Tango With Lions

Τους Tango With Lions τους μάθαμε πριν από κάποια-όχι πολλά-χρόνια, με το περίφημο "In a bar" ένα τραγούδι που κατάφερε ένα δυνατό "breakthrough" στο εξωτερικό, κάτι για το οποίο, προσωπικά, ευγνωμονώ το Διαδίκτυο και τις ευκολίες που παρέχει σε περιφερειακά της ποπ κουλτούρας σχήματα. Ο γράφων υπήρξε μάρτυρας ακροάσεων του άσματος σε πιο "ψαγμένα" στέκια της ιδιαίτερης πατρίδας του (Πρέβεζα). 

Έκτοτε κύλισε αρκετό νερό στο αυλάκι, κατά το κλισέ! Μόλις πρόσφατα η Κατερίνα Παπαχρήστου και οι συνεργάτες τις, επέστρεψαν, μέσω της υπερδραστήριας δισκογραφικής Inner Ear με το άλμπουμ "The Light". Θα καταφύγω σε ένα άλλο κλισέ δηλώνοντας πως ...κυριολεκτικά δεν έχω λόγια να περιγράψω την ομορφιά του. Μόνο να αναλωθώ σε τετριμμένες εκφράσεις μπορώ και δεν ταιριάζει!!

Προτού παρουσιάσω τις απαντήσεις της Κατερίνας στις, ελαφρώς, μέτριες, τώρα που τις ξαναβλέπω, ερωτήσεις μου, οφείλω ένα τεράστιο "Συγγνώμη" στο συγκρότημα για την καθυστερημένη ανάρτηση. Παιδιά, σαφώς και είναι ολοδικιά μου η ευθύνη. Προσωπικοί λόγοι με εμπόδισαν να δημοσιεύσω τη συνέντευξη παρά μόνο σήμερα ξημερώματα Σαββάτου. Δεν υπήρχε καμία δόλια πρόθεση!!

Ο λόγος στην Κατερίνα!

1)    Η προετοιμασία του δίσκου διήρκεσε δύο χρόνια, διάστημα μεγάλο για την εποχή της ταχείας διοχέτευσης και ανακύκλωσης πληροφοριών. Ακόμα μεγαλύτερο το διάστημα των πέντε ετών από το προηγούμενο άλμπουμ. Πόσο εύκολο ή/και αναγκαίο είναι να «παίρνουμε το χρόνο μας»;

Ο χρόνος είναι κάτι πολύ προσωπικό. Σίγουρα υπάρχουν αντικειμενικοί χρόνοι που “τρέχουν” και ορίζουν την παρουσία  ή την απουσία μας, όμως ο καθένας μας χρειάζεται να αναπτύσσει και να υπηρετεί τους προσωπικούς του χρόνους που δίνουν τον απαραίτητο χώρο σε σκέψεις, αποφάσεις, απορρόφηση εμπειριών ή ριζικές αλλαγές. Στη δημιουργία (για μένα προσωπικά στη μουσική) όλες οι εμπειρίες και οι ανησυχίες μετουσιώνονται σε  τραγούδι και κάθε τραγούδι έχει τελικά την δική του ιδιοσυγκρασία -ως προέκταση του δημιουργού. Αυτό με τη σειρά του χτίζει έναν άχρονο χώρο που χρειάζεται συγκέντρωση και αποχή από διασπαστικά άγχη.

2) «I’m never saying this is harmless again». Η συνειδητοποίηση ότι κάποια πράγματα πονάνε, συνδέεται και με την ενηλικίωση. Αυτό μπορεί να είναι επώδυνο από μόνο του και είναι ανάγκη να βρεθούν τρόποι ανακούφισης. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι τρόποι;

Καθώς μεγαλώνω, και με λίγη αυτοπαρατήρηση, συνειδητοποιώ ότι όλοι μας τριγυρνάμε γύρω από τα μοτίβα που έχουν καθορίσει την ύπαρξή μας και τα αναπαράγουμε ασυνείδητα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Μάλλον απλά κάποια στιγμή μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε καλύτερα τις επιλογές μας, και αυτό είναι μια ανακούφιση από μόνο του.

