Ένας χρόνος χωρίς το David Bowie

Πέρασε ένα έτος και ένδεκα μέρες από την επιβίβαση του «αστεράνθρωπου» στο διαστημόπλοιο που τον έφερε στον αξιοθρήνητο πλανήτη μας πριν από εβδομήντα χρόνια δίνοντάς του χρώμα, λάμψη και αστερόσκονη!

Σύμφωνοι, το περασμένο έτος έφυγαν πολλοί και σημαντικοί. Προσωπικά, όμως, μιλώντας η μεγαλύτερη απώλεια, στο χώρο των τεχνών, εκτιμώ πως ήταν εκείνη του David Bowie. Έχουν γραφτεί πάμπολλα που το εξηγούν, οπότε δεν βρίσκω το λόγο γιατί να σε ζαλίσω με επιχειρήματα που έχουν αναπτύξει άλλοι, πιθανόν ειδήμονες… Αντί αυτού, θα μοιραστώ μαζί σου λίγες σκέψεις σχετικά με τα δύο πλέον αγαπημένα μου άλμπουμ από την πλούσια, αλήθεια δισκογραφία του.

Για το πρώτο, θαρρώ, θα συμφωνήσουν, αν όχι όλοι, σίγουρα οι περισσότεροι φίλοι της μουσικής του: είναι, φυσικά, το «Rise and fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars».

Το συγκεκριμένο LP, όλα αυτά τα χρόνια βρίσκεται σταθερά στις υψηλότερες θέσεις με τους κορυφαίους δίσκους όλων των εποχών! Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που μπορεί να υποστηριχθεί πως δεν περισσεύει κανένα κομμάτι. Ο φίλος μας στοίβαξε σε ένα δίσκο βινυλίου δέκα δικά του τραγούδια-συν μία διασκευή, το «It ain’t easy»- όπου το καθένα είναι ένα ξέχωρο σύμπαν, μια διαφορετική ηχητική τάση! Μάλιστα, τολμώ να υποστηρίξω πως με το «Hang on to yourself» προμαντεύει το punk των Ramones και των υπόλοιπων …καλόπαιδων, ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού! Με το εναρκτήριο «Five years» ένοιωσα τόση συγκίνηση, όση και όταν πρωτοάκουσα το «Innuendo» των Queen και το «Is there anybody out there» των Pink Floyd… Το σχεδόν ομώνυμο του άλμπουμ «Ziggy Stardust» περιλαμβάνει ένα από τα χαρακτηριστικότερα και ευφυέστερα κιθαριστικά ριφ όλων των εποχών. Υπεύθυνος γι αυτό ήταν ο, εδώ και είκοσι, περίπου, χρόνια εκλιπών, ευφυής κιθαρίστας Mick Ronson, ο οποίος εκτός από κιθάρα παίζει στο δίσκο και πιάνο και, βέβαια, συνυπογράφει τις πρωτότυπες και ευφάνταστες ενορχηστρώσεις. Το άλμπουμ κλείνει με την πιο ταιριαστή, κατά τη γνώμη μου, κατακλείδα: το «Rock and Roll Suicide» και λόγω τίτλου και λόγω θέματος στιχων αλλά βέβαια και λόγω της σπαρακτικά δραματικής κλιμακούμενης κορύφωσης με την μπάντα συνεπικουρούμενη από τα έγχορδα! Απλά μαγεία!!!

                                "Five Years"

                                "Rock and Roll suicide"  

Οκτώ χρόνια μετά το «Rise and Fall…», ο David, στα 1980, παρουσιάζει ένα δίσκο που έμελλε να είναι ο τελευταίος αποδεκτός από τους δισκοκριτικούς για πολλά χρόνια: Ήταν το «Scary Monsters (and super creeps)».

