Ed O'Brien "Blue Morpho" (Transgressive Records, 2026)

 

πρώτη δημοσίευση στο http://www.mic.gr/

Το "Blue Morpho" είναι το δεύτερο άλμπουμ της προσωπικής δισκογραφίας του Ed O'Brien, ο οποίος ως κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Radiohead, σαφώς είναι συνυπεύθυνος για πολλούς δίσκους, μερικοί εκ των οποίων αποτελούν σημεία αναφοράς. Το πρώτο του άλμπουμ, με τίτλο "EOB", δηλαδή απλά τα αρχικά του ονόματος του, κυκλοφόρησε πριν πέντε με έξι χρόνια. Ο λόγος για τον οποίο καθυστέρησε να παρουσιάσει το δεύτερο άλμπουμ του, ήταν το γεγονός ότι χρειάστηκε να αντιμετωπίσει προβλήματα ψυχικής υγείας, συγκεκριμένα κατάθλιψη. Κάτι τέτοιο γίνεται φανερό ακούγοντας τα ηχοχρώματα του νέου δίσκου. Γνωρίζουμε ότι ο O'Brien αξιοποίησε θεραπευτικά την ενασχόληση με τη μουσική δημιουργία. Πέρασε ατελείωτες ώρες στο στούντιο με την ηλεκτρική κιθάρα και τα πετάλια του, παίζοντας με άμπιεντ ηχοτοπία. Ακούγοντας τον δίσκο, μου δημιουργείται η εντύπωση πως αξιοποίησε αυτές τις καθαριστικές ατμόσφαιρες ως βάση, πάνω στις οποίες έστησε αρπίσματα ακουστικής κιθάρας, στο ύφος του Nick Drake, ή ρυθμούς που παραπέμπουν στους Radiohead.

Το "Blue Morpho" με λίγες προσεκτικές ακροάσεις, μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι χωρίζεται νοερά σε δύο ενότητες. Τα πρώτα τρία κομμάτια χαρακτηρίζονται από έντονα και επίμονα κιθαριστικά αρπίσματα, παράλληλα με τα χασίματα από τα εφέ των καθαριστικών πεταλιών. Να σημειωθεί η συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ταλίν στο ομώνυμο του δίσκου κομμάτι, με μαγικά αποτελέσματα. Κατά μία έννοια, κατά μία αρκετά διεσταλμένη έννοια, μπορούμε να μιλήσουμε για acid folk επιρροές πάνω στην πρώτη ενότητα.

Η δεύτερη ενότητα τώρα, αποτελείται από τα υπόλοιπα τέσσερα κομμάτια. Εδώ έχουμε δύο ολοκληρωμένες συνθέσεις και ανάμεσά τους δύο κιθαριστικές shoegaze ασκήσεις ύφους, είναι η αλήθεια, που όμως, δεν φαίνονται παράταιρες, εμένα τουλάχιστον, δεν με πετάνε έξω. Το άλμπουμ κλείνει με το εννιάλεπτο και κάτι "Obrigado" που στα πορτογαλικά θα πει "ευχαριστώ". Αποτελεί σαφώς την πιο εμπνευσμένη στιγμή του δίσκου• ξεκινά με πειραματισμό πάνω στους ήχους του κινήματος Tropicalia, καθώς απηχεί τις μουσικές των Gaetano Veloso, Gal Costa, Oz Mutantes, αν και για κάποιο λόγο αισθάνομαι πως περισσότερο επηρεάστηκε από τους δίσκους του Antonio Carlos Jobim και της Astrud Gilberto. Στο δεύτερο μέρος του κομματιού χάνονται τα ρυθμικά στοιχεία και μένουν μόνο τα μελαγχολικά πλήκτρα και κάποιες υποχθόνιες κιθάρες μέχρι και αυτά να σβήσουν με τρόπο που αφήνει, σε μένα, ένα αίσθημα ικανοποίησης.

Οι βραζιλιάνικες επιρροές δεν είναι τυχαίες, μιας και ο O'Brien έζησε με την οικογένειά του κάποια χρόνια στη Βραζιλία. Άλλωστε ‘Blue Morpho’ καλείται ένα ιδιαίτερο είδος πεταλούδας που ενδημεί στην εν λόγω χώρα.

Ο δίσκος απέχει πολύ από το να αξίζει να χαρακτηριστεί αριστούργημα. Βασική αιτία για τούτο, αποτελεί η απουσία εξάρσεων και υφέσεων, είναι κάπως επίπεδη η αίσθηση. Ωστόσο, τυχαίνει να γνωρίζω ότι αυτό ακριβώς το συναίσθημα είναι που χαρακτηρίζει τη διάθεση των καταθλιπτικών ατόμων. Συνεπώς, μοιάζει αναπόφευκτο, ίσως, να ακούγεται έτσι. Επίσης, οι δύο ασκήσεις ύφους στις οποίες αναφέρθηκα πιο πάνω, παρότι δεν ενοχλούν, δεν παύουν να αποτελούν απλά… ασκήσεις ύφους.

Από την άλλη, δεν μπορώ να μην επαινέσω την όμορφη δουλειά στο χτίσιμο των κομματιών, στην παραγωγή που δεν σου πετάει στα μούτρα αυτό που θέλει να παρουσιάσει ο καλλιτέχνης, αλλά σε αφήνει να το προσεγγίσεις μόνος σου. Τέλος, μου αρέσει πολύ το ότι ο δίσκος αποτελείται μονάχα από επτά κομμάτια. Ουκ εν τω πολλώ το ευ. Μπράβο στον O'Brien και τους συνεργάτες του, και εύχομαι να είναι πάντα γερός στον αγώνα του κόντρα στην κατάθλιψη. Δεν είναι κάτι που άπαξ γιατρεύεται και απαλλάσσεσαι. Είναι κάτι με το οποίο μαθαίνεις να συμβιώνεις.

ο Τοποτηρητής