Είκοσι έξι αποφθέγματα του Καρλ Κραους

 

Ο Καρλ Κράους (Karl Kraus, 28 Απριλίου 1874 - 12 Ιουνίου 1936) ήταν Αυστριακός συγγραφέας βοημικής καταγωγής, σατιρικός ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας και τέχνης, φυλλαδιογράφος και δημοσιογράφος με μεγάλη επιρροή. Τα κύρια έργα του περιλαμβάνουν το αντιπολεμικό θεατρικό έργο Οι τελευταίες μέρες της ανθρωπότητας (1918) και το λογοτεχνικό και πολιτικό περιοδικό Ο Πυρσός, το οποίο εξέδιδε στη Βιέννη για 37 χρόνια, από το 1899 έως το 1936, μέχρι τον θάνατό του, καθιστώντας το την πιο σημαντική έκδοση της εποχής, ανεπηρέαστη από χρηματοδότες χάρη στην οικονομική ανεξαρτησία του. Μέσω αυτού έγινε διάσημος ως σκληρός κριτικός της αυστριακής κοινωνίας. Σταδιακά διεύρυνε την κριτική του από την αυστριακή μεσαία τάξη και τον βιεννέζικο φιλελεύθερο τύπο και καταφέρθηκε σε ό,τι θεωρούσε υπεύθυνο για την αποσύνθεση των αυστριακών και ευρωπαϊκών πολιτιστικών παραδόσεων. Το περιοδικό κατασχέθηκε πολλές φορές από τη λογοκρισία κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου επειδή ο Κράους εξέφρασε ειρηνιστική στάση και επέκρινε την αυστριακή πολεμική πολιτική.

Τα σατιρικά άρθρα του και η κριτική της διαφθοράς των δημοσιογράφων (με κατηγορίες όπως «μόνο αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στις γραμμές δεν πληρώνεται») προκάλεσαν πολυάριθμους εχθρούς και συχνά ενεπλάκη σε νομικές διαμάχες. Ωστόσο, μπόρεσε να τεκμηριώσει τις κατηγορίες του με στοιχεία. Απέδειξε ότι καταβάλλονταν τα λεγόμενα «εφάπαξ» στις εφημερίδες, με τα οποία μεγάλες εμπορικές επιχειρήσεις αγόραζαν την καλή συμπεριφορά εφημερίδων. Ο Κράους συγκαταλέγεται στους θαμώνες διάσημων καφενείων της Βιέννης, όπως το καφέ Γκρίνσταϊντλ, το καφέ Τσεντράλ και το καφέ Μουζέουμ, τόπους συνάντησης της βιεννέζικης διανόησης. Ως εκδότης, υποστήριξε νέους συγγραφείς και καλλιτέχνες της πρωτοπορίας και στο περιοδικό του δημοσίευσαν οι Πέτερ Άλτενμπεργκ, Ρίχαρντ Ντέμελ, Όσκαρ Κοκόσκα, Έλκε Λάσκερ-Σύλερ, Χάινριχ Μαν, Άρνολντ Σένμπεργκ, Όγκουστ Στρίντμπεργκ, Άντολφ Λος, Γκέοργκ Τρακλ, Φραντς Βέρφελ, Φρανκ Βέντεκιντ, Όσκαρ Ουάιλντ και άλλοι.

Όταν ο ήλιος του πολιτισμού είναι χαμηλά στον ορίζοντα, ακόμα και οι νάνοι ρίχνουν μεγάλες σκιές.

Οι ποινές έχουν προορισμό να εκφοβίζουν όσους δεν έχουν πρόθεση να παρανομήσουν.

Το μυστικό του δημαγωγού είναι να φαίνεται τόσο ηλίθιος, ώστε οι ακροατές του να νομίζουν ότι είναι τόσο έξυπνοι όσο εκείνος.

Ένας αδύναμος άνθρωπος έχει αμφιβολίες πριν από μια απόφαση. Ένας δυνατός άνθρωπος τις έχει μετά.

Όταν ένας πολιτισμός βρίσκεται στα τελευταία του, φωνάζουν τους παπάδες.

Η οικογενειακή ζωή συνιστά επέμβαση στην ιδιωτική ζωή.

Ο διάβολος είναι ένας αισιόδοξος αν πιστεύει πως μπορεί να κάνει τους ανθρώπους χειρότερους απ’ ό,τι είναι.

Η ανθρωπότητα περιήλθε σε κατάσταση υστερίας κατά τον Μεσαίωνα επειδή καταπίεσε με άσχημο τρόπο τις σεξουαλικές φαντασιώσεις της Ελληνικής της εφηβείας.

Ο υπεράνθρωπος προϋποθέτει τον άνθρωπο.

Οι εφημερίδες έχουν την ίδια περίπου σχέση με τη ζωή μ’ αυτήν που έχουν οι χαρτορίχτρες με τη Μεταφυσική.

Σε ένα άδειο κεφάλι υπάρχει πολύς χώρος για γνώσεις.

Η ζωή είναι μια προσπάθεια που της αξίζει ένας καλύτερος σκοπός.

Δημοσιογράφος είναι αυτός που, εκ των υστέρων, ξέρει τα πάντα εκ των προτέρων.

Η παρθενία είναι το ιδανικό αυτών που θέλουν να ξεπαρθενιάζουν.

Δεν κοιμάμαι ποτέ τα μεσημέρια. Εκτός κι αν το πρωί χρειάστηκε να πάω σε κάποια δημόσια υπηρεσία.

Η σάτιρα που γίνεται αντιληπτή από τον λογοκριτή ορθώς λογοκρίνεται.

Οι άλλοι μπορεί να συμμερίζονται τις απόψεις μου, εγώ όμως δεν θέλω να συμμερίζομαι τις απόψεις μου μαζί τους.

Πώς γίνεσαι δημοσιογράφος: χωρίς καθόλου ιδέες και με την ικανότητα να τις εκφράζεις.

Εκείνος που ξέρει να γράφει γνωμικά δεν πρέπει να ξεπέφτει στα μυθιστορήματα.

Ο κόσμος είναι μια φυλακή όπου το κελί απομόνωσης είναι προτιμότερο.

Ο Χριστιανισμός εμπλούτισε το ερωτικό μενού με το ορεκτικό της περιέργειας και το επιδόρπιο της μετάνοιας.

Πόλεμος: Στην αρχή, ελπίζαμε ότι θα κερδίσουμε. Μετά, περιμέναμε ότι ο εχθρός θα ηττηθεί. Λίγο αργότερα, θα ήμασταν ευχαριστημένοι αν ο εχθρός υπέφερε κι αυτός. Στο τέλος όλοι έμειναν κατάπληκτοι που όλοι είχαν χάσει.

Πρώτος πλάστηκε ο άντρας. Ενώ η γυναίκα είναι ένα πρωθύστερο.

Οι καλλιτέχνες έχουν το δικαίωμα να είναι μετριόφρονες και την υποχρέωση να είναι ματαιόδοξοι.

Οι αρετές και τα ελαττώματα είναι συγγενείς, όπως το κάρβουνο με το διαμάντι.