 Όπως είχε τονίσει ο φίλος Αντρέας, ακόμα και σήμερα ο ήχος του  συγκεκριμένου δίσκου, ακόμα και σήμερα, έχει φρεσκάδα αξιοζήλευτη! Από την εφηβεία μου ήμουν εξοικειωμένος με το hit single «Ashes to Ashes» που συνοδεύεται από το εντυπωσιακό video clip με τον David μασκαρεμένο Πιερότο! Το δίσκο τον απέκτησα στα φοιτητικά μου χρόνια και η πρώτη ακρόαση ήταν μια δύσκολη, αλλά συναρπαστική υπόθεση. Ο φίλος μας ήταν στα 33, στις αρχές της ίσως πιο άχαρης δεκαετίας της ζωής ενός ανθρώπου-τάδε έφη Τέο! Αναμενόμενα, λοιπόν, το μεγαλύτερο μέρος της θεματικής κατέχει η ενδοσκόπηση-εν είδη ψυχανάλυσης-με στόχο το κλείσιμο «εκκρεμοτήτων» με το παρελθόν που, φυσικά δεν είναι και τόσο μακρινό… Το εναρκτήριο, λοιπόν, «It’s no Game Pt.1» με το αγχωτικό και κάπως..δυσοίωνο κιθαριστικό ριφ του Carlos Alomar, μας βάζει για τα καλά στο κλίμα. Τρίτο στη σειρά βρίσκεται το πρώτο κομμάτι-κορύφωση: το ομώνυμο του άλμπουμ! Εδώ ο Bowie «έγραψε» επιλέγοντας για σόλο κιθάρα το σπουδαίο Robert Fripp των King Crimson. Ο τελευταίος με τα σόλο του δημιουργεί μια κλειστοφοβική και, ταυτόχρονα, ελαφρώς «εκτός ισορροπίας» ατμόσφαιρα.

Το πολύ εντυπωσιακό με τούτο το δίσκο είναι ότι ο Bowie αναμοχλεύει παλαιά θέματα με μουσική ένδυση νεωτερίστικη και, θεωρώ, σε συνάφεια με το, τότε, «ηχητικό» παρόν. Άλλωστε επιλέγει να διασκευάσει ένα τραγούδι («Kingdom Come») του Tom Verlaine, ενός εκ των εκπροσώπων του Νέου Κύματος (sic). Ακόμα σε ένα τραγούδι συμμετέχει η «παλιοσειρά» ο Pete Townsend (Who). Τελικά, ο δίσκος κλείνει γαλήνια με τον David «ανακουφισμένο σαν να έχει ολοκληρώσει επιτυχημένα ψυχανάλυση» ( αυτά ήταν στο περίπου τα λόγια του σπουδαίου μουσικοσυντάκτη Γιάννη Μαλαθρώνα σε παλαιότερο κείμενο με θέμα τον Bowie στο Ποπ και Ροκ).

Αυτά είχα να πω σχετικά αγαπητή/αγαπητέ!

                                "Ashes to Ashes"

                                "It's no game pt. 2"    

Νέο-παραδοσιακοί ανανεωτές

Για τη σύνταξη της συγκεκριμένης ανάρτησης, δεν χρειάστηκε να συντρέξει κάποιος λόγος σχετικός με την επικαιρότητα. Απλά αφορμή στάθηκε ότι μετά από κάποια χρόνια ξανά-ήρθα σε επαφή με τα τραγούδια των Townes Van Zandt και Gram Parsons.

Οι δυο ως άνω κύριοι κατέχουν ιδιαίτερη θέση στην αμερικανική λαϊκή μουσική κι αυτό διότι στο γύρισμα από τη δεκαετία του ’60, σε εκείνη του ’70, κατόρθωσαν να την ανανεώσουν δραστικά και να την αναμορφώσουν με τέτοιο τρόπο δίνοντάς της νέα πνοή. Μέχρι τότε η country ήταν στενά προσκολλημένη σε ασφυκτικά στεγανά. Θεωρούταν, μάλιστα, ως η μουσική των ακραίων συντηρητικών ρεπουμπλικανών και, ως τέτοια θεωρείται ακόμη και σήμερα από πολύ κόσμο εκτός Ηνωμένων Πολιτειών.

Gram Parsons

Ο Gram Parsons, «τόλμησε» να ανακατέψει το χίπικο ροκ των 60s με παραδοσιακότροπες φόρμες, αρχικά ως μέλος των Byrds και κατόπιν με τους δύο προσωπικούς δίσκους του «GP» και «Grievous Angel». Όλα αυτά, στην προσπάθειά του να δημιουργήσει αυτό που εκείνος αποκαλούσε «American Cosmic Music». Όσο ζούσε, δεν βρήκε την ανάλογη εμπορική αποδοχή και τελικά έχασε τη ζωή του παίρνοντας υπερβολική δόση στην περιοχή The Joshua Tree της California. Όμως, εδώ και αρκετά χρόνια έχει αναγνωριστεί, ως ένας από τους επιδραστικότερους καλλιτέχνες.

Townes Van Zandt

Ο Townes Van Zandt, από την άλλη, έζησε αρκετά, ώστε να μας χαρίσει περισσότερα από τα όμορφα τραγούδια του, μέχρι την 1^η Γενάρη του 1997, οπότε και πήρε μεταγραφή στην περίφημη μπάντα του Παραδείσου… Ήταν σημαντικός για αρκετούς λόγους: πρώτα, μπόλιασε την αμερικανική folk με στοιχεία της soul και pop, δημιουργώντας άσματα εξαιρετικής ομορφιάς. Ακόμα οι στίχοι των τραγουδιών του έφταναν στο επίπεδο της ποίησης, όπως, ακριβώς, συνέβαινε και με τις μπαλάντες του Bob Dylan. Τέλος, προσωπικά, τον θεωρώ κορυφαίο, χάρη στη ζεστή και βελούδινη φωνή με την οποία αφηγούταν τις μελοποιημένες ιστορίες του! Σε περίπτωση που θελήσεις να την «ψάξεις» μαζί του, μπορείς κάλλιστα να ξεκινήσεις με το ντεμπούτο του πίσω στα 1968 «For the sake of the song».

Το κυριότερο αποδεικτικό στοιχείο της αξίας των δύο φίλων μας, είναι ακριβώς οι μουσικοί που ακολούθησαν. Τη δεκαετία του ’80 ήταν ο σπουδαίος Steve Earle, στα 90s οι πολύ αγαπητή και στη χώρα μας Lambchop του Kurt Wagner. Ακόμα «εναλλακτικά» σχήματα σαν τους Giant Sand του, ακόμα, δραστήριου Howe Gelb.

Ακόμη και σήμερα, εξακολουθούν να εμφανίζονται αγόρια και κορίτσια που με όπλο την εξάχορδη ή/και δωδεκάχορδη κιθάρα τους, μοιράζονται μαζί μας ό,τι έχουν να πουν, άλλοτε ακολουθώντας την πεπατημένη και άλλοτε, χαράζοντας το δικό τους, πολλές φορές, συναρπαστικό δρόμο!

Υ.Γ. Έμπνευση για το κείμενο αποτέλεσε το άρθρο που συνέταξε το 1998 ο Νίκος Μποζινάκης, για λογαριασμό του αλησμόνητου Ποπ και Ροκ. Τον ευχαριστώ!  

Μουσική ανασκόπηση του 2016

Τη χρονιά που, όπου να’ ναι, εκπνέει, παρόλο που κυκλοφόρησαν πάρα πολλοί δίσκοι, δύσκολα μπορεί να βρει κανείς το «απόλυτο» ή «οριακό» αριστούργημα, που να έκανε τη διαφορά και που τελικά να μείνει στην ιστορία. Πρέπει, ωστόσο να τονιστεί κάτι: το γεγονός ότι δεν το βρήκαμε, δε σημαίνει ότι δεν ηχογραφήθηκε!

Εξηγούμε: ακόμα και στην εποχή του διαδικτύου και της άπλετης ροής πληροφορίας, άρα και ενημέρωσης, εκτιμώ πως εξακολουθεί να υπάρχει μια άτυπη, έστω, χειραγώγηση. Η χειραγώγηση τούτη εφαρμόζεται από τα καθιερωμένα sites (βλέπε π.χ. το pitchfork), τα οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εν είδη «εστέτ» καθορίζουν, λίγο-πολύ τα γούστα πολυάριθμων μουσικόφιλων ανά την υφήλιο.

Κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο! Πόσοι ακροατές-μουσικόφιλοι έχουν το χρόνο και τη διάθεση να ψάξουν εξαντλητικά, ώστε να έχουν πλήρη εικόνα της τρέχουσας παραγωγής? Για να μην αναφερθώ στις άπειρες ώρες που απαιτούνται για την αντίστοιχη κατανάλωση…

Το πρόβλημα, λοιπόν, βρίσκεται στο ότι οι δίσκοι που «σπρώχτηκαν» φέτος, ως επί το πλείστον, δεν δικαιούνται να χαρακτηρίζονται ως πλήρεις!

Εξαίρεση αποτέλεσε το φετινό άλμπουμ των πολυαγαπημένων και στη χώρα μας Βρετανών Radiohead, “A moon shaped pool”. Παρόλο που δεν έλειψαν οι γκρίνιες, ο δίσκος ήταν «το κάτι παραπάνω» για μια χρονιά που, κακά τα ψέματα, ήταν ελάχιστοι οι σπουδαίοι δίσκοι. Αναγνωρίζω ότι, κατά πάσα πιθανότητα, δε θα ασκήσει την επίδραση που είχε το αξέχαστο και ανεπανάληπτο “Ok computer” του 1997 (συμπληρώνονται 20 χρόνια…), αλλά έχω την πεποίθηση, πως με τις ευφάνταστες ενορχηστρώσεις και, κυρίως με τον τρόπο που συνέθεσαν τα κομμάτια του δίσκου, ανοίγονται διαφορετικοί δίοδοι προσέγγισης της μουσικής δημιουργίας. Αυτό, όμως, μένει να φανεί στην πορεία.

"Burn the witch" Radiohead

Ο δίσκος που μου προξένησε εφάμιλλη εντύπωση και, πραγματικά, απόλαυσα, ήταν ένας που δεν ακούστηκε, παρά, ελάχιστα και τον πληροφορήθηκα από την εκπομπή των Δημήτρη Μπούρα και Άρη Κωνσταντέλλου, τους οποίους και ευχαριστώ: Πρόκειται για το “Void beats, invocation trex” και ηχογραφήθηκε από το σχήμα των Cavern of Anti-Matter. Πρόκειται για όχημα του Tim Caines, που οι γύρω στα σαράντα, θα θυμούνται ως βασική φιγούρα των ιστορικών space-indie Stereolab.

Πρώτα-πρώτα ο δίσκος είναι σχεδόν εξολοκλήρου οργανικός, καθώς απουσιάζουν τα φωνητικά. Ύστερα είναι αρκετά ατμοσφαιρικός, σχεδόν ονειρικός, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχει αιχμές. Με μια κουβέντα, δεν πρόκειται για σούπα!!! Επιπλέον, είναι αδύνατο να ξεμπερδέψεις με μια και μόνο ταμπέλα, αναφορικά με το στυλ. Ξεκινάμε με το γερμανικό Kraut Rock και καταλήγουμε …στο άπειρο!!

Cavern of the Anti Matter, live στο φεστιβάλ Primavera, 3-6-2016

Τέλος από το 2016 θα κρατήσω και το τραγούδι “Where the Light gets in” των Primal Scream παρέα με τη Sky Fereira. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω  εκείνους που το θεωρούν κακό τραγούδι… Αντιλαμβάνομαι πως πιθανόν κάποιους να ενοχλούν τα πιασάρικα χιτάκια, αλλά προσωπικά έχω χρόνια να «κολλήσω» με μια μελωδία και να τη σιγο-μουρμουράω μέσα στη μέρα!!!

Να και το τραγούδι!

Αυτά είχα να μοιραστώ μαζί σου.

