Σκαλίζοντας στη βικιπαίδεια - Καλικάντζαροι

 

Οι καλικάντζαροι, σύμφωνα με ελληνική δοξασία (αρχαίας καταγωγής), είναι δαιμόνια, που σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου-6 Ιανουαρίου). Σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία τις μέρες αυτές τα «νερά είναι αβάφτιστα» και οι καλικάντζαροι βγαίνουν από τη γη για να πειράξουν τους ανθρώπους και να τους ανακατέψουν τα σπίτια, διότι είναι άτακτοι και τους αρέσουν τα παιχνίδια. Αυτοί ζουν στον Κάτω Κόσμο και τρέφονται με φίδια, σκουλήκια, κτλ. Εμφανίζονται σε μεγάλες αναλογίες πληθυσμού στην Κύπρο όπως και σε άλλα νησιωτικά συμπλέγματα. Στήν Κύπρο συνηθίζεται να λέγονται σκαλαπούνταροι.

Άλλες ονομασίες

«Καλικάντζαροι» (Πανελλαδική κοινή ονομασία), και κατά τόπους: «Καλικαντζαραίοι», «Καρκάτζια», «Καλκατζόνια» ή «Καλκατζάνια», «Καλκάνια», «Καλιτσάντεροι», «Καρκάντζαροι», «Καρκαντζέλια», «Σκαλικαντζέρια», «Σκαντζάρια», «Σκαλαπούνταροι», «Τζόγιες», «Λυκοκάντζαροι» και «Κωλοβελόνηδες», καθώς και τα θηλυκού γένους: «Καλικαντζαρού», «Καλικαντζαρίνες», «Καλοκυράδες», «Βερβελούδες» <<μάγας>> κ.ά.

Όλοι οι παραπάνω δεν θα πρέπει να συγχέονται με άλλα «δαιμόνια» της ελληνικής υπαίθρου, που έχουν μεν τα ίδια χαρακτηριστικά αλλά που εμφανίζονται μέσα σ΄ όλο το χρόνο όπως οι «Βουρκόλακες» (=Βρυκόλακες), «Βουρβούλακες», «Παγανοί», «Αερικά», «Ξωτικά», «Παρωρίτες» σε αντίθεση με τα «Τσιλικρωτά» (Καρδαμύλη Μάνης), «Καλιοντζήδες» (Ήπειρος), «Πλανήταροι» και «Πλανηταρούδια» (Κύπρος), «Κατσι-άδες» (Χίος), «Κάηδες» και «Καλισπούδηδες» (Σάμος), «Κάηδες» αλλά και «Καημπίλιδες» (Κάρπαθος), «Σιβότες» και «Σιφώτες» (Καππαδοκία), και ακόμη «Χρυσαφεντάδες» [Χρυσαφεντάδες Ας εμάς καλοί] (Οινόη-Πόντος) που γενικά αυτοί εμφανίζονται και συμπεριφέρονται και ως καλικάντζαροι.

Μορφή - Χαρακτηριστικά

Ο λαός τους φαντάζεται με διάφορες μορφές κατά περιοχή με κοινό γνώρισμα την ασχήμια τους. Κατά Αραχωβίτικη περιγραφή αυτοί είναι: «κακομούτσουνοι» και «σιχαμένοι», «καθένας τους έχει κι απόνα κουσούρι, άλλοι στραβοί, άλλοι κουτσοί, άλλοι μονόματοι, μονοπόδαροι, στραβοπόδαροι, στραβόστομοι, στραβοπρόσωποι, στραβομούρηδες, στραβοχέρηδες, ξεπλατισμένοι, ξετσακισμένοι και κοντολογής όλα τα κουσούρια και τα σακατιλίκια του κόσμου τα βρίσκεις όλα πάνω τους».

Τραγοπόδαρος καλικάντζαρος

Συνήθως φαντάζονται νάνοι, αλλά και ψηλοί, σκουρόχρωμοι, με μαλλιά μικρά και ατημέλητα, μάτια κόκκινα, δόντια πιθήκου, δασύτριχοι, χέρια και νύχια πιθήκου, πόδια γαϊδάρου ή το ένα γαϊδάρου και το άλλο ανθρώπινο, ("μισοί γαϊδούρια και μισοί άνθρωποι όπως λένε στη Σύρο) αλλά και σαν «μικροί σατανάδες» - (σατανοπαίδια όπως λένε στη Νάξο), άλλοτε γυμνοί και άλλοτε ρακένδυτοι με σκούφο (οξυκόρυμβο) από γουρουνότριχες και με παπούτσια άλλοτε σιδερένια και άλλοτε με τσαρούχια ή τσαγγία.

Η τροφή τους κυρίως ακάθαρτη: σκουλήκια, βαθράκοι (=βάτραχοι), φίδια, ποντίκια κ.ά. χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποστρέφονται τα εδέσματα του Δωδεκαήμερου.

Είναι πολύ ευκίνητοι ανεβαίνουν στα δένδρα πηδούν από στέγη σε στέγη σπάζοντας κεραμίδια και κάνοντας μεγάλη φασαρία. Και ότι βρουν απλωμένα τα ποδοπατούν. Άμα βρουν ευκαιρία κατεβαίνουν από τις καμινάδες στα σπίτια και μαγαρίζουν τα πάντα.

Σε μερικά μέρη τους καλικάντζαρους τους συνοδεύει η μάνα τους η «Καλικατζαρού» που τους «ορμηνεύει» τι να πειράξουν. Σε κάποια νησιά οι καλικάντζαροι έρχονται με τις γυναίκες τους ή μόνο οι γυναίκες τους οι «καλικαντζαρίνες»! Και προκειμένου οι νοικοκυραίοι να αποφύγουν ένα τέτοιο συρφετό ρίχνουν στα κεραμίδια κομμάτια από χοιρινό ή λουκάνικα ή ξηροτήγανα! Στη Νάξο τις γυναίκες των καλικάντζαρων τις αποκαλούν «Καλοκυράδες» για να τις καλοπιάσουν (εξευμενίσουν), ενώ στην Κωνσταντινούπολη «Βερβελούδες». Ο αρχηγός των καλικάντζαρων στην παλιά Αθήνα λεγόταν «κωλοβελόνης» ενώ στη Θεσσαλία «αρχι-τζόγιας» (και «τζόγιες» οι καλικάντζαροι) στη δε Κωνσταντινούπολη «Μαντρακούκος». Στη δε Νάξο οι καλικάντζαροι φαντάζουν και χορευταράδες, αρπάζουν όποιον βρουν τη νύκτα και τον στροβιλίζουν στο χορό μέχρι να πέσει λιπόθυμος, ο γνωστός χορός των καλικάντζαρων.

Προέλευση

Κατά διάφορες ελληνικές δοξασίες οι καλικάντζαροι ήταν άνθρωποι με κακιά μοίρα μεταβαλλόμενοι σε δαιμόνια, γίνονται δε καλικάντζαροι αυτοί που έχουν γεννηθεί μέσα στο Δωδεκαήμερο εκτός και αν βαπτιστούν αμέσως, ή εκείνοι στους οποίους ο ιερέας δεν ανέγνωσε σωστά τις ευχές του βαπτίσματος, τα τερατώδη βρέφη, ή κατά τους Σιφναίους όσοι πέθαναν στο Δωδεκαήμερο ή αυτοκτόνησαν, στη Μακεδονία: όσοι δεν έχουν ισχυρό Άγγελο για να τους προστατεύει από τον Σατανά.

Διαμονή

Οι καλικάντζαροι έρχονται (βγαίνουν) την παραμονή των Χριστουγέννων, (στη Σκιάθο: με πλοιάριο, στην Οινόη: με χρυσή βάρκα, στην Ικαρία: επί των φλοιών των καρυδιών) από «το κάτω κόσμο» τον Άδη. Συνήθη μέρη που μένουν μετά τον ερχομό τους είναι οι μύλοι, τα γεφύρια, τα ποτάμια και τα τρίστρατα (μεγάλα μονοπάτια) όπου παραμονεύουν μόνο κατά τη νύκτα και φεύγουν με το τρίτο λάλημα του πετεινού. Εκτός του Δωδεκαήμερου τον υπόλοιπο χρόνο μένουν στα έγκατα της γης και πριονίζουν το δέντρο που κρατά τη γη (παραλλαγή του μυθικού Άτλαντα). Βγαίνουν δε στην επιφάνεια κοντά στο τέλος της εργασίας τους, από το φόβο μήπως τελικά η ετοιμόρροπη γη τους πλακώσει (στη Μακεδονία: για να γιορτάσουν πρόσκαιρα τη νίκη τους), όταν δε κατεβαίνουν βρίσκουν το δέντρο ακέραιο και ξαναρχίζουν το πριόνισμα. Το δένδρο των Χριστουγέννων συμβολίζει αυτή ακριβώς την ακεραιότητα και τη Θεϊκή δύναμη και προστασία με την παρουσία του Χριστού.

Αποτρεπτικά μέσα

Τα αποτρεπτικά μέσα που λαμβάνονται κατά των Καλικάντζαρων διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες:

Πράξεις χριστιανικής λατρείας: α) Το σημείο του Σταυρού στην πόρτα, στα παράθυρα, στις καμινάδες, τους στάβλους και στα αγγεία λαδιού και κρασιού. β) Ο Αγιασμός των σπιτιών και μάλιστα την παραμονή των Φώτων.

Επωδές: όπως «ξύλα, κούτσουρα, δαυλιά καημένα» (Καλαμάτα) που όταν ακούσουν οι καλικάντζαροι φεύγουν ή η απαγγελία του «Πάτερ ημών….» (τρις).

Μαγικές πράξεις: Κάπνισμα με δυσώδεις ουσίες (παλιοτσάρουχου), εμφανή επίδειξη χοιρινού οστού, περίαπτα (χαϊμαλιά) πίσω από την πόρτα, το μαυρομάνικο μαχαίρι, το αναμμένο δαυλί ("τρεχάτε γειτόνοι με τα δένδρινα δαυλιά" Τριφυλία).

Την παραμονή των Θεοφανίων τους «ζεματίζουν» από το λάδι που παρασκευάζουν οι νοικοκυρές τηγανίτες (λαλαγγίτες, λουκουμάδες). Όταν όμως συλλάβουν κανένα από τους καλικάντζαρους τον δένουν και τον υποχρεώνουν να μετρήσει τις τρύπες του κόσκινου, και μετά τους πνίγουν μέχρι θανάτου.

Φυγή

Πασίγνωστη είναι η δοξασία που όταν οι καλικάντζαροι φεύγουν (κατέρχονται στη γη) κατά τον αγιασμό των οικιών που φωνάζουν σε τροχαίο ρυθμό:

«Φεύγετε να φεύγωμε

τι έρχεται ο τρελόπαπας

με την αγιαστούρα του

και με τη βρεχτούρα του.

Μας άγιασε μας έβρεξε

και μας, μας εκατέκαψε!» ή «και θα μας μαγαρίσει»

Από την παραμονή και ανήμερα των Φώτων πραγματοποιείται καθαρμός των χωριών των οικιών και της υπαίθρου με υπαίθριες φωτιές.

Ιστορικό δοξασίας

Για την προέλευση αυτών των δαιμόνων υπάρχουν οι ακόλουθες απόψεις:

Από την αρχαία Ελληνική Μυθολογία περί των Σατύρων και του Πάνα (Schmidi).

Από την αρχαία Ελληνική Μυθολογία περί των Κενταύρων (Mayer, Lawson).

Από τη νεώτερη φαντασία των Ελλήνων εξ αφορμής αρχαίων μύθων (Ν. Πολίτης).

Εκ των αιγυπτιακών κανθάρων (Boll, που συμφωνεί και ο Κουκουλές).

Εκ του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα (Σβορώνος).

Ως δαιμόνια της εστίας του πυρός (Δεινάκης).

Ετυμολογία

Επίσης διαφορετικές είναι και οι απόψεις περί της ετυμολογίας της κοινής ονομασίας τους «καλικάντζαροι», κύριες εκ των οποίων είναι:

Ως παράγωγο από την Τουρκική γλώσσα (κατά Schmidt και Wachsmuth).

Εκ του «καλός + κάνθαρος» [Καλικάνθαρος] Κοραής (Άπαντα Δ΄) που συμφωνούν αργότερα ο Boll, ο Κουκουλές και ο Μπούντουρας.

Εκ του «λύκος + κάνθαρος» παρήγαγε επίσης και ο Πολίτης (Πανδώρα).

Εκ του «λύκος + άντζαρος » [= ανήρ] παρήγαγε ο Λουκάς (Φιλολογικές επισκέψεις).

Επίσης εκ του «καλίκιν + τσαγγίον» ή «καλός + τσαγγίον» και της μεγεθυντικής κατάληξης –άρος (= ο φέρων καλά τσαγγία, υποδήματα, αντί καλίκια) ή ο φέρων καλίκια αντί τσαγγίων όπως παρήγαγε ο Πολίτης.

Εκ του λατινικού «καλιγάτος» “Caligatus” ετυμολόγησε ο Οικονόμου.

Τελευταία (1955) η ετυμολογία του Παντελίδη υποστήριξε εκ του «καλίκιν + άντζα».

Εκ των ξένων ο Lawson παρήγαγε ετυμολογία εκ του «καλός + κένταυρος» ενώ ο Δεινάκις υποστηρίζει ότι η ετυμολογία του ονόματος είναι παράγωγο του «καρκάντζι» (καρκάντζαρος) που σημαίνει το ξηρό, κεκαυμένο, ο τσουρουφλισμένος.

Ως παράγωγο από την Τουρκική γλώσσα με εξειδικευμένη διατύπωση: Στην Τερπνή Σερρών λέγονταν καρκαντζαλοί (< τουρκικές λέξεις: karkas/κουφάρι + zalim/τυραννικός). Συμπερασματικά το σχήμα είναι: καλικάντζαροι < καρκαντζαλοί < karkas + zalim.

Παροιμίες

Αυτός γεννήθηκε στην «εποχή των καλικαντζάρων». Λέγεται για άτομα άτολμα και ευθυνόφοβα (Μακεδονία).

Αυτές είναι οι 10 καλύτερες ταινίες του 2025 όπως τις ψήφισαν οι αναγνώστες του Flix (αναδημοσίευση)

 

Το έγκριτο και έγκυρο κινηματογραφικό σάιτ flix.gr αφού παρουσίασε τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που μας πέρασε, σύμφωνα με τους συντάκτες του, παρουσιάζει τις δέκα καλύτερες ταινίες όπως τις ψήφισαν οι αναγνώστες του. Ιδού η δεκάδα σε αντίστροφη μέτρηση.

πηγή: https://flix.gr/

Είδατε, ψηφίσατε, μετρήσαμε... Ας αποχαιρετήσουμε οριστικά το 2025 με τις δέκα καλύτερες ταινίες της χρονιάς όπως τις αποφασίσατε εσείς, οι αναγνώστες του Flix.

10. To Aγαπημένο μου Γλυκό των Μάριαμ Μογκαντάμ και Μπεχτάς Σαανέχα

Η εβδομηντάχρονη Μαχίν ζει μόνη στην Τεχεράνη από τότε που έμεινε χήρα και η κόρη της μετανάστευσε στην Ευρώπη μαζί με τα εγγόνια της, δραπετεύοντας από το αφιλόξενο ιρανικό καθεστώς. Μία μέρα όμως, η ερωτική της ζωή θα αποκτήσει νέα πνοή, και η καρδιά, μαζί με το σπίτι της, θα ανοίξουν και πάλι για έναν άνδρα. Το αναπάντεχο φλερτ τους θα εξελιχτεί σε ένα βράδυ που από κάθε άποψη θα μείνει αξέχαστο.

Μία τρυφερή, γλυκόπικρη, ανατρεπτική δραμεντί που υπόσχεται να σας γλυκάνει και να σας συγκινήσει, κερνώντας ένα κομμάτι από την πίτα της μοναξιάς - αλλά και της πολιτικής ελπίδας που σιγοψήνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες της Ιρανικής απολυταρχίας.

9. Father Mother Sister Brother του Τζιμ Τζάρμους

Πώς τα βγάζει πέρα ο πατέρας τους; Μετά από την κηδεία της μητέρας τους, έχει απομονωθεί κι εμφανίζεται μόνο όταν χρειάζεται χρήματα (δηλαδή, συχνά). O πιο ευκολόπιστος Τζεφ κι η καχύποπτη, πραγματίστρια μεγάλη αδελφή του Έμιλι αποφασίζουν να πάρουν μια μέρα off από τις πιεστικές ζωές τους και να οδηγήσουν στο πατρικό στο Νιου Τζέρσεϊ για να τσεκάρουν. Είναι πράγματι σε τόσο τραγική οικονομική κατάσταση, έπεσε ο πίσω τοίχος από την υγρασία; Ή, αυτό που φοράει είναι αυθεντικό Rolex; 

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σε ένα προάστιο του Δουβλίνου, μία κλασάτη παγερή μητέρα περιμένει τις δύο κόρες της -την σφιγμένη, συντηρητική Τιμοθέα και την μικρότερη ρέμπελη Λίλιθ- για το ετήσιο ραντεβού τους για τσάι και συμπάθεια. Έτσι έχουν ρυθμίσει τις ζωές τους: βρίσκονται μία μέρα το χρόνο από κοντά, λένε τα νέα τους, επιστρέφουν στις ανεξάρτητες ζωές τους.

Παράλληλα στο Παρίσι, η Σκάι κι ο Μπίλι, δύο δίδυμα αδέλφια, συναντιούνται για μία άχαρη, επώδυνη διαδικασία: οι γονείς τους πέθαναν σ’ ένα δυστύχημα και τώρα πρέπει να αδειάσουν το διαμέρισμα που μεγάλωσαν για να πουληθεί. Κούτες, έπιπλα, ρούχα, φωτογραφίες, βινύλια, γράμματα - πόσα πράγματα μαζεύει κανείς στη ζωή του; Τι θα τα κάνουν τα παιδιά του;

O Tζιμ Τζάρμους επιστρέφει με μία (φαινομενικά) απλή, χαμηλότονη, πικρή, τρυφερή, ντελικάτη, δαιμόνια αστεία δραμεντί για τις δυσλειτουργικές οικογενειακές σχέσεις, κερδίζει το Χρυσό Λέοντα της Βενετίας και...Bob's your uncle.

8. Weapons του Ζακ Κρέγκερ

Η μυστηριώδης εξαφάνιση μίας ολόκληρης τάξης ενός δημοτικού σχολείου που χάνεται την ίδια στιγμή μέσα στη νύχτα συγκλονίζει μία μικρή επαρχιακή κοινότητα. Η δασκάλα των παιδιών βρίσκεται αμέσως στο επίκεντρο των υποψιών, όμως αρνείται να δεχθεί τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου. Μαζί με τον πατέρα ενός εκ των αγνοούμενων μαθητών, αποφασίζουν να ψάξουν μόνοι τους τι έχει συμβεί στα παιδιά, αποφασισμένοι να ρίξουν φως σε ένα αίνιγμα που φαίνεται να ξεπερνά κάθε λογική.

Το νέο φιλμ του Ζακ Κρέγκερ στέφεται επάξια η καλύτερη ταινία τρόμου της φετινής (θερινής) κινηματογραφικής σεζόν, παντρεύοντας ετερόκλητες επιρροές και αναζωογονώντας ουσιαστικά (και αποφασιστικά) το είδος.

7. Καμία Άλλη Επιλογή του Παρκ Τσαν-γουκ

Ο Μάνσου τα έχει όλα. Την τέλεια οικογένεια :όμορφη σύζυγο που φροντίζει τα πάντα, ήσυχο, πειθαρχημένο έφηβο γιο, χαρισματική στο τσέλο μικρή κόρη. Το τέλειο σπίτι: το πατρικό του που κατάφερε δουλεύοντας σκληρά να ανακαινίσει με εξαιρετική αισθητική, το θερμοκήπιο των ονείρων του, μεγάλο κήπο για Κυριακάτικα μπάρμπεκιου. Μέχρι και δυο golden retriever συμπληρώνουν την εικόνα της τέλειας, κορεατικής οικογένειας. «Τα έχω όλα στη ζωή» λέει κι από μόνος του κι ο ουρανός δύει με τα πιο μαγικά χρώματα στο φόντο.

Όμως, το γύρισμα της τύχης θα είναι σκληρό. Μετά από 25 χρόνια που έχει υπηρετήσει το πόστο του εργοδηγού σε μία βιομηχανία παραγωγής χαρτιού, η συγχώνευση της επιχείρησης με αμερικανικά συμφέροντα απαιτεί απολύσεις. Κι ο Μάνσου ξαφνικά χάνει τη δουλειά του.

O Παρκ Τσαν-γουκ προσφέρει τη δική του απολαυστική, αιματοβαμμένη, ξεκαρδιστική, πικρή ανάγνωση στο best seller του Ντόναλντ Ε. Γουέστλεϊκ «Το Τσεκούρι» (το ίδιο που είχε δώσει την πρώτη ύλη και στην μαύρη κωμωδία του Κώστα Γαβρά).

6. Βουγονία του Γιώργου Λάνθιμου

Ο Τέντι, ένας μοναχικός 40άρης μελισσοκόμος, έχει ένα σχέδιο κι έχει πείσει τον ευήθη ξάδελφο του να το εκτελέσουν μαζί. Καθώς πιστεύει ότι η φαρμακευτική πολυεθνική που έχει εργοστάσιο στην μικρή τους κωμόπολη είναι υπεύθυνη για την τοξική καταστροφή του περιβάλλοντος, την δηλητηρίαση της μητέρας του και το τέλος των μελισσών (κι όλοι γνωρίζουμε τι θα συμβεί στον πλανήτη αν εξαφανιστούν οι μέλισσες), αποφασίζει να απάγει την CEO. Θα την κρατήσει αλυσοδεμένη στο υπόγειο του σπιτιού και θα την πείσει να τον φέρει σε επαφή με τον Αυτοκράτορα του πλανήτη της, τον οποίο θα προσπαθήσει να πείσει, με επιχειρήματα, ότι ο άνθρωπος αξίζει να σωθεί από την καταστροφή του. Γιατί, ναι, είναι εξωγήινη και αυτή πρέπει να είναι η αποστολή της: η καταστροφή του πλανήτη. Αλλιώς δεν εξηγείται η κατάντια μας.

Βασισμένος στην κεντρική ιδέα και πλοκή του κορεατικού σουρεαλιστικού sci-fi «Save the Green Planet!» (2003) του Γιανγκ Τζουν Χουάν, ο Λάνθιμος κατασκευάζει μία πολιτική αλληγορία, μία πικρή κωμωδία για το τέλος της ανθρωπότητας, ένα sci-fi θρίλερ που μοιάζει να μάς κάνει πλάκα, ενώ μιλάει για τα πιο σοβαρά της ζωής.

5. Ενα Απλό Ατύχημα του Τζαφάρ Παναχί

Μετά από ένα ατύχημα με αυτοκίνητο, ο Βαχίντ υποψιάζεται ότι δίπλα του ίσως και να στέκεται ο βασανιστής του από το μακρινό παρελθόν... Είναι αυτός όμως, πράγματι; Σε μια απονενοημένη αλλά τελικά τόσο «έτοιμη από καιρό» κίνηση, ο Βαχίντ θα τον απαγάγει και θα τον κλείσει μέσα στο πίσω μέρος του λευκού βαν του του, αποφασισμένος να τον θάψει ζωντανό στη μέση του πουθενά. Θα φτάσει μέχρι εκεί, θα ανοίξει και τον λάκκο και θα τον ρίξει μέσα. Θα τον σταματήσει, όμως, ένας μικρός δισταγμός για την πραγματική του ταυτότητα και έτσι θα ζητήσει τη βοήθεια των συγκρατουμένων του, μια ετερόκλητης παρέας - ανάμεσά τους και ένα νεόνυμφο ζευγάρι που φοράει με τα ρούχα του γάμου. Μαζί θα τον αναγνωρίσουν και μαζί θα αποφασίσουν για την τύχη του.

Ο Τζαφάρ Παναχί επιστρέφει… από τη φυλακή με ένα μπεκετικό αριστούργημα που είναι ταυτόχρονα μια ηχηρή πράξη αντίστασης απέναντι σε ένα καθεστώς αλλά και μια μεγαλειώδης για την σκοτεινή εποχή μας εναλλακτική στο μίσος και την τυφλή εκδίκηση. Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Καννών.

4. The Brutalist του Μπρέιντι Κορμπέ

Το φιλμ χωρίζεται σε δύο μέρη (κι έχει επίσης έναν πρόλογο, ένα επίλογο και ένα δεκαπεντάλεπτο διάλειμμα ενσωματωμένο στην ταινία) κι ακολουθεί την ιστορία ενός Ούγγρου αρχιτέκτονα, του Λάσλο Τοθ, από τη στιγμή που φτάνει στην Αμερική το 1947, έχοντας διασωθεί από στρατόπεδο συγκέντρωσης, προσπαθώντας να ξαναχτίσει τη ζωή του και ελπίζοντας ότι η γυναίκα του και η ανιψιά του, που έχουν μείνει πίσω στην Ευρώπη, θα κατορθώσουν σύντομα να τον ακολουθήσουν. Οι δοκιμασίες του μοιάζουν να τελειώνουν όταν, μετά από μια πρώτη εκρηκτική συνεργασία που θα φέρει τον Λάσλο στα όρια των αντοχών του, θα αναλάβει να χτίσει για τον μεγιστάνα Χάρισον Λι Βαν Μπιούρεν ένα πολιτιστικό κέντρο στη μνήμη της μητέρας του, που φιλοδοξεί να είναι ένα μπρουταλιστικό αριστούργημα.

Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Μπρέιντι Κορμπέ δικαιώνει την εμφανή φιλοδοξία των δύο προηγούμενων, αποδεικνύοντας ότι μόνο στοχεύοντας ψηλά, μπορείς όντως να φτάσεις εκεί.

3. Sinners του Ράιαν Κούγκλερ

Δεκαετία του 1930, αμερικανικός νότος. Προσπαθώντας να αφήσουν πίσω το ταραγμένο παρελθόν τους, δύο δίδυμα αδέρφια επιστρέφουν στη γενέτειρά τους, ώστε να κάνουν μια νέα αρχή, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν πως ένα ακόμη μεγαλύτερο κακό τούς περιμένει εκεί.

Σε μια εποχή όπου το σινεμά του τρόμου συχνά εξαντλείται σε εύκολες φόρμουλες, jump scares και ανακυκλούμενα concepts, οι «Αμαρτωλοί» του Ράιαν Κούγκλερ έρχονται να θυμίσουν πως το φάντασμα του παρελθόντος δεν ησυχάζει εύκολα. Μια ταινία τρόμου που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα το πραγματικό Τέρας: τον ιστορικό ρατσισμό, την αποικιοκρατία του σώματος και του ήχου, τη διαιώνιση της βίας μέσα από θεσμούς που μοιάζουν αθώοι. Στην νέα αυτή ταινία του Κούγκλερ, η φρίκη δεν προκύπτει από το υπερφυσικό – αλλά από τη μνήμη. Κι όταν η μνήμη τραγουδάει μπλουζ, τότε ξέρεις πως αυτό που ακολουθεί δεν είναι απλώς μια ταινία. Είναι τελετουργία.

2. Flow: Η Γάτα που Δεν Φοβόταν το Νερό του Γκιντς Ζιλμπαλόντις

Oταν μια μεγάλη πλημμύρα καταστρέφει το σπίτι της Γάτας, εκείνη βρίσκει καταφύγιο σε ένα σκάφος που κατοικείται από διάφορα ζώα, με τα οποία θα πρέπει να συνεργαστεί παρά τις διαφορές τους. Με την κιβωτό τους, που πλέει μέσα σε μυστηριώδη πλημμυρισμένα τοπία, αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις και τους κινδύνους της προσαρμογής σε αυτόν τον καινούριο, υδάτινο κόσμο.

Εδώ οι πρωταγωνιστές είναι μόνα τους τα ζώα - επιβάτες σε μια βάρκα που διασχίζει έναν κόσμο που έχει πλημμυρίσει, σύμβολα μιας διαιρεμένης κοινωνίας που πρέπει να κάνει στην άκρη τις διαφορές της (βλ. ακόμη και τα ένστικτά της) προκειμένου να μπορέσει όχι μόνο να κοιτάξει κατάματα τις ομοιότητές της, αλλά και να μπορέσει κάπως να συνεχίσει. Ο τρόπος που ο Ζιλμπαλόντις τα οδηγεί ανάμεσα σε τοπία καταστροφής που υπό συνθήκες θα μπορούσαν να είναι μικρά θαύματα, είναι και «αναγεννησιακός», γεμάτος ελπίδα για τη συνέχεια των πραγμάτων, αλλά θυμίζει και θρήνο για όλα όσα αφήνουμε ερήμην μας στο βυθό της λήθης.

1. Μια Μάχη Μετά την Άλλη του Πολ Τόμας Αντερσον

Όταν ο εχθρός τους επανεμφανίζεται μετά από 16 χρόνια, μια ομάδα πρώην επαναστατών ενώνεται για να σώσει έναν δικό τους άνθρωπο.

Το highlight της καριέρας του Πολ Τόμας Αντερσον - ίσως γιατί το timing με την πολιτική κατάσταση εντός και εκτός Αμερικής χρειαζόταν μια ταινία που να λέει τα πράγματα με το όνομά τους - σε συσκευασία απολαυστικού, συναρπαστικού, αστείου, απελευθερωτικού σινεμά.

Δείτε εδώ τη δεκάδα των καλύτερων ταινιών του 2025 όπως τις ψήφισαν οι συντάκτες του Flix.

Ένα ποίημα για την Κυριακή - Σαμπαχατίν Αλί

 

"Το τραγουδί της φυλακής 3"

Εδώ δεν ανθίζουν τα λουλούδια,

τα πουλιά δεν πετούν στον αέρα,

τα άστρα δεν σκορπίζουν το φως τους,

δεν περνούν οι μέρες, δεν περνούν.

Ρίχνω μια βόλτα στην αυλή,

πότε κάθομαι, πότε πέφτω,

ένα σωρό όνειρα βλέπω,

δεν περνούν οι μέρες, δεν περνούν.

Στην καρδιά οι παλιοί σεβντάδες,

στα μάτια μου ρεματιές, αμπέλια,

στον καθρέφτη κλαίνε οι οπτασίες μου,

δεν περνούν οι μέρες, δεν περνούν.

Έξω έφτασε η άνοιξη,

ο κόσμος πάει κι έρχεται,

οι μέρες κυλούν σαν το νερό,

δεν περνούν οι μέρες, δεν περνούν.

Στο πλάι μου κοιμούνται ξένοι,

ο κάθε λόγος τους πικρός σα δηλητήριο,

απ’ όλα τα ντέρτια, ένα είναι πιο βαρύ:

δεν  περνούν οι μέρες, δεν περνούν.

Σαμπαχατίν Αλί

(1907 - 1948)

(μτφρ. Θωμάς Κοροβίνης)

Δώδεκα αποφθέγματα του Χάουαρντ Ζιν

 

Ο Χάουαρντ Ζιν (1922-2010) γεννήθηκε στη Ν. Υόρκη, από γονείς πολωνοεβραίους μετανάστες. Μεγάλωσε στο Μπρούκλιν, δούλεψε ως εργάτης στα ναυπηγεία και ένα από τα γεγονότα που σημάδεψαν τη μετέπειτα ζωή του ήταν η διαδήλωση των αριστερών εργατών στην Times Square της Ν. Υόρκης, στα 17 του χρόνια, και η βίαιη καταστολή της. Το 1943 κατατάχθηκε στην αμερικανική αεροπορία για να πολεμήσει τους Ναζί και υπηρέτησε σε βομβαρδιστικό της κατά την διάρκεια του Πολέμου, γεγονός που οδήγησε στη σμίλευση της αντιπολεμικής του συνείδησης. Μετά τον πόλεμο φοίτησε στο κολέγιο και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Columbia. Το 1956 κατέλαβε την έδρα της Ιστορίας στο Spelman College της Ατλάντα, ένα κολέγιο μόνο για μαύρες φοιτήτριες την εποχή των φυλετικών διακρίσεων, όπου συμμετείχε δραστήρια στο Κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα. Στη συνέχεια ανέλαβε τη θέση του καθηγητή ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης, από όπου πήρε τη σύνταξή του το 1988. Σε όλη του τη ζωή υπήρξε πολιτικά στρατευμένος ακτιβιστής, υπέρμαχος της έννοιας της πολιτικής ανυπακοής (civil disobedience) με ειρηνικά μέσα, εναντίον της κοινωνικής ανισότητας, της ατελούς δημοκρατίας και του πολέμου. Γνωστότερο έργο του υπήρξε το κλασικό "A People's History of the United States" ("Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών", ελλ. εκδ. Αιώρα), που εκδόθηκε το 1980 και έφτασε να πουλήσει περισσότερα από 1 εκ. αντίτυπα, "μια πνευματώδης και συγκινητική ιστορία του αμερικανικού λαού από την οπτική γωνία εκείνων... των οποίων τα δεινοπαθήματα έχουν παραλειφθεί, εν πολλοίς, από τα περισσότερα ιστορικά βιβλία" ("Library Journal") -δηλ. των εργαζομένων, των φεμινιστριών, των αντιρρησιών συνείδησης, κ.ο.κ. Ο Ζιν έλαβε το λογοτεχνικό βραβείο του Ιδρύματος Lannan και το βραβείο Eugene V. Debs για το συγγραφικό του έργο και την πολιτική του δραστηριότητα. Έγραψε πολλά βιβλία, μεταξύ άλλων τα "The Southern Mystique", "La Guardia in Congress", "The Zinn Reader", το αυτοβιογραφικό "You Can't Be Neutral on a Moving Train" (παράλληλα με το ομότιτλο ντοκιμαντέρ, με αφηγητή τον φίλο του ηθοποιό Ματ Ντέιμον), και το θεατρικό "Marx in Soho". Η σύζυγός του Rozlyn, με την οποία ζούσαν μαζί στη Μασαχουσέτη και απέκτησε δύο παιδιά, απεβίωσε το 2008. Ο Χάουαρντ Ζιν πέθανε την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010 στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας, από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 87 ετών, στη διάρκεια ταξιδιού. Ένα από τα τελευταία κείμενά του που δημοσιεύτηκαν ήταν ένα σύντομο άρθρο στο περιοδικό "The Nation", μια εβδομάδα νωρίτερα, σχετικά με την απογοήτευση που συνοδεύει τον απολογισμό του πρώτου έτους της θητείας του Προέδρου Ομπάμα (απογοήτευση για τη συνέχιση του πολέμου στο Αφγανιστάν αλλά και για τις υστερήσεις στην εσωτερική του πολιτική).

Δεν υπάρχει σημαία αρκετά μεγάλη για να καλύψει την ντροπή να σκοτώνεις αθώους ανθρώπους.

Ιστορικά, τα πιο τρομερά πράγματα –πόλεμος, γενοκτονία, δουλεία– προέκυψαν όχι από την ανυπακοή, αλλά από την υπακοή.

Πώς μπορείς να κάνεις πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, όταν ο ίδιος ο πόλεμος είναι τρομοκρατία;

Αν δεν ξέρεις ιστορία, είναι σαν να γεννήθηκες χθες.

Δεν χρειάζεται να προβαίνουμε σε μεγάλες, ηρωικές πράξεις για να συμμετέχουμε στη διαδικασία της αλλαγής. Μικρές πράξεις, όταν πολλαπλασιάζονται από εκατομμύρια ανθρώπους, μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Το να διαμαρτύρεσαι πέρα από τα όρια του νόμου δεν είναι παρέκκλιση από τη δημοκρατία· είναι απόλυτα αναγκαίο γι’ αυτήν.

Όσο οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνηση δεν σκέφτεται το συμφέρον τους, είναι πιο εύκολο να οδηγηθούν στον πόλεμο.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, η Διακήρυξη της Ελευθερίας είναι κρεμασμένη στις αίθουσες των σχολείων, αλλά η εξωτερική πολιτική ακολουθεί τον Μακιαβέλι.

Άλλωστε οι περισσότεροι πόλεμοι παρουσιάζονται σαν ανθρωπιστικές εξορμήσεις για τη σωτηρία των ανθρώπων.

Αν οι θεοί ήθελαν να ψηφίζουν οι άνθρωποι, θα μας έδιναν υποψηφίους.

Ο καπιταλισμός ήταν πάντα μια καταστροφή για τις κατώτερες τάξεις. Τώρα αρχίζει να καταστρέφει και τις μεσαίες τάξεις.

Η πολιτική δεν έχει νόημα αν δεν κάνει τίποτα για να βελτιώσει την ομορφιά της ζωής μας.

Τέσσερα χρόνια Τοποτηρητής!

 

Με αυτά και με αυτά, ο Τοποτηρητής συμπληρώνει τέσσερα χρόνια ύπαρξης στον κυβερνοχώρο. Αυτά τα χρόνια γνώρισα ανθρώπους, δέθηκα με ανθρώπους, τα έσπασα με ανθρώπους, έχασα και τον Καρίμ το χελωνάκι μου• πήρα από τον Τοποτηρητή λίγες πίκρες αλλά πολλές χαρές• το εγώ μου ανυψώθηκε και ταπεινώθηκε πολλές φορές, όπως ακριβώς πρέπει. Εντούτοις, τελευταία προβληματίζομαι με το τι κάνω. Δεν είναι πως ξέμεινα από ιδέες και θέματα, απεναντίας. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για τις τέχνες και γενικά με τον πολιτισμό, τη στιγμή που στον πραγματικό κόσμο συμβαίνουν τα μύρια όσα ανήκουστα. Από τα χρόνια κατά τα οποία σπούδαζα στη Φιλοσοφική, θυμάμαι να απορρίπτω τη γραμμική και νομοτελειακή θεώρηση τις ιστορίας που ενστερνίζονται λόγου χάρη οι θεολόγοι, οι μαρξιστές ιστορικοί αλλά και οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι. Επιπλέον, ούτε η θεώρηση της κυκλικής πορείας της ιστορίας με πείθει πραγματικά. Περισσότερο τείνω να αντιλαμβάνομαι την πορεία της ανθρωπότητας σαν μια σπειροειδή ανέλιξη με ανόδους και ξαφνικές καθιζήσεις ή, καλύτερα, πισωγυρίσματα. Επομένως, αντιλαμβάνεται κανείς πως, εκτιμώ ότι, ερμηνεύονται τα όσα φανερώνουν μια συντηρητική ή για να μην κρυβόμαστε, σκοτεινή αναδίπλωση. Μπαίνω στον πειρασμό να γράψω τη δική μου ανάλυση σχετικά με τα πώς και τα γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Δεν θα το κάνω, όχι λόγω τάχα ταπεινότητας, αλλά επειδή δεν νιώθω ότι έχω την πλήρη εικόνα και, πολύ περισσότερο, την απαιτούμενη οξυδέρκεια για τέτοιου είδους ανάλυση. Το μόνο που ξέρω είναι πως το να γράφεις για βιβλία, μουσικές, ταινίες και γενικά για τις τέχνες και τον πολιτισμό σε καιρούς πονηρούς και χυδαίους, αποτελεί στάση σαφή υπεράσπισης ο,τι πιο αγαθού μπορεί να δημιουργήσει ο άνθρωπος. Με καύσιμο την αγάπη σας, όσο θα αντέχω, ο Τοποτηρητής θα συνεχίσει να υπάρχει αμετανόητος σε πείσμα των καιρών. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

ο Τοποτηρητής

Επιστροφή με στόχο την κορυφή: ο πρωτοπόρος ΠΑΣ Πρέβεζα θέλει να κλείσει αήττητος τον Α’ γύρο

 

Ο πρωτοπόρος ΠΑΣ Πρέβεζα επιστρέφει στη δράση και στο πρωτάθλημα της Α’ κατηγορίας της ΕΠΣ Πρέβεζας – Λευκάδας, μετά τη διακοπή λόγω των εορτών των Χριστουγέννων, μπαίνοντας στην τελική ευθεία του Α’ γύρου με ξεκάθαρο στόχο: να διατηρήσει τα σκήπτρα της κορυφής και να συνεχίσει την εντυπωσιακή του πορεία ως η μοναδική αήττητη ομάδα της κατηγορίας.

Η 9η αγωνιστική, που ολοκληρώνει τον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος, βρίσκει την ομάδα της Πρέβεζας να υποδέχεται τον Πανλευκάδιο, σε μια αναμέτρηση με ιδιαίτερη σημασία, τόσο βαθμολογικά όσο και ψυχολογικά. Το παιχνίδι θα διεξαχθεί στο Δημοτικό Γήπεδο Βόνιτσας, λόγω των εργασιών που πραγματοποιούνται στο Δημοτικό Στάδιο Πρέβεζας, γεγονός που δεν αλλάζει σε τίποτα τη νοοτροπία και τη φιλοσοφία του ΠΑΣ.

Ο ΠΑΣ Πρέβεζα έχει χτίσει φέτος ένα σύνολο με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα, πειθαρχία και χαρακτήρα νικητή. Με σταθερότητα στην απόδοση, συνοχή σε όλες τις γραμμές και ξεκάθαρο πλάνο εντός αγωνιστικού χώρου, κατάφερε να βρεθεί στην κορυφή της βαθμολογίας και να διατηρεί το αήττητο μέχρι σήμερα, αποδεικνύοντας ότι η θέση του εκεί μόνο τυχαία δεν είναι.

Η ομάδα βρίσκεται ήδη στο τελικό στάδιο της προετοιμασίας της για το κρίσιμο αυτό παιχνίδι, με τον ρυθμό των προπονήσεων να είναι υψηλός και την προσήλωση απόλυτη. Άπαντες στο στρατόπεδο του ΠΑΣ γνωρίζουν τη σημασία της αναμέτρησης, καθώς μια θετική εμφάνιση και αποτέλεσμα θα επισφραγίσουν με τον καλύτερο τρόπο έναν εξαιρετικό πρώτο γύρο.

Ο προπονητής Γιώργος Γιάννος, μαζί με τους ποδοσφαιριστές του, εμφανίζονται αισιόδοξοι, συγκεντρωμένοι και αποφασισμένοι. Το κλίμα στην ομάδα είναι εξαιρετικό, με πίστη στις δυνατότητες του συνόλου και ξεκάθαρη διάθεση να συνεχιστεί η ίδια σοβαρότητα και στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος.

Ο ΠΑΣ Πρέβεζα δεν κοιτάζει μόνο το παρόν, αλλά χτίζει βήμα-βήμα το μέλλον του. Το παιχνίδι με τον Πανλευκάδιο αποτελεί άλλη μία πρόκληση, άλλη μία ευκαιρία να αποδείξει ότι η κορυφή του ανήκει και ότι η φετινή του πορεία βασίζεται σε στέρεες βάσεις, δουλειά και ποδοσφαιρική ποιότητα.

Η επιστροφή στο πρωτάθλημα σηματοδοτεί και την επιστροφή της δίψας για νίκες. Ο ΠΑΣ Πρέβεζα είναι εδώ, δυνατός, αποφασισμένος και έτοιμος να γράψει τη δική του συνέχεια σε μια σεζόν που μέχρι στιγμής έχει όλα τα στοιχεία για να μείνει αξέχαστη.

Νέο δίκτυο διαδρομών για επισκέπτες και ΑμεΑ στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης (αναδημοσίευση)

 

Αναπαράσταση της Αρχαίας Νικόπολης

πηγή: https://www.huffingtonpost.gr/

Το υπουργείο Πολιτισμού διαμορφώνει -δια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πρεβέζης- δίκτυο διαδρομών κίνησης επισκεπτών και ΑμεΑ στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης.

Στόχος είναι η βελτίωση των υφιστάμενων υποδομών αλλά και η δημιουργία νέων προσβάσιμων, ώστε να διασφαλίζεται η απρόσκοπτη περιήγηση των επισκεπτών. Το έργο περιλαμβάνει ειδικές προσβάσεις για ΑμεΑ, στα μνημεία όπως το Θέατρο, το Ωδείο και το Μνημείο του Αυγούστου, καθώς και στα πλατώματα θέασης.

Η υλοποίηση θα γίνει σε δύο στάδια, «με σεβασμό στη φυσιογνωμία και στην αυθεντικότητα του χώρου, ακολουθώντας την πρόοδο των απαλλοτριώσεων», όπως αναφέρει η ανακοίνωση του ΥΠΠΟ. Το έργο χρηματοδοτείται από το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ήπειρος»- ΕΣΠΑ 2021-2027.

Άποψη των μνημείων του αρχαιολογικού χώρου

«Το έργο στις διαδρομές της Νικόπολης  αποτελεί σημαντική παρέμβαση για την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου της και τη βελτίωση της επισκεψιμότητάς της», δήλωσε η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη. Και πρόσθεσε: «Στόχος μας είναι ο αρχαιολογικός χώρος να καταστεί πλήρως προσβάσιμος. Βασική αρχή διαχείρισης του χώρου αποτελεί η αντιμετώπισή του, ως σύνολο. Το δίκτυο των διαδρομών ιεραρχείται και δημιουργεί μία κύρια διαδρομή επισκεπτών και έξι δευτερεύουσες, λαμβάνοντας υπόψη τα νέα δεδομένα που προέκυψαν, με την κατάργηση του τμήματος της εθνικής οδού Ιωαννίνων-Πρεβέζης, η οποία διέσχιζε τον παλαιοχριστιανικό πυρήνα της Νικόπολης και τμήμα του νοτιοανατολικού τομέα της ρωμαϊκής πόλης, καθώς και με την ενοποίηση μνημειακών πυρήνων με το πρόγραμμα απαλλοτριώσεων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Με συστηματικές παρεμβάσεις επί των μνημείων -στο πλαίσιο του Περιφερειακού Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ήπειρος» των ΕΣΠΑ 2014-2020 και 2021-2027 και του Ταμείου Ανάκαμψης- αποκαθίστανται το Μεγάλο Θέατρο, το Ωδείο, ο Οίκος του Ενδίκου και οι Βασιλικές, δημιουργούνται νέες διαδρομές περιήγησης και χώροι στάθμευσης, κατασκευάζεται κτήριο υποδοχής επισκεπτών. Έτσι, ο σημαντικός και εκτεταμένος αρχαιολογικός χώρος της Νικόπολης αναδεικνύεται, στη βάση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου διαχείρισης, απαραίτητη προϋπόθεση για την ένταξή του στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ήδη, το Υπουργείο Πολιτισμού, σύμφωνα με τα ισχύοντα στην UNESCO, έχει καταθέσει στον διεθνή Οργανισμό τον πρώτο φάκελο, προς αξιολόγηση».

Το σχέδιο διαχείρισης του αρχαιολογικού χώρου προβλέπει εννέα μνημειακούς πυρήνες:

Άποψη των Πυρήνων 1 και 2 του αρχαιολογικού χώρου

Πυρήνας 1: Παλαιοχριστιανική πόλη (κατάλοιπα της παλαιοχριστιανικής οχύρωσης και τμήματα της ρωμαϊκής οχύρωσης, Βασιλικές Α΄, Β΄, Γ΄ και ΣΤ΄ και σημαντικά μνημεία της ρωμαϊκής περιόδου όπως ο οίκος του έκδικου Γεωργίου, οι κεντρικές θέρμες κ.α),

Πυρήνας 2: Ρωμαϊκό Ωδείο,

Πυρήνας 3: Έπαυλη Μάνιου Αντωνίνου,

Πυρήνας 4: Βόρεια νεκρόπολη,

Πυρήνας 5: Μνημείο Αυγούστου,

Πυρήνας 6: Νότια πύλη-Νότια νεκρόπολη-Βασιλική Δ΄,

Η Πύλη στον Πυρήνα 6 του αρχαιολογικού χώρου

Πυρήνας 7: Νυμφαία-Δυτική πύλη-Δυτική νεκρόπολη,

Αναπαράσταση και υφιστάμενη κατάσταση δυτικής πύλης Νυμφαίων (Πυρήνας 7)

Πυρήνας 8: Προάστιο με τα δημόσια κτήρια που φιλοξενούσαν τους Ακτιακούς Αγώνες,

Πυρήνας 9: Νοτιοδυτική πύλη.

Μία κύρια και έξι δευτερεύουσες διαδρομές

Το δίκτυο διαδρομών περιλαμβάνει μια κύρια και έξι δευτερεύουσες διαδρομές περιήγησης, που συνδέουν τους εννέα μνημειακούς πυρήνες μεταξύ τους. Οι τρεις προσβάσεις αφορούν σε κάθε σημείο συγκέντρωσης των επισκεπτών, πριν από την είσοδό τους στον αρχαιολογικό χώρο ή σε μνημειακό πυρήνα. Στην πρώτη πρόσβαση, δυτικά των βορείων θερμών, βασική είσοδο στον χώρο, προβλέπεται κτήριο υποδοχής – εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο. Οι πυρήνες 1, 2 και 3 καθώς και τα μνημεία του πυρήνα 4 ενοποιούνται μεταξύ τους, και ως προς την πρόσβαση Α. Η κύρια διαδρομή δύναται να χρησιμοποιηθεί από τους επισκέπτες, εκκινώντας από την πρόσβαση Β. Σε διάφορα σημεία της διαδρομής προτείνεται να διαμορφωθούν πλατώματα προσωρινής παραμονής και θέασης ή στάσης επισκεπτών, όπως στις Βασιλικές Δ’ και Β’, στα δύο Νυμφαία, στη ρωμαϊκή έπαυλη Μάνιου Αντωνίνου, στα μαυσωλεία της βόρειας νεκρόπολης, στο Προάστειο.

Η Αρχαία Νικόπολη

Η Αρχαία Νικόπολη απολάμβανε καθεστώς ελεύθερης ρωμαϊκής πόλης (civitas libera). Καταλαμβάνει περιτειχισμένη έκταση περίπου 1.500 στρεμμάτων και έχει περίμετρο οχύρωσης 5.500 μ. Ο σχεδιασμός της ακολούθησε τις βασικές αρχές του ιπποδάμειου συστήματος. Στη συμβολή των κύριων οδικών αξόνων, cardo maximus και decumanus maximus, βρισκόταν το διοικητικό και οικονομικό κέντρο της πόλης, το forum, με μεγάλους δημόσιους χώρους, με μεγάλα  κτήρια. Εκτός των τειχών, στα βόρεια της πόλης, υπήρχε το γνωστό από τις πηγές, εν άλσει προάστειον, με το ιερό τέμενος και τα οικοδομήματα που σχετίζονταν με την αναβίωση των Ακτιακών Αγώνων (στάδιο, θέατρο, γυμνάσιο, ιερό Απόλλωνος και το τρόπαιο της ναυμαχίας του Ακτίου). Η πόλη διέθετε  άριστα οργανωμένο σύστημα υποδομών ύδρευσης, αποχέτευσης, οδικής κυκλοφορίας και αμυντικών έργων.

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας κόβει την Πρωτοχρονιάτικη Πίτα της και παρουσιάζει, την αριστουργηματική ταινία του Σεργκέι Παρατζάνωφ “Το χρώμα του ροδιού”

 

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας κόβει την Πρωτοχρονιάτικη Πίτα της και παρουσιάζει, την αριστουργηματική ταινία του Σεργκέι Παρατζάνωφ “Το χρώμα του ροδιού”, 

Ημέρα προβολής: 7 Ιανουαρίου 2026

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος

Γενική Είσοδος: 6 ευρώ

Φοιτητές: 4 ευρώ

Άνεργοι, Μαθητές: Δωρεάν

Η κοπή της πίτας θα γίνει αμέσως μετά το τέλος της προβολής

Η ταινία καταγράφει τη ζωή και το έργο του Αρμένιου ποιητή Αρουθίν Σαγιαντίν (1712 – 1795), γνωστού ως Σαγιάτ Νοβά. Βλέπουμε τον καλλιτέχνη να μεγαλώνει, να ερωτεύεται, να μπαίνει σε ένα μοναστήρι και να πεθαίνει, αλλά αυτά τα περιστατικά απεικονίζονται στο πλαίσιο των εικόνων από τη φαντασία του Σεργκέι Παρατζάνωφ και των ποιημάτων (ποιήματα που βλέπονται και ακούγονται σπάνια) του Σαγιάτ Νοβά. Ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του κινηματογράφου, το «Χρώμα του Ροδιού» αποκαλύπτει τη ζωή του ποιητή περισσότερο μέσα από την ποίησή του παρά μια συμβατική αφήγηση σημαντικών γεγονότων στη ζωή του. 

To «Χρώμα του Ροδιού» είναι ένα (κυριολεκτικά) παλίμψηστο που στις στρώσεις του χωράει από τις περσικές μινιατούρες μέχρι το gay liberation και από τα βάθη της ποιητικής των Αρμενίων μέχρι την queer  μετα-καινοτομία μιας γυναίκας που υποδύεται έναν άντρα - εδώ σε μια αρχέτυπη ανάγκη να διαγραφεί κάθε τι κοινωνικό και από όλα τα «θαύματα» του κόσμου να επιζήσει μόνο η Τέχνη. Η ομορφιά των εικόνων της ταινίας κρύβουν μέσα τους αρκετή και ακατέργαστη βία και από την ποίηση του Σαγιάτ Νοβά περισσότερο βλέπουμε παρά ακούμε θραύσματα λέξεων που συναρμολογούν φράσεις καθώς ο κύκλος της ζωής ξεκινάει και τελειώνει. «Η πίστη μου είναι δυνατή σαν το γρανίτη», γράφει ο Αρμένης ποιητής, που σημαίνει «ο βασι­λιάς του τραγουδιού». Όπως όλοι οι μεγάλοι ποιητές, ο Σαγιαντίν ήταν ένας βασιλιάς χω­ρίς βασίλειο, κι όπως όλοι οι Αρμένιοι, ένας άνθρωπος ξεχασμένος πάνω στο Αραράτ απ’ την εποχή του Νώε.

Ο Παρατζάνωφ κάνει ένα καθαρά ποιητικό Σινεμά κατ’ ομοίωση των γραπτών του ποιητή. Ακίνητη κάμερα, απουσία διαλόγων, εικόνες – ταμπλό νοηματικά αυτοδύναμες, χωρισμός της ταινίας σε οκτώ ενότητες που συνδέονται με υπότιτλους και ποιήματα, λυρικές εικόνες μια ανείπωτης εικαστικής αρμονίας.

