Σχετικά με το πολυτονικό...

Πριν από λίγες μέρες μια ανάρτηση στο Facebook μου έφερε ξανά στο νου μια, κάποτε, ισχυρή διαμάχη, φιλολογικού ενδιαφέροντος. Αυτή της τελικής επικράτησης του μονοτονικού συστήματος στη γραφή της Ελληνικής γλώσσας, έναντι του για αιώνες ισχύοντος πολυτονικού.

Η χρήση του μονοτονικού καθιερώθηκε επίσημα από το Ελληνικό Δημόσιο στα επίσημα έγγραφα και σε όλες τις βαθμίδες τις εκπαίδευσης, κατά τη Μεταπολίτευση. Η Εκκλησία της Ελλάδος, όπως βέβαια και όλες οι ελληνόφωνες Εκκλησίες και Πατριαρχεία, διατηρούν πιστά όλους τους τόνους και τα πνεύματα στα γραπτά τους κείμενα που κατά τα άλλα, συνήθως, ακολουθούν τη Δημοτική. Επίσης πολλές φορές υπήρξα μάρτυρας γραπτών ιδιωτών, με άψογη χρήση του πολυτονικού.

Χωρίς να είμαι ιδεοληπτικά αρχαιολάτρης, ανέκαθεν και λόγω σπουδών-απόφοιτος της Φιλοσοφικής Αθηνών-έτρεφα και εξακολουθώ να τρέφω θαυμασμό για την αρχαία ελληνική γραμματεία. Ωστόσο ποτέ δεν κατόρθωσα να κατανοήσω την εμμονή στο πολυτονικό σύστημα, πολύ περισσότερο από ανθρώπους που δεν το διδάχτηκαν, παρά μόνο στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών. Τα περισσότερα επιχειρήματα υπέρ, με την εξαίρεση εκείνου της άσκησης του νου, που έχει βάση, μου φαίνονται από "ρομαντικά" έως και ...πλατωνικότερα του Πλάτωνος! Αδυνατώντας, λοιπόν, να τα κατανοήσω, δε θα αποπειραθώ να τα ανασκευάσω. Απλά θα παραθέσω κάποιες πληροφορίες σχετικά με το λόγο που επινοήθηκε το πολυτονικό.


"Τα αρχαία κείμενα κατά τα Αρχαϊκά και Κλασσικά χρόνια", υποστηρίζουν κάποιοι, "ήταν γραμμένα με το πολυτονικό." Αυτό δεν ισχύει. Ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο Πλάτων, ο Ξενοφών, ο Αριστοτέλης, οι Κωμικοί και Τραγικοί Ποιητές και όλοι όσοι κατέγραφαν ο,τιδήποτε, δε χρησιμοποιούσαν κανενός είδους τονισμό! Ακόμα, δε χρησιμοποιούσαν καν τη μικρογράμματη γραφή. Μόνο κεφαλαία! 

Τα κεφαλαία, όπως και οι τόνοι με τα πνεύματα, που άλλωστε είναι και το υπό εξέταση θέμα, εισήχθηκαν κατά τον 1ο π.Χ αιώνα από τους περίφημους Αλεξανδρινούς Φιλολόγους-στους οποίους οφείλεται και ο χωρισμός των Ομηρικών Επών σε 24, το καθένα, Ραψωδίες. Οι λόγοι ήταν καθαρά πρακτικοί.

Η μικρογράμματη γραφή επινοήθηκε, προκειμένου η γραφή και η ανάγνωση να καταστούν πιο εύκολες και ξεκούραστες. Η επινόηση, από την άλλη, τονικού συστήματος, κάτι που, θα επαναλάβω, ΔΕΝ υπήρχε πρωτύτερα, εξυπηρετούσε μια πιο βαθιά ανάγκη...

Μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την επακόλουθη εδραίωση των ελληνιστικών βασιλείων, η Ελληνική γλώσσα επεκτάθηκε και καθιερώθηκε σε όλες τις περιοχές και λαούς της λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου. Αποτέλεσμα να ομιλείται από ανθρώπους που αγνοούσαν πώς να προφέρουν, για παράδειγμα τα μακρά, ή τα βραχέα φωνήεντα, ή ποια φωνήεντα δασύνονται...

Να λοιπόν ποιος ήταν ο λόγος ύπαρξης του πολυτονικού. Να αποδοθεί η σωστή προφορά των Αρχαίων Ελλήνων! 

Ήδη από τα Μεσαιωνικά Χρόνια έχουν γίνει απόπειρες για την απόδοσή της. Πιο γνωστές είναι η Προσωδιακή προφορά και η Ερασμιακή, με αποτελέσματα, τις περισσότερες φορές, τουλάχιστον αστεία...


Γι'αυτούς λοιπόν τους λόγους θεωρώ μάταιο και άνευ ουσίας να επιμένει όποιος επιμένει σε, ιστορικά, ξεπερασμένα τονικά συστήματα.

"Η Ακαδημία των Αθηνών" αν δεν απατώμαι του Ραφαήλ, μαθητή του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Στο κέντρο απεικονίζεται ο Πλάτων να δείχνει ψηλά, προς τον "κόσμο των Ιδεών" και ο Αριστοτέλης να δείχνει προς τη γη, το "Όργανον".

      

Rock'n'Roll στην Πρέβεζα στα '90s Vol.3 Δραπέτες

Η Σκηνή της πόλης μας κάλυπτε όλα τα υποείδη του rock. Και, φυσικά, το Classic Rock είχε την τιμητική του! Σήμερα στα πλαίσια του αφιερώματος, σειρά έχουν οι Δραπέτες. Ένα σχήμα που είχε στις τάξεις του, μεταξύ άλλων, τον σπουδαιότερο κιθαρίστα, όχι μόνο της πόλης, αλλά ίσως και όλης της ευρύτερης περιοχής!

Δε θα γράψω περισσότερα. Ο λόγος στον Αποστόλη Παπουτσάκη, κιθαρίστα στους Δραπέτες!

Ερωτήσεις για Σκηνή Πρέβεζας στα 90’s

1.      Πότε δημιουργηθήκατε και ποια ήταν τα αρχικά μέλη; Προϋπήρχε φιλία μεταξύ σας;

Oι Δραπέτες δημιουργήθηκαν κάπου στο 1994.Τα αρχικά μέλη ήταν ο Χρήστος Αραβαντινός στο τραγούδι ,ο Σταύρος Ράπτης στην αρχή κι ο Αποστόλης Σόφης μετά στα τύμπανα,ο αειθαλής Σπύρος Κορδονούρης στα πλήκτρα,ο Χρήστος Αργυρός και μετά ο Τάσσος Πολίτης στο μπάσσο και εγώ στη κιθάρα. Δεν μπορώ να πω ότι προυπήρχε φιλία και στην πραγματικότητα γίναμε παρέα λόγω της κοινής μας ενασχόλησης και των εμπειριών που ζήσαμε μαζί στις πρόβες στα live..

2.      Πώς προέκυψε το όνομα;

To όνομα Δραπέτες προέκυψε από ένα τραγούδι μας,και γενικά από την τάση μας να δραπετεύουμε από διάφορες καταστάσεις εκείνης της εποχής.

3.      Πού κάνατε πρόβες;

Πρόβες κάναμε στην αρχή σε μία αποθήκη που είχε ο Σταύρος,και μετά νοικιάζαμε κάτι τουριστικά δωμάτια στον Μύτικα,όπου δεν υπήρχε ψυχή το χειμώνα σε ακτίνα 5 χιλιομέτρων.Να πω κιόλας ότι αυτά τα ενοικιαζόμενα ήτανε μέσα σε ένα πορτοκαλεώνα ,οπότε ήταν το ιδανικότερο μέρος για πρόβες. Οι τοίχοι έχουν φορτιστεί με τόσα κιλοβάτ που φαντάζομαι ότι οι τουρίστες που νοικιάζουν τώρα για τις καλοκαιρινές τους διακοπές, θα πετάγονται από τον ύπνο τους κυνηγημένοι από rock φαντάσματα.

4.      Ποιος ήταν ο στόχος σας; Μόνο διασκευές και αν προκύψει δικό σας υλικό, ή εξαρχής στοχεύατε στο να γράψετε δικά σας τραγούδια;

Ο πρωταρχικός στόχος ήταν να βρισκόμαστε 3-4 φορές τη βδομάδα και να του δίνουμε να καταλαβαίνει. Παίζαμε κομμάτια πού άρεσαν σ`όλους,κυρίως hard και classic rock και ελληνικό rock (Σιδηρόπουλο,τρύπες,ξύλινα σπαθιά,ενδελέχεια, magic de spell.. )Υπήρχαν και αρκετά κομμάτια δικά μας από κάποια στιγμή και μετά,τα οποία ευτυχώς αξιωθήκαμε και τα ηχογραφήσαμε στο θρυλικό studio του Γιώργου Κυπριωτέλη.

5.      Επιρροές; (μουσικές, πολιτικές, κοινωνικές)

Oι μουσικές επιρροές μας στην αρχή ήταν οι μπάντες τύπου deep purple, bad company, santana, lynyrd skynard, Gallager, Pink Floyd . Μετά περάσαμε μια φάση Ελληνικού rock που εκείνη την εποχή ήταν πολύ στα πάνω του,και προς το τέλος ο ήχος μας έγινε πιο progressive (βλέπε joe satriani )και αρχίσαμε τα πειράματα με τα fusion,και τα jazz rock. Τα δικά μας τραγούδια μιλούσανε για κοινωνικά προβλήματα όπως η μοναξιά και η αποξένωση. Μιλάγανε για παράξενους τύπους που κουρασμένοι από την υποκρισία,ξένοι μέσα σε ξένους,ψάχνανε να βρουν ένα τρόπο να δραπετεύσουν.

6.      Πού κάνατε Live;

Tα live στην Πρέβεζα γίνονταν στο no name στο Παρασκήνιο,κάποια live στο κηποθέατρο,και γενικά είχαμε αρχίσει και ανοιγόμαστε προς Γιάννενα,Αγρίνιο,Παραμυθιά,Λευκάδα. Ήμασταν ταξιδιάρα μπάντα,είχαμε γυρίσει όλα τα χωριά που τότε η κατάσταση ήταν far west. Περάσαμε πολύ ωραίες καταστάσεις ιδίως με τις Ρωγμές που παίξαμε σε αρκετά live μαζί. Θυμάμαι μιά φορά στην Παραμυθιά σε κάτι πολιτιστικές εκδηλώσεις όπου ο κόσμος που μαζευόταν νόμιζε ότι θα ακούσει Θεοδωράκη και όταν αρχίσαμε να βαράμε,οι γριές τρέχαν να κρυφτούνε και ο Σπύρος που έπαιζε πλήκτρα, κυνήγαγε κάτι πιτσιρίκια που είχαν ανέβει στη σκηνή και δερνόντουσταν.

7.      Υπήρχε αλληλεπίδραση με τις υπόλοιπες μπάντες; Γενικά, υπό οποιαδήποτε έννοια, υπήρχε Σκηνή;

Και βέβαια υπήρχε αλληλεπίδραση με τις υπόλοιπες μπάντες κυρίως με τις Ρωγμές ,και πολλές φορές βρισκόμασταν και τζαμάραμε,και συγκεκριμένα θυμάμαι το Βασίλη που μας πρότεινε κομμάτια από Ελληνικά γκρουπ που συμπεριλάβαμε στο ρεπερτόριο μας. Προτάσεις που όπως αποδείχτηκε ήταν πολύ καλές ,γιατί νέα παιδιά μάθαν από εμάς για το Σιδηρόπουλο, τις Τρύπες, τα ξύλινα σπαθιά και όλα αυτά τα υπέροχα γκρουπ εκείνης της δεκαετίας.