Καλή χρονιά, με υγεία και ευδοκίμηση!!! 

Άτιτλο

Το έτος που, όπου να ‘ναι, ανατέλλει, θα συμπληρώσω το «μαγικό» αριθμό των σαράντα ετών, όσον αφορά στην ηλικία μου. Υπό αυτή τη συνθήκη, εδώ και καιρό, συχνά, βυθίζομαι σε σκέψεις… Πολλές φορές χωρίς ειρμό-τουλάχιστον όχι προφανή…

Το συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγω, τις περισσότερες φορές, είναι ότι, πλέον, είμαι πιο κυνικός σε σχέση με …τα πάντα!!!

Με την τέχνη, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις προθέσεις των άλλων κ.λ.π.

Το πρόβλημα είναι πως δεν είμαι έτσι μονάχα εγώ. Μάλλον η εποχή μας δεν ευνοεί ενθουσιασμό, συναισθηματισμό και αισιόδοξη προσμονή για…ο,τιδήποτε. Αν εξετάσουμε τις κυρίαρχες μορφές τέχνης, φοβάμαι πως οι καλλιτέχνες μας, παγιδευμένοι στο δόγμα «η τέχνη για την τέχνη», έχουν ξεχάσει την ανθρώπινη υπόσταση. Λες και ο Πρωταγόρας ποτέ δεν όρισε ότι «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος». Λες και οι Ανθρωπιστικές Επιστήμες, είναι κενές περιεχομένου.

Η λαίλαπα των τεχνοκρατών «χτύπησε» από εκεί που δεν το περιμέναμε: από τους καλλιτέχνες, που θα όφειλαν να είναι άνθρωποι του πνεύματος. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, τα περισσότερα έργα τέχνης, είναι, είτε αναμασήματα, είτε επίδειξη …κοπτοραπτικής από άσχετες, μεταξύ τους, τεχνικές και τάσεις.

Λογικό είναι κάπου να έχουν στερέψει τα αποθέματα νεοτερισμού. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Το αρνητικό είναι πως, προσωπικά, τουλάχιστον, δε βλέπω, παρά σπάνια, «κατάθεση ψυχής»…

Θα μου πεις «τι μπορεί να γίνει; Τα πράγματα είναι αναστρέψιμα;»

Ελπίδα πάντα υπάρχει! Η ειρωνεία είναι, ότι τη διέξοδο τη δίνει η ίδια η τεχνολογία. Πλέον δεν είναι, οικονομικά εξοντωτικό, για οποιονδήποτε να στήσει ένα αξιοπρεπές οικιακό στούντιο (home studio): υπάρχουν άπειρα προγράμματα καταγραφής και επεξεργασίας ήχου, ή ζωγραφικής. Είναι, ακόμα, ευκολότερο από παλαιότερα να δημιουργήσεις τη δική σου ταινία μικρού μήκους, φέρ’ ειπείν!

Το σημαντικότερο, όμως, είναι, στα καθ’ ημάς, η ευκαιρία που μας δίνει η ίδια η οικονομική κρίση! Δε θα πω κάτι πρωτότυπο, αν επισημάνω, ότι τώρα είναι μια ανεκτίμητη ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τι έχει πραγματικά αξία, τι είναι χρήσιμο και τι αληθινό. Και, βέβαια, να επανεκτιμήσουμε τη θέση μας στο ιστορικό και κοινωνικό «γίγνεσθαι». Και, τέλος, να επανεκτιμήσουμε τους ίδιους μας, τους εαυτούς!

Κουαρτέτο Γιασεμί "Γιασεμί". μουσική-στίχοι Μάρθας Μαυροειδή

Σχετικά με τον «Αστακό» και το δημιουργό του.

Η φετινή σεζόν για την Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας ξεκίνησε με μια ταινία-τον «Αστακό» του Γιώργου Λάνθιμου- που κουβαλούσε μια βαριά περγαμηνή (sic). Το περίφημο βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών! Ένα βαρύτιμο έπαθλο, σε κάθε περίπτωση. Να θυμίσω ότι κατά το παρελθόν το έχει αποσπάσει ο αξέχαστος Θεόδωρος Αγγελόπουλος.

Αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος για τον οποίο επέλεξα να παρακολουθήσω την ταινία του Λάνθιμου, μιας και ο πολυσυζητημένος «Κυνόδοντας» μου είχε προκαλέσει αρνητικά συναισθήματα… Το ίδιο συνέβη και με τον «Αστακό»!

Ο βασικότερος λόγος έχει να κάνει με την αισθητική του όλου πράγματος. Παρά το αναμφισβήτητο γεγονός πως οι δύο ταινίες είχαν, νοηματικά, να θίξουν πράγματα (ο «κυνόδοντας» το ασφυκτικό και νοσηρό περιβάλλον στα απομακρυσμένα προάστια του Λεκανοπεδίου της Αττικής, ο «αστακός» τις επιβεβλημένες και, γι αυτό, πιεστικές κοινωνικές συμβάσεις)-και το έκαναν-, ωστόσο τα θετικά σταματούν εκεί.

Και στις δύο περιπτώσεις δεν φαίνεται κάποιο στοιχείο, που να φανερώνει ότι πρόκειται για καλλιτεχνικό δημιούργημα και όχι ξερή αποτύπωση της περιγραφόμενης πραγματικότητας (κυνόδοντας) ή μια ανερμάτιστη και άνευ οράματος σπατάλη χρημάτων στην παραγωγή, παρά μόνο, με μοναδικό στόχο να προκαλέσει… Θα μου πεις «και η πρόκληση στο παιχνίδι είναι» Θα σου απαντήσω «ο μόνος που κατάφερνε να προκαλεί και ταυτόχρονα να συνεπαίρνει τους ανοιχτόμυαλους θεατές, ήταν ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι».

Το πρόβλημα, αν θέλω να είμαι δίκαιος, δεν είναι μόνο του Λάνθιμου…

Προ μηνών ξανά-παρακολούθησα σε συνδρομητικό κανάλι το Wings of Desire.το ανεπανάληπτο αριστούργημα του Βιμ Βέντερς. Στην ταινία, τούτη, συναντούσες ποίηση στο σενάριο, στην αφήγηση, στη φωτογραφία, στη σκηνοθεσία, παντού! Αυτό, φυσικά, ίσχυε και στις ταινίες του Αγγελόπουλου, όπου οι αργοί ρυθμοί, στην ουσία, έδιναν στο θεατή τη δυνατότητα να σκεφτεί ή έστω να απολαύσει τις ονειρικές εικόνες.

Δυστυχώς, σήμερα τέτοιες ταινίες, δεν βλέπω να βγαίνουν, παρά μόνο με κάποιες εξαιρέσεις με λαμπρότερο παράδειγμα τις παραγωγές από τη Μέση Ανατολή! Στη Δύση έχει εδραιωθεί ένας ισοπεδωτικός κυνισμός που μόνο γόνιμος δεν είναι. Αντίθετα, στις κινηματογραφικές σχολές της Ανατολής δραστηριοποιούνται δημιουργοί που έχουν όραμα, το οποίο ναι, μεν, πατάει στην καθημερινότητα της κάθε χώρας, αλλά έχει επίγνωση του ότι είναι όραμα Καλλιτεχνικό. Ότι ρόλος του καλλιτεχνήματος είναι να διασκεδάσει, να προβληματίσει, ενίοτε να ταρακουνήσει και στο τέλους να ανακουφίσει, αφήνοντας να διαφαίνεται κάποια προοπτική!

Κλείνοντας, προτείνω δύο δημιουργούς-Έλληνες-που κατά την προσωπική μου γνώμη προάγουν την ημεδαπή Κινηματογραφική Τέχνη. Ο ένας είναι ο Τάσος Μπουλμέτης που παράγει υψηλού επιπέδου εμπορικό σινεμά, με τον πρόσφατο «Νοτιά» να με έχει κερδίσει. Ο δεύτερος είναι ο Ελληνοκύπριος Γιάννης Οικονομίδης. Ένας ιδιοσυγκρασιακός δημιουργός, του οποίου κάθε ταινία είναι και ένα επίτευγμα!

«Του κύκλου τα γυρίσματα». Παράσταση του Μουσικού Σχολείου Πρέβεζας στη Σκηνή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.

Τομή στην Ενημέρωση, Πέμπτη 24-11-2016.

Το Μουσικό Σχολείο της πόλης μας, αρκετά συχνά, μας εκπλήσσει ευχάριστα με τις δραστηριότητες των μαθητών του. Μια άλλη ευχάριστη έκπληξη, αποτελεί θέμα της στήλης στο φύλλο αυτής της εβδομάδας.

Το Σάββατο, λοιπόν, 26 Νοέμβρη οι μαθητές του σχολείου, συνοδευόμενοι από τους καθηγητές τους θα βρίσκονται στην Αθήνα και θα έχουν την ευκαιρία να παρουσιάσουν στο αθηναϊκό κοινό την περυσινή μουσικοθεατρική παράσταση «του κύκλου τα γυρίσματα». Επιπρόσθετα αξίζει να τονιστεί πως η εν λόγω παράσταση θα δοθεί στη θρυλική Σκηνή του Θεάτρου Τέχνης του αξέχαστου Καρόλου Κουν!

Η παράσταση «ανέβηκε» πρώτη φορά στην Πρέβεζα, πέρυσι-όπως προανέφερα-και συγκεκριμένα στην αίθουσα της Θεοφανείου, τη 16^η Απρίλη και, ακριβώς, την επομένη στο Αρχαίο Θέατρο της Κασσώπης. Για την ακρίβεια, παρουσιάστηκε ένα μέρος μονάχα, μιας και οι μαθητές του σχολείου είχαν βρεθεί στον αρχαιολογικό χώρο στα πλαίσια της εκδήλωσης του «Διαζώματος», «τα σχολεία υιοθετούν, η κοινωνία αγκαλιάζει». Εκεί τα παιδιά ξεναγούσαν συμμαθητές τους στο χώρο με έναν πρωτότυπο τρόπο, μέσω δρώμενων. Πρέπει, επίσης, να προσθέσω πως οι νεαροί μας φίλοι εκείνη την ημέρα παρουσίασαν μία πράξη από την «Ελένη» του Ευριπίδη, ενώ, ακόμα, μαθητές Λυκείου από τη γειτονική Φιλιππιάδα χάρισαν στους παρευρισκόμενους μια παρουσίαση μέρους από το απόλυτο αριστούργημα της Κλασσικής Αρχαιότητας, την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή.

Ανάμεσα στους θεατές ήταν και μέλη του «Διαζώματος» που, προφανώς εντυπωσιάστηκαν από το μέρος του «κύκλου…» που παρακολούθησαν. Γι αυτό το λόγο, άλλωστε, η παράσταση του Σαββάτου στην Αθήνα πραγματοποιείται υπό τη σκέπη του προαναφερθέντος Σωματείου Πολιτών!

Πριν κλείσω πρέπον είναι να αναφερθούν δυο πράγματα, σχετικά με την παράσταση. Όπως καταλαβαίνει κανείς από το Πρόγραμμα, πρόκειται για μια παρουσίαση του κύκλου της ζωής, που στηρίζεται στο αρχετυπικό τρίπτυχο Γέννηση-Έρωτας-Θάνατος. Τα τρία στοιχεία που, αν θέλετε, αποτελούν και δημιουργούν το ίδιο το φαινόμενο της ζωής. Η αφήγηση πλαισιώνεται από «λίγα λόγια και ένα ποίημα του Γιώργου Σαραντάρη», όπως αναγράφεται στο πρόγραμμα, ενώ κάθε ενότητα αποτελείται από το σχετικό κείμενο και ένα ταιριαστό, κάθε φορά παραδοσιακό τραγούδι. Ευνόητο είναι πως τα τραγούδια ερμηνεύονται ζωντανά από τους ίδιους τους μαθητές!