Ο Σκηνοθέτης

Υπήρξε ένας σπουδαίος Σοβιετικός σκηνοθέτης, Αρμενικής καταγωγής, ο οποίος γεννήθηκε (1924) και μεγάλωσε στην Τιφλίδα της Γεωργίας, ενώ σπούδασε σκηνοθεσία στη Μόσχα και εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Ουκρανία. Μοναχικός ποιητής και ευαίσθητος πολίτης όλου του κόσμου, δημιουργός υπέρτατων εικόνων, όπου ο θεατής συναντά την παράδοση και τον μοντερνισμό σε άρρηκτη σχέση

Οι αρχικές του φιλοδοξίες ήταν να γίνει τραγουδιστής και γι’ αυτό τον σκοπό πήρε μαθήματα στο Ωδείο της Τιφλίδας από το 1942 έως το 1945. Πολύ γρήγορα όμως το ενδιαφέρον του μετατοπίστηκε στον Κινηματογράφο. 

Κατά τη διάρκεια των επόμενων δέκα χρόνων θα παρουσιάσει μια σειρά ταινιών με διάλογους στην Ουκρανική διάλεκτο και βασισμένες στη παράδοση του κοινωνικού ρεαλισμού. Παρ’ όλα αυτά όμως είναι εμφανής η διάθεσή του να ξεφύγει απ’ τα στερεότυπα. Πράγματι, από το 1964, εγκαταλείπει αυτό το στυλ και ακολουθεί την ανάγκη του για ένα πιο «δυναμικό» Σινεμά, που να υπακούει στην κίνηση της κάμερας, στα έντονα χρώματα και αναζητά τις παραδοσιακές ρίζες της Αρμενικής κουλτούρας.

Κάτι τέτοιο φαίνεται αρχικά στην πρώτη ταινία αυτής της περιόδου του, το «Σκιές των Ξεχασμένων Προγόνων» (Shadows of Forgotten Ancestors). Αυτές του οι δημιουργίες τον κάνουν γνωστό στην διεθνή κινηματογραφική κοινότητα, ενώ παράλληλα οι ρωσικές αρχές βλέποντας αυτή την στροφή, σταματούν να του εγκρίνουν τις κρατικές χρηματοδοτήσεις. Σαν να μην έφτανε αυτό, το 1968 πραγματοποιείται και η πρώτη του σύλληψη.

Έξι χρόνια αργότερα θα συλληφθεί και θα καταδικαστεί βάσει του ρωσικού ποινικού κώδικα, του άρθρου 121, που ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία και η ποινή του θα είναι πέντε χρόνια καταναγκαστικά έργα. Στην φυλακή, ο Παρατζάνωφ, παραμένει ανήσυχος. Δημιουργεί δεκάδες έργα κολάζ, από οτιδήποτε μπορούσε να συλλέξει. «Μπορώ να κάνω τέχνη μέσα απ’ τα σκουπίδια», έλεγε χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Αφέθηκε ελεύθερος έναν χρόνο αργότερα, μετά από διεθνείς διαμαρτυρίες, ενώ όταν ασχολήθηκε ξανά με τον κινηματογράφο είδε τα πιο πολλά κινηματογραφικά πρότζεκτ του να απορρίπτονται. Κατάφερε όμως να ολοκληρώσει τρεις ταινίες πριν τον θάνατό του, το 1990. Αυτές ήταν: “Ο θρύλος του κάστρου του Σουράμι”, “Ασίμπ Κερίμπ”, και “Ομολογία”.

Ξαναδιαβάζοντας τον Θουκυδίδη

Ευχαριστώ τον κάποτε συμφοιτητή και πάντα φίλο Θεόδωρο Γιαννόπουλο που μοιράστηκε την κριτική του κ. Νικολάου Ντιρλή πάνω στην επιπόλαιη ανάγνωσή του Θουκυδίδη, θύμα της οποίας, ομολογώ, ότι έπεσα κι εγώ. Παρακαλώ, αφού διαβάσετε το απόσπασμα που παραθέτει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μην παραλείψετε να διαβάσετε την ανάλυση του κ. Ντιρλή.

Υπάρχει μια βαθιά παρανόηση γύρω από την ισχύ.

Ότι αν είσαι αρκετά δυνατός και αρκετά απρόβλεπτος, οι άλλοι θα υποχωρούν επ’ άπειρον.

Η ιστορία δείχνει το αντίθετο.

Όταν ο ισχυρός διακηρύσσει ότι δεν αναγνωρίζει κανένα κοινό μέτρο δικαίου, τότε παύει να είναι απλώς ισχυρός και γίνεται συστημική απειλή.

Και οι απειλές, αργά ή γρήγορα, οργανώνουν άμυνα.

Όπως μας θύμισε ο Άδωνις Γεωργιάδης - Adonis Georgiadis, οι Αθηναίοι στον Μηλιακό Διάλογο, λένε πως το δίκαιο ισχύει μόνο μεταξύ ίσων, η ισχύς είναι ο μόνος πραγματικός κανόνας και οι αδύναμοι αναγκαστικά υποχωρούν.

Όμως, τελικά η Αθήνα χάνει τον πόλεμο. Και η Αθήνα δεν χάνει μόνο από τη Σπάρτη, αλλά από ένα όλο και πιο πλατύ δίκτυο εχθρών (Σικελοί, Πελοποννήσιοι, σύμμαχοι που αποστάτησαν, Πέρσες κτλ).

Μπορεί στο απόσπασμα που παραθέτει ο κ Γεωργίαδης να φαίνεται ο κυνισμός του ισχυρού, αλλά με τον ίδιο ώμο τρόπο, ο ίδιος ιστορικός μας περιγράφει αργότερα πως βρήκαν τον θάνατο οι Αθηναίοι στην Σικελία. Φυλακισμένοι, πεινασμένοι, χωρίς δίκη.

Η αλαζονεία της ισχύος ενώνει τους άλλους εναντίον σου!

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά στην ιστορία.

Στις αρχές του 16ου αιώνα, ο Κάρολος Ε΄ ήταν ο ισχυρότερος ηγεμόνας της Ευρώπης. Ισπανία, Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Κάτω Χώρες, Αμερικανικός χρυσός.

Και όμως, η Γαλλία, τα γερμανικά κρατίδια, ακόμη και ο Πάπας (αντίπαλοι μεταξύ τους!) συσπειρώνονται εναντίον του.

Γιατί;

Επειδή η συγκέντρωση ισχύος του σήμαινε πως κανείς δεν θα ήταν ασφαλής αν έμενε μόνος.

Η Γαλλία προτιμά να συμμαχήσει με Προτεστάντες που θεωρεί αιρετικούς, παρά να μείνει μόνη απέναντι σε έναν καθολικό αυτοκράτορα χωρίς όρια.

Ο φόβος ενώνει ιδεολογικούς εχθρούς.

Στον 18ο αιώνα, η Γαλλική Επανάσταση ξεκινά ως εσωτερική υπόθεση. Αλλά όταν η επαναστατική Γαλλία αρχίζει να εξάγει επανάσταση και να ανατρέπει καθεστώτα, οι μοναρχίες της Ευρώπης (που μισούν η μία την άλλη!) σχηματίζουν συνασπισμούς.

Δεν τις ενώνει η αγάπη. Τις ενώνει ο φόβος ότι, αν η Γαλλία νικήσει, καμία δεν θα έχει αύριο.

Ο Ναπολέων, αργότερα, κερδίζει μάχες, αλλά κάθε νίκη του μεγαλώνει τον συνασπισμό εναντίον του.

Στον 20ό αιώνα, η Ναζιστική Γερμανία κάνει το ίδιο λάθος με πιο ωμό τρόπο.

Η Γερμανία παραβιάζει συνθήκες, προσαρτά εδάφη, διακηρύσσει ότι η ισχύς και το αίμα υπερισχύουν του δικαίου...

Αρχικά, πολλοί υποχωρούν. Όχι γιατί συμφωνούν, αλλά γιατί φοβούνται.

Όμως ακριβώς αυτή η λογική σπρώχνει τις ΗΠΑ στην εμπλοκή και φέρνει τη Σοβιετική Ένωση στο ίδιο στρατόπεδο με φιλελεύθερες δημοκρατίες.

Ένας συνασπισμός αφύσικος, αλλά αναγκαίος.

Η Γερμανία χάνει επειδή ανάγκασε τους πάντες να ενωθούν εναντίον της!

Το μοτίβο παραμένει και σήμερα. Μας τα είπε ο Θουκυδίδης, μας τα είπε ο Μακιαβέλι, μας τα δείχνει η ιστορία με πολλά ακόμα παραδείγματα.

Θεωρώ λοιπόν την ανάγνωση του κ Γεωργιάδη ιδιαίτερα προβληματική και επιδερμική. Πηγαίνεις μπροστά κάνοντας συμμαχίες, χτίζοντας εμπιστοσύνη, ακολουθώντας κανόνες.

Δεν είναι αφελείς ιδεολογίες αυτές. Είναι πολιτικός ρεαλισμός.

Όταν το παίζεις νταής, το μόνο που κάνεις είναι να στρέφεις εχθρούς και φίλους εναντίον σου.

Μακάρι το 2026 να μην είναι το έτος μιας γενικευμένης σύρραξης (από έναν ηγέτη μάλιστα που υποσχέθηκε ειρήνη)

Σημαντικές διακρίσεις και βραβεύσεις για τον Α.Ο. Πρέβεζας Κότινος το 2025- 11 βάθρα σε Πανελλήνιους Αγώνες – Διεθνείς επιτυχίες και βραβεύσεις στα Ιωάννινα

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

Α.Ο. Πρέβεζας Κότινος

Σημαντικές αγωνιστικές επιτυχίες και διακρίσεις σημείωσε το 2025 ο Αθλητικός Όμιλος Πρέβεζας Κότινος, επιβεβαιώνοντας τη σταθερά ανοδική του πορεία στον ελληνικό στίβο.

