Συνέντευξη με την Κατερίνα Κυρμιζή

Στα μέσα της δεκαετίας του '90 στα ελληνικά μουσικά πράγματα κυριαρχούσαν τα εξής τρία "μέτωπα": Το ένα ήταν το ελληνικό ροκ που τότε γνώριζε δόξες, τουλάχιστον όσον αφορούσε στην όποια εμπορική επιτυχία. Ένα άλλο ήταν το ονομαζόμενο "έντεχνο" ελληνικό τραγούδι, που, επίσης, γνώριζε δόξες-σε κάποιο βαθμό δικαίως, όμως όχι πάντοτε... Και φυσικά υπήρχε το λαϊκοποπ, που, δυστυχώς, δε νομίζω να έπαψε ποτέ να γνωρίζει δόξες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!

Μέσα σε όλα τούτα, το 1996, η δισκογραφική Virgin Hellas, που διοικούταν από τους Γιάννη Πετρίδη και Κώστα Ζουγρή, ρίχνει στην αγορά ένα άλμπουμ μιας νεαρής τραγουδίστριας-τραγουδοποιού που ονομάζεται Κατερίνα Κυρμιζή και που δεν κατατασσόταν σε κανένα στρατόπεδο (αν δεχτούμε ότι υπήρχε ποτέ κάποιο...)! 

Ακόμα και σήμερα η Κατερίνα, μαζί με το Νίκο Γρηγοριάδη, ακολουθούν μια μοναδική, ιδιαίτερη και, κατά την προσωπική μου γνώμη, απολαυστικά γόνιμη πορεία, παρουσιάζοντας μουσικές και τραγούδια υψηλής αισθητικής, που ασφυκτιούν υπό οποιαδήποτε "ταμπέλα" και είναι ικανά να συντροφέψουν το δεκτικό ακροατή σε οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας.

Η χαρά μου ήταν μεγάλη, όταν ενημερώθηκα για την πρόσφατη κυκλοφορία του καινούργιου τραγουδιού της Κυρμιζή "Της καρδιάς μου οι κάκτοι", που συνοδεύεται από ένα, ιδιαίτερα, καλαίσθητο βίντεο που επιμελήθηκε η ίδια και ο Νίκος! 

Με αυτή την αφορμή  απευθύνθηκα στην ίδια ζητώντας να μου παραχωρήσει μια μικρή συνέντευξη, απαντώντας σε ορισμένες ερωτήσεις, κάτι που έκανε με μεγάλη προθυμία, δείχνοντας διάθεση να λύσει τις όποιες απορίες με κατατοπιστικές απαντήσεις!

Με μεγάλη χαρά σου την παρουσιάζω!

1   Το καινούργιο σας τραγούδι είναι σε μουσική και στίχους δικούς σας, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Αν δεν κάνω λάθος, τα δύο τελευταία άλμπουμ αποτελούταν κυρίως από τραγούδια του Νίκου Γρηγοριάδη. Εκτός του ότι είναι μια ευχάριστη επιστροφή σας στη δημιουργία, πέρα από το ερμηνευτικό κομμάτι, αισθάνεστε ότι σηματοδοτεί κάτι περισσότερο;

Η αλήθεια είναι ότι λόγω σπουδών και οικογενειακών υποχρεώσεων δεν αποφάσιζα να βγάλω δικά μου πράγματα γιατί δεν είχα την απαιτούμενη ενέργεια. Έτσι έκανα πίσω και βοήθησα τον Νίκο Γρηγοριάδη, συνοδοιπόρο στη μουσική και στη ζωή, να φτιάξει τα δικά του τραγούδια με τη φωνή, την κιθάρα, με τη συμβολή μου στη παραγωγή και στην ενορχήστρωση. Παρόλα αυτά στο άλμπουμ «Είναι εδώ!» του 2009 συμμετείχα με ένα δικό μου τραγούδι, το Αν δε μ’ αγαπάς που ήταν και το τραγούδι αιχμής, παίχτηκε στο ραδιόφωνο και μπήκε σε πολλές συλλογές και στο άλμπουμ «Λάρβα» του 2015 έγραψα τους στίχους του τραγουδιού Δεύτερη ευκαιρία. Επίσης πέρσι συμμετείχα στο άλμπουμ Το Μικρό Πολυτεχνείο και ο Μικρός Ήρως παρουσιάζουν : Νέοι στιχουργοί στο φως, γράφοντας μουσική πάνω σε στίχους μιας νέας στιχουργού, της Αριάδνης Λαδά και πρόσφατα έδωσα ένα τραγούδι σε μια νέα τραγουδίστρια και περιμένω με αγωνία να ακούσω το τελικό αποτέλεσμα, κάνω κάτι τέτοιο για πρώτη φορά και όχι δίχως αμφιβολίες και υποτροπές.

Το ότι επιστρέφω με δικό μου τραγούδι δεν σηματοδοτεί τίποτα. Ήμουν είμαι και θα είμαι δημιουργός, έτσι αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου, έτσι συστήθηκα, αυτό παραμένω.

2   Όταν είχε κυκλοφορήσει το ντεμπούτο σας «Κοντσέρτο για σοκολάτα και τριαντάφυλλα», είχατε δηλώσει πως ηχητικά ο δίσκος περιείχε ο, τι σας έλειπε από το ρεπερτόριο της εποχής εκείνης (1996). Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ποια εικόνα έχετε για την τρέχουσα μουσική επικαιρότητα;

Αν θυμάμαι καλά είχα πει ότι το Κοντσέρτο ήταν όλα όσα μου έλειπαν εκείνη τη χρονική στιγμή από την εγχώρια μουσική σκηνή. Πάντα προσπαθώ να φτιάξω το δικό μου ψωμί. Δεν βασίζομαι πάνω σε μόδες και ρεύματα, κάνω ότι θεωρώ ότι πρέπει να κάνω. Στο Κοντσέρτο για σοκολάτα και τριαντάφυλλα φυσικά ήμουν πολύ νέα κι άπειρη, το ηχητικό αποτέλεσμα το διαμόρφωσαν ο Νίκος Γρηγοριάδης και ο Χρυσόστομος Μουράτογλου με τη συμβολή εξαιρετικών μουσικών. Στο Το παιδί με την κεραία, έμαθα να χρησιμοποιώ την τεχνολογία και τα μουσικά προγράμματα, έμαθα τι σημαίνει ενορχήστρωση και μουσική παραγωγή. Στο Είναι εδώ! και στο Λάρβα, μπόρεσα να προσφέρω ουσιαστικά. Πάντα δίνω τον καλύτερό μου εαυτό είτε καταπιάνομαι με τα τραγούδια του Νίκου Γρηγοριάδη είτε με τα δικά μου. Τώρα, σε αυτόν τον δίσκο νιώθω ότι παραδίδω στους ακροατές μια αισθηματική και αισθητική χειροτεχνία χρόνων.

Δεν παρακολουθώ όπως παλιότερα την τρέχουσα ελληνική μουσική πραγματικότητα, δεν έχω τον χρόνο κι εδώ που τα λέμε δεν βρίσκω παρά ελάχιστα πράγματα να με εκπλήξουν θετικά, να τα ζηλέψω. Δυσάρεστα, με εκπλήσσουν πολλά όπως π.χ. αυτό που παλιότερα θεωρούνταν σκυλάδικο τώρα θεωρείται λαϊκό ή, το ότι τραγουδούν νέοι άνθρωποι με τόσο στόμφο κι επιτήδευση ή, ότι διαφορετικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, παίζουν τα ίδια και τα ίδια που δεν ξέρεις πια τι να σκεφτείς! Ευτυχώς υπάρχει το διαδίκτυο μόνο που σπάνια εξερευνούμε την ελευθερία που υπόσχεται.

3   Υπηρετείτε μια πλευρά του ελληνικού τραγουδιού που δίνει την εντύπωση, ότι κρατά «ίσες αποστάσεις» τόσο από το βαρύγδουπο και, ίσως, μουντό «έντεχνο», όσο και από την αγοραίας λογικής ποπ. Ποια είναι η άποψή σας, σχετικά; Συμφωνείτε; Αν, ναι, υπάρχουν περιπτώσεις «συνοδοιπόρων» σας, σήμερα;

Χρησιμοποιώ την ευκολία που έχω, το ταλέντο αν θέλετε που μου δόθηκε, για να παρηγορήσω τον εαυτό μου για «το μάταιο του κόσμου» για να πλάσω νόημα που με αφορά. Είναι μια μαθητεία, μια άσκηση. Υπηρετώ  τον εαυτό μου λοιπόν, όχι το ελληνικό τραγουδι ή κάποιο είδος του. Για αυτό και δεν με αντιλαμβάνομαι σαν καλλιτέχνη με την τρέχουσα έννοια. Δεν με εκφράζει καμιά ταμπέλα που βάζουν στη μουσική μου, δεν αισθάνομαι ότι ανήκω στην κάστα των καλλιτεχνών -μάλιστα νιώθω κάπως άβολα στις συναντήσεις μας και όπως καταλαβαίνετε λόγω ακριβώς αυτών των πεποιθήσεων δεν γυρεύω συνοδοιπόρους. Αν τύχει όπως έγινε με τον Νίκο Γρηγοριάδη, έχει καλώς.

Ζητώ συγγνώμη από όσους αγαπούν τη μουσική μου. Λυπάμαι ειλικρινά που δεν έχω τίποτα άλλο να τους προσφέρω από τον εαυτό μου. Δεν έχω καμιά μεγάλη ιδέα να υπηρετήσω, δεν θέλω να σώσω το ελληνικό τραγούδι, δεν καταλαβαίνω καν τι σημαίνει ελληνικό τραγούδι, για μένα η μουσική είναι μια, δεν με απασχολεί να αφήσω έργο πίσω. Ακούτε την καρδιά μου, τα θέματα που με απασχολούν και το πώς τα προσεγγίζω στα τραγούδια μου. Προσπαθώ να σκέφτομαι και να αισθάνομαι ακριβά, όχι εύκολα, προσπαθώ με μεγάλο τίμημα να μην είναι αγοραία τα αισθήματα και οι σκέψεις μου.

4   Από όσο γνωρίζω, συμμετέχετε ενεργά στην ηχητική επεξεργασία και την επιμέλεια των παραγωγών σας. Αυτό, προφανώς, δηλώνει μια άνεση με τη μουσική τεχνολογία. Από την άλλη με την προσβασιμότητα της τελευταίας σε περισσότερο κόσμο, που θέλει να δημιουργήσει και με την παράλληλη έκρηξη και επικράτηση του διαδικτύου, υπάρχει πληθώρα επιλογών για τους μουσικόφιλους, ίσως υπερβολική… Θα ήθελα τις σκέψεις σας σχετικά με το όλο φαινόμενο.

Ασχολούμαι με την ενορχήστρωση και την παραγωγή από ανάγκη, όχι από εγωκεντρισμό. Έχω εξηγήσει σε άλλη συνέντευξη τους λόγους που οδηγήθηκα εκεί. Θεωρώ τιτάνιο έργο το να τα κάνεις όλα μόνος σου, να γράφεις στίχους, μουσική να τραγουδάς να παίζεις να ενορχηστρώνεις, να προγραμματίζεις να ηχογραφείς τον εαυτό σου, να αποφασίζεις τι μουσική αύρα πρέπει να έχει το τελικό αποτέλεσμα. Πρέπει να κρατάς ισορροπίες και αποστάσεις που είναι πολύ δύσκολο έως ανέφικτο να διατηρήσεις. Πρέπει να είσαι διαρκώς ο κριτής του εαυτού σου, να μην παίρνεις τίποτα για δεδομένο, να είσαι διατεθειμένος να γκρεμίσεις ανά πάσα στιγμή τα πάντας σαν να είσαι ξένος. Θα προτιμούσα να μην το κάνω. Παρόλα αυτά το κέρδος είναι μεγάλο και η εμβάθυνση σε διάφορα πεδία σχετικά με την παραγωγή ενός τραγουδιού σε κάνει να αγαπάς περισσότερο ό,τι κάνεις. Το σημαντικότερο όφελος πάντως είναι ότι μαθαίνεις να μην παίρνεις τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά. (γέλια)

