Ένας αξιοσημείωτος γυναικείος pop-rock δίσκος

Πριν από λίγες ημέρες άκουγα τις επιλογές του σάιτ mic.gr, από τις μουσικές κυκλοφορίες του μήνα. Αρκετά τα ενδιαφέροντα ακούσματα, αλλά προσωπικά με κέρδισε μια γλυκιά σαν μέλι γυναικεία φωνή. Ήταν αυτή της Αμερικανίδας τραγουδοποιού Coco Hames.

Έτσι, λοιπόν, ψάχνοντας στις μηχανές αναζήτησης… «Εύρηκα»!!!

Πρόκειται για μια ντεμπούτο κυκλοφορία, από την πολύ αξιόλογη δισκογραφική Merge (υπεύθυνη, μεταξύ άλλων, για τους δίσκους των Lambchop, ή του Bob Mould).

Βέβαια η Coco δεν είναι πρωτάρα στο σχετικό στίβο. Έχει ήδη διαγράψει μια πορεία με την γκαράζ-ποπ μπάντα The Ettes. Φαίνεται όμως, πως μόλις τώρα ήρθε η ώρα για το πρώτο της, προσωπικό άλμπουμ.

Η ίδια, εκτός από τη γλυκύτατη ερμηνεία, είναι υπεύθυνη για την ακουστική κιθάρα, το πιάνο και το ηλεκτρικό αρπίχορδο (ούτε που ήξερα, ότι υπάρχει κάτι τέτοιο…). Τα τραγούδια της πραγματεύονται απλά, αλλά όχι απλοϊκά, θέματα: σχέσεις που διαλύονται ή που μόλις ξεκινούν, όνειρα που κατακρημνίζονται ή που θριαμβευτικά πραγματοποιούνται! Το πιο συναρπαστικό στην τραγουδοποιεία  της φίλης μας, είναι ότι δεν αντιμετωπίζει τα ζητήματα παθητικά ή μοιρολατρικά. Αντίθετα, αρθρώνει λόγο μεστό ενεργητικότητας και αποφασιστικότητας, ώστε να πάρει τα πράγματα στα χέρια της!

Η μουσική, παράλληλα, με την οποία ντύνει τις ιστορίες της, είναι ηλιόλουστη ποπ με κάντρυ-ροκ «ανταύγειες». Οι μουσικοί εκτελεστές που τη συνοδεύουν, παίζουν στιβαρά και αξιόπιστα!

Καταλήγοντας, μπορώ να πω, πως το ομώνυμο ντεμπούτο της Coco Hames, είναι ένας δίσκος, που οπωσδήποτε αξίζει μία ευκαιρεία!

Αν αποφασίσεις να του την δώσεις,

Καλή Ακρόαση!!!

Coco hames - I don't wanna go

Οι "ON" live στην Πρέβεζα

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που η Πρέβεζα έπαψε να αποτελεί, αυτό που λέμε "Rock City", τουλάχιστον, όσον αφορά στα ακούσματα της μεγαλύτερης μερίδας του κοινού, όταν αυτό επιλέγει τη διασκέδασή του. Αυτό το φαινόμενο έχει σαν επακόλουθο την, σχεδόν, απουσία ροκ συγκροτημάτων, τόσων, ώστε να μπορεί, κανείς να μιλάει για Σκηνή, όπως πριν από είκοσι χρόνια...

Έγραψα, όμως, τη λέξη "σχεδόν"..!

Σε παλαιότερη ανάρτηση αναφέρθηκα στους 2 Headed Dogs απαρτίζονται από μέλη που κατάγονται από το Καναλάκι και ένα μέλος από την πόλη μας.

Υπάρχουν οι Post Rockers "Soundleaks" που, όπου να 'ναι βάζουν μπρος το πρώτο τους άλμπουμ και, φυσικά, όταν έρθει η ώρα, θα αναφερθώ εκτενώς!