Οι αθλητές και οι αθλήτριες του συλλόγου ανέβηκαν 11 φορές στο βάθρο των Πανελληνίων Αγώνων, ενώ ο σύλλογος κατέκτησε την 88η θέση πανελλαδικά ανάμεσα σε 400 σωματεία, την 3η θέση στην Περιφέρεια Ηπείρου και την 1η θέση στον Νομό Πρέβεζας.

Ιδιαίτερη διάκριση σημείωσε η αθλήτρια Χαρά Γέρου, η οποία ξεχώρισε σε διεθνές επίπεδο, κατακτώντας τη 2η θέση στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα και την 3η θέση στο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Νέων, στο αγώνισμα των 5.000 μ. βάδην, τιμώντας τον σύλλογο και την πόλη της Πρέβεζας.

Στο πλαίσιο των ετήσιων βραβεύσεων της ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Ηπείρου, που πραγματοποιήθηκαν στα Ιωάννινα, βραβεύτηκαν για τις αγωνιστικές τους επιδόσεις οι αθλήτριες:

- Χαρά Γέρου, 

- Εβελίνα Λουκά, 

- Χριστιάνα Μπακάρα, 

καθώς και ο προπονητής του συλλόγου Γεωργοπέτρης Δημήτρης, για τη σημαντική συμβολή του στην αγωνιστική πρόοδο των αθλητών.

Ο Α.Ο. Πρέβεζας Κότινος συγχαίρει θερμά όλους τους αθλητές, τις αθλήτριες και τον προπονητή για τις διακρίσεις τους και ευχαριστεί την ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Ηπείρου για την άρτια διοργάνωση της εκδήλωσης.

Η συνέπεια, η ομαδική δουλειά και το όραμα συνεχίζουν να οδηγούν τον σύλλογό μας σε νέες επιτυχίες.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

Ένα ποίημα για την Κυριακή - Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς

 

"Η Δευτέρα Παρουσία"

Γυρίζοντας, διαγράφοντας όλο και πιο μεγάλους κύκλους 

Το γεράκι δεν μπορεί ν' ακούσει πια τον γερακάρη •

Τα πάντα διαλύονται • το κέντρο δεν κρατάει •

Ωμή αναρχία τώρα λύνεται στον κόσμο, 

Απ' το αίμα θόλος λύνεται ο ποταμός, και παντού 

Η τελετή της αθωότητας πνίγεται •

Οι καλύτεροι δίχως πεποίθηση, ενώ οι χειρότεροι 

Ωθούνται από την ένταση του πάθους.

Σίγουρα κάποια αποκάλυψη σιμώνει•

Σίγουρα η Δευτέρα Παρουσία πλησιάζει.

Δευτέρα Παρουσία! Δεν προφταίνει να βγει αυτός ο λόγος 

Κι απ' το Spiritus Mundi μια απέραντη εικόνα 

Θολώνει τη ματιά μου: κάπου στην άμμο της ερήμου 

Μορφή με σώμα λέοντος και με ανθρώπου κεφαλή,

Ένα άδειο βλέμμα κι άσπλαχνο σαν ήλιος,

Σαλεύει με μηρούς αργούς, ενώ τριγύρω 

Μ' αγανάκτηση στριφογυρνούν σκιές πουλιών. 

Πέφτει και πάλι το σκοτάδι • τώρα όμως ξέρω 

Πως είκοσι αιώνες πετρωμένου ύπνου 

Τους κέντρισ' εφιάλτης που εκπορεύτηκε από λίκνο.

Και ποιο θεριό τραχύ - τώρα που 'φτασ' η ώρα του -

Βαριά βαδίζει κατά τη Βηθλεέμ να γεννηθεί;

Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς 

(1865 - 1939)

Αποφθέγματα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

 

Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (αγγλικά: William Shakespeare‎‎, ΔΦΑ: /ˈʃeɪkspɪə/ˈʃeɪkspɪɹ/, Απρίλιος 1564 - 3 Μαΐου 1616) γνωστός παλαιότερα στην ελληνική βιβλιογραφία ως Σαιξπήρος, Σαικσπείρος, ή Σακεσπήρος ήταν Άγγλος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Θεωρείται ευρέως ως ο σημαντικότερος συγγραφέας που έγραψε στην αγγλική γλώσσα και ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς παγκοσμίως. Συχνά αποκαλείται εθνικός ποιητής της Αγγλίας και «Βάρδος του Έιβον». Τα σωζόμενα έργα του, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων συνεργασιών, αποτελούνται από περίπου 38 θεατρικά έργα, 154 σονέτα, δύο μεγάλα αφηγηματικά ποιήματα και πολλά άλλα ποιήματα. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου και ερμηνεύονται περισσότερο συχνά από τα έργα οποιουδήποτε άλλου θεατρικού συγγραφέα.

Δεν έχουν σωθεί παρά λίγες καταγραφές για την ιδιωτική ζωή του Σαίξπηρ και έχουν σημειωθεί σημαντικές εικασίες για ζητήματα όπως η εξωτερική του εμφάνιση, η σεξουαλικότητά του, οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις και κατά πόσον τα έργα που του αποδίδονται είναι γραμμένα από άλλους.

Ο Σαίξπηρ έγραψε τα περισσότερα από τα γνωστά έργα του μεταξύ του 1589 και του 161 και κατάφερε να χειριστεί με απόλυτη δεξιοτεχνία τόσο την κωμωδία όσο και το δράμα και την τραγωδία. Τα έργα του διαπνέονται από μία βαθειά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης και παραμένουν επίκαιρα. Η επίδρασή του, ειδικότερα στην αγγλική λογοτεχνία, θεωρείται τεράστια. Οι Ρομαντικοί αναγνώρισαν την ιδιοφυΐα του και οι Βικτωριανοί τον λάτρεψαν κατά τρόπο που ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω αποκάλεσε «βαρδολατρεία».

Θα σε προκαλούσα σε πνευματική μονομαχία, αλλά βλέπω ότι είσαι άοπλος.

Αν αγάπησες και πόνεσες, αγάπα περισσότερο

Αν αγάπησες περισσότερο και πόνεσες περισσότερο, αγάπα ακόμα περισσότερο

Αν αγάπησες ακόμα περισσότερο και πόνεσες ακόμα περισσότερο, αγάπα περισσότερο ώσπου να μην πονάει άλλο.

Να τους αγαπάς όλους, να εμπιστεύεσαι λίγους, να μη βλάπτεις κανέναν.

Οι δειλοί πεθαίνουν πολλές φορές πριν τον θάνατό τους.

Άκουγε πολλούς, μίλα σε λίγους.

Δεν αγαπούν όσοι δεν δείχνουν την αγάπη τους.

Ο έρωτας μπορεί να είναι το ωραιότερο όνειρο, αλλά και ο χειρότερος εφιάλτης.

Ο βλάκας νομίζει πραγματικά ότι είναι σοφός, αλλά ο σοφός θεωρεί τον εαυτό του βλάκα.

Το κρασί αυξάνει την επιθυμία αλλά μειώνει το αποτέλεσμα.

Δεν υπάρχει τίποτε τόσο καλό ή τόσο κακό, η σκέψη το κάνει έτσι.

Η κόλαση είναι άδεια και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ.

Ό,τι είναι παρελθόν, είναι πρόλογος.

Η καχυποψία στοιχειώνει τις ένοχες συνειδήσεις.

Αυτός που σε πλήγωσε ήταν είτε πιο δυνατός είτε πιο αδύναμος από εσένα. Αν ήταν πιο αδύναμος, λυπήσου τον. Αν ήταν πιο δυνατός, λυπήσου τον εαυτό σου.

Τα πράγματα που δεν διορθώνονται δεν θα ‘πρεπε να τα δίνουμε σημασία. Ό,τι έγινε, έγινε.

Όταν έρχονται οι λύπες, δεν έρχονται σαν μεμονωμένοι κατάσκοποι, έρχονται σε τάγματα.

Κάποιοι εξυψώνονται από την αμαρτία, ενώ κάποιοι ξεπέφτουν από την αρετή.

Όταν ο ήλιος δύσει, όλοι κλείνουν τις πόρτες·

το ίδιο και όταν ένας ισχυρός ξεπέσει.

Τι υπάρχει σ’ ένα όνομα; Αυτό που ονομάζουμε τριαντάφυλλο, με οποιοδήποτε άλλο όνομα θα μύριζε εξίσου ωραία.

Το πρώτο πράγμα που θα κάνουμε: ας σκοτώσουμε όλους τους δικηγόρους.

Η κακοτυχία δημιουργεί περίεργους συντρόφους.

Καλύτερα τρεις ώρες νωρίτερα παρά ένα λεπτό αργότερα.

Μεγαλοσύνη δεν είναι να πολεμάς μονάχα όταν έχεις έναν μεγάλο σκοπό. Αλλά να βρίσκεις λόγο να πολεμήσεις και για ένα τίποτα, και για έναν ίσκιο, όταν το διακύβευμα είναι η τιμή σου.