8.      Πόσο εύκολο, ή δύσκολο, αυτονόητο, ή μη ήταν να παίξεις Rock’n’Roll στην Πρέβεζα πριν από είκοσι χρόνια;

Δεν μπορώ να πω ότι ήταν δύσκολο να παίξεις rock στην Πρέβεζα, πρώτα απ όλα γιατί για μένα ήτανε η τρίτη φορά που ζούσα τέτοια κατάσταση .Έζησα στην Αθήνα στα τέλη του 70 αρχές του 80 την άνοιξη του Ελληνικού rock με διάφορα γκρουπ,στα τέλη του 80 στην Ολλανδία που παίζαμε πανκ,και όταν ήρθα Πρέβεζα είχα κατασταλάξει και ήξερα τι θέλω να παίξω.Το δύσκολο ήταν ότι έπρεπε να πάρεις απόφαση ότι παίζοντας rock n` roll στην Πρέβεζα έπρεπε να ξεχάσεις το οικονομικό όφελος και την πιθανότητα να κάνεις κάτι μεγαλύτερο. Το καλό ήτανε ότι υπήρχε δίψα από τον κόσμο και γενικά στα live γινόταν χαμός.

9.      Πώς και πότε επήλθε το τέλος της πορείας σας;

Το τέλος ήρθε όπως τελειώνουν όλα τα πράγματα σε αυτή τη ζωή. Πάμε δηλαδή παρακάτω, που σε αυτή την περίπτωση είναι ότι αλλάξανε οι μουσικές μας προτιμήσεις,αρχίσαμε να πειραματιζόμαστε με άλλα είδη,με άλλα ενδιαφέροντα και γενικά ήταν ένας κύκλος που έπρεπε να κλείσει όπως άρχισε ,όμορφα ,γιατί καινούργιες προκλήσεις ανοίγονταν.

10.  Πιστεύετε πως έμεινε κάτι από εκείνη τη γενιά;

Ναι, μείνανε πολλές όμορφες στιγμές,μείνανε διάφοροι φίλοι που κάναμε εκείνη την εποχή, και το πιό σημαντικό ότι κάναμε διάφορα παιδιά που έρχονταν στα live μας να αγαπήσουν την ηλεκτρική κιθάρα ,τα drums, να αγαπήσουν αυτόν τον ήχο και κατά κάποιο τρόπο αυτή τη στάση ζωής και στη συνέχεια ,ασχολούμενοι και αυτοί με τη μουσική να πάνε ένα βήμα παρακάτω. Δε είναι καθόλου τυχαίο ότι λόγω του ότι δουλεύω σαν δάσκαλος κιθάρας, από τα τέλη του 90 ,όλη τη δεκαετία του 2000 μέχρι και τώρα ακόμα, έχουν έρθει σε εμένα για μαθήματα ηλεκτρικής κιθάρας κοντά στα 200 άτομα από τα οποία πολλοί εξελίχθηκαν σε πολύ καλούς παίχτες. Θέλω να πιστεύω πως αυτή είναι η παρακαταθήκη μου.

11.Τώρα ασχολείστε με οποιονδήποτε τρόπο με τη μουσική;

Ναι ,εξακολουθώ να είμαι μουσικός,όπως και ο Τάσος και ο Αποστόλης Σόφης. Ζω από αυτό και εξακολουθώ να παραδίδω μαθήματα κιθάρας. Οι μουσικές που παίζουμε πια είναι πιο jazz πιο swing ,όπου και αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο.

12.  Ένα οποιοδήποτε σχόλιο.

Ήταν μια ωραία εποχή με πολύ όμορφο κόσμο που δίψαγε για αυτό τον ήχο. Όταν σκέφτομαι για τότε, η εικόνα που έχω είναι το Χρήστο Αραβαντινό να εμφανίζεται στο live πάνω σε 600 ? μοτοσυκλέτα με δερμάτινο μπουφάν με κρόσια αλά Jesus Christ. Mα η πιο χαρακτηριστική εικόνα που έχω είναι ,μετα από live στο Καναλάκι αφού έχουμε τελειώσει τελευταίο κομμάτι sultαns of swing 3 η ώρα τη νύχτα,ο κόσμος να έχει αφηνιάσει και έχουν πάρει τις μοτο ,τα αυτοκίνητα και τα τρακτέρ και να κάνουν κολιές έξω από το μαγαζί. Πολύ σουρεαλιστικές καταστάσεις !

...in it for the money?

Κανονικά τώρα θα έπρεπε να διάβαζες μια ακόμα ανάρτηση σχετική με το εν εξελίξει αφιέρωμα στην προ εικοσαετίας ροκ σκηνή της πόλης μας. Πέρα, όμως, από την απαιτούμενη και εύλογη προετοιμασία των φίλων μουσικών, προκειμένου να συγκεντρωθεί το απαραίτητο υλικό, υπάρχει και η τρέχουσα επικαιρότητα. Πρώτα όμως θα πάμε λίγους μήνες πίσω...

Πρέπει να ήταν κάποια στιγμή πριν τις γιορτές του Πάσχα όταν διάβασα, μένοντας εμβρόντητος, πως ο David Gilmour, επί δεκαετίες κιθαρίστας και τραγουδιστής και, από ένα σημείο κι έπειτα, κεντρική φιγούρα των Pink Floyd, στα πλαίσια της ευρωπαϊκής του περιοδείας, στο ιταλικό σκέλος, θα έδινε μία ή δύο συναυλίες στο Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο στα ερείπια της Πομπηίας,45 χρόνια μετά το ιστορικό Live της μπάντας στον ίδιο χώρο. Αυτή τη φορά, όμως, μπροστά σε κοινό! Όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό ...ρίγη συγκίνησης διαπέρασαν όλους τους παλιούς φίλους των Floyd, συμπεριλαμβανομένου κι εμού, καθώς τους ακούω φανατικά εδώ και, περίπου 25 χρόνια...Ο ενθουσιασμός κορυφώθηκε, όταν διέρρευσε η φήμη, ότι θα παρουσίαζε με τους συνεργάτες μουσικούς του τα κομμάτια που περιλαμβάνονται στην κλασική πλέον ταινία κονσέρτο "Live In Pompeii", συν κάποια έξτρα, με στόχο την βιντεοσκόπηση προκειμένου, ίσως, να κυκλοφορήσει κάποιο DVD. Μεγαλεία...

...αλλά:

Το κόστος απαγορευτικό. Επιθυμώντας να παραστώ στη συναυλία, έψαξα για εισιτήρια στο site που διατηρεί το management του Gilmour για όσα θέματα αφορούν στην τουρνέ. 360, εάν θυμάμαι καλά, ευρώ για ένα εισιτήριο και αμέσως θυμήθηκα τα 18 ευρώ που ζητούσε ο Roger Waters προ τριετίας στη παρουσίαση του The Wall, στην Αθήνα από όσους είχαν κάρτα ανεργίας...προκλητικό εκ μέρους του David, δε νομίζεις;

Σήμερα δημοσιεύτηκε ρεπορτάζ από την περιβόητη συναυλία μαζί με φωτογραφίες, ολιγόλεπτα βίντεο και την setlist.

http://consequenceofsound.net/2016/07/david-gilmour-returns-to-pompeii-after-45-years-setlist-video/



Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως η παράσταση ήταν άψογη:
Τα εφέ αρκούντως εντυπωσιακά, τόσο, όσο να μην βαρύνουν το μνημείο. Το παίξιμο της μπάντας και βέβαια του ίδιου του David-αστεία πράγματα- θα ήταν για σεμινάριο! Τι να λέμε τώρα!!! Και τα τραγούδια...Ποια τραγούδια όμως;

Η λίστα στο παραπάνω link φανερώνει ότι μόνο το "One of These Days" περιλαμβάνεται από εκείνα της παλιάς εμφάνισης!

David καλά κάνεις και προχωράς στη μουσική και, φυσικά, τη ζωή σου. Εννοείται πως υπάρχει ζωή μετά τους Floyd. Είναι αναντίρρητο πως δεν ωφελεί να κολλάμε στο παρελθόν. Πολλά "μπράβο" για τον πρόσφατο προσωπικό σου δίσκο "Rattle That Lock", είναι μερακλίδικος και απολαυστικός! Εννοείται πως είσαι ο μεγαλύτερος εν ζωή κιθαρίστας στον πλανήτη!!! Πες με κολλημένο, γραφικό και στενόμυαλο, αλλά θεωρώ, ειλικρινά, πως έπρεπε να παρουσιάσεις ένα πρόγραμμα στο ύφος του παλιού Live. Εσύ ο ίδιος παρέα με το Roger, το Nick και το Richard-που τόσο μας λείπει- έδεσες άρρηκτα τον αρχαιολογικό χώρο με Εκείνα τα τραγούδια, σε τέτοιο βαθμό, ώστε πλέον μαζί με το όνομα "Πομπηία", εκτός από το Βεζούβιο αμέσως σκεφτόμαστε εσάς!!!

Αγαπητέ αναγνώστη μην παρεξηγείς το παιδαριώδες παράπονό μου. Απλά εξακολουθώ να συγκαταλέγομαι στην κάστα των αφελών ανώριμων που μερικοί αποκαλούν "ρομαντικούς".

Εννοείται πως ακόμα ο David Gilmour έχει περίοπτη θέση ανάμεσα στους Ήρωές μου!!!

  "Saucerful of Secrets" Pink Floyd "Live At Pompeii"
1972

Rock'n'Roll στην Πρέβεζα στα '90s Vol.2 Ρωγμές

Δεύτερη ανάρτηση σχετική με τις μπάντες που έπαιζαν rock'n'roll στην Πρέβεζα κατά τη δεκαετία του 1990. Η σκηνή της πόλης μας τα είχε όλα: Live, κασετο-κυκλοφορίες και, βεβαίως, τραγούδια με αναγνωρισιμότητα. Αναντίρρητα το αδιαφιλονίκητο hit της σκηνής ήταν τα "Παιδιά Των Ελλήνων" και ανήκε στις Ρωγμές. Τους είδα πρώτη φορά στο Rock Bar "Παρασκήνιο"-ήταν μάλιστα και το πρώτο τους επίσημο Live- και ήταν σαρωτικοί! Το τραγούδι που προαναφέρθηκε μας κέρδισε με τη μία! Σημειωτέον πως ενθουσιάστηκα με το τρόπο που την ίδια βραδιά απέδωσαν το "The Wizard" των Black Sabbath.

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά καλύτερα ο λόγος στους πρωταγωνιστές...στην περίπτωση αυτή, στον παλιό και καλό φίλο Βασίλη Γεωργίου (κιθάρα-φωνή)!

-Πότε δημιουργηθήκατε και ποια ήταν τα αρχικά μέλη; Προϋπήρχε φιλία μεταξύ σας;

Οι Ρωγμές πρέπει να δημιουργήθηκαν στις αρχές του 1995 χωρίς εμένα στη σύνθεση τους. Τα μέλη ήταν :Γιώργος Τασιούλας  κιθάρα, Γιώργος Φαγογένης μπάσο και Δημήτρης Μαργαρίτης τύμπανα. Εγώ μπήκα στο σχήμα κάπου στα τέλη εκείνου του χρόνου προσθέτοντας μία κιθάρα και τη φωνή μου. Νομίζω ότι από τη μέρα που το σχήμα ετοιμάστηκε είχαμε γίνει και μια καλή παρέα.

-Πως προέκυψε το όνομα;

Δεν το γνωρίζω. Όταν μπήκα στο σχήμα το όνομα υπήρχε ήδη.

-Που κάνατε πρόβες;

Αυτό ήταν και το δύσκολο κομμάτι. Οι πρόβες γίνονταν στο εργοστάσιο επίπλων του Δημήτρη σε ένα χώρο που μας είχε παραχωρήσει ο πατέρας του. Δυστυχώς δεν είχαμε σοβαρά μηχανήματα. Κάτι φτηνούς ενισχυτές είχαμε που έτσι και αποφάσιζε ο Δημήτρης να χτυπήσει λίγο πιο δυνατά τα τύμπανα, ακουγόταν μόνο αυτός. Αλλά είχαμε φωτιά μέσα μας και δε μας ένοιαζε.

-Ποιος ήταν ο στόχος σας; Μόνο διασκευές και αν προκύψει δικό σας υλικό ,ή εξαρχής στοχεύατε στο να γράψετε δικά σας τραγούδια;

Όταν μπήκα στη μπάντα το είχα θέσει σαν προϋπόθεση για να συμμετέχω σ αυτή. Δικά μας τραγούδια με όσες διασκευές χρειαστεί για να βγάζουμε ένα 2ωρο σετ. Είχα ήδη αρκετά "ένσημα" σε cover bands και δεν ήθελα να ξανακάνω κάτι τέτοιο. Τα παιδιά προς έκπληξη μου το δέχτηκαν με μεγάλη χαρά.