Στην παρούσα ανάρτηση θα κάνω λόγο για την τρίτη Rock μπάντα που έχει να επιδείξει ο τόπος μας σήμερα. (Τη στιγμή που πληκτρολογώ, δε γνωρίζω αν υπάρχει και άλλη...αν υπάρχει, παιδιά συγχωρέστε με, αν διαβάσετε και αφήστε στα σχόλια κάποιο τρόπο επικοινωνίας). Πρόκειται για τους "ON", οι οποίοι την Παρασκευή 17/3 έπαιξαν "ζωντανά" στο καφέ "Diem" επί της παραλίας της Πρέβεζας.

Αποτελούνται από τέσσερα μέλη: Γιάννης Καζάκος στη φωνή ,την κιθάρα και τα πλήκτρα (παλαιότερα στους Bad Apples/Wild Weasels), Χρήστος Καρμανιόλας, επίσης, κιθάρα, Ντίνος Δερλερές στο μπάσο και τα φωνητικά (πάλαι ποτέ στους grunge, κατ' εμέ, "Red Motortoy") και Μιχάλης Κριτσωτάκης στα τύμπανα( έχει περάσει από τους "Soundleaks" και τους τζαζίστες " Bluenote")!

Το Live πραγματοποιήθηκε ένα χρόνο και δύο, περίπου, μήνες ύστερα από το προηγούμενο της μπάντας, στο Rock Club "No Name". "Απραξία..." πιθανόν να σκεφτείς. Δεν είναι ακριβές κάτι τέτοιο. Τα παιδιά, εκτός του ότι ξεπατώνονταν στις πρόβες (βρέξει-χιονίσει), προχώρησαν στην ηχογράφηση του πρώτου τους EP, που, όπως πληροφορήθηκα θα αποτελείται από τρία κομμάτια και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο στάδιο της τελικής επεξεργασίας (μιξάρισμα κ.λ.π.). Ήδη έχουν ανεβάσει στο κανάλι τους, στο youtube ένα από τα κομμάτια αυτά. Μπορείς να το ακούσεις κι από εδώ:

ON "I know you want it"   

Στα σχετικά με το Live, τώρα: Τα παιδιά μας απέδειξαν, πόσο σκληρά δουλεύουν στις πρόβες που κάνουν αυτά τα χρόνια που υφίστανται, ως σχήμα! Θέλοντας να το "παίξω" δημοσιογράφος (...!) προσπάθησα να βρω ψεγάδι στην εμφάνισή τους. Προσπάθησα σκληρά, αλλά δε στάθηκε δυνατό να βρω κάτι!!! Το παίξιμο και των τεσσάρων ήταν άψογο. Συνδύαζε τεχνική κατάρτιση με τον απαραίτητο, για rock gig, δυναμισμό!! Το πρόγραμμα που παρουσίασαν ξεχείλιζε από εξωστρέφεια και στάθηκε ικανό να κρατήσει το κοινό με έντονη την προσοχή και τις δύο και κάτι ώρες, που διήρκεσε!

Τα κομμάτια που παρουσιάστηκαν, κάλυψαν ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του rock'n'roll, από τον Chuck Berry, που σήμερα άφησε το μάταιο τούτο κόσμο για την σούπερ μπάντα στον rock'n'roll Παράδεισο (να περιμένεις σύντομα αφιέρωμα στο "Ηχοσκόπιο"), μέχρι τον Jack White. Διασκευάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει μια ενότητα στο σύνολο, χωρίς-προς Θεού- να μιλάει κανείς για ισοπέδωση! Το γεγονός, ότι τα παιδιά το κατάφεραν, φανερώνει δύο πράγματα: πρώτον, ότι το πνεύμα και η φλόγα του r'n'r διατηρείται τόσα χρόνια άσβεστη και, δεύτερον, ότι το συγκρότημα δούλεψε σκληρά, επιστρατεύοντας και φαντασία, διατηρώντας, ταυτόχρονα και έναν εφηβικό ενθουσιασμό.

Τέλος, αξίζει να αναφερθώ και στα κομμάτια που παρουσίασαν και αποτελεί ορίτζιναλ υλικό. Με μια πρώτη ακρόαση, μπορώ να πω πως μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Μάλιστα, τώρα, που το σκέφτομαι, θα συμφωνήσω με το Γιάννη, που μετά το τέλος της εμφάνισης μου είπε πως στα συγκεκριμένα κομμάτια βασική επιρροή ήταν οι U2.

Συνοψίζοντας, τα παιδιά με κερδίσανε και πλέον μπορούν να με υπολογίζουν ανάμεσα στους φανς. Ακόμα θέλω να εκφράσω και την επιθυμία να γίνονται συχνά συναυλίες από τα τοπικά σχήματα, αλλά, θα μου πεις υπάρχουν στην πόλη μας χώροι? Όπως και να 'χει, για την ώρα περιμένω να πάρω στα χέρια μου το cd των ON!

"Strange Mood" από το Ηχοσκόπιο

Ακούστε εδώ την εκπομπή

Χθες έγινε 70 χρονών ο Ry Cooder. Αποφάσισα λοιπόν να εικονογραφήσω το παρόν επεισόδιο με φωτογραφία του Ry, τιμής ένεκεν. Όταν έπεσα πάνω στη συγκεκριμένη εικόνα, κατάλαβα το νόημα της φράσης "..παιχνίδια που μας παίζει η τύχη...". Θα μου επιτρέψεις να μην εμβαθύνω.

Απλά, αν μπορείς, προσπάθησε να δεχτείς ό,τι σου φέρνει η καθημερινότητα. Ξέρω, δεν είναι εύκολο. Ίσως, όμως, έτσι να αποφύγεις μπερδεμένες καταστάσεις..!

Σου αφιερώνω όλη την εκπομπή!!!

 Καλή ακρόαση!

Ηχοσκόπιο " Bandcamp Heroes"

Σύνδεσμος για podcast

Ως συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης, έρχεται η σημερινή. Πλέον οι μουσικοί και τα συγκροτήματα απανταχού της Υφηλίου έχουν καταλάβει, μεταξύ άλλων, δύο πράγματα: ότι οι περισσότεροι ακροατές σε όλο τον κόσμο ακούν την αγαπημένη τους μουσική στο pc, τον mac, το tablet ή ακόμα από το κινητό τους. Το άλλο είναι πως, ουσιαστικά, δεν είναι απαραίτητος ο διαμεσολαβητής προκειμένου να φτάσει ένα τραγούδι σε ένα ζευγάρι αυτιά. Επομένως, το μόνο που πρέπει να κάνει ένας μουσικός, αφού, φυσικά, ηχογραφήσει το έργο του, είναι να το "ανεβάσει" σε μια πλατφόρμα, όπως το bandcamp.com και να το κοινοποιήσει σε κάποιο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης!

Το ευχάριστο είναι πως τούτο έγινε αντιληπτό από πολλά παιδιά στην Ελλάδα, κυρίως αυτά που κινούνται στο κύκλωμα του underground- οι mainstream και οι "έντεχνοι" ακόμα, πιθανόν, το αγνοούν.

Στην εκπομπή που "ανέβασα" στην αρχή της ανάρτησης παρουσιάζω δέκα μπάντες από το χώρο της εναλλακτικής σκηνής της χώρας μας. Οι μπάντες αυτές αξιοποιούν το bandcamp για να παρουσιάσουν και να διοχετεύσουν τις καταπληκτικές μουσικές τους, που μεταξύ άλλων, χαρακτηρίζονται και από θαυμαστή ποικιλομορφία!

Καλή ακρόαση!!!

Αυτοπαραγωγή-Αυτοδιανομή

Σε έναν ιδεατό κόσμο, το μόνο που θα έπρεπε να απασχολεί έναν καλλιτέχνη-δημιουργό, θα ήταν η διαδικασία της καθαυτό δημιουργίας. Δεν θα τον απασχολούσε το ζήτημα της πρόσβασης του κοινό στο δημιούργημά του, μιας και θα αποτελούσε εύκολη υπόθεση.

Δυστυχώς, για αιώνες, τα έργα υψηλής τέχνης-τουλάχιστον η απόκτησή τους- αποτελούσαν προνόμιο ισχυρών, πολιτικά ή/και οικονομικά. Τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, αναγκάζονταν να περιορίζονται στο να θαυμάζουν τα καλλιτεχνήματα που διακοσμούσαν τους ναούς και τους δημόσιους χώρους.

Στην εποχή της νεωτερικότητας-για το μεγαλύτερο διάστημα τουλάχιστον- τούτο παρέμεινε αμετάβλητο. Σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό των ευρύτερων πληθυσμών, η απόλαυση ενός έργου τέχνης αφορούσε μια οικονομική ελίτ.

Τον 20^ο αιώνα τα πράγματα, σταδιακά, άρχισαν να αλλάζουν. Αν υπάρχει μια τομή, αυτή οφείλεται στο κίνημα των Καταστασιακών (Situationist International). Πρόκειται για ένα ρεύμα με εκφάνσεις φιλοσοφικές, πολιτικές και καλλιτεχνικές. Τότε τέθηκε, ευθέως, το ζήτημα της άμεσης πρόσβασης των μαζών στην τέχνη, στην απόλαυσή της και-το σημαντικότερο- στην ίδια τη δημιουργία!

Η εμφάνιση και εξάπλωση του ροκ ‘ν’ ρολ, προλείανε το δρόμο για την αβυσσαλέα που επέφερε η εμφάνιση του πανκ και, ιδιαίτερα, του βρετανικού σχήματος των Sex Pistols. Το συγκρότημα είχε ως μάνατζερ τον δαιμόνιο Malcolm Mclaren, δηλωμένα επηρεασμένο από τους Καταστασιακούς.

Οι τακτικές με τις οποίες ο συγκεκριμένος τύπος λάνσαρε τους Sex Pistols, απαιτεί ξεχωριστή ανάρτηση, για την οποία επιφυλάσσομαι στο μέλλον. Εκεί που θέλω να εστιάσω, είναι στα νέα ήθη, τα οποία επέφερε το σαρωτικό κίνημα του πανκ τόσο στη διαδικασία της δημιουργίας ( όχι μόνο τη μουσική), όσο και στη διανομή των παραγόμενων τεχνουργημάτων.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70-οπότε και έκανε την εμφάνισή του το πανκ- έχουμε, παράλληλα την εμφάνιση του φαινομένου που καλείται D.I.Y. (Do It Yourself: κάν’το μόνος σου). Εμφανίστηκαν οι πρώτες Ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες (βλ. Stiff, Factory, Fiction, 4AD 2Tone κ.α.) οι οποίες έδιναν βήμα σε μουσικούς, οι οποίοι δεν υπήρχε περίπτωση ή, έστω, ήταν δύσκολο να βρεθεί δισκογραφική εταιρεία που θα παρήγαγε και θα διένειμε τους δίσκους τους ( με κάποιες εξαιρέσεις, όπως αυτή των Clash στη CBS). Επίσης, στα πλαίσια της DIY νοοτροπίας έχουμε τα πρώτα fanzines, αυτοσχέδια περιοδικά που δημιουργούνταν με ανύπαρκτα μέσα από παθιασμένα παιδιά και νέους που, έτσι, έβρισκαν χώρο να εκφράσουν τις ανησυχίες τους για ποικίλα θέματα, όπως κινηματογράφος, τέχνες, βιβλία, πολιτική και, φυσικά, μουσική. Ακόμα και για εναλλακτικού τύπου τρόπο ντυσίματος.

Το εντυπωσιακό ήταν το πόσο γρήγορα το φαινόμενο αυτό εξαπλώθηκε σχεδόν σε κάθε σημείο της οικουμένης. Εξίσου εντυπωσιακό είναι πως, μουσικά τουλάχιστον, δεν περιορίστηκε μονάχα στην πανκ ροκ μουσική σκηνή. Αντίθετα αποτέλεσε ένα υπόγειο (underground) και εναλλακτικό κύκλωμα, παράλληλα με αυτό που τόσα χρόνια αποκαλούμε “mainstream”. Και, βέβαια, εναγκάλισε ποικίλες ηχητικές εκφάνσεις.

Ένα ζήτημα, ωστόσο, που εξακολουθούσε να υπάρχει, ήταν εκείνο της αναγκαίας ύπαρξης ενός μεσάζοντα που θα έφερνε το κοινό σε επαφή με το δημιουργό και τα έργα του: ένα μουσικό άλμπουμ έπρεπε να ηχογραφηθεί σε ένα ακριβό στούντιο, να κοπεί σε βινύλιο και σιντι, συνοδευόμενο από μια καλαίσθητη διακόσμηση (εξώφυλλο, συσκευασία-digipack). Ένα βιβλίο πρέπει να τυπωθεί σε αρκετά αντίτυπα και χρειάζεται να φιλοτεχνηθεί ένα κατάλληλο εξώφυλλο. Όλα αυτά, τέλος, πρέπει να βρουν το δρόμο τους στα δισκοπωλεία και βιβλιοπωλεία, αντίστοιχα, ώστε να μπορούν οι ενδιαφερόμενοι φιλότεχνοι, να τα εφοδιαστούν.

Τα περισσότερα από αυτά τα εμπόδια, σήμερα, μπορούμε να τα ξεπεράσουμε χάρη στην τελευταία μεγάλη επανάσταση: αυτή του διαδικτύου και της τεχνολογίας των υπολογιστών!

Στον τομέα της μουσικής δημιουργίας, κυκλοφορούν αρκετά προγράμματα ηχογράφησης και επεξεργασίας ήχου, ενώ το απαιτούμενο hardware (υπολογιστές, κάρτες ήχου και μικρόφωνα) έχουν φτάσει σε εξαιρετικά προσβάσιμες τιμές! Και, φυσικά, δεν χρειάζεται κάποιος μεσάζοντας ώστε να διατεθεί το προϊόν (απαίσιος όρος και άχαρος). Βέβαια υπάρχει, ακόμα, ένα ζήτημα με την προώθηση, αλλά αν το ζητούμενο είναι η πλούσια σε απολαβές καριέρα, δεν απασχολεί το συγκεκριμένο μπλογκ.

Για τις εκδόσεις, τι να πει κανείς? Πλέον οι περισσότεροι αναγνώστες διαβάζουν στην οθόνη ενός υπολογιστή ή ενός τάμπλετ!

Οφείλω, όμως, να επισημάνω και την ύπαρξη της άποψης που υποστηρίζει ότι «το μέσο είναι μέρος του μηνύματος»! Πώς μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η επαναφορά του βινυλίου? Πλέον το αγοράζουν πολύ συχνά ανάμεσα στις νεώτερες ηλικίες. Ακόμα, πες μου: δεν ξέρεις πολλούς που όταν αγοράζουν ένα βιβλίο, αμέσως το ανοίγουν και μυρίζουν το φρέσκο χαρτί?         

Ηχοσκόπιο

Μετά από πάμπολλα χρόνια ...εξαρτημένης απασχόλησης σε ραδιοφωνικούς σταθμούς τρίτων ήρθε η ώρα της ...αυτονόμησης (..!) 

Γεννηθήτω Ηχοσκόπιο!!!

Πρόκειται για ραδιοφωνική εκπομπή που παρασκευάζεται σε εργαστηριακές συνθήκες (δηλαδή στο σπίτι μου).

Η πρώτη εκπομπή έχει ως κεντρικό άξονα το ρυθμό του βαλς (3/4). Θα ακούσεις από Smiths, μέχρι Pyotr Ilyich Tchaikovsky, με ενδιάμεσες στάσεις σε Giuseppe Verdi και Σωκράτη Μάλαμα!!!

Καλή ακρόαση!!!

