Αποφθέγματα του Τριστάν Μπερνάρ

 

Τριστάν Μπερνάρ (Paul Bernard, Μπεζανσόν 1866 – Παρίσι 1947). Γάλλος δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας, επονομαζόμενος Τριστάν (Tristan). Εγκατέλειψε τη διεύθυνση μηχανουργείου και το επάγγελμα του δικηγόρου και αφοσιώθηκε στα γράμματα και στο θέατρο. Κάτω από την επίφαση των ελαφρών τόνων, που ανταποκρίνονται στο «βουλεβαρδιέρικο» ύφος, διαπότισε συχνά τις κωμωδίες του με πικρή ειρωνεία και οξείες επισημάνσεις ηθών. Αξιοσημείωτα είναι τα έργα του Το μικρό καφενείο (1911), Η υπόθεση Ματιέ (1900), Η λαμπάδα και ο φάρος και Τριπλπάτ (1905), σε συνεργασία με τον Αντρέ Γκονφερνό.

Οι αισιόδοξοι και οι απαισιόδοξοι έχουν ένα κοινό ελάττωμα: φοβούνται την αλήθεια.

Κανείς δεν φαίνεται περισσότερο αθώος, από έναν ένοχο που δεν κινδυνεύει πια.

Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αλλά ο διάβολος τον διατηρεί σε λειτουργία.

Δεν πρέπει να βασίζεσαι παρά μόνο στον εαυτό σου και, πάλι, όχι πολύ.

Δεν είναι δύσκολο να είσαι πνευματώδης όταν είσαι κακόψυχος.

Είναι εξίσου ανόητο να περιφρονείς το χρήμα όσο και να το λατρεύεις.

Οι ιδεολογίες συμφωνούν μεταξύ τους περισσότερο απ’ ό,τι οι άνθρωποι.

Δεν θα επιστρέψω ποτέ πίσω στην παιδική μου ηλικία· παραμένω πάντα εκεί.

Το αν η πρώτη πράξη ήταν πραγματικά καλή, θα το ξέρεις μόνο στο τέλος του θεατρικού έργου.

Το φιλί στα χείλη εφευρέθηκε από εραστές που ήθελαν να αποφύγουν να λένε ο ένας στον άλλον ανοησίες.

Στο θέατρο, το κοινό θέλει να εκπλήσσεται. Αλλά με κάτι που περιμένει.

Δεν χάνεις τίποτα με το να είσαι ευγενικός εκτός από τη θέση σου στο λεωφορείο.

Πολλά διαζύγια ξεκινούν από παρεξηγήσεις. Το ίδιο και πολλοί γάμοι.

Όταν δεν έχω προβλήματα, βαριέμαι.

Ο λόγος που οι παππούδες τα πάνε τόσο καλά με τα εγγόνια είναι ότι, για τα δεύτερα, η ζωή δεν είναι ακόμη αρκετά σοβαρή, και για τους παππούδες και τις γιαγιάδες, δεν είναι πλέον τόσο σοβαρή.

Ο τεμπέλης είναι πιο αξιόπιστος από τους άλλους ανθρώπους. Αυτός, τουλάχιστον, δεν προσποιείται ότι δουλεύει.

Η πραγματική τεμπελιά είναι να σηκώνεσαι στις 6 το πρωί για να έχεις περισσότερο χρόνο για να μην κάνεις τίποτα.

Η ανθρωπότητα, η οποία θα έπρεπε να έχει έξι χιλιάδες χρόνια σοφίας, υποτροπιάζει στην παιδική της ηλικία με κάθε νέα γενιά.

Η υπέρτατη αισιοδοξία είναι να πηγαίνεις να φας σε εστιατόριο και να βασίζεσαι στο μαργαριτάρι που θα βρεις μέσα σ’ ένα στρείδι, για να πληρώσεις τον λογαριασμό.