-Επιρροές (μουσικές, πολιτικές, κοινωνικές)

Οι μουσικές επιρροές ήταν αρκετά ίδιες για τον Τασιούλα και τον Μαργαρίτη. Heavy Metal. O Φαγογένης ήταν πιο "χωμένος" στο τεχνοροκ και στα Floydικά ακούσματα. Εγώ άκουγα πολλά, αλλά πάντα κολλημένος στους Sabbath.  Aυτό που βγήκε σαν ηχητικό αποτέλεσμα ήταν τυχαίο με λίγη δική μου παραπάνω επιρροή προς το punk που πίστευα ότι ταιριάζει καλύτερα με τον ελληνικό στίχο που για πρώτη φορά δοκίμαζα καθώς επίσης και τις περιορισμένες εκτελεστικές ικανότητες όλων μας. Δεν ήμασταν αυτό που λέμε "μουσικοί" .Στην πορεία νομίζω μάθαμε να παίζουμε λίγο καλύτερα... Πολιτικά η μπάντα είχε ξεκάθαρη στάση: Αντεξουσιαστική. Κοινωνικά είχαμε ένα και μόνο στόχο: Να φωνάξουμε με όλη μας τη δύναμη ενάντια στο εμπόριο ναρκωτικών. Σε όλο αυτό το "ντραραβέρι" που μόλις είχε κάνει την εμφάνιση του και στην Πρέβεζα.

-Που κάνατε live;

Στην αρχή στο χώρο που κάναμε πρόβες. Φωνάζαμε τους φίλους και παίζαμε γι' αυτούς κανονικά. Σαν να βρισκόμασταν στη σκηνή. Θυμάμαι ότι όλη η νεολαία τη πόλης είχε περάσει να μας ακούσει στην αποθηκούλα του Μαργαρίτη. Οι Ρωγμές είχαν γίνει γνωστές πριν ακόμα κάνουν το 1ο επίσημο live τους. Το πρώτο επίσημο live έγινε στο τότε ροκ club της πόλης το "παρασκήνιο". Απίστευτο live .Το "παρασκήνιο" είχε ασφυκτικά γεμίσει 1 ώρα πριν βγούμε .Η νεολαία δίψαγε για "ροκ". Θυμάμαι 2 φορές η Έφη και ο Γιάννης που είχαν το μαγαζί μας σταμάτησαν γιατί φοβήθηκαν μήπως γίνει κατάρρευση του ορόφου μια και κτήριο ήταν πολύ παλιό. Σε αυτή τη εμφάνιση καταστάλαξα στον Ελληνικό στίχο που χρησιμοποιώ μέχρι σήμερα. Ήταν η στιγμή που παίξαμε "τα παιδιά των Ελλήνων" .Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο χαμό. Από τότε οι Ρωγμές έπαιξαν σε πάρα πολλά μέρη. Κατάφεραν να ξεφύγουν και από τα στενά όρια της Πρέβεζας. Παίξαμε Αθήνα ,Γιάννενα, Άρτα και άλλες πόλεις. Αρκετές φορές μαζί μας ακολουθούσαν και οι "Δραπέτες".

-Υπήρχε αλληλεπίδραση με τις υπόλοιπες μπάντες; Γενικά υπό οποιαδήποτε έννοια, υπήρχε σκηνή. Σαφώς και υπήρχε σκηνή από ένα σημείο και μετά. Μην ξεχνάμε ότι όταν ήρθα εγώ στην πόλη υπήρχε μόνο μία μπάντα που έπαιζε light ροκ διασκευές και ελληνικά τραγούδια της δεκαετίας του '60,όπως Ολύμπιανς κ.α. Μέσα σε 2χρόνια η Πρέβεζα αριθμούσε 4-5 μπάντες. Υπήρχε ανταγωνισμός. Και αυτό μας έκανε όλους καλύτερους. Η ροκ σκηνή της Πρέβεζας ήταν γνωστή σε παρά πολύ κόσμο σε όλη τη χώρα.