Η διάδοση των αφροδισίων νοσημάτων μάς έκανε να πιστέψουμε ότι η αφροδίσια ορμή είναι έγκλημα.

Symphony No. 3 in F Major, Op. 90: III. Poco allegretto - Johannes Brahms

 

Ο Γιοχάνες Μπραμς κατά τα νεανικά του χρόνια έβγαζε τα προς το ζην, παίζοντας πιάνο σε οίκο ανοχής, για την διασκέδαση των επισκεπτών αλλά και των κοριτσιών. Έχοντας, λοιπόν, "μαθητεύσει" στον χώρο συνάντησης αισθησιασμού, λαγνείας, δυστυχίας, ελευθερίας των ηθών, επιβεβλημένης μυστικότητας αλλά και δραμάτων, ήταν επόμενο να φτάσει να συνθέτει μελωδίες δραματικής ευαισθησίας και λυρισμού όπως αυτό που αναρτώ, σε διεύθυνση του φημισμένου Σάιμον Ρατλ

Symphony No. 3 in F Major, Op. 90: III. Poco allegretto - Johannes Brahms

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας παρουσιάζει την ταινία του Gianni Amelio “La Tenerezza ( H Τρυφερότητα)”

 

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας παρουσιάζει, 

την ταινία του Gianni Amelio 

“La Tenerezza ( H Τρυφερότητα)”, 

Ημέρα προβολής: 17 Δεκεμβρίου 2025

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας

Ώρα έναρξης: 21:00

Είσοδος Ελεύθερη

Ο Λορέντζο, ένας ηλικιωμένος συνταξιούχος δικηγόρος, ζει μόνος του σε ένα όμορφο παλιό κτίριο στο κέντρο της Νάπολη, αποξενωμένος από τα παιδιά του. Ο Φάμπιο και η Μικέλα, ένα νεαρό ζευγάρι με δύο μικρά παιδιά από τον Βορρά, μετακομίζουν στο απέναντι διαμέρισμα. Είναι όμορφοι, εξωστρεφείς και φιλικοί, ενώ ο Λορέντζο είναι γκρινιάρης και δύσπιστος. 

Η Μικέλα, πάνω απ' όλα, είναι μια δύναμη της φύσης. Με τον τρόπο της, λιώνει την σκληρότητα του γείτονά της και τον κάνει να νιώθει καλύτερα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο Λορέντζο γίνεται μέλος της οικογένειας, περνώντας περισσότερο χρόνο μαζί τους παρά στο γραφείο του, απολαμβάνοντας το παιχνίδι με τα παιδιά και ανακτώντας μια αίσθηση χαράς που φαινόταν χαμένη. Μέχρι που συναπαντιόνται με την καταστροφή και τότε οι ζωές όλων μπαίνουν σε απρόσμενες τροχιές.

Το “La Tenerezza (Η τρυφερότητα)” είναι μια ιστορία ανήσυχων συναισθημάτων: μεταξύ πατεράδων και παιδιών, μεταξύ αδελφών, μεταξύ φαινομενικά γαλήνιων ανθρώπων. Τα συναισθήματα είναι το πιο δυνατό και εύθραυστο πράγμα που έχουμε. Διατρέχουν κίνδυνο και μας θέτουν σε κίνδυνο. 

Ο Σκηνοθέτης

Ο Τζάνι Αμέλιο γεννήθηκε στην Καλαβρία και μεγάλωσε με την μητέρα του και τη γιαγιά του, καθώς ο πατέρας του μετακόμισε στην Αργεντινή λίγο μετά τη γέννησή του. Η απουσία της πατρικής φιγούρας φαίνεται να έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη μελλοντική του δουλειά.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Φιλοσοφία άρχισε να ενδιαφέρεται για τον κινηματογράφο και το 1965 μετακόμισε στη Ρώμη όπου εργάστηκε σαν οπερατέρ και βοηθός σκηνοθέτη με τη Λιλιάνα Καβάνι και το Βιττόριο Ντε Σίτα.

Εργάστηκε για την Ιταλική τηλεόραση και το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στον κινηματογράφο πραγματοποιήθηκε το 1982 με την ταινία Blow to the Heart, που αφορά στην Ιταλική τρομοκρατία και παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Το 1992 απέσπασε το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Καννών με την ταινία του The Stolen Children.

Ρομπ Ράινερ: Ο σκηνοθέτης που ήξερε να κάνει το κοινό να διασκεδάζει (αναδημοσίευση)

 

πηγή: https://www.news247.gr/

Ιστορία από Θοδωρής Δημητρόπουλος

Κάποιες φορές δεν χρειάζεσαι να είσαι auteur (με την πολύ στενή θεωρητική έννοια του όρου) για να στιγματίσεις το σινεμά. Ο Ρομπ Ράινερ, ο οποίος έπεσε θύμα δολοφονικής επίθεσης με τη σύζυγό του, μέσα από την απολαυστική φιλμογραφία και καριέρα του μεταπηδούσε διαρκώς ανάμεσα στα είδη, γυρίζοντας τις ταινίες που έμοιαζε να θέλει κι ο ίδιος να απολαύσει ως θεατής.

Το έκανε τόσο πετυχημένα, που σε τελική ανάγνωση της καριέρας του σήμερα, έχουμε ένα σύνολο ταινιών όχι απλά διάσημων, αλλά απολύτως καθοριστικών για το εκάστοτε είδος.

Δε θα ήταν υπερβολή να πει κανείς πως ο Ρομπ Ράινερ σκηνοθέτησε την απόλυτη, καθοριστική ταινία-σημείο αναφοράς σε τουλάχιστον 5 κινηματογραφικά είδη: Ρομαντική κομεντί (“Όταν ο Χάρι Γνώρισε τη Σάλι”), δικαστικό δράμα (“Ζήτημα Τιμής”), coming of age / ιστορία ενηλικίωσης (“Στάσου Πλάι Μου”) και mockumentary (“This Is Spinal Tap”), νεανικό παραμύθι (“The Princess Bride”).

Και για κερασάκι στην τούρτα, έχει γυρίσει άλλη μια ταινία που έγινε αυτόνομο σημείο αναφοράς: Το “Misery”, με το δικαιότατο Όσκαρ ερμηνείας για την Κάθι Μπέιτς, είναι μια ταινία που μπήκε στο κοινό λεξικό όρων: Όταν κανείς θέλει να μιλήσει για απειλητικά αφοσιωμένους και μονομανείς φανς στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα, μιλάμε για “κατάσταση Misery”.

Ο Ρομπ Ράινερ προέρχεται από πετυχημένη οικογένεια της σόουμπιζ. Ο πατέρας του, Καρλ, είχε τιμηθεί σε δεκάδες βραβεία (ανάμεσά τους 11 Έμμυ), με μεγάλη πορεία στην κωμωδία, και έχοντας δημιουργήσει τη διάσημη σειρά “The Dick Van Dyke Show”. Η μητέρα του, Εστέλ, ήταν πετυχημένη ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Στην πορεία της δικής του καριέρας, ο Ρομπ Ράινερ ξεκίνησε από ηθοποιός (στο πετυχημένο οικογενειακό σίτκομ “All in the Family”) και παρέμεινε χαρακτηριστική φιγούρα στην οθόνη μέχρι τέλους: Πρόσφατα credits του περιλαμβάνουν τον “Λύκο της Wall Street” και την 4η σεζόν του “The Bear”.

Όμως το σημαντικότερό του αποτύπωμα το άφησε όταν γύρισε στη σκηνοθεσία, με ένα τρομερό σερί επιτυχιών από τα μέσα των ‘80s ως τα μέσα των ‘90s που περιλαμβάνει κυριολεκτικά 6 από τις διασημότερες ταινίες του σύγχρονου αμερικάνικου σινεμά.

Παράλληλα είχε έντονη ακτιβιστική παρουσία, στηρίζοντας μέχρι τέλους δημοκρατικούς θεσμούς και μιλώντας παθιασμένα εναντίον του Τραμπ, ενώ συνέχιζε να σκηνοθετεί ακούραστος. Η τελευταία του ταινία ήταν το 40-χρόνια-αργότερα σίκουελ “Spinal Tap II: The End Continues” που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ πριν τρεις μήνες.

Αυτές είναι οι ταινίες μέσα από τις οποίες το έργο του Ρομπ Ράινερ θα ζει για πάντα:

This Is Spinal Tap (1984)

Στο κινηματογραφικό του σκηνοθετικό ντεμπούτο, ο Ράινερ γυρίζει μια από τις διασημότερες κωμωδίες όλων των εποχών. Ένα απίστευτο καστ με μπροστάρηδες τους Κρίστοφερ Γκεστ, Μάικλ ΜακΚιν και Χάρι Σίρερ, παίζουν τα μέλη μιας fictional μπάντας την οποία η ταινία αντιμετωπίζει σαν αληθινή, σατιρίζοντας τα διάφορα αγιογραφικά μουσικά ντοκιμαντέρ που είχαν τότε (και συνεχίζουν να έχουν) πέραση.

Μια ταινία που καθόρισε τη ροκ μουσική όσο και την κινηματογραφική κωμωδία, παραμένει το διασημότερο ίσως mockumentary που έχει γυριστεί, και παραμένει κλασική για ατάκες όπως “these go to eleven” και το concept του καταδικασμένου εκάστοτε μπασίστα – όλοι πέθαιναν σε όλο και πιο σουρεαλιστικής φύσης ατυχήματα.

Στάσου Πλάι Μου (Stand By Me, 1986)

Διασκυεάζοντας τη νουβέλα “The Body” του Στίβεν Κινγκ για μια παρέα 4 αγοριών που ξεκινούν να βρουν το θρυλούμενο πτώμα ενός αγοριού που αγνοείται, ο Ράινερ σκηνοθέτησε τη μάλλον καθοριστική ταινία ενηλικίωσης… ίσως στην ιστορία του Χόλιγουντ. Είναι πρακτικά αδύνατον να σκεφτείς το είδος χωρίς να φέρεις στο μυαλό σου τα πρόσωπα αυτών των αγοριών καθώς ζουν την καθοριστική περιπέτεια της ζωής τους.

Εδώ ο θάνατος μοιάζει κάτι μακρινό αλλά και κοντινό την ίδια στιγμή, ένα σχεδόν απόκοσμο concept που εξάπτει την περιέργεια όσο και περικυκλώνει τα παιδιά με φόβο. Σπάνια το σινεμά έχει καταφέρει να αποτυπώσει την ακριβή στιγμή που η αόριστη, μακρινή πραγματικότητα και η σκληρότητα της ενηλικίωσης, μετατρέπεται σε απτή αλήθεια. Περιπέτεια, ειλικρίνεια, συναίσθημα κι ένα εμβληματικό καστ με ηθοποιούς σαν τον Ρίβερ Φοίνιξ και τον Κόρι Φέλντμαν.

The Princess Bride (1987)

Η αγαπημένη κωμική περιπέτεια φαντασίας που κατά σύμπτωση μόλις πριν λίγες μέρες προβλήθηκε πάλι σε σινεμά της Αθήνας, αφηγείται την ιστορία ενός άντρα που, μαζί με τους συντρόφους που θα κάνει στην πορεία, θα πρέπει να σώσουν την αληθινή του αγάπη, Πριγκίπισσα Μπάτερκαπ, από τον απεχθή Πρίγκιπα Χάμπερντινκ.

Με ένα φοβερό καστ (Κάρι Έλγουες, Ρόμπιν Ράιτ, Μάντι Πατίνκιν, Κρίστοφερ Γκεστ, Andre the Giant, Πίτερ Φολκ, Γουάλας Σον, Μπίλι Κρίσταλ, Κάρολ Κέιν) και διατηρώντας το μετα-αφηγηματικό ύφος του μυθιστορήματος, η ταινία γέννησε καλτ στιγμές (“Hello. My name is Inigo Montoya. You killed my parents. Prepare to die.”), πέτυχε μια εντυπωσιακή μίξη τόνων και αφηγηματικής ισορροπίας, και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα πετυχημένα δείγματα meta αφήγησης, προπομπό του μισού σύγχρονου εμπορικού σινεμά.

Όταν ο Χάρι Γνώρισε τη Σάλι (When Harry Met Sally…, 1989)

Σε σενάριο της Νόρα Έφρον (“Άγρυπνος στο Σιατλ”) και εμπνευσμένο από τα βιώματα του Ράινερ μετά τον χωρισμό του από την ηθοποιό και σκηνοθέτρια Πένι Μάρσαλ (“Ξυπνήματα”), το καθοριστικό rom com του αμερικάνικου σινεμά εξερευνά τη σχέση δύο πολύ καλών φίλων ανάμεσα στους οποίους δεν υπάρχει αρχικά το ερωτικό στοιχείο.

Αμέτρητες casual “μπορούν άντρες και γυναίκες να είναι απλά φίλοι;;;” μετουσιώνονται σε ταινία με τον καλύτερο τρόπο, με τον Μπίλι Κρίσταλ (και τα πουλοβεράκια του) και τη Μεγκ Ράιαν (και την κλασική σκηνή του ψεύτικου οργασμού) να γίνονται icons. Μια από τις πιο γλυκές και συναισθηματικά αβίαστες που έχει να παραθέσει το είδος, και ένα από εκείνα τα φιλμ που αν θες να κάνεις ταινία τέτοιου είδος δεν γίνεται παρά να την έχεις στο μυαλό σου.

Misery (1990)

Ο Ράινερ επιστρέφει στον Στίβεν Κινγκ, αυτή τη φορά με λίγο πιο φρικιαστικές ορέξεις. Η Κάθι Μπέιτς παίζει μια εμμονική φαν ενός συγγραφέα (Τζέιμς Κάαν) τον οποίο κρατά φυλακισμένο και δεμένο στο κρεβάτι του επειδή εκείνη ξέρει καλύτερα τι πρέπει να γίνει στους αγαπημένους της χαρακτήρες.