3) Ακούγοντας το «The Light» αδυνατώ να αντιληφθώ ξεκάθαρες, μουσικές αναφορές. Αφού δεχτείς, μαζί με τους συνεργάτες σου, τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια, θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας τους μουσικούς που πιστεύεις, ότι έχουν διαμορφώσει το καλλιτεχνικό σου προφίλ.

Καταρχάς, ευχαριστούμε πολύ! Με έχουν επηρεάσει πολλά είδη μουσικής, από post punk, darkwave, indie, ηλεκτρονική μουσική, συμφωνικά έργα. Περισσότερο με διαμορφώνουν οι συγκυρίες κατά τις οποίες δένομαι με κάποιο τραγούδι ή με κάποιο έργο, καθώς ντύνουν τις εμπειρίες και τα συναισθήματα που θα γινουν αργότερα κάποιο δικό μου τραγούδι!

4) Αν θες, πρότεινέ μας κάποια έργα που ξεχώρισες το 2017 σε μουσική, λογοτεχνία, κινηματογράφο κλπ.

Η αλήθεια είναι ότι πολύ συχνά ξαναβλέπω ταινίες που με συγκινούν, ή επιστρέφω προς τα πίσω στη μουσική αντί να ακούω τις νέες κυκλοφορίες. Μια ταινία που με επηρέασε πολύ ήταν το “Poesía sin fin” του Alejandro Jodorowsky και ξαναείδα το “Koyaanisqatsi” του Godfrey Reggio. Και διάβασα (επιτέλους) τη Λολίτα του Nabokov. Από μουσική, άκουσα ξανά πολύ Velvet Underground.

5) Αφού σε ευχαριστήσω για το χρόνο σου, ο τελευταίος λόγος δικός σου.

Ευχαριστώ για την συνέντευξη! Θα μας βρείτε την Πέμπτη 26/04, στο Θέατρο Χυτήριο όπου θα παρουσιάσουμε τον νέο δίσκο μας “The Light” που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο από την Inner Ear Records. Τη συναυλία ανοίγει ο Shipwreck.

Μπορείτε να ακούσετε και να προμηθευτείτε το νέο άλμπουμ των Tango With Lions ΕΔΩ

Δημοσίευση

Πριν από δύο, σχεδόν, εβδομάδες δημοσιεύτηκε κείμενό μου στον τοπικό ιστότοπο Preveza Today. 

Ήρθε η ώρα της στέγασής του και στον Κατειλημμένο Χώρο!
 

Διαβάστε εδώ

Συνέντευξη με τους Όριο;

Είναι πάντα ωραίο να μιλάς και γενικά να έχεις γύρω σου ανθρώπους που είναι σε κάθε στιγμή της ζωής τους δημιουργικοί, εμπνευσμένοι και θετικοί παρά τις δυσκολίες της περιρρέουσας ατμόσφαιρας (για να θυμηθούμε τον Εμμανουήλ Ροϊδη). Για να μην πω, σε πείσμα αυτών και των κάθε λογής δυσκολιών...!

Όταν μάλιστα ένας τέτοιος άνθρωπος τυχαίνει να σε τιμά με τη φιλία του, τότε, ακόμα καλύτερα!

Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και ο Βασίλης Γεωργίου.

 Οι παλιότεροι Πρεβεζάνοι φίλοι του Ροκ'ν'Ρολ τον θυμούνται, με τα εκρηκτικά λάιβ των "Ρωγμές" όπου έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε πριν είκοσι χρόνια. Ο ίδιος ποτέ δεν έπαψε να αγαπά την Πρέβεζα, με την οποία έχει άρρηκτους δεσμούς και την οποία επισκέπτεται τακτικά.

Περισσότεροι τον έμαθαν, λίγο μετά, ως κιθάρα και φωνή των F Olikon, οι οποίοι, δυστυχώς, δεν μακροημέρευσαν, για λόγους άσχετους με την ποιότητα της μουσικής τους.

Σήμερα ο Βασίλης αποτελεί μέλος ενός ακόμη συγκροτήματος που ύστερα από μια μικρή αλλαγή ονόματος και κάποιες αλλαγές μελών, ονομάζεται "Όριο;".