-Πόσο εύκολο ή δύσκολο, αυτονόητο η μη ,ήταν να παίξεις Rock n Roll στην Πρέβεζα πριν από 20 χρόνια;

Φάνταζε δύσκολο. Κυρίως λόγω έλλειψης καλών μηχανημάτων που είναι απαραίτητα για τον ηλεκτρικό ήχο μιας μπάντας. Όμως ο κόσμος ήθελε. Διψούσε. Εμείς απλώς παίζαμε. Οι Ρωγμές για κάποιο διάστημα ήταν λατρεία στην πόλη. Ο κόσμος έστρεψε τα ροκ αυτιά των Αθηνών να ακούσουν Ρωγμές και το "Μη με Ρωτάς" το οποίο υπάρχει στη συλλογή της ΕΜΙ νέων συγκροτημάτων με τίτλο "Μπροστά στο χρόνο". Μια πολύ μεγάλη επιτυχία για το γκρουπ, αλλά και για την Πρέβεζα.

-Πως και πότε επήλθε το τέλος της πορείας σας;

Όλα τα καλά έχουν ένα τέλος. Κάποια στιγμή ο Τασιούλας αποφάσισε να φύγει για Αθήνα. Κάπου στο 1997.Για σπουδές. Προσπαθήσαμε να βρούμε αντικαταστάτη .Μάταια. Είχαμε βγει μάλιστα και σε ένα live στην Άρτα σαν τρίο .Δεν θα έλεγα με μεγάλη επιτυχία. Ευτυχώς ο Αποστόλης ο Παπουτσάκης(κιθαρίστας των Δραπετών που έπαιζαν κι αυτοί εκείνη τη βραδιά),ο σπουδαίος αυτός μουσικός και καλός φίλος ,ανέβηκε στη σκηνή και έπαιξε μαζί μας σώζοντας την κατάσταση. Ήταν και η τελευταία εμφάνιση των Ρωγμών.

-Πιστεύετε πως έμεινε κάτι από εκείνη τη γενιά;

Σίγουρα έμεινε. Το βλέπω σήμερα στα τότε "λυκειόπαιδα". Είναι όλα τους "ροκ". Και στα ακούσματα τους, αλλά κυρίως στην προσωπική τους ζωή. Για μένα, είναι μια πανέμορφη ανάμνηση που δεν θα ξεχάσω όσο ζω. Οι Ρωγμές δεν ήταν η καλύτερη μπάντα που έπαιξα. Ήταν όμως η ομορφότερη συναισθηματικά.

-Τώρα ασχολείστε με οποιοδήποτε τρόπο με τη μουσική;

Δυστυχώς ο Γιωργος ο Φαγογένης δεν υπάρχει πια. Έφυγε από αυτή τη ζωή πριν μερικά χρόνια. Το Δημήτρη και το Γιώργο τους έχω χάσει .Δεν ξέρω αν "βαράνε" ακόμα. Εγώ δε σταμάτησα να παίζω εκτός κάποιων διαλειμμάτων που το είχα ανάγκη. Μετά τη διάλυση των Ρωγμών γύρισα Αθήνα αποφασισμένος να συνεχίσω εκεί που σταμάτησα. Στην αρχή με τον Τασούλα που όμως έφυγε φαντάρος και στη συνέχεια με άλλα παιδιά έφτιαξα τους F-ολικόν που γνώρισαν επιτυχία. Τώρα παίζω στο ΟΡΙΟ Κ/Τ.

-Ένα οποιοδήποτε σχόλιο.

Με μεγάλη μου λύπη βλέπω το ροκ να πεθαίνει στην Πρέβεζα .Γενικά σε όλο τον κόσμο η νεολαία δεν πολυακούει ροκ,εκτός από metal και stoner θα έλεγα, αλλά στην Πρέβεζα έχει πεθάνει. Και δεν υπάρχουν οι Ρωγμές να το αναστήσουν .Ούτε οι Δραπέτες. Ούτε οι Bad Apples. Κανείς....

"Τα Παιδιά Των Ελλήνων" Ρωγμές, κασέτα "Παιδιά των Ελλήνων" π.1996 στο Mask Island Studio (Γ.Κυπριωτέλης) Πρέβεζα