Τώρα το διαδίκτυο είναι μια αχαρτογράφητη ακόμα χώρα. Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι είναι ένα τεραστίων διαστάσεων κοινωνικό πείραμα. Σαφώς υπάρχει η ελευθερία και η ευκαιρία για κάθε έναν να εκτεθεί -πολλές φορές ανεπιθύμητα κι ανεπανόρθωτα, αλλά όπως είπα παραπάνω σπάνια εξερευνούμε την ελευθερία που μας δίνεται, και ακόμα σπανιότερα την θέλουμε ή την αντέχουμε. Όταν έχεις άπειρες επιλογές ουσιαστικά δεν έχεις καμιά. Η ελευθερία είναι ζόρικο πράγμα, θέλει κριτήριο, χαρακτήρα και πολύ σοβαρή ενασχόληση, για να μην αναφέρω τον χρόνο που χρειάζεται να αφιερώσεις.

5    Στο σάιτ που διατηρείτε, (https://katerinakyrmizi.wordpress.com) , διαβάζουμε, ότι πέρα από μουσική, έχετε κάνει κλασσικό μπαλέτο και μοντέρνο χορό, κάτι που φαίνεστε να αξιοποιείτε στο πολύ όμορφο βίντεο του νέου τραγουδιού σας «Της καρδιάς μου οι κάκτοι». Όλα αυτά, μαζί με το γεγονός ότι δεν είστε απλά μια ερμηνεύτρια, αλλά και δημιουργός, μου φέρνουν – χωρίς να γίνεται σύγκριση – την Kate Bush. Αισθάνεστε να υπάρχει κάτι κοινό; Επίσης, θα ήθελα να μας πείτε αν, όταν ξεκινούσατε να ασχολείστε με την μουσική, είχατε κάποιο πρότυπο.

Το site στο οποίο αναφέρεστε, ήταν μια ευγενική χειρονομία μιας φίλης κάπου 7 χρόνια πριν, δεν το ορίζω και για αυτό δεν είναι ενημερωμένο. Τώρα φτιάχνω το δικό μου site, πιστεύω θα είναι έτοιμο σύντομα. Παρόλα αυτά έχετε δίκιο, έχω ασχοληθεί με το χορό, μάλιστα όταν ήθελα να δώσω στην Κ.Σ.Ο.Τ. χόρευα 4-5 ώρες καθημερινά. Όταν δεν πέρασα συνειδητοποίησα ότι ο δρόμος μου όσο κι αν το απευχόμουν ήταν η μουσική κι έτσι  χωρίς να το πολυσκεφτώ, όπως παίρνει κανείς όλες τις αποφάσεις στην ζωή του που εκ των υστέρων ανακαλύπτει ότι ήταν καθοριστικές, διέγραψα εντελώς τον χορό από τη ζωή μου. Έπειτα από 20 χρόνια ανακάλυψα ότι μπορώ να χορεύω ακόμα χωρίς να με νοιάζει αν το κάνω σωστά, αν είναι ωραία η κίνησή μου, ή αν είμαι αρκετά αδύνατη. Ανακάλυψα με μεγάλη έκπληξη ότι μπορώ να χορεύω δίχως να αυτολογοκρίνομαι και ήταν μια καταπληκτική απελευθερωτική εμπειρία. Επειδή έκανα το μοντάζ και αναγκαστικά είδα όλο το υλικό, σας λέω πως δεν ήξερα τι να διαλέξω. Έβλεπα ένα πλάσμα εξωτικό, χαριτωμένο, που δεν αναγνώριζα ότι είμαι εγώ! Τελικά διάλεξα τα πλάνα που δε φαίνονταν το εσώρουχό μου (γέλια)! Ήμουν τόσο χαλαρή, τόσο «αλλού» στα γυρίσματα που δεν σκέφτηκα καν ότι μπορεί να φαίνεται.

Η Kate Bush είναι ένα πλάσμα παραμυθένιο, ιδιαίτερο, εξαιρετικά ταλαντούχο. Έρχεται από μια εποχή πολύ δυνατή όπου η μουσική ανθούσε και κατείχε πολύ σημαντική θέση στη ζωή του κόσμου. Είναι άδικη κάθε σύγκριση. Κοιτάξτε, όλα είναι εκφραστικά μέσα, όσο περισσότερα έχει κανείς τόσο πιο δυνατό και σαφές γίνεται αυτό που θέλει να πει. Το δυστύχημα είναι ότι όταν έχεις πολλά εκφραστικά μέσα έχεις και αντίστοιχα προβλήματα… εσωτερικής φύσης όπως συγκρούσεις, αμφιβολίες, ξόδεμα ενέργειας σε πολλές κατευθύνσεις  κι όχι προς έναν μόνο στόχο κλπ. και εξωτερικής, οι άνθρωποι σε αντιμετωπίζουν με δυσπιστία και ίσως φθόνο ή φόβο.

Πρότυπα δεν είχα ποτέ, μεγάλες αγάπες μόνο και όχι αποκλειστικά μουσικές : James Dean, Μάνος Χατζηδάκις, Μιχαήλ Μπαρίσνικωφ, Beatles, Joni Mitchel, αργότερα προστέθηκαν κι άλλοι.

