Πρέβεζα ύστερα από τέσσερα χρόνια!
Πρώτον, η επικοινωνία κοινού-συγκροτήματος, σε βαθμό ταύτισης και η σαρωτική ενέργεια που απελευθερονόταν, με πήγαν στα προ εικοσαετίας λάιβ που έκαναν οι Τρύπες!
Δεύτερον, ο Οπλιστής είναι μάλλον ο μοναδικός mc που μπορεί να τραγουδήσει και να σου σκίσει την καρδιά!!
Τρίτον και κλείνω, ο Λίνος μου έδειξε πως θα ήταν ο Iggy Pop, αν αντί για πανκ, ήταν ράπερ!!!

Και του χρόνου, αδέρφια!

   

Parquet Courts Special

Έχουμε ήδη ξεπεράσει τη μέση της χρονιάς, οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να δούμε τις μουσικές κυκλοφορίες του πρώτου εξαμήνου του τρέχοντος έτους. Κάνω κάθε χρόνο ανασκοπήσεις σε δισκογραφικές κυκλοφορίες και συχνά βγάζω κάποιο συμπέρασμα. Τα τελευταία χρόνια το συμπέρασμα που εξάγω κάθε φορά, είναι πως χάνω, σταθερά, την επαφή με τις νέες κυκλοφορίες, κάτι που θεωρούσα ανεπίτρεπτο, προ, π.χ. δεκαπενταετίας...! Πιθανόν να φταίει πως έχω προ πολλού ξεπεράσει τα τριάντα, γεγονός απαράδεκτο, σύμφωνα με τα στερεότυπα της ροκ ορθοδοξίας (της ποιας?) Επειδή όμως δεν είναι απαραίτητο να σε ταλαιπωρώ με τις ηλικιακές μου ανασφάλειες, καλό είναι να προχωρήσω στο "δια ταύτα"!

Ο δίσκος που με έχει εντυπωσιάσει περισσότερο φέτος-και με διαφορά!- είναι το πέμπτο άλμπουμ των Νεοϋορκέζων Parquet Courts που φέρει τον αιφνιδιαστικά αυτονόητο τίτλο "Human Performance".

Κυκλοφόρησε τον Απρίλη που μας πέρασε με την ετικέτα της βρετανικής δισκογραφικής Rough Trade, η οποία τη δεκαετία του '80 κυκλοφορούσε τους δίσκους των αξέχαστων Smiths

Ο ήχος των Parquet Courts περιγράφεται, μεταξύ άλλων και στο wikipedia, ως Art Punk, μια ετικέτα (tag) αρκετά παλιά και ταυτόχρονα, συχνά χρησιμοποιημένη προκειμένου να περιγραφεί ο ήχος συγκροτημάτων με έδρα τη Νέα Υόρκη, από τους Television του μακρινού '77, μέχρι τους ιδιαίτερα εγκεφαλικούς TV On The Radio και τους πολύ αγαπητούς μου Yeah, Yeah, Yeah κάπου στα μέσα των '00s.

Όσον αφορά στους ...Courts, νομίζω πως ο όρος είναι ιδιαιτέρως ταιριαστός: Τα τραγούδια τους έχουν σχετικά απλές δομές και σταθερό, μηχανιστικό-καλύτερα μετρονομικό-ρυθμό. Το τελευταίο ( ο "μονότονος" ρυθμός) δίνει art χαρακτήρα, μιας και παραπέμπει  στα γερμανικά kraut rock συγκροτήματα των ΄70s όπως οι Neu των Klaus Dinger και Micheal Rother. Επίσης, οι δαιδαλώδεις κιθαριστικές μελωδίες τους και τα αρπίσματα τους δεν θυμίζουν άτεχνα πανκ τραγούδια!

Το στοιχείο, όμως, που τους καθιστά, στα δικά μου αυτιά, τουλάχιστον, ακαταμάχητους, είναι η "κουλ μαγκιά" τους ο τρόπος που διηγούνται τις ιστορίες τους από την πόλη που ζουν, στα πρότυπα ενός Lou Reed, ή ακόμα περισσότερο ενός Steve Wynn!

Αρκετά όμως σε ζάλισα! Κλείνω με ένα χαρακτηριστικό δείγμα του γκρουπ!

"one man one city" βιντεοσκοπημένο φέτος στο Portland

Grey River & The Smoky Mountain "Something's Wrong" EP Review

 Το συγκρότημα που σου παρουσιάζω στην παρούσα ανάρτηση, ονομάζεται Grey River & The Smoky Mountain. Αποτελείται από τέσσερα παιδιά με έδρα την Αθήνα και φέτος συμπληρώνει δύο χρόνια παρουσίας με συχνές εμφανίσεις που, απ' ότι διαβάζω έχουν αφήσει τις καλύτερες των εντυπώσεων! Τον περασμένο Μάρτη, λοιπόν, ήρθε η ώρα για την πρώτη τους κυκλοφορία, το "Something's Wrong", ένα EP αποτελούμενο από τέσσερα τραγούδια, όλα δικές τους συνθέσεις, γραμμένα στον αγγλικό στίχο, κάτι πέρα για πέρα ταιριαστό μιας και, όπως μας πληροφορεί το ίδιο το σχήμα στο λογαριασμό τους στο bandcamp,τα παιδιά αντλούν τις επιρροές τους από τον Αμερικανικό Νότο και τις παραδοσιακές μουσικές της Ιρλανδίας και της Σκοτίας. Εξάλλου, τα θέματα που πραγματεύονται στους στίχους τους, μοιάζουν βγαλμένα από γοτθικές αμερικανικές ιστορίες των Νότιων Πολιτειών, κάπου στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα (Μεγάλη Ύφεση κλπ).

Στο μουσικό τομέα οι Grey River.. τα πάνε περίφημα μιας και, τουλάχιστον στο δικό μου αυτί, ακούγονται σαν να έχουν αφομοιώσει τις επιρροές τους στο βαθμό εκείνο που το αποτέλεσμα να ηχεί αυθεντικό και με χαρακτήρα! Τόσο το παίξιμο όλων, όσο και η ερμηνεία της Ρένας, είναι παραπάνω από άρτια και το όλο άκουσμα παραπέμπει σε σχήμα δεμένο μετά από άπειρες πρόβες και πάμπολλα λάιβ σε διεθνείς σκηνές μέχρι το Μέμφις! Σου ακούγομαι υπερβολικός; Ίσως, αλλά προσπαθώ, απλά να σου περάσω την αίσθηση που μου προκαλούν οι απανωτές ακροάσεις των ηχογραφήσεων που περιλαμβάνει το "Something's Wrong".

Κλείνοντας αφού σε παροτρύνω να επισκεφτείς τη σελίδα τους στο bandcamp ( http://greyriverandthesmokymountain.bandcamp.com/)

και τη σελίδα τους στο facebook, θέλω να συγχαρώ τα παιδιά του σχήματος για την υπέροχη κυκλοφορία!

Υ.Γ. Οι Grey River & The Smoky Mountain είναι:

Ρένα Παπαγεωργίου: Τραγούδι και μαντολίνο

Σαράντος Γκουμάκος: Κιθάρα και φωνητικά

Τάσος Γουσέτης: Βιολί (Fiddle)

Θανάσης Γκιουλέας: Κόντρα μπάσο 

"When Everybody's Gone"