*το παρόν στηρίχτηκε σε αναρτήσεις τρίτων στο διαδίκτυο
Στις 29 Απριλίου ήταν επέτειος γέννησης και θανάτου του αγαπημένου μου ποιητή Κωνσταντίνου Π. Καβάφη. Όσο ζούσε κακολογήθηκε, ως ποιητής τουλάχιστον, από το σύνολο της ελλαδικής κριτικής. Μόνο ο Γρηγόριος Ξενόπουλος κατόρθωσε να δει αυτό που δεν κατάφερε να εννοήσει ένας Κωστής Παλαμάς ή ένας Γεώργιος Σεφέρης. Ακόμα και ένας Μανόλης Αναγνωστάκης, δεν κατάφερε να κρύψει την αντιπάθεια που του προξενούσε η ομοερωτική συνάφεια των λεγόμενων, από τον ίδιο τον Καβάφη, "ηδονικών" ποιημάτων του.
Μεταπολεμικά ο Καβάφης, να το πούμε κοινά, πήρε τη ρεβάνς από τους επικριτές του κυριαρχώντας στις προτιμήσεις των φίλων της ποίησης, έχοντας προ πολλού ξεπεράσει τους δύο, αναμφίβολα σπουδαίους, νομπελίστες μας. Εξάλλου είναι και ο πιο δημοφιλής στο εξωτερικό Νεοέλληνας ποιητής. Και πάλι όμως, όπως πολύ σωστά τονίστηκε σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στον λογαριασμό, αν δεν κάνω λάθος, του κ.Γκιώνη των καλών εκδόσεων Πόλις, ο Κωνσταντίνος Π. Καβάφης φαινόταν να είναι αποδεκτός ως σπουδαίος ποιητής "αν και ομοφυλόφιλος". Πράγματι, περισσότεροι τόνιζαν τα "ιστορικά" και "φιλοσοφικά" του ποιήματα, αφήνοντας στην άκρη τα ερωτικά του, σκανδαλιζόμενοι, μάλλον, που ένας αναγνωρισμένος ποιητής μιλά φανερά για την ερωτική του επιθυμία προς άτομα του ίδιου φύλου. Λαμβάνοντας τα παραπάνω υπόψη, η μελέτη του Βασίλη Σωτηρόπουλου "Ο Καβάφης και τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα" (Πόλις) φυσιολογικά τραβά έντονα την προσοχή μας.
Ο κ.Σωτηρόπουλος, διακεκριμένος νομικός, δεν ισχυρίζεται ότι ο Καβάφης υπήρξε κατά τον οποιοδήποτε τρόπο ακτιβιστής των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων. Ωστόσο, μελετώντας το σύνολο του έργου του, ισχυρίζεται ότι ο Αλεξανδρινός διεκδικούσε την ορατότητα του, οραματιζόμενος μία εποχή όπου θα μπορούσε να ερωτεύεται δίχως να κρύβεται. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως την εποχή κατά την οποία ζούσε και έγραφε ο Καβάφης, στη Δύση οι ομοφυλόφιλοι άνδρες διώκονταν ποινικά, χώρια τους εξευτελισμούς, την κοινωνική περιθωριοποίηση και την άσκηση σωματικής βίας σε βάρος τους. Επίσης, ο Σωτηρόπουλος αφενός προτείνει την ερμηνεία ποιημάτων όπως τα "Τείχη " με την οπτική της ΛΟΑΤΚΙ+ οπτικής του Καβάφη. Προσωπικά δεν έχω αντίρρηση να συμπεριληφθεί αυτή η οπτική στην ερμηνεία των ποιημάτων του. Αντίρρηση θα έφερνα στην αποκλειστική χρήση αυτής της οπτικής, με ταυτόχρονο αποκλεισμό οποιασδήποτε άλλης. Ένα έργο τέχνης, ειδικά ένα ποίημα, σαφώς εκφράζει τον ή τη δημιουργό του. Όμως, δεν εξαντλείται εκεί. Αντίθετα, με τη δημοσίευση του, αυτονομείται, ακολουθεί δική του πορεία και νοηματοδοτείται κάθε φορά σε κάθε ανάγνωση εκ νέου.
Σε κάθε περίπτωση, η μελέτη του Σωτηρόπουλου έχει μεγάλο ενδιαφέρον, ειδικά τη στιγμή που παρά την πρόοδο σε ο, τι αφορά στην αποδοχή κάθε ταυτότητας, εξακολουθούν να εκφράζονται άνθρωποι με μίσος προς άλλους ανθρώπους απλά και μόνο επειδή οι μεν είναι διαφορετικοί από τους δε. Ευχόμαστε καλοτάξιδο.
ο Τοποτηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου