Αποφθέγματα του Άρθουρ Κλαρκ

 

Ο Σερ Άρθουρ Τσαρλς Κλαρκ (αγγλικά: Sir Arthur Charles Clarke, 16 Δεκεμβρίου 1917 - 19 Μαρτίου 2008) ήταν Άγγλος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας. Γεννήθηκε στο Μάινχεντ του Σόμερσετ, στην Αγγλία, στις 16 Δεκεμβρίου του 1917. Σπούδασε φυσική και μαθηματικά στο Κινγκς Κόλετζ, στο Λονδίνο. Υπηρέτησε ως υποσμηναγός στη RAF την περίοδο 1941-1946 και ήταν ειδικός στα ραντάρ και στις επικοινωνίες. Το 1945 ήταν ο πρώτος που πρότεινε τη χρήση δορυφόρων σε γεωστατική τροχιά για την αναμετάδοση ραδιοκυμάτων. Ο Άρθουρ Κλαρκ υπήρξε από του πρωτοπόρους της σκληρής επιστημονικής φαντασίας και συνήθως συγκαταλέγεται στους τρεις σπουδαιότερους συγγραφείς του χώρου, μαζί με τον Ισαάκ Ασίμοφ και τον Ρόμπερτ Χαϊνλάιν. Έχει δηλώσει ότι ο ίδιος επηρεάστηκε περισσότερο από τη λογοτεχνία του Όλαφ Στάπλεντον, κεντρικό μοτίβο της οποίας είναι η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και η σχέση του με τον κόσμο. Στα έργα επιστημονικής φαντασίας του ίδιου του Κλαρκ βασική θεματολογία είναι η ενόραση για το κοντινό ή το απώτερο μέλλον, η διερεύνηση των όρων για ζωή στο διάστημα και η απελευθέρωση του Ανθρώπου, βάσει αυστηρών επιστημονικών δεδομένων, ενώ όχι σπάνια η πλοκή τους αντικατοπτρίζει το κοσμικό μυστήριο. Πέθανε σε ηλικία 90 ετών στις 19 Μαρτίου του 2008 στο Κολόμπο της Σρι Λάνκα από χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια που ήταν αποτέλεσμα παλαιότερης προσβολής πολιομυελίτιδας.

Πόσο άστοχο είναι να αποκαλούμε αυτόν τον πλανήτη Γη, ενώ είναι εντελώς ξεκάθαρο ότι είναι Ωκεανός.

Ένας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός, τις επόμενες γενιές.

Πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα ότι η εκπαίδευση αφορά μόνο τους νέους. Πώς είναι δυνατό, αφού τα μισά πράγματα που ξέρει κάποιος στα 20 του δεν είναι αλήθεια πια στα 40 του και τα μισά πράγματα που ξέρει στα 40 του δεν είχαν ανακαλυφθεί όταν ήταν 20;

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι είμαστε μόνοι μας στο Σύμπαν και άλλες ότι δεν είμαστε. Σε κάθε περίπτωση, η ιδέα είναι συγκλονιστική.

Ο μόνος τρόπος να ανακαλύψουμε τα όρια του δυνατού είναι να τα ξεπεράσουμε και να πάμε στην περιοχή του αδύνατου.

Η αστρονομία —περισσότερο από οτιδήποτε άλλο— διδάσκει στους ανθρώπους ταπεινοφροσύνη.

«Τώρα καταλαβαίνω», είπε ο τελευταίος άνθρωπος.

Η θρησκεία είναι παραπροϊόν του φόβου.

Η διαφορά ανάμεσα στις μηχανές και τους ανθρώπους είναι ότι οι άνθρωποι μπορούν να αναπαραχθούν από ανειδίκευτο προσωπικό.

Κάθε επαναστατική εξέλιξη φαίνεται ότι προκαλεί τρεις φάσεις αντιδράσεων: 1) «είναι τελείως αδύνατον», 2) «είναι δυνατό αλλά δεν αξίζει τον κόπο να το κάνουμε», 3) «το είχα πει εξαρχής ότι ήταν καλή ιδέα».

Το σύμπαν πρέπει να είναι γεμάτο από φωνές που καλούν από αστέρι σε αστέρι, σε μυριάδες γλώσσες. Κάποια μέρα θα συμμετέχουμε σ’ αυτήν τη συζήτηση.

Όποτε κάποιος αισθάνεται την ανάγκη να αναρωτηθεί «είμαι πραγματικά ερωτευμένος;» η απάντηση είναι πάντα «όχι».

Ο πολιτισμός θα φτάσει στην ωριμότητα μόνο όταν μάθει την αξία της διαφορετικότητας στον χαρακτήρα και στις ιδέες.

Πίσω από κάθε άνθρωπο που είναι σήμερα ζωντανός, στέκονται 30 φαντάσματα, γιατί αυτή είναι η αναλογία των πεθαμένων με τους ζωντανούς.

(η πρώτη φράση από τη «Οδύσσεια 2001»)

Είμαι βέβαιος ότι το σύμπαν είναι γεμάτο από νοήμονα ζωή. Απλά, είναι υπερβολικά νοήμων για να έρθει εδώ.

Αν έχουμε μάθει κάτι από την ιστορία των εφευρέσεων και των ανακαλύψεων είναι ότι μακροπρόθεσμα –και συχνά βραχυπρόθεσμα– οι πιο τολμηρές προφητείες φαίνονται εξωφρενικά συντηρητικές.

Κανένας ευφυής άνθρωπος δεν απορρίπτει το αναπόφευκτο.

Οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν επειδή δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις αλλαγές του περιβάλλοντος. Και εμείς θα εξαφανιστούμε αν δεν προσαρμοστούμε σε ένα περιβάλλον που σήμερα περιλαμβάνει διαστημόπλοια, υπολογιστές και θερμοπυρηνικά όπλα.

Επειδή η πολιτική είναι η επιστήμη του εφικτού, απευθύνεται μόνο σε δευτεροκλασάτα μυαλά. Τα πρωτοκλασάτα μυαλά ενδιαφέρονται μόνο για το ανέφικτο.

Δεν μπορούσαν να το φάνε και δεν μπορούσε να τους φάει. Συνεπώς, δεν ήταν κάτι σημαντικό.

Ο αγαπημένος μου ορισμός για τον διανοούμενο: κάποιος που έχει μορφωθεί πέρα από την ευφυΐα του.

Αυτή είναι η πρώτη εποχή που δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στο Μέλλον, κάτι που είναι ειρωνικό, γιατί μπορεί να μην έχουμε καθόλου μέλλον.

Τα προβλήματα σπάνια εξαφανίζονται όταν τα αγνοούμε.

Ίσως ο ρόλος μας σ’ αυτόν τον πλανήτη δεν ήταν να λατρεύουμε τον Θεό αλλά να τον δημιουργήσουμε.

Είναι δείγμα βαρβαρότητας να καταστρέφεις κάτι που δεν μπορείς να καταλάβεις.

Μερικές φορές μια απόφαση πρέπει να ληφθεί από ένα μόνο άτομο, το οποίο έχει και την εξουσία να την επιβάλει. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε καπετάνιο. Κανένα πλοίο δεν μπορεί να κουμαντάρεται από μια επιτροπή.

Πολύ λίγοι καλλιτέχνες ευδοκιμούν στη μοναξιά, και τίποτα δεν είναι πιο παραγωγικό από τη σύγκρουση μυαλών με παρόμοια ενδιαφέροντα.