6   Τι ακούτε τον τελευταίο καιρό, από ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο;

Ακούω τον Daglas Dare που μόλις ανακάλυψα και μου αρέσει πολύ. Μάλιστα με ένα τραγούδι του σπάραξα στο κλάμα κάτι που έχει να μου συμβεί πολλά χρόνια. Βέβαια και η συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι έχει να μου συμβεί πολλά χρόνια. Όταν παρουσιάζω δικά μου τραγούδια, τώρα μάλιστα έχουμε επωμιστεί μαζί με τον Νίκο Γρηγοριάδη και την ευθύνη της εικόνας τους, είναι σαν να εμφανίζομαι στο δρόμο γυμνή και να λέω όπως η ποιήτρια Άννα Αχμάτοβα : Αυτή είμαι σας εύχομαι μιαν άλλη καλύτερη… Μου είναι πάντα δύσκολο να το διαχειριστώ. Αυτό το τραγούδι το αγαπώ, όπως αγαπά κάνεις τις πληγές του. Είναι η μεγάλη μου συμφορά και το κρυφό σχολειό των επιθυμιών μου. Το κουβαλώ πολλά χρόνια μέσα μου και είχα την τύχη να δώσουν την ενέργειά τους συνδράμοντας συνεργάτες για τους οποίους τρέφω πολύ βαθιά αισθήματα. Νιώθω μεγάλη ικανοποίηση και απέραντη μελαγχολία για την ολοκλήρωσή του.

7   Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Θα υπάρξει ολοκληρωμένο άλμπουμ ή θα συνεχίσετε με κυκλοφορίες μεμονωμένων τραγουδιών, ως single;

Ειλικρινά δεν ξέρω πως θα πορευτώ… είναι δύσκολες εποχές και εξαιτίας αυτών των δυσκολιών εξαιρετικά πολωμένα τα ελληνικά μουσικά πράγματα. Η κατάσταση νομίζω αντιστοιχεί σε ένα καλλιτεχνικό survivor, ένα τσίρκο τεράτων, ένας αδιανόητος αγώνας δρόμου για το ποιος θα τραβήξει την προσοχή ενός αδιάφορου καταβεβλημένου από την οικονομική κρίση και αλλοτριωμένου κοινού. Ποιο το νόημα να βγάζεις δίσκους όταν όλοι θα ακούσουν, μάλλον θα «δουν» μόνο το τραγούδι αιχμής; Όταν το παιχνίδι της δημοσιότητας είναι σχεδόν πάντα στημένο, όταν το κυνήγι του σουξέ καθορίζει τα πάντα, όταν οι πορείες στο μουσικό στερέωμα είναι σε μεγάλο βαθμό προδιαγεγραμένες;

Πολύ πιθανόν να βγάζω σε τακτά διαστήματα single. Δεν ξέρω ακόμα. Θα εξαρτηθεί, βλέποντας και κάνοντας.

Σας ευχαριστώ θερμά για αυτήν την κουβέντα! Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.

Το ολοκαίνουργιο τραγούδι της Κατερίνας Κυρμιζή "Της καρδιάς μου οι κάκτοι μπορείς να το ακούσεις και να δεις το βίντεο εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=3vNgnBHQ7uE

Βαγγέλης Παπαδιόχος "Σατυρικά Γράμματα"

Ο Βαγγέλης Παπαδιόχος είναι κάτι πέρα από οικονομολόγος. Είναι κάτι πέρα από σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους, με πολλές βέβαια αναφορές, αλλά με ολωσδιόλου δικό τους χαρακτήρα και ύφος. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από συγγραφέας της συλλογής σατιρικών ποιημάτων "Σατυρικά Γράμματα".

Ο Βαγγέλης Παπαδιόχος είναι μια ιδέα!

1) Οι σπουδές σου ήταν στις Οικονομικές Επιστήμες και τον

Κινηματογράφο. Πρόσφατα, όμως, εξέδωσες το πρώτο σου βιβλίο, τα

«Σατυρικά Γράμματα». Το γράψιμο είναι κάτι που υπήρχε στη ζωή σου

ανέκαθεν ή είναι κάτι πιο πρόσφατο;

 Το γράψιμο υπήρχε στη ζωή μου παιδιόθεν με τον παραδοσιακό τρόπο: νομίζοντας ότι επειδή μπορείς να γεμίζεις αθώα λευκά χαρτιά με ότι σου προσγειωθεί επί κεφαλής, είσαι συγγραφεύς. Κι αν βαριέσαι να γεμίζεις πολλά χαρτιά υπάρχει φυσικά η λύση της ευγενούς τέχνης της ποιήσεως.

2) Δεν με τιμά, αλλά δεν έχω ιδιαίτερη επαφή με τις εκδόσεις, όσον

αφορά στον έμμετρο λόγο, στη χώρα μας. Ωστόσο, έχω την αίσθηση, ότι

ο σατιρικός ποιητικός λόγος σπανίζει στις μέρες μας. Τι σε τράβηξε στο

είδος;

 Δεν με τιμά, αλλά στο είδος με τράβηξε αφενός η σχετική μου βαρεμάρα να γεμίζω πολλά χαρτιά (βλ. ανωτέρω) στρεφόμενος έτσι στην ευγενή τέχνη της ποιήσεως και αφετέρου η κατανόηση εκ μέρους μου του γεγονότος ότι η σατιρική ποίησις είναι εκ φύσεως πιο πιασάρικη-ιδίως για το μη επαρκώς καλλιεργημένο κοινό...

3) Από πού αντλείς τα θέματα με τα οποία καταπιάνεσαι;

 Ως γνωστόν, πηγή εμπνεύσεως μπορεί να αποτελέσει το οτιδήποτε αλλά φυσικά ο έρως, ο θάνατος -άντε και η πολιτική ενίοτε- αποτελούν τα βασικά θεματικά μοτίβα και του δικού μου έργου. Πέραν τούτου, προς διευκόλυνση μου, συνηθίζω να κλέβω τα θεματικά μου μοτίβα και από διάφορα θεάματα ή αναγνώσματα σχετικά παλιά ή σπάνια ώστε η πράξη της κλοπής να μην γίνει αντιληπτή στο ευρύ κοινό και να δοθεί έτσι η εντύπωση της αυθεντικότητος. Ωστόσο, επειδή κατά κανόνα αυτός ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, συνηθίζω να προσθέτω στη θεματική μου τα διαχρονικά μοτίβα του σεξ και της βίας που είναι απαραίτητα για την διεύρυνση της εμπορικότητος του έργου μου (βλ. ανωτέρω).