Ένα από τα πιο κουλ ερμηνευτικά Όσκαρ όλων των εποχών (χωρίς το Όσκαρ για αυτό το ρόλο της Μπέιτς, είναι η Ακαδημία τόσο έτοιμη να χαρίσει τα πάντα στη “Σιωπή των Αμνών” την επόμενη χρονιά;;) για ένα άμεσα καλτ ψυχολογικό θρίλερ το οποίο παραμένει σήμερα πιο ανατριχιαστικά επίκαιρο από ποτέ καθώς τα online fandoms συχνά προσεγγίζουν Misery-επιπέδου εμμονικότητα.

Ζήτημα Τιμής (A Few Good Men, 1992)

“DID YOU ORDER CODE RED???”. Χωρίς υπερβολή μια από τις 4-5 διασημότερες στιγμές του χολιγουντιανού σινεμά, ο νεαρός Τομ Κρουζ να φωνάζει στον μπαρουτοκαπνισμένο συνταγματάρχη Τζέσαπ (Τζακ Νίκολσον) κι εκείνος να πέφτει στην συναισθηματική παγίδα που του έστησαν τα νεαρά νομικά τσακάλια.

Μια από τις πιο rewatchable ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ, με τον Άαρον Σόρκιν να διασκευάζει το θεατρικό του και το έμπειρο χέρι του Ράινερ να κατευθύνει άψογα την κάμερα απολαμβάνοντας αντιδράσεις, πρόσωπα, εντάσεις και αποκαλύψεις. Η ταινία προτάθηκε για 4 Όσκαρ, ανάμεσά τους Ταινίας και Β’ Ανδρικού Ρόλου (για τον Νίκολσον), θεμελίωσε Τομ Κρουζ και Ντέμι Μουρ ως απόλυτα a-list ονόματα του ‘90ς Χόλιγουντ και παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από αυτά τα classics που μετά από εκατομμύρια επαναλήψεις, δε λένε να λιώσουν.

Δεν ξέρω, αλλά αυτή η τελευταία φράση κλείνει μέσα της και την όλη αίσθηση του σινεμά του Ρομπ Ράινερ: Ο σκηνοθέτης που ήξερε πώς να γυρίζει τις πιο απολαυστικές, rewatchable ταινίες για κάθε είδος που μπορείς να βάλεις στο μυαλό σου.

Χριστούγεννα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης!

 

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης ντύνεται στα γιορτινά και υποδέχεται τις φετινές γιορτές με μια μαγική χριστουγεννιάτικη δράση για παιδιά!

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, το Μουσείο προσκαλεί τους μικρούς του φίλους να γίνουν χαρούμενα ξωτικά και, με τη βοήθεια της κ. Ελπίδας Σαλταγιάννη, να αναζητήσουν τον «κρυμμένο θησαυρό» μέσα στους χώρους του Μουσείου.

Παράλληλα, στο εικαστικό εργαστήριο, υπό την καθοδήγηση της κ. Ευαγγελίας Κατσάβαρου, τα παιδικά «ξωτικά» θα δημιουργήσουν χριστουγεννιάτικα στολίδια για το δέντρο του Μουσείου και θα στείλουν τις πιο ζεστές ευχές τους σε όλο τον κόσμο.

 Σάββατο 20 Δεκεμβρίου

 Ώρα: 11:30

 Διάρκεια: 50–60 λεπτά

 Οι συμμετέχοντες χρειάζεται να φέρουν μαζί τους μόνο φαντασία, θετική διάθεση — και μία ευχή!

 Δήλωση συμμετοχής:

Για κρατήσεις θέσεων, παρακαλούμε επικοινωνήστε στο 26820 89890

(Υπεύθυνη: Γεωργία Πεταρούδα, Αρχαιολόγος)

Ανθή Αγγέλη, Δρ. Αρχαιολόγος – Προϊσταμένη ΕΦΑ Πρέβεζας

Αφορμή για ψάξιμο - Αριστοτέλης

Ο Αριστοτέλης για αιώνες κατέχει ξεχωριστή θέση στο πάνθεο της ευρωπαϊκής σκέψης. Αυτό παρά το γεγονός ότι τα κείμενα που έχουν σωθεί είναι δύσκολα και κουραστικά στην ανάγνωση λόγω ύφους. Συνεπώς, η αναζήτηση βοηθημάτων κρίνεται απαραίτητη. Εδώ αντιγράφω από το βιβλίο του Κοσμά Ψυχοπαίδη (1994 - 2004), καθηγητή Πολιτικών Επιστημών "Ο φιλόσοφος, ο πολιτικός και ο τύραννος - Για την πολιτική σκέψη του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη" (Πόλις 1999). Ελπίζω το μικρό απόσπασμα που αναδημοσιεύω να ωθήσει κόσμο σε αλιεία μαργαριταριών!

ο Τοποτηρητής

Στην περίπτωση του φρόνιμου πράττειν, τα μέσα δεν οργανώνονται για την επίτευξη οιουδήποτε σκοπού, αλλά μόνον για την επίτευξη του αγαθού και ενάρετου βίου. Με τον περιορισμό αυτό η φρόνηση συνίσταται σε μια μορφή αναστοχασμού. Ο αναστοχασμός δεν έχει εφαρμογή σε αντικείμενα που υπακούουν σε ένα αυστηρό επιστημονικό ιδεώδες, το οποίο χαρακτηρίζεται από ακριβείς συλλογισμούς και αναγκαία συμπεράσματα. Κινείται στο χώρο του πρακτικού και ακολουθεί μια δική του "αλήθεια", αναφερόμενη στον τρόπο που σε κάθε περίπτωση θα πράξει κανείς σύμφωνα με το αγαθό. Ο τρόπος προσέγγισης αυτής της αλήθειας διαφέρει από περίπτωση σε περίπτωση, αφού εξαρτάται από τις περιστάσεις του ανθρώπινου βίου και τις δοξασίες περί αγαθού ή κακού. Η σχετικότητα αυτή αίρεται, όμως, καθώς το φρόνιμο πράττειν εντάσσεται στο όλο δεσμευτικό πλαίσιο της αριστοτελικής αρετολογίας.

Από το προαναφερθέν γίνεται φανερή η εσωτερική σύνδεση της αρετής της φρόνησης με την πολιτική. Και στην πολιτική τίθεται στο κέντρο της δραστηριότητας το "ευ βουλεύεσθαι", το οποίο προσανατολίζεται στην πραγματοποίηση του αγαθού στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η πολιτική είναι εκδήλωση φρόνησης, φρονησιακή έξη που εκδηλώνεται ως νομοθετική φρόνηση (ο ανώτερος τύπος φρόνησης ή "αρχιτεκτονική" φρόνηση) και ως γνώση των πολιτικών πραγμάτων (η κοινώς ονομαζόμενη "πολιτική"), η οποία υποδιαιρείται σε πρακτική και διαβουλευτική πολιτική. Η πολιτική, ακόμη, κατευθύνεται "προς το τέλος", προς την αρετή. Τέλος, πραγματοποιεί  το ορθολογικό ιδεώδες της σύνδεσης των επιμέρους συμφερόντων με τις αξίες που επιδιώκει να πραγματώσει στην πόλη.

Η προβληματική της ενσωμάτωσης των ιδιαίτερων συμφερόντων στην πόλη, που ανέπτυξε ο Αριστοτέλης στο πλαίσιο της ανάλυσης του αντιπεπονθότος, επανατίθεται με αφετηρία μια άλλη ενάρετη έξη, τη φιλία. Ο Αριστοτέλης πραγματεύεται τη φιλία σε σχέση με τη δικαιοσύνη, θεωρώντας ότι αποτελεί το συνεκτικό στοιχείο σύνδεσης των επιμέρους στιγμών που απαρτίζουν την πόλη. Υποστηρίζει ότι οι νομοθέτες ενδιαφέρονται περισσότερο για την ύπαρξη φιλίας στην πόλη (η οποία οδηγεί στην ομόνοια μεταξύ των πολιτών) απ' ό,τι για την ύπαρξη δικαιοσύνης. Στα Ηθικά Νικομάχεια διακρίνονται πολλές μορφές φιλίας, από την ανώτερη μορφή μεταξύ αγαθών και κατ' αρετήν όμοιων φίλων, μέχρι τις πλέον ποικίλες και ενδιάμεσες μορφές επικοινωνίας, συνεννόησης, αλληλεγγύης ή συναλλαγής, ακόμη και επιδίωξης κοινού οφέλους. Ωστόσο, η ανάλυση ιεραρχεί τις φιλικές σχέσεις με κριτήριο τη φιλία ως αρετή, ως έξη προαιρετική των αγαθών.

Ένα ποίημα για την Κυριακή - Ελευθερία Θάνογλου

 

"Μετά θάνατον"

Μετά το θάνατο σου θα βγουν κάποιοι

να πουν πόσο καλά σε ήξεραν

κι ας μην σε άγγιξαν ποτέ.

Θα πουν λόγια αγάπης, καλοσύνης

κι ας μην αισθανθήκανε τίποτε από αυτά.

Θα πουν πόσο καλοί φίλοι ήσασταν

κι ας είχε να χτυπήσει μήνες το τηλέφωνο.

Θα πουν για το βίο και την πολιτεία σου

με μεγαλειώδη επίθετα

ξεχνώντας κάποια που δεν πρόλαβαν να αποστηθίσουν

-ο θάνατος πολλές φορές ξαφνικός-

θα πουν αυτά που θα ήθελαν να πουν

γι΄ αυτούς και στον δικό τους θάνατο.

Και πιο ‘κει

πίσω από τα κυπαρίσσια

θα γελάνε ειρωνικά οι αμαρτίες σου

γιατί αυτές σε ήξεραν καλύτερα

αισθάνθηκαν πιο πολλά για σένα

και χτυπούσαν συνέχεια τηλέφωνα στη συνείδηση σου  .

Γιατί αυτές δεν χρειάστηκε να αποστηθίσουν τελευταία στιγμή

επίθετα και λέξεις για τον επικήδειο

καθώς αυτές θα σε συντροφέψουν μιλώντας μαζί σου

απλά, λιτά κι απέριττα.

Ελευθερία Θάνογλου

(1978 - )

Δεκαεφτά αποφθέγματα του Στέφαν Τσβάιχ

 

Ο Στέφαν Τσβάιχ (γερμανικά: Stefan Zweig‎‎· 28 Νοεμβρίου 1881, Βιέννη - 22 Φεβρουαρίου 1942, Πετρόπολις) ήταν Αυστριακός συγγραφέας, δημοσιογράφος και βιογράφος. Στον κολοφώνα της λογοτεχνικής του καριέρας στις δεκαετίες 1920 και 1930, ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους συγγραφείς στον κόσμο. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο γερμανικό Υπουργείο Άμυνας. Παρόλα αυτά, παρέμεινε ειρηνιστής σε όλη του τη ζωή, τασσόμενος υπέρ της ενοποίησης της Ευρώπης. Το 1934, μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, κατέφυγε στην Αυστρία και κατόπιν στην Αγγλία. Στη συνέχεια έζησε στην Αγγλία (στο Λονδίνο και από το 1939 στο Μπαθ), και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1940. Το 1941 πήγε στη Βραζιλία, στην ορεινή πόλη Πετρόπολις, 68 χλμ βόρεια του Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου στις 23 Φεβρουαρίου 1942 ο ίδιος και η δεύτερη σύζυγός του, Lotte, αυτοκτόνησαν απελπισμένοι για το μέλλον της Ευρώπης και του πολιτισμού της.

Μόνο ο άνθρωπος που έχει γνωρίσει φως και σκοτάδι, πόλεμο και ειρήνη, κορυφή και πτώση, μόνο αυτός ο άνθρωπος έχει γνωρίσει πραγματικά τη ζωή.

Αυτός που είναι στην ευτυχία μόνος του, θα είναι και στη δυστυχία μόνος του.

Μπορείς να τρέξεις και να ξεφύγεις απ’ όλους εκτός από τον εαυτό σου.

Καμιά ενοχή δεν μπορεί να ξεχαστεί όσο η συνείδηση τη γνωρίζει.

Δεν μας απογοητεύουν οι άνθρωποι και τα γεγονότα, αλλά η αντίληψη που έχουμε για την πραγματικότητα. Είναι η δική μου προσωπική αντίληψη για την πραγματικότητα που καθορίζει την ευτυχία μου και τις απογοητεύσεις μου.

Μόνο ένας ανόητος καμαρώνει όταν έχει αυτό που λένε «επιτυχία με τις γυναίκες». Ο αληθινός άντρας αισθάνεται άσχημα όταν συνειδητοποιεί ότι μια γυναίκα είναι ξετρελαμένη μαζί του, ενώ ο ίδιος δεν μπορεί να ανταποδώσει τα αισθήματά της.

Κάθε κύμα, άσχετα από το πόσο ψηλά και ορμητικά βρυχάται, θα καταρρεύσει μέσα του.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο μοχθηρό, τίποτε πιο ύπουλο από μια μικρή λέξη που θέλει να γίνει μεγάλη.

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι κακοί ψυχολόγοι.

Βρίσκω πως τα βιβλία είναι τα καλύτερα εφόδια που μπορεί να πάρει μαζί του ένας άνθρωπος στο ταξίδι της ζωής.

Οι φιλάργυροι είναι τσιγκούνηδες με τον χρόνο τους, όπως ακριβώς και με τα λεφτά τους.

Σε όλες τις εποχές, η πολιτική ήταν η τέχνη του παραλόγου.

Μόνο όταν ένας άνθρωπος καταλάβει ότι αξίζει κάτι για άλλους ανθρώπους, αισθάνεται ότι η ύπαρξή του έχει κάποιο νόημα.

Διάβαζε με τον τρόπο που άλλοι προσεύχονται, που οι χαρτοπαίκτες παίζουν χαρτιά και οι μεθυσμένοι στυλώνουν ναρκωμένοι τα μάτια στο κενό. Διάβαζε με μια τόσο συγκινητική κατάνυξη, που από τότε, κάθε άλλος άνθρωπος που διαβάζει πάντα μου μοιάζει βέβηλος.