<iframe width="100%" height="400" src="https://www.mixcloud.com/widget/iframe/?feed=https%3A%2F%2Fwww.mixcloud.com%2Fkostas-maziotis2%2Fwaltz-our-way-through-this-mess-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C-%25CF%2584%25CE%25BF-%25CE%25B7%25CF%2587%25CE%25BF%25CF%2583%25CE%25BA%25CF%258C%25CF%2580%25CE%25B9%25CE%25BF%2F&light=1" frameborder="0"></iframe>

“Return to Ommadawn”: Ο νέος δίσκος του Mike Oldfield

Όταν αποφοίτησα από το Λύκειο και αφότου ξεμπέρδεψα με την αγγαρεία των Πανελλαδικών (την πρώτη φορά), διψασμένος για μουσικές, αποτάθηκα στον Ηλία, τον αναδεχτό (έτσι λέμε στην Πρέβεζα το βαφτισιμιό) του πατέρα μου για να με τροφοδοτήσει με δισκάκια που είχε φέρει από το Brighton, όπου σπούδαζε. Ανάμεσα στα CD που μου δάνεισε ήταν και μια συλλογή με κομμάτια του Mike Oldfield. «Τσέκαρέ τον, Κωστάκη. Θα σου αρέσει» ή κάτι τέτοιο μου είχε πει.

Όχι, απλά μου άρεσε, αλλά μετά την πρώτη ακρόαση φρόντισα να αγοράσω, ειδικά για το συγκεκριμένο σιντάκι, μια εξηντάρα TDK (απλή, για χρωμίου δεν έπαιζαν αρκετά χρήματα…)!!!

Όλη τη χρονιά μέχρι να ξαναδώσω στις εξετάσεις και να περάσω στη σχολή που ήθελα, ανάμεσα στα άλλα ακούσματα, ξεχωριστή θέση είχαν τα κομμάτια του αγαπητού Βρετανού. Με την πάροδο των χρόνων απέκτησα σφαιρικότερη άποψη για το όλο έργο του και αντιλήφθηκα το λόγο για τον οποίο έχει τη θέση που έχει στο μουσικό στερέωμα. Αντιλήφθηκα, επίσης, την μικροψυχία με την οποία αντιμετωπίζουν κατά καιρούς ορισμένοι μουσικογραφιάδες, πολλούς καλλιτέχνες που δεν αρκούνται στο πρόχειρο, ευτελές ή ακόμα και επιτηδευμένα άμεσο, όπως, έχω την αίσθηση, ότι αντιμετωπίζουν τη (και) μουσική δημιουργία πολλοί, λόγω ελλιπούς κατάρτισης και τεχνικής ανεπάρκειας. Ευπρόσδεκτη η απλότητα στην έκφραση-δεν χρειάζεται να παίζει κανείς παπάδες για να εκφραστεί. Αλλά είναι μίζερο να απαιτούμε να παίζουν οι μουσικοί ελάχιστα παραπάνω από μέτρια, ώστε να μη μας πνίγουν τα συμπλέγματά μας… αυτά που απαιτούν από τους καλλιτέχνες να μην ξεφεύγουν.

Γιατί τέτοιος καλλιτέχνης είναι ο Mike.

Ξεκινώντας με αφετηρία τη βρετανική folk και το art rock, ενέταξε στο οπλοστάσιό του πάμπολλα εκφραστικά μέσα: ασχολήθηκε με την Κέλτικη Μουσική Παράδοση, τη μουσική της Αναγέννησης, βρετανική και καθ’ αυτό ευρωπαϊκή, βρήκε βοήθεια για την υλοποίηση των ιδεών του στα συνθεσάιζερ, ήταν πάντα μελετητής της κλασσικής μουσικής. Μέχρι και με την ποπ και τη ντίσκο ασχολήθηκε!

Την εικοστή Γενάρη κυκλοφόρησε το νέο του δισκάκι με τίτλο “Return to Ommadawn”. Πρόκειται μια επαναπροσέγγιση της μεθόδου, την οποία χρησιμοποίησε στο τρίτο του LP “Ommadawn” του 1975. Το υλικό του άλμπουμ χωρίζεται σε δύο μέρη, περί τα είκοσι λεπτά το καθένα. Τον κύριο λόγο έχουν οι κιθάρες (ισπανικές-ακουστικές-ηλεκτρικές), το μαντολίνο και οι ιρλανδικές σφυρίχτρες. Όλα τούτα πατάνε στα υποβλητικά και αέρινα πλήκτρα που, εν προκειμένω, αποτελούν την ιδανική βάση, για να απλωθούν οι στέρεες και ευκολομνημόνευτες κιθαριστικές μελωδίες.

Για να μην το κουράζουμε, αν σου αρέσει η καλή μουσική και δεν σε ενοχλεί ο πηγαίος λυρισμός, σου προτείνω το άλμπουμ ανεπιφύλαχτα. Αν όχι, δεν πειράζει. Εγώ θα το ακούω, μαζί με τις άλλες μουσικές του Mike Oldfield για πάρα πολύ καιρό!

Υ.Γ. Στην αγορά και το διαδίκτυο υπάρχουν αρκετές συλλογές του Mike. Όλες είναι μια χαρά! 

Το trailer από την καμπάνια για το δίσκο.

To "Sentinel" live.

Το "Moonlight Shadow", από τα δημοφιλέστερα ποπ τραγούδια του.

Ένας χρόνος χωρίς το David Bowie

Πέρασε ένα έτος και ένδεκα μέρες από την επιβίβαση του «αστεράνθρωπου» στο διαστημόπλοιο που τον έφερε στον αξιοθρήνητο πλανήτη μας πριν από εβδομήντα χρόνια δίνοντάς του χρώμα, λάμψη και αστερόσκονη!

Σύμφωνοι, το περασμένο έτος έφυγαν πολλοί και σημαντικοί. Προσωπικά, όμως, μιλώντας η μεγαλύτερη απώλεια, στο χώρο των τεχνών, εκτιμώ πως ήταν εκείνη του David Bowie. Έχουν γραφτεί πάμπολλα που το εξηγούν, οπότε δεν βρίσκω το λόγο γιατί να σε ζαλίσω με επιχειρήματα που έχουν αναπτύξει άλλοι, πιθανόν ειδήμονες… Αντί αυτού, θα μοιραστώ μαζί σου λίγες σκέψεις σχετικά με τα δύο πλέον αγαπημένα μου άλμπουμ από την πλούσια, αλήθεια δισκογραφία του.

Για το πρώτο, θαρρώ, θα συμφωνήσουν, αν όχι όλοι, σίγουρα οι περισσότεροι φίλοι της μουσικής του: είναι, φυσικά, το «Rise and fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars».

Το συγκεκριμένο LP, όλα αυτά τα χρόνια βρίσκεται σταθερά στις υψηλότερες θέσεις με τους κορυφαίους δίσκους όλων των εποχών! Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που μπορεί να υποστηριχθεί πως δεν περισσεύει κανένα κομμάτι. Ο φίλος μας στοίβαξε σε ένα δίσκο βινυλίου δέκα δικά του τραγούδια-συν μία διασκευή, το «It ain’t easy»- όπου το καθένα είναι ένα ξέχωρο σύμπαν, μια διαφορετική ηχητική τάση! Μάλιστα, τολμώ να υποστηρίξω πως με το «Hang on to yourself» προμαντεύει το punk των Ramones και των υπόλοιπων …καλόπαιδων, ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού! Με το εναρκτήριο «Five years» ένοιωσα τόση συγκίνηση, όση και όταν πρωτοάκουσα το «Innuendo» των Queen και το «Is there anybody out there» των Pink Floyd… Το σχεδόν ομώνυμο του άλμπουμ «Ziggy Stardust» περιλαμβάνει ένα από τα χαρακτηριστικότερα και ευφυέστερα κιθαριστικά ριφ όλων των εποχών. Υπεύθυνος γι αυτό ήταν ο, εδώ και είκοσι, περίπου, χρόνια εκλιπών, ευφυής κιθαρίστας Mick Ronson, ο οποίος εκτός από κιθάρα παίζει στο δίσκο και πιάνο και, βέβαια, συνυπογράφει τις πρωτότυπες και ευφάνταστες ενορχηστρώσεις. Το άλμπουμ κλείνει με την πιο ταιριαστή, κατά τη γνώμη μου, κατακλείδα: το «Rock and Roll Suicide» και λόγω τίτλου και λόγω θέματος στιχων αλλά βέβαια και λόγω της σπαρακτικά δραματικής κλιμακούμενης κορύφωσης με την μπάντα συνεπικουρούμενη από τα έγχορδα! Απλά μαγεία!!!

                                "Five Years"

                                "Rock and Roll suicide"  

Οκτώ χρόνια μετά το «Rise and Fall…», ο David, στα 1980, παρουσιάζει ένα δίσκο που έμελλε να είναι ο τελευταίος αποδεκτός από τους δισκοκριτικούς για πολλά χρόνια: Ήταν το «Scary Monsters (and super creeps)».

 Όπως είχε τονίσει ο φίλος Αντρέας, ακόμα και σήμερα ο ήχος του  συγκεκριμένου δίσκου, ακόμα και σήμερα, έχει φρεσκάδα αξιοζήλευτη! Από την εφηβεία μου ήμουν εξοικειωμένος με το hit single «Ashes to Ashes» που συνοδεύεται από το εντυπωσιακό video clip με τον David μασκαρεμένο Πιερότο! Το δίσκο τον απέκτησα στα φοιτητικά μου χρόνια και η πρώτη ακρόαση ήταν μια δύσκολη, αλλά συναρπαστική υπόθεση. Ο φίλος μας ήταν στα 33, στις αρχές της ίσως πιο άχαρης δεκαετίας της ζωής ενός ανθρώπου-τάδε έφη Τέο! Αναμενόμενα, λοιπόν, το μεγαλύτερο μέρος της θεματικής κατέχει η ενδοσκόπηση-εν είδη ψυχανάλυσης-με στόχο το κλείσιμο «εκκρεμοτήτων» με το παρελθόν που, φυσικά δεν είναι και τόσο μακρινό… Το εναρκτήριο, λοιπόν, «It’s no Game Pt.1» με το αγχωτικό και κάπως..δυσοίωνο κιθαριστικό ριφ του Carlos Alomar, μας βάζει για τα καλά στο κλίμα. Τρίτο στη σειρά βρίσκεται το πρώτο κομμάτι-κορύφωση: το ομώνυμο του άλμπουμ! Εδώ ο Bowie «έγραψε» επιλέγοντας για σόλο κιθάρα το σπουδαίο Robert Fripp των King Crimson. Ο τελευταίος με τα σόλο του δημιουργεί μια κλειστοφοβική και, ταυτόχρονα, ελαφρώς «εκτός ισορροπίας» ατμόσφαιρα.

Το πολύ εντυπωσιακό με τούτο το δίσκο είναι ότι ο Bowie αναμοχλεύει παλαιά θέματα με μουσική ένδυση νεωτερίστικη και, θεωρώ, σε συνάφεια με το, τότε, «ηχητικό» παρόν. Άλλωστε επιλέγει να διασκευάσει ένα τραγούδι («Kingdom Come») του Tom Verlaine, ενός εκ των εκπροσώπων του Νέου Κύματος (sic). Ακόμα σε ένα τραγούδι συμμετέχει η «παλιοσειρά» ο Pete Townsend (Who). Τελικά, ο δίσκος κλείνει γαλήνια με τον David «ανακουφισμένο σαν να έχει ολοκληρώσει επιτυχημένα ψυχανάλυση» ( αυτά ήταν στο περίπου τα λόγια του σπουδαίου μουσικοσυντάκτη Γιάννη Μαλαθρώνα σε παλαιότερο κείμενο με θέμα τον Bowie στο Ποπ και Ροκ).

Αυτά είχα να πω σχετικά αγαπητή/αγαπητέ!

                                "Ashes to Ashes"

                                "It's no game pt. 2"