4) Όπως προανέφερα έχεις σπουδάσει Κινηματογράφο. Μάλιστα,

δημιουργείς ταινίες μικρού μήκους, όπου είσαι υπεύθυνος για τη

σκηνοθεσία και το σενάριο. Θεωρείς πως η δημιουργία ταινιών και

εκείνη των ποιητικών έργων συνδέονται, έτσι ώστε να βοηθά το ένα στο

άλλο; Με ποιο τρόπο;

 Σαφώς η αφηγηματική δομική λειτουργία και η αφαιρετική εικονοποιητική ισχύς του κινηματογράφου επηρέασαν, θα έλεγα, καταλυτικά τον ποιητικό μου λόγο. Για να σοβαρευτούμε όμως, προφανώς η δημιουργία ταινιών και λογοτεχνίας εν γένει συνδέονται άμεσα από την άποψη ότι αν δεν είσαι ικανός να γυρίσεις την συναρπαστική και εμπνευσμένη ιστορία που σου προσγειώθηκε άξαφνα επί κεφαλής, την γράφεις και τέλειωσε η υπόθεσις. Η δε ευγενής τέχνη της ποιήσεως κάνει, όπως προαναφέρθηκε, ακόμα ευκολότερα τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση.   

5) Υπάρχει η εντύπωση ότι κάθε έργο, καλλιτεχνικό, λογοτεχνικό ή

άλλου είδους, κάποιος άγραφος κανόνας ορίζει ότι «οφείλει» να

χαρακτηρίζεται από σοβαρότητα. Έργα σαν τα «Σατυρικά Γράμματά»

σου και η «Νεοελληνική Μυθολογία» του Αυγούστου Κορτώ, μοιάζουν

να παραβιάζουν τον κανόνα τούτο. Δώσε μας τη δική σου άποψη.

 Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω το εν λόγω έργο του συναδέλφου Κορτώ (sic) αλλά σίγουρα δεν μπορώ να συνυπογράψω στο ότι κάθε έργο οφείλει απαραίτητα να χαρακτηρίζεται από σοβαρότητα. Η σοβαροφάνεια μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί εξίσου, αν όχι περισσότερο, αποτελεσματική στις πλείστες των περιπτώσεων.     

6) Από όσο γνωρίζω ανέλαβες να εκδόσεις ο ίδιος το βιβλίο σου. Θα

ήθελες να μας πεις κάποια πράγματα από την όλη εμπειρία;

Μπορώ να πω ότι η αυτοέκδοση, ακολουθώντας την παλιά καλή λογική του do it yourself, αποτελεί μια διαδικασία που σου εξασφαλίζει την πολυπόθητη καλλιτεχνική ελευθερία και ανεξαρτησία σου. Επίσης, μπορώ να πω ότι σου δίνει τη δυνατότητα να κάνεις εύκολα την πολυπόθητη καλλιτεχνική μόστρα σε φίλους και γνωστούς.         

7) Για το τέλος, θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας τα επόμενά σχέδιά

σου;

 Στα άμεσα σχέδια μου είναι, ασφαλώς, η δημιουργία και έκδοση ενός καθόλα σοβαρών προθέσεων πεζογραφικού έργου.     

 Πατώντας εδώ θα βρείτε τη σελίδα παραγγελίας του βιβλίου

Ο Wim Mertens και το Σύνολό του στο Ωδείο της Νικόπολης.

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε σήμερα (30/7/2017) στο www.prevezatoday.gr, από όπου και η φωτογραφεία.

Οι μουσικόφιλοι της Πρέβεζας και της ευρύτερης περιοχής, εδώ και καιρό, περίμεναν τη χθεσινή συναυλία του διεθνώς καταξιωμένου και αγαπητού βέλγου συνθέτη Wim Mertens και των συνεργατών του στο Ωδείο, στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης. Είμαι της άποψης ότι η χθεσινή παράσταση ικανοποίησε τις προσδοκίες, αν όχι όλων, τουλάχιστον των περισσοτέρων από όσους παραβρέθηκαν. Τουλάχιστον, αυτό φάνηκε από το θερμό χειροκρότημα μετά από κάθε σύνθεση.

Όπως μας είχε προετοιμάσει και το δελτίο τύπου και γενικότερα η ενημέρωση, που προηγήθηκε της εκδήλωσης, ο Mertens μας παρουσίασε, στο πρώτο μέρος, το ολοκαίνουριο έργο του “Dust of Truths”, πέρα για πέρα ταιριαστό, μιας και ο ίδιος έχει δηλώσει πως το δημιούργησε, εμπνευσμένος από την προ τριετίας εμφάνισή του στο Μνημείο του Αυγούστου. Στο δεύτερο μέρος το πρόγραμμα περιλάμβανε μια σειρά επιλογών από το πλούσιο ρεπερτόριο του συνθέτη.

Για την ερμηνευτική δεινότητα των επί σκηνής εκτελεστών δεν έχω τις απαιτούμενες τεχνικές γνώσεις, ώστε να μπορώ να εκφράσω εμπεριστατωμένη άποψη. Η εντύπωση που μου άφησαν τα παιξίματα ήταν εκείνη της πλήρους αρμονίας, με τις υφέσεις και τις εξάρσεις που χρωμάτιζαν πολύ όμορφα τα μουσικά κομμάτια. Προσωπικά, σε καμία στιγμή δεν ένοιωσα να κουράζομαι από τα επί σκηνής τεκταινόμενα.

Ο Mertens, τον οποίο πρώτη φορά είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ζωντανά, με κέρδισε, μεταξύ άλλων, από το ότι, αν και σχεδόν αμίλητος, μετά από κάθε σύνθεση, με τον τρόπο του, δεν έχανε την ευκαιρία, είτε να ευχαριστήσει το κοινό για την προσοχή που επεδείκνυε και το χειροκρότημα, είτε να αποδώσει τα εύσημα στους εκτελεστές-συνεργάτες του για τις σπουδαίες ερμηνείες τους. Αυτό δείχνει πολλά πράγματα, όπως γενναιοδωρία αλλά και το ήθος του, αντάξιο ενός Μεγάλου Καλλιτέχνη!