Αφορμή για τη μίνι συνέντευξη που ευγενικά μου παραχώρησε, είναι η πρώτη κυκλοφορία της μπάντας με τίτλο απλά το όνομά της. Κυκλοφόρησε σε CD και ψηφιακά και περιέχει πέντε κομμάτια.

Αρκετά με ΄μένα, όμως. 

Ο λόγος στο Βασίλη Γεωργίου από τους "Όριο;"!

Για αρχή, Βασίλη, παρουσίασέ μας την μπάντα.

Οι Όριο; είναι:Ο Γιάννης Σιδέρης στην κιθάρα,ο Δημήτηρης Πάσχου στο μπάσο ο Κώστας Γκατζουγιάννης στα τύμπανα και γω στη φωνή και στην κιθάρα.

 Τα τραγούδια σας, χωρίς να είναι καθόλου βαρύγδουπα, φαίνονται να καταπιάνονται με ζητήματα, όπως το προσφυγικό. Μιας και είσαι ο στιχουργός της μπάντας, τι σε κινητοποιεί να κάτσεις να γράψεις ένα τραγούδι;

Απαντώντας στο πρώτο σκέλος ως αναφορά το προσφυγικό και το τραγούδι μας "Σμύρνη" θα σταθώ μόνο στο γεγονός του τι συνέβη την στιγμή που το τραγούδι ανέβηκε στη σελίδα μας:Μια απίστευτη επίθεση σχολίων από από ένα σωρό σκουπιδάνθρωπους πιο "Έλληνες" από εμάς,προφανώς ακροδεξιάς ιδεολογίας που καταφέρθηκαν εναντίον των παιδιών των προσφύγων με υβριστικά και εμμετικά σχόλια.Ένα από αυτά το έχουμε αφήσει επίτηδες στο utube που αναφέρεται σε παιδικά τάγματα τζιχαντιστών!

Στο δεύτερο σκέλος θα σου πω,ότι ο στίχος μου προσπαθεί να είναι απλός και κατανοητός,χωρίς ποιητικές μεγαλοστομίες,θέλοντας να έρθει σε επαφή με ανθρώπους καθημερινούς.Εργαζόμενους και κοινωνικά αποκλεισμένους.

Στον τομέα της σύνθεσης, ο ήχος φανερώνει σαφή heavy κατεύθυνση. Αν θες μίλησέ μας για τις μουσικές αναφορές της μπάντας.

Όπως ακριβώς το είπες.Heavy κατεύθυνση.Δεν είμαστε μέταλ μπάντα.Δεν είμαστε στόνερ μπάντα.Είμαστε μια σκληρή κιθαριστική μπάντα.

Ο τρόπος που ηχογραφήσατε το EP φωνάζει από μακριά “DIY” (Do It Yourself). Γνωρίζω ότι παλαιότερα με τους F olikon ήσουν σε επίσημη δισκογραφική εταιρεία. Πες μας τι συμπέρασμα έχεις βγάλει από το δισκογραφικό κύκλωμα και ποιον τρόπο διακίνησης και διαχείρισης θεωρείς ορθότερο για κάθε γκρουπ και μεμονωμένο μουσικό.

Παλιά τα πράγματα ήταν απλά.Έπαιζες καλά;Σε έπαιρνε μια διδκογραφική,σε έβαζε στούντιο πληρώνοντας το και σου κυκλοφορούσε το υλικό με τον τρόπο που αυτή πίστευε ότι θα κερδίσει χρήματα.Πολλές φορές έβαζε και χέρι στη μουσική και τους στίχους για την εμπορικότητα του πράγματος.Στο γκρουπ τα έσοδα ήταν ελάχιστα ως ανύπαρκτα.

Τώρα,όλα τα κάνουμε μόνοι μας.Το οικονονομικό σκέλος είναι γολγοθάς.Τα έξοδα μιας μέτριας παραγωγής είναι τεράστια για μία μπάντα της οποίας τα μέλη με το ζόρι κερδίζουν τα προς το ζην από τις δουλειές τους.Πόσο μάλλον όταν μιλάμε και για γκρουπ που γνωρίζω που τα μέλη τους είναι άνεργα.

Αν θες την άποψη μου,θα προτιμούσα την εποχή με τις δισκογραφικές,αλλά σε μια μορφή που θα μπορούσε να σταθεί δίπλα στο μουσικό χωρίς να τον εκμεταλεύεται.

Οι παλιότεροι αυτό θα το ακούν σαν αστείο και δεν θα έχουν άδικο.

Άλλωστε και γω σαν αστείο το ακούω.Όπως και όλο το ελληνικό ροκ.

Ένα αστείο,που για μένα κρατάει 35 χρόνια τώρα και με κάνει να χαμογελάω...

Παρακολουθείς τη σύγχρονη ελληνική σκηνή; Πρότεινε μας κάποιο όνομα ή κάποια ονόματα.

Δεν παρακολουθώ ιδιαίτερα την ελληνική σκηνή.Έχω προσέξει μερικές μπάντες που μου άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις.Στην προηγούμενη μας επικοινωνία σου είχα προτείνει να ακούσεις τους "Bent by Sorrow".Aς αναφέρω και μια ελληνόφωνη που μου έκανε θετική εντύπωση.Οι "Τεκίλα"  και το τραγούδι τους "Κόλαση",αν και δεν είναι τόσο καινούριο.

Πώς μπορεί κάποιος να βρει τη δουλειά σας; Ειδικά αν ζει στην επαρχεία;

Το cd δίνεται χέρι με χέρι στα live μας έναντι ενός μικρού αντιτίμου.Επίσης υπάρχει στο δισκάδικο "Ιμάντας" στην πλατεία Ψυρρή.

Για τους ενδιαφερόμενους από την επαρχία ας επικοινωνήσουν με τη σελίδα μας για να σταλεί με αντικαταβολή.

Αφού σε ευχαριστήσω, ο λόγος δικός σου.

Το cd αυτό με τα 5 τραγούδια,είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που όταν θα ολοκληρωθεί θα επιλεχθούν 10 κομμάτια και θα κυκλοφορήσουν σε ειδική έκδοση βινυλίου.

Ευχαριστώ Κώστα για την επικοινωνία.Τα λέμε στη σκηνή...

Μπορείτε να ακούσετε και να κατεβάσετε το CD, πατώντας εδώ!

Και ένα δείγμα!

Επίσης βρείτε τους στο youtube

https://www.youtube.com/channel/UCcKUwl6N-VDLOoYz75nOO7g

Μια καλή αφορμή

Καθόταν στη μπάρα,
σταυροπόδι
Το χέρι, κομψά τσακισμένο,
κράταγε στα δάκτυλα το στριφτό τσιγάρο
Στον ώμο, μια άγκυρα είχε τατού
Κόκκινα μαλλιά βαμένα
Κολάν φλοράλ
Μπλούζα μπλε ελεκτρίκ.

Κέρασα το δεύτερο ποτό
Ευγενικά το δέχτηκε
Ευγενικά μου έκοψε τη φόρα!

Μια ευχάριστη γνωριμία
Μια αιθέρια εμπειρία
Μια καλή αφορμή για τραγούδι.

Ξημερώματα 3 Γενάρη 2018

Nick Cave & The Bad Seeds "Loom of the land"

Σκέψεις

Ο Χρόνος κυλάει.

 Ασταμάτητα και χωρίς οίκτο. Για ποιους; Γι’ αυτούς που δεν είναι έτοιμοι να αποδεχτούν ότι αυτό που έζησαν κάποτε, δεν πρόκειται να το ξαναζήσουν. Σίγουρα, όχι στην ίδια μορφή και ούτε με την ίδια ένταση.

 Γι’ αυτούς που δυσκολεύονται να «χωνέψουν» ότι το «Γλυκό πουλί της Νιότης» πιάστηκε από τη μύτη και δε ξαναπετάξει ελεύθερο, παρά μονάχα θα τιτιβίζει στο χρυσό κλουβί της αναπόλησης ή, στην καλύτερη περίπτωση, ενός αναστοχασμού που, είθε, να τους (μας) βοηθήσει να συμβιβαστούν με την ιδέα.

"To love Somebody" όπως το είπε ο Jimmy Sommerville