(«Ο Παλαιοβιβλιοπώλης Μέντελ»)

Αν είναι να πουληθείς, κοίταξε τουλάχιστον να πιάσεις καλή τιμή.

Συνολικά, περισσότεροι άνδρες έχουν ίσως δραπετεύσει προς τον πόλεμο παρά από αυτόν.

Πόσο τρομερό ήταν αυτό το σκοτάδι, πόσο αδιαπέραστο και όμως μυστηριωδώς όμορφο!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 

Ο Δήμος Πρέβεζας,  εφαρμόζοντας την ομόφωνη  απόφαση της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας και της ΠΕΔ Ηπείρου  την Τρίτη 16 Δεκεμβρίου προχωρά  με απόφαση του Δημάρχου Νίκου  Γεωργάκου, σε συμβολικό κλείσιμο των υπηρεσιών του Δήμου, εξαιρουμένων των παιδικών σταθμών και των ΚΕΠ .

Επιστρέφει το Κύπελλο ΕΠΣ Πρέβεζας–Λευκάδας: Στη μάχη της 2ης φάσης ο ΠΑΣ Πρέβεζα απέναντι στον Θρίαμβο Λούρου

 

Το Κύπελλο της ΕΠΣ Πρέβεζας–Λευκάδας επιστρέφει στη δράση με τη δεύτερη φάση της διοργάνωσης, και ο ΠΑΣ Πρέβεζα ετοιμάζεται για ένα ακόμη απαιτητικό βήμα προς τη συνέχεια του θεσμού. Μετά την εντυπωσιακή νίκη με 3-0 επί του Ερμή Καναλίου στην προηγούμενη φάση, η ομάδα της Πρέβεζας ταξιδεύει εκτός έδρας για να αντιμετωπίσει τον Θρίαμβο Λούρου, σε μια αναμέτρηση που αναμένεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

Ο αγώνας θα διεξαχθεί το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου, στο γήπεδο του Λούρου, με ώρα έναρξης τις 14:45. Ο ΠΑΣ Πρέβεζα, με ανεβασμένη ψυχολογία και θετική εικόνα στο γήπεδο, θέλει να συνεχίσει την καλή του πορεία και να εξασφαλίσει την πρόκριση στην επόμενη φάση, γνωρίζοντας όμως ότι ο Θρίαμβος Λούρου αποτελεί πάντα έναν υπολογίσιμο αντίπαλο, ιδιαίτερα στην έδρα του.

Οι «κιτρινόμαυροι» προετοιμάζονται με προσήλωση και συγκέντρωση, έχοντας ως στόχο να δείξουν για ακόμη μία φορά ότι διαθέτουν την ποιότητα, το πάθος και το αγωνιστικό πνεύμα που απαιτεί η διοργάνωση. Το τεχνικό επιτελείο δίνει έμφαση στην τακτική προσέγγιση του αγώνα και στην ομαδική λειτουργία, ενισχύοντας τη συνοχή και τη δυναμική που έδειξε η ομάδα στον προηγούμενο γύρο.

Το Κύπελλο αποτελεί για τον ΠΑΣ Πρέβεζα έναν θεσμό με ξεχωριστή σημασία, και κάθε ματς είναι μια ευκαιρία να επιβεβαιώσει τη σταθερή ανοδική του πορεία. Η ομάδα είναι έτοιμη να διεκδικήσει τη νίκη και να παραμείνει ζωντανή στη διεκδίκηση μιας διάκρισης που θα δώσει πρόσθετη ώθηση στην φετινή της σεζόν.

Καλή επιτυχία στον ΠΑΣ Πρέβεζα! Οι φίλοι της ομάδας αναμένουν ακόμη μία δυνατή εμφάνιση και ένα αποτέλεσμα που θα φέρει το σύλλογο ένα βήμα πιο κοντά στα φετινά του «θέλω».

Κάλεσμα στον κόσμο από την Νικόπολη

 

Ο Σύλλογος Καλαθοσφαίρισης Νικόπολη Πρέβεζας σας προσκαλεί το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2025, στις 17:00, στο ΔΑΚ Πρέβεζας, για τον μεγάλο εντός έδρας αγώνα απέναντι στον Κρόνο Αγρινίου. Ένα ακόμη μπασκετικό ραντεβού που υπόσχεται δυνατές συγκινήσεις, έντονο ρυθμό και όμορφες στιγμές για όλους τους φιλάθλους!

Η ομάδα μας , μετά την νίκη επί του Ιονίου Κέρκυρας με σκόρ 79-59 το περασμένο Σάββατο, θέλει να συνεχίσει την πορεία πρωταθλητισμού που διαγράφει μέχρι σήμερα και να διευρύνει το αήττητο σερί της. Με τη δική σας παρουσία και υποστήριξη, οι παίκτες μας θα διεκδικήσουν μια ακόμη σημαντική νίκη, κρατώντας τη Νικόπολη στην κορυφή της βαθμολογίας.

Σας περιμένουμε όλους δίπλα μας! Ας γεμίσουμε τις κερκίδες και ας δημιουργήσουμε μαζί μια δυνατή, ενωμένη και γιορτινή μπασκετική βραδιά!

Συνεχίζονται οι διακρίσεις μαθητών & αποφοίτων του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας «Σπύρος Δήμας» σε Πανελλήνιους & Διεθνείς Διαγωνισμούς

 Με ιδιαίτερη χαρά το Δημοτικό Ωδείο Πρέβεζας «Σπύρος Δήμας» ανακοινώνει τις διακρίσεις που απέσπασαν μια απόφοιτη και δύο μαθήτριές του σε πανελλήνιους και διεθνείς καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς.

 

Η Χριστιάννα Σουλιώτη, πρόσφατη απόφοιτη της τάξης μονωδίας της Μαριάννας Τζαφέρη, κατέκτησε το Α΄ Βραβείο στον πανελλήνιο μουσικό διαγωνισμό για νεανικά συγκροτήματα Stage Z, που οργανώνεται στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, αποκτώντας έτσι συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία Fine Records.

Η Κλεονίκη Ντούλια, μαθήτρια της τάξης πιάνου της Δήμητρας Αποστολίδη, κατέκτησε το  Χάλκινο Μετάλλιο στην κατηγορία Piano Junior του διεθνή διαγωνισμού Ad Libitum, στον οποίο το καλοκαίρι είχαν τιμηθεί ακόμα δυο μαθήτριες του Δημοτικού Ωδείου. Μία από αυτές ήταν και η Λυδία Εξάρχου, επίσης μαθήτρια της ίδιας τάξης, η οποία τώρα διακρίθηκε με το Γ΄ Βραβείο στην κατηγορία Intermediate του Διεθνούς Διαγωνισμού Ρομαντικής Μουσικής 2026 (International Competition of Romantic Music 2026) της American Protégé. Στο πλαίσιο της διάκρισής της, θα πραγματοποιηθεί και η εμφάνισή της μεταξύ άλλων διακριθέντων, στο WeiII Recital Hall του Carnegie Hall.

Οι επιτυχίες αυτές αποτελούν έμπρακτη επιβεβαίωση της προσπάθειας και του ήθους των μαθητών μας, της ποιοτικής μουσικής εκπαίδευσης που προσφέρει το Ωδείο και της αμέριστης υποστήριξης των καθηγητών μας. 

Το  Δημοτικό Ωδείο Πρέβεζας συγχαίρει θερμά τους μαθητές και τις οικογένειές τους, καθώς και τις διδάσκουσες καθηγήτριες, Μαριάννα Τζαφέρη και Δήμητρα Αποστολίδη, για την καθοριστική συμβολή τους στην πορεία των μαθητών μας. Παραμένουμε σταθερά προσηλωμένοι στην αποστολή μας: τη στήριξη και τη διαμόρφωση της νέας γενιάς μουσικών.

 

Η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας,

Διαμαντίνα Βραχλιώτη

Martin Parr: Πέθανε ο φωτογράφος που «ξεγύμνωσε» το αγγλικό ταξικό σύστημα (αναδημοσίευση)

 

Martin Parr (1952 - 2025)

Ο Μάρτιν Παρ (Martin Parr), Βρετανός φωτογράφος, γνωστός για τις φωτογραφίες ντοκιμαντέρ τουριστών, οι οποίες ήταν περίεργες εξερευνήσεις του τρόπου ζωής τους όσο και ειρωνικές καταγγελίες αυτής, πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου στο σπίτι του στο Μπρίστολ της Αγγλίας.

Υπήρξε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και αιχμηρές φωνές της βρετανικής φωτογραφίας, ένας δημιουργός που μεταμόρφωσε το ντοκιμαντερίστικο βλέμμα σε εργαλείο κοινωνικής παρατήρησης με χιούμορ, χρώμα και αφοπλιστική ειλικρίνεια. Ο θάνατός του ανακοινώθηκε την Κυριακή από το ίδρυμα που φέρει το όνομά του και δημιούργησε στο Μπρίστολ το 2017.

Αν και στην ανακοίνωση του ιδρύματος δεν διευκρινίζεται η αιτία θανάτου σε δημοσιεύματα του Τύπου σημειώνεται ότι ο Parr διαγνώστηκε με μυέλωμα, μια μορφή καρκίνου του μυελού των οστών, το 2021. Σε δημοσίευμα της εφημερίδας Guardian αναφέρθηκε ότι η ασθένεια βρισκόταν σε ύφεση, αλλά ότι εξακολουθούσε να λαμβάνει χάπια χημειοθεραπείας.

«Το Ίδρυμα Μάρτιν Παρ και το Magnum Photos θα συνεργαστούν για να διατηρήσουν και να μοιραστούν την κληρονομιά του Μάρτιν» αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Γνωστός για τη διεισδυτική ματιά του πάνω στο αγγλικό ταξικό σύστημα, ο Parr φωτογράφισε λουόμενους και συντηρητικές λέσχες, πανηγύρια χωριών και πρωινά με καφέ, συνήθως με έντονα χρώματα και μια δόση χιούμορ που δεν περνούσε απαρατήρητη. Το εμβληματικό του φωτογραφικό άλμπουμ The Last Resort (1986), με εικόνες από τους παραθεριστές της εργατικής τάξης στο New Brighton του Wirral, σημάδεψε μια καθοριστική στροφή στο βρετανικό ντοκιμαντερίστικο ύφος — από το παλιό, ασπρόμαυρο, τραχύ βλέμμα σε μια πιο παιχνιδιάρικη, πολύχρωμη και αιχμηρή προσέγγιση.

Οι “λουόμενοι” του Martin Parr δεν ήταν μοντέλα. Ήταν οι πραγματικοί άνθρωποι της βρετανικής καθημερινότητας. Εκείνοι που γέμιζαν τις παραλίες του New Brighton, του Benidorm, των φτηνών παραθεριστικών θερέτρων των 70s και 80s. Ήταν κυρίως οικογένειες της εργατικής και μικρομεσαίας τάξης, άνθρωποι που έβρισκαν στις οικονομικές διακοπές του Σαββατοκύριακου την πιο προσιτή τους απόδραση. Με παιδικά καροτσάκια, μπύρες σε πλαστικά ποτήρια, αντηλιακά, φουσκωτά, φαγητά από το σπίτι, ζακετάκια δεμένα στη μέση — όλη εκείνη η άχαρη αλλά αληθινή αισθητική της βρετανικής leisure culture.

Ο Parr συνήθιζε να επαναλαμβάνει σχεδόν σαν… μάντρα τη φράση: «Φτιάχνω σοβαρές φωτογραφίες μεταμφιεσμένες σε ψυχαγωγία».

Ο Parr γεννήθηκε στο Surrey το 1952 και μεγάλωσε στο Epsom. Είχε ήδη χαράξει τον δρόμο του από τα εφηβικά του χρόνια, εμπνευσμένος από τον παππού του, έναν παθιασμένο ερασιτέχνη φωτογράφο. Μετά τις σπουδές του στο Manchester Polytechnic πέρασε δύο σεζόν φωτογραφίζοντας στα Butlin’s, αρχικά μαζί με τον συνομήλικό του Daniel Meadows. Εκεί ήρθε σε επαφή με τις έντονα χρωματισμένες, νοσταλγικές καρτ ποστάλ του John Hinde — εικόνες που θα καθόριζαν το ύφος του στις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Αφού μετακόμισε στο Hebden Bridge του Δυτικού Γιόρκσαϊρ, ο Parr αφιέρωσε χρόνο φωτογραφίζοντας τις μικρές θρησκευτικές κοινότητες της περιοχής. Εκεί γνώρισε και τη σύζυγό του, Susan Mitchell, προτού εγκατασταθούν στη δυτική ακτή της Ιρλανδίας, όπου δημιούργησε μια σειρά σημαντικών έργων. Ανάμεσά τους και το Bad Weather του 1982, μια συλλογή τραβηγμένη με υποβρύχια κάμερα, που αποτύπωνε τη σκληρή, υγρή πλευρά του καιρού με τον δικό του, απρόβλεπτο τρόπο.

Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε όλο τον κόσμο από το 1974, σε εκθέσεις στην Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων και στην Πινακοθήκη Φωτογράφων στο Λονδίνο, στο Εθνικό Κέντρο Φωτογραφίας στο Παρίσι και στο Μητροπολιτικό Μουσείο Φωτογραφίας του Τόκιο στην Ιαπωνία.

Έχουν κυκλοφορήσει πάνω από εκατό βιβλία με έργα του. Ο Parr κέρδισε πολλά βραβεία σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, όπως το Βραβείο Εκατονταετηρίδας της Βασιλικής Φωτογραφικής Εταιρείας, το Βραβείο Eric Solomon της Photokina για φωτορεπορτάζ και το 2017 το Παγκόσμιο Βραβείο Φωτογραφίας Sony για Εξαιρετική Συνεισφορά στη Φωτογραφία. Ο Parr ήταν πρόεδρος του Magnum Photos μεταξύ 2013 και 2017.