Αν πρέπει, οπωσδήποτε να αναφερθεί κάτι αρνητικό, αυτό είναι ένα μικρό πρόβλημα στον ήχο, κάπου στην αρχή του προγράμματος. Όμως, ήταν πρόσκαιρο και δεν χάλασε την πολύ όμορφη, γενική, εικόνα της εκδήλωσης.

Απαραίτητο είναι να πούμε πολλά μπράβο στους εμπνευστές της βραδυάς, το Preveza Jazz Festival και ιδιαίτερα στον κ. Μήτσιο, που όπως πληροφορηθήκαμε στην αρχή της εκδήλωσης, χάρη στη δική του επιμονή και προσπάθεια, κατέστη εφικτή η παρουσία του Wim Mertens Ensemble στην περιοχή μας. Ήταν μια ευκαιρία για όλους μας να απολαύσουμε τα έργα ενός ιδιαίτερου και διεθνώς, όπως προαναφέρθηκε, καταξιωμένου καλλιτέχνη και δημιουργού. Ακόμα, πολλά μπράβο και στους υπεύθυνους από την Εφορεία Αρχαιοτήτων, χωρίς την αρωγή των οποίων, είναι ευνόητο, πως ουσιαστικά θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί, με τόση επιτυχία μάλιστα, αυτή η εκδήλωση!

Τέλος, μένει μόνο να ευχηθούμε, να ακολουθήσουν και άλλες ευκαιρίες να απολαύσουμε στον τόπο μας, τέτοιες όμορφες και σημαντικές παραστάσεις.

Σκέψεις...

Σε τρεις εβδομάδες κλείνω τα σαράντα. Όπως και να το κάνεις τα δεύτερα  –άντα είναι ένα κάποιο ορόσημο. Εδώ και μήνες αναστοχάζομαι προσπαθώντας να αξιολογήσω την μέχρι τώρα πορεία μου και γενικά την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι, πνευματικά, διανοητικά, ψυχικά, ακόμα και σωματικά. Ακόμα περισσότερο, αναλογίζομαι τις τωρινές ασχολίες μου. Προσπαθώ να τις δω μέσα από τα μάτια του εικοσάχρονου Κώστα.

Είμαι στη θέση την οποία με περίμενα τότε;

Είμαι όπως με φανταζόμουν τότε;

Όπως με ήθελα;

Στα πρώτα δύο απάντηση δεν υπάρχει. Όχι ότι ο εικοσαετής Κώστας δεν είχε φιλοδοξίες ή προσδοκίες, αλλά μέσα στη θολούρα των πρώτων χρόνων μετά την εφηβεία, ανάθεμά με αν είναι δυνατό να έχεις ξεκάθαρη εικόνα του πώς θα είναι τα πράγματα τα επόμενα δύο χρόνια. Πόσο μάλλον τα επόμενα είκοσι…

Στα σαράντα μου ακούω, ακόμη, μουσική. Πολλή μουσική. Να το θέσω απλά, από την ώρα του πρωινού εγερτηρίου, δεν υπάρχει στιγμή που, όταν είμαι σπίτι, να μην ακούω μουσική. Επίσης, παίζω μουσική. Με την κιθάρα μου, κυρίως. Ακόμα μοιράζω μουσική, δική μου και άλλων. Εδώ, φυσικά, βοηθά τα μέγιστα και η τεχνολογία μαζί με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης!

Ώρες-ώρες νιώθω να έχω κουραστεί… «Ως πότε θα ασχολείσαι με αυτά;» Η απάντηση είναι: «Όσο υπάρχει η τεχνολογία που μου το επιτρέπει. Όσο μπορώ και πληκτρολογώ. Όσο ανασαίνω! Όσο αντέχω!!»

Αν θες τη γνώμη μου, σε τούτη την εποχή μετάβασης που ζούμε και που ένας Θεός ξέρει που θα μας βγάλει-και, αν..- έχω την αίσθηση πως το μόνο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να σκεφθούμε ελεύθερα και, εφόσον το επιτρέπουν οι περιστάσεις να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας. Διάολε, μονάχα μια φορά ζούμε!

Στο ερώτημα του αν είμαι, όπως θα ήθελα, η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο, απερίφραστο και βροντερό «ΝΑΙ»!! 

Neil Young & Crazy Horse "Hey, hey, my, my"

Emi Path - The Shadow

Ανήμερα της ονομαστικής μου εορτής, ο πολύ καλός φίλος και ταλαντούχος δημιουργός ταινιών μικρού μήκους, Βαγγέλης Παπαδιόχος, μου έστειλε στο messenger, πέρα από τις ευχές του και ένα σύνδεσμο για το προφίλ στο bandcamp μίας νέας μουσικού, εκτιμώντας (ορθά) πως θα μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Η μουσικός, περί ης ο λόγος, υπογράφει με το παρωνύμιο «Emi Path», που εμφανώς προέρχεται από το πραγματικό της όνομα που είναι Αιμιλία Παπαθεοχάρη. Οπότε, πρόκειται για σόλο καλλιτέχνιδα και όχι για κάποιο μουσικό σχήμα, όπως, εσφαλμένα, στην αρχή νόμιζα!

Τα τραγούδια της με κέρδισαν αμέσως. Ενώ ο ήχος της μου έφερνε στο νου αρκετά πράγματα από το παρελθόν, τόσο το μακρινό, όσο και το εγγύτερο, παρά ταύτα οι συνθέσεις έχουν χαρακτήρα, τέτοιο που να σε καλούν να επανέρχεσαι ξανά και ξανά. Άσε κι όλας που σου δίνουν υποσχέσεις για ακόμη περισσότερα από τη φίλη μας στο μέλλον!

Αμέσως αποφάσισα και έστειλα στην Αιμιλία πρόσκληση για μια μικρή συνέντευξη. Πρόσκληση στην οποία ανταποκρίθηκε θετικά και για τούτο την ευχαριστώ!

Αρκετά με την φλυαρία μου.

1)      Αιμιλία, για αρχή, πες μας δυο λόγια για τις μουσικές σου καταβολές. Συγκεκριμένα πόσον καιρό παίζεις μουσική και αν έχεις κάνει μουσικές σπουδές (Ωδείο ή/και κάτι άλλο).

Ξεκίνησα στα 9 με πιάνο και στα 18 ξεκίνησα και μαθήματα φωνητικής..Άντεξα με τα ωδεία μέχρι τα 21 μου..εκεί αντέδρασα ολοκληρωτικά σε αυτό το σύστημα και συνέχισα με ιδιαίτερα μαθήματα και κυρίως στα ανώτερα θεωρητικά της μουσικής..τα τελευταία δύο χρόνια διαβάζω πολύ μόνη μου και είμαι στο Εθνικό θέατρο στο εργαστήριο Μουσικής σύνθεσης για θέατρο, το οποίο εδώ και δύο χρόνια αποτελεί για μένα ένα μεγάλο ανοιχτό παράθυρο γνώσης και γενικότερης σκέψης.

2)    Ακούγοντας το άλμπουμ, διακρίνω επίδραση από κυκλοφορίες της 4AD, κυρίως, ιδιαίτερα τις λιγότερο world στιγμές των Dead Can Dance, και κάποια ψήγματα του λεγόμενου Post Rock ιδιώματος. Συμφωνείς;

Kυρίως cocteau twins έχω ακούσει πολύ. Ειδικά το Treasure υπήρχε από πάντα σε βινύλιο στο σπίτι, μιας και το είχαν αγοράσει οι γονείς μου παλιότερα. Όσο για το post rock είναι ένα είδος μουσικής που άκουγα και παρακολουθούσα αρκετά χρόνια.

3) Τι σε ωθεί να κάτσεις στο πιάνο και να παίξεις; Πότε θεωρείς/καταλαβαίνεις ότι «ήρθε η ώρα να γράψω κάτι»;

Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο για αυτό. Αρχικά σε όλη μου τη ζωή προσπαθώ να αποστασιοποιούμαι και από τα πράγματα και από τον ίδιο μου τον εαυτό. Προσπαθώ να παρατηρώ σαν ένας τρίτος. Οπότε κάπου μέσα σε όλη αυτήν την προσπάθεια καταλήγω στο γράψιμο. Ας πούμε το The shadow είναι αποτέλεσμα μιας κατάστασης που βίωνα χρόνια και για να γράψω χρειάστηκα άλλα δύο χρόνια απόστασης από όλο αυτό. Θέλω να είναι όσο το δυνατόν πιο καθαρό το μυαλό μου όταν γράφω και όχι καλυμμένο από φορτισμσεις. s﷽﷽﷽ από φορτισμηματισμό ήρατηρένες καταστάσεις.

4) Ακούγοντας το άλμπουμ, βγαίνει μία πιο «μινόρε» διάθεση. Αυτό βγαίνει σε πολλές δουλειές και άλλων παιδιών. Μήπως, τελικά, παίζουμε και γράφουμε μουσική, για να εκτονώσουμε κάποιο αρνητικό ή δυσάρεστο συναίσθημα;

Γενικά πιστεύω πώς κάτι δυσάρεστο ή η έλλειψη κάποιου πράγματος μπορεί να αποτελεί κινητήρια δύναμη. Ο καθένας γράφει για δικούς του λόγους. Από κει και πέρα το ότι μπορεί να φαίνεται αυτή η διάθεση δεν έχω καταλήξει ακόμα μέσα μου στο αν είναι «σωστό». Ίσως να ήταν και μια πρόκληση αυτή η έκφραση να μην είναι πάντα καθαρή, δηλαδή με προβληματίζει αρκετά το ότι ναι μεν υπάρχει μία αιτία πίσω από την κάθε είδους δημιουργία(όχι μόνο την μουσική) αλλά το πόσο την αντιλαμβάνεται ο δέκτης και το πόσο ελεύθερος αφήνεται τελικά μέσα στο έργο χωρίς να επηρεάζεται από αυτήν θα του άνοιγε δικούς του δρόμους, χωρίς βέβαια αυτό να γίνεται αυτοσκοπός για τον συνθέτη-δημιουργό.

5) Τα κομμάτια σου τα παρουσιάζεις ζωντανά. Τι feedback δέχεσαι από το κοινό; Γενικά τι προτιμάς; Το δωμάτιο/studio ή τη σκηνή;

Από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα είναι το feedback, θετικό ή αρνητικό. Το πιο σύνηθες σχόλιο είναι ότι φωνή και βιολί θυμίζει κ. ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ρόνο που χρειάζεται το καθετέλτικη μουσική. Από τα σχόλια που μου έχουν μείνει είναι μια κοπέλα, η οποία με ύφος που εννοούσε ότι αυτό που λέει είναι αρνητικό, μου είπε ότι βρήκε την μουσική μου στενάχωρη. Είναι υπέροχο να βλέπεις τί θεωρεί θετικό και τί αρνητικό το κοινό.

Όσο για το στούνιο ή την σκηνή,δεν ξέρω αν μπορώ να διαλέξω. Το στούντιο είναι σαν να μπαίνω μέσα σε όλο αυτό που θέλω να φτιάξω και το παρατηρώ,το σκηνοθετώ, το καθοδηγώ αλλά καθοδηγώ μέχρι και τον ίδιο μου τον εαυτό. Είναι πραγματικά σαν να ζω για λίγο κάπου αλλού τις ώρες που βρίσκομαι στο στούντιο.

Αντίθετα το live είναι αυτό που λέει η λέξη. Μπορούν να συμβούν τα πάντα και αλληλεπιδράς με το κοινό, που για μένα ενεργειακά αυτό μπορεί να σε οδηγήσει οπουδήποτε. Και εκεί φυσικά παρατηρείς άλλα πράγματα 

.

6) Παρουσίασέ μας τους συνεργάτες σου.

Ξεκινώντας με τους ανθρώπους που δουλέψαμε για τον δίσκο, Κιθάρα παίζει ο Alessandro Giovanetto, ντραμς ο Στέφανος Ζακόπουλος, μπάσο ο Νικόλας Παπαχρονόπουλος, βιολί ο Ηλίας Σδούκος και φαγκότο ο Δημήτρης Ντακοβάνος. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο Παράκτιο Στούντιο με την βοήθεια και την πολύτιμη συνεργασία του Γιώργου Σιμάτου  ενώ ανελλιπώς κονς και βίντεο για να θυμόμαστε αυβοηθεττά μας βρισκόταν η Στέλλα Γάσπαρη- Κάκαρη με την φωτογραφική της μηχανή και μας έχει χαρίσει υπέροχες φωτογραφίες και βίντεο για να θυμόμαστε όλες αυτές τις στιγμές.

Στα live παραμένουν οι Alessandro Giovannetto, Στέφανος Ζακόπουλος και Ηλίας Σδούκος, ενώ στο μπάσο είναι ο Ηλίας Πανταζής και στην ηχοληψία ο Δημλας.﷽﷽﷽﷽﷽﷽λλοήτρης Γιάλας.

7) Με το διαδίκτυο είναι ευκολότερο για έναν καλλιτέχνη να κοινοποιήσει τη δουλειά του. Έχω, όμως, την εντύπωση πως η υπερπροσφορά πληροφορίας, καθιστά το κοινό λιγότερο δεκτικό στο να την απορροφήσει. Ποια είναι η γνώμη σου;

Συμφωνώ. Όσα θετικά έχει κάτι, αλλά τόσα αρνητικά δημιουργούνται. Όλη μας η ζωή έχει γίνει μια υπερπληροφόρηση που δεν προλαβαίνεις να εμβαθύνεις τελικά. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι οι άνθρωποι που ακούνε πραγματικά μουσική και που γενικά ενδιαφέρονται για κάτι θα σταθούν και θα δώσουν τον χρόνο που χρειάζεται το καθετί.

8) Τέλος, πες μας κάτι αξιόλογο που διάβασες, είδες ή/ και άκουσες τον τελευταίο καιρό.

«Ένα έργο δεν το τελειώνουμε ποτέ, το εγκαταλείπουμε. [...] Ό,τι προορίζεται να είναι άρτιο, έχει ελλείψεις»

Από το βιβλίο του Άρη Κωνσταντινίδη: Η αρχιτεκτονική της αρχιτεκτονικής.

Να αναφερθεί πως υπεύθυνος για τις φωτογραφίες είναι ο Δημήτρης Μαντάνης.

Ο ακόλουθος σύνδεσμος οδηγεί στο bandcamp της Emi Path, όπου μπορείς να ακούσεις τα τραγούδια της.

https://emipath.bandcamp.com/releases

The Black Angels “Death Song”

Καιρό έχουμε να τα πούμε. Ίσως να μου έχεις κακιώσει που δεν είμαι, όσο συνεπής, θα έπρεπε. Είναι αλήθεια πως οι συναντήσεις μας έχουν αραιώσει… Αυτό, όμως, οφείλεται σε ένα μόνο λόγο: Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, πρωτίστως, να γράφω μονάχα, όταν θα υπάρχει λόγος. Όταν θα υπάρχει κάτι που να αισθάνομαι, ότι αξίζει να μοιραστώ μαζί σου!

Αυτό το «κάτι», λοιπόν ήρθε και είναι το πρόσφατο 5^ο κατά σειρά άλμπουμ των αγαπημένων, ιδιαίτερα, στην Ελλάδα, Τεξανών ψυχεδελικών ρόκερς The Black Angels.

Τους παρακολουθώ από το 2009 που κυκλοφόρησε το δεύτερο τους άλμπουμ, με τον τίτλο “Directions to see a ghost”. Ένα ή δύο χρόνια, κατόπιν, κυκλοφόρησε το τρίτο και το 2013 ακόμα ένα. Το 2014, έχω την εντύπωση, κυκλοφόρησε και ένα EP, αλλά δεν είμαι και απολύτως σίγουρος…

Όλα αυτά τα χρόνια χτίζουν όλο και περισσότερο τη φήμη τους ως σπουδαία μπάντα. Κατά τη γνώμη μου δικαίως! Δίσκο με το δίσκο, γίνονται όλο και καλύτεροι!

 Πόσο δίκιο έχει ο παλιός ροκ συντάκτης Νίκος Μποζινάκης σε πρόσφατη ανάρτησή του στο facebook, όπου επισημαίνει το πασιφανές: ότι πλέον οι φίλοι μας γράφουν «κανονικά τραγούδια και όχι απλά τα πλαίσιά τους και (ότι είναι) οι επιρροές τους αφομοιωμένες».

Πράγματι, αν κάτι χαρακτήριζε τη συνθετική νόρμα των Τεξανών, ήταν η ελλειπτικότητα, κάποιο είδος μινιμαλισμού. Αυτό, βέβαια, που τους έσωζε ήταν το ότι τα «σπαράγματα» ήταν συνθετικές ιδέες ακαταμάχητα εθιστικές! Κάπου, όμως, αυτό θα κούραζε. Πλέον, χωρίς να αλλάξει η ατμόσφαιρα των δίσκων, τα τραγούδια έχουν πιο πλούσιες και ευρηματικές μελωδίες. Επιπλέον ο ήχος τους είναι, σαφέστερα, πιο πολυδιάστατος, χωρίς να χάνεται η ταυτότητα του γκρουπ! Διάολε, έτσι πρέπει να είναι οι δίσκοι ωριμότητας και όχι άνευρα, στρογγυλεμένα, κουρασμένα και, για τούτο, βαρετά σκαριφήματα…!

Λαμβάνοντας τα παραπάνω υπ’όψιν, εκτιμώ πως μπορούμε με ασφάλεια να υποστηρίξουμε, ότι οι Black Angels. Βρίσκονται στην καλύτερή τους φάση. Εύχομαι, με όλη μου την καρδιά, αυτό να συνεχιστεί για καιρό, ακόμα!!!

"Estimate"

"Currency"