Κλείνοντας να δώσω συγχαρητήρια στους υπεύθυνους, για την παράσταση, καθηγητές, Κατερίνα Μαυροδή και Κοσμά Μαρκή. Ακόμα οφείλω να ευχαριστήσω τη Διευθύντρια του Μουσικού Σχολείου Πρέβεζας κ. Ελένη Συνεσίου για το χρόνο που μου αφιέρωσε, ώστε να μου δώσει τις απαραίτητες πληροφορίες.

Και, βέβαια, πολλά μπράβο και καλή επιτυχία στα ίδια τα παιδιά!!!   

ΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΙΑ…ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ!!!

"Τομή στην Ενημέρωση" Πέμπτη 17-11-2016

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, όσοι βρεθήκαμε στο Κάστρο του Αγίου Ανδρέα, είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε μια πρωτιά! Είμαι, σχεδόν, σίγουρος πως δεν έχει ξαναπαρουσιαστεί stand-up comedy στην Πρέβεζα-εννοείται ότι αν κάποιος αναγνώστης ή κάποια αναγνώστρια γνωρίζει κάτι διαφορετικό, θα χαρούμε ειλικρινά να μας πληροφορήσει!

Κατά τα φαινόμενα, λοιπόν, οι Στέλιος Ανατολίτης και Βασίλης Κατέρης ήταν οι πρώτοι stand-up κωμικοί που έδωσαν παράσταση στη πόλη μας. Και είμαι σίγουρος πως όσοι βρέθηκαν και παρακολούθησαν την παράσταση, τούτη, θα τους μείνει αξέχαστη, εμού συμπεριλαμβανομένου!

Πριν από την παράσταση είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω στο καμαρίνι με τους δύο καλλιτέχνες και, αληθινά, εντυπωσιάστηκα από πολλά στοιχεία τους: τόσο ο είκοσι εννέα ετών Στέλιος, όσο και ο μόλις είκοσι δύο ετών Βασίλης, είναι δυο παιδιά έντονα συνειδητοποιημένα σχετικά με το τι κάνουν, γιατί επιλέγουν να το κάνουν και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το πραγματοποιήσουν. Έχουν άρτια γνώση της παράδοσης της τέχνης που υπηρετούν, η οποία έλκει την καταγωγή της στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη χώρα μας έκανε έντονη εμφάνιση γύρω στο 2000 με τις Νύχτες Κωμωδίας στην Αθήνα.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε κάτι που επεσήμανε ο Στέλιος σχετικά με τη stand-up comedy. Ότι, δηλαδή, όσον αφορά στον MC (Master of Ceremony, είναι ο επίσημος τίτλος του stand-up κωμικού-μετά πέρασε στους hip hop ριμαδόρους) αποτελεί ένα είδος ψυχανάλυσης και, θα προσθέσω, ενδοσκόπησης!

Στην παράσταση ήταν και οι δύο απολαυστικότατοι! Παρακολουθώντας την πρόζα τους, είδαμε να περνάνε μπροστά μας ένα σωρό φιγούρες και φυσιογνωμίας της χώρας μας με έμφαση σε εκείνες που, φαντάζομαι, συναντάς συχνότερα στη βόρεια Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη τόπος προέλευσης του Στέλιου και του Βασίλη. Κανείς τους δεν έκανε οικονομία σε ανελέητο αυτοσαρκασμό και βιτριολικό χιούμορ!

Κλείνοντας εύχομαι να τους ξαναδούμε στην πόλη μας καθώς και άλλους ομότεχνούς τους. Επίσης πολλά μπράβο στο Θεατρικό Εργαστήρι Πρέβεζας, υπό τη σκέπη του οποίου πραγματοποιήθηκε η παράσταση.

Τέλος, πολλά ευχαριστώ, για άλλη μια φορά στη φίλη Γεωργία Ντούσια για το φωτογραφικό υλικό!!