πηγή: https://www.news247.gr/

Steven Lee Cropper (21/10/1941 - 3/12/2025)

 

Steven Lee Cropper (21/10/1941 - 3/12/2025)

Ο Στιβ Κρόπερ γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη της Πολιτείας του Μιζούρι και στην ηλικία των εννιά μετακόμισε με την οικογένειά του στο Μέμφις της Πολιτείας του Τενεσί. Από μικρή ηλικία αγάπησε τα θρησκευτικά τραγούδια των Αφροαμερικανών κάτι που διαμόρφωσε ουσιαστικά το μουσικό του αισθητήριο. Στα δεκατέσσερά του απέκτησε την πρώτη του κιθάρα και ανάμεσα στους κιθαρίστες πρότυπά του ήταν ο Τσακ Μπέρι, ο Τσετ Άτκινς και πολλοί άλλοι. 

Ήταν κιθαρίστας των θρυλικών Booker T and The M.G.s με τους οποίους έπαιξε σε πάμπολλες ηχογραφήσεις τραγουδιστών της θρυλικής σόουλ/ρυθμ'ν'μπλουζ δισκογραφικής εταιρίας Stax. Εργάστηκε ως κιθαρίστας, παραγωγός, ενορχηστρωτής και συσυνθέτης με θρύλους όπως ο Otis Redding, ο Wilson Pickett, Sam&Dave, Carla Thomas, Rufus Thomas, The Staple Singers, Albert King κλπ. Εξάλλου, αποτέλεσε μέλος και των επίσης θρυλικών The Blues Brothers.

Σαν κιθαρίστας απέφευγε συνειδητά την αχρείαστη φιγούρα, έχοντας σαν προτεραιότητα να υπηρετεί τις ανάγκες κάθε τραγουδιού. Ο Κιθ Ρίτσαρντς είπε για τον Στιβ Κρόπερ ότι είναι "απλά τέλειος". Η ξαφνική είδηση του θανάτου του προκάλεσε πλημμύρα στο διαδίκτυο από ανθρώπους της μουσικής βιομηχανίες και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, αφιερωμένα στην μνήμη αυτού του σπουδαίου μουσικού. Όντας υπεύθυνος για τεράστιο μέρος της κλασικής σόουλ μουσικής, θεωρείται ο "Αρχιτέκτονας του Μέμφις Σόουλ Ήχου". Οι μουσικές του είναι εκεί έξω για όλους και όλες.

ο Τοποτηρητής

Wilson Pickett "In The Midnight Hour"

(W. Pickett/S. Cropper)

Sam&Dave "Soul Man"

(Isaac Heyes/David Porter)

ηλ. κιθάρα Steve Cropper

Otis Redding "(Sittin' On) The Dock Of The Bay"

(Otis Redding/Steve Cropper)

Λίγα λόγια

Δεκαεφτά χρόνια δεν έχω εκφραστεί από εδώ ποτέ στην επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, με μόνο ίσως κάποια εξαίρεση. Για ποιον λόγο; Εκείνα τα χρόνια ήμουν οργανωμένος σε οργάνωση προϊόν διάσπασης και σήμερα έχει διασπαστεί σε ένα σωρό κλάσματα. Το πρωί μετά τη δολοφονία, μαζευτήκαμε στην Πατησίων, μπροστά από το Πολυτεχνείο. Φάγαμε δακρυγόνα, βάλαμε μαλόξ κλπ. Στο επόμενο μάζεμα, στα Χαυτία, θυμάμαι να μου λέει επαγγελματικό στέλεχος "πάρε να δώσεις εφημερίδες". Δεν τον έβρισα, απλά έφυγα. Δεν είναι σωστό να τσουβαλιάζουμε, εννοείται. Αλλά έκτοτε - και μετά κι από άλλες ματαιώσεις - είμαι επιφυλακτικός (το γράφω αυτολογοκρινόμενος) όταν διαβάζω καταγγελτικές/μαχητικές κλπ αλλά ανέξοδες αναρτήσεις. Δεν τσουβαλιάζω και ούτε "όλοι είναι ίδιοι". Απλά η εμπειρία μου σε γκρουπούσκουλο ήταν εξοργιστική. Γενικά, πολλοί είδαν τη δολοφονία ενός παιδιού σαν ευκαιρία για κομματική δραστηριοποίηση και άσκηση επαναστατικότητας. Συγκεκριμένο άτομο, κόντευε να φτάσει σε οργασμό για "μεγαλειώδη συγκέντρωση" στα προπύλαια. Αν πιστεύει κάποιος ότι άτομα σαν κι αυτό νοιάστηκαν για το γεγονός ότι ένα παιδί δεν θα μεγάλωνε και για τον πόνο των δικών του, ε τότε δεν έχω κάτι άλλο να πω. Η μάνα μου λέει πως η γονιός ποτέ δεν ξεπερνά χαμό παιδιού, πόσο μάλλον δολοφονία εν ψυχρώ. Εσείς, κάθε χρόνο έχετε έτοιμο το στιχάκι " έχε το νού σου στο παιδί" του Σιδηρόπουλου - που δεν είναι του Σιδηρόπουλου αλλά του Λευτέρη Παπαδόπουλου για μουσική του Μίκη Θεοδωράκη αλλά νά 'χαμε να λέγαμε, να ΄χαμε να πούμε.

ο Τοποτηρητής

Μάχη στη λάσπη! ΠΑΣ Πρέβεζα – Ερμής Καναλίου 1-1 σε ένα ντέρμπι γεμάτο ένταση και πάθος

 

Σε έναν αγωνιστικό χώρο που περισσότερο θύμιζε… χωράφι παρά γήπεδο, γεμάτο λάσπες και νερά από την έντονη βροχόπτωση των τελευταίων ωρών, ο ΠΑΣ Πρέβεζα και ο Ερμής Καναλίου αναδείχθηκαν ισόπαλοι 1-1 στο μεγάλο ντέρμπι της 7ης αγωνιστικής της Α’ κατηγορίας της ΕΠΣ Πρέβεζας – Λευκάδας. Ένα παιχνίδι που τα είχε όλα: πάθος, δύναμη, ένταση, χαμένες ευκαιρίες, πολλές κάρτες και μια μεγάλη ανατροπή στο φινάλε.

Περίπου 400 φίλαθλοι βρέθηκαν στις κερκίδες και παρακολούθησαν ένα πραγματικό «πολεμικό» παιχνίδι, όπου κάθε διεκδίκηση της μπάλας ήταν μάχη και κάθε μέτρο του γηπέδου κατακτιόταν με ιδρώτα. Οι παίκτες των δύο ομάδων έδωσαν το 100%, με τις συγκρούσεις να είναι σκληρές και τον ρυθμό να παραμένει υψηλός παρά τις πολύ δύσκολες συνθήκες.

Ο ΠΑΣ Πρέβεζα ήταν ανώτερος στο μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης. Έχοντας τον έλεγχο, πίεσε, δημιούργησε φάσεις και απείλησε επανειλημμένα την εστία του Ερμή, ο οποίος στηρίχθηκε κυρίως