Τελευταία διάβασα ένα βιβλίο, ασυνήθιστο, τουλάχιστον όπως εγώ το βλέπω. Είναι από αυτά που λέμε αστυνομικά και ενώ είχε καλά δομημένη εξέλιξη της πλοκής, με τις ανατροπές σε βαθμό που να μην το παρακάνει, είχε κάτι που με έκανε να νιώθω ότι διαβάζω κάτι φτηνό, βρώμικο και χυδαίο. Υποθέτω πως κάτι τέτοιο ήταν στις προθέσεις του συγγραφέα - Κάιλ Ντέκερ και το βιβλίο λέγεται "Θα σπείρουμε τον όλεθρο". Ήρωας είναι ένας πάνκης, γύρω στα είκοσι δύο που ζει στο Δυτικό Χόλιγουντ και όταν δεν ξεδίνει σε πανκ συναυλίες, βγάζει τα προς το ζην κάνοντας τον ντετέκτιβ. Υπόψη ότι δεν έχει άδεια άσκησης επαγγέλματος και εξυπηρετεί μονάχα αλλά άτομα της τοπικής χάρντκορ σκηνής. Όλα ξεκινάνε όταν ο τραγουδιστής ενός συγκροτήματος βρίσκεται νεκρός μετά από μια συναυλία τους. Η σύντροφός του αναθέτει στον Άλεξ Ντάματζ - τον πάνκη ντετέκτιβ - να ερευνήσει τα σχετικά με τον θάνατο του φράντμαν - ο οποίος είναι και κάτι σαν σταρ της σκηνής με τάσεις πνευματικού καθοδηγητή, κάτι σαν τον Χοντρό των Άκτιβ Μέμπερ. Μην τα πολυλογώ, ο Άλεξ Ντάματζ μπλέκει με νεοναζί σκίνχεντ, με διεφθαρμένους αστυνομικούς, με το οργανωμένο έγκλημα και το πολιτικό κατεστημένο της Καλιφόρνια. Τρώει άγριο ξύλο, δίνει και αυτός, κάνει σεξ, πίνει του σκασμου, ακούει X και Minor Threat ενώ βρίσκει και τον χρόνο να φιλοσοφήσει για το πώς χάλασε η σκηνή και ότι το 1982 είχε μαζευτεί στην υποκουλτούρα του πανκ που μετατράπηκε σε χάρντκορ, πολλή ματσίλα. Όντως, ανταλλάσσονται χοντροκομμένα αστεία τοξικής αρρενωπότητας, τα οποία ο Ντάματζ παραδέχεται πως δεν τα γουστάρει αλλά αν δε συμμετείχε σε τέτοιες καφρίλες, θα έμενε εκτός του κύκλου των μυημένων ή του κοπαδιού, ανάλογα το πώς θα το δεις. Ο Κάιλ Ντέκερ, ο συγγραφέας του βιβλίου είναι εκπαιδευτικός και έχει περάσει από πολλές πανκ μπάντες. Συνεπώς, μπορούμε να καταλάβουμε ότι αφενός χρησιμοποιεί κάποια από τα βιώματα του ως ενεργό μέλος της υποκουλτούρας των πάνκηδων αφετέρου προσπαθεί να κάνει μια αυτοκριτική για τα πολλά, αν κρίνουμε από το βιβλίο, αρνητικά της χάρντκορ σκηνής του Λος Άντζελες. Βλέπουμε βία, σεξισμό, ομοφοβία, τραμπουκισμούς και ηδονισμό μαζί με αυτοκαταστροφικότητα. Το πιο αξιοσημείωτο όμως είναι το ότι φαίνεται να ψέγει το κοπάδι ότι εθελοτυφλεί και επιλέγει να αγνοεί την δυσάρεστη αλήθεια για κάποιες κεντρικές φιγούρες της σκηνής. Δεν θέλουμε να δεχτούμε ότι ο σταρ, ο ηγέτης της σκηνής, ο ιεροφάντης που μας σαγηνεύει με την παρουσία του πάνω στη σκηνή, που μελετάμε τους στίχους του με ευλάβεια λες και διαβάζουμε ιερό κείμενο, είναι ένα κακοποιητικό και χειριστικό κάθαρμα. Γι' αυτό ακριβώς το συμπέρασμα του Κάιλ Ντέκερ, δεν μετανιώνω που του διάβασα παρότι έχει τόση βία και διαστροφή που κάνει τον Ταραντίνο να μοιάζει με δάσκαλο κατηχητικού. Από την άλλη, αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο διστάζω να το προτείνω. Δεν είναι Ντε Σαντ αλλά έχει πολλή σαπίλα. Ο Θεός κι η ψυχή του.
ο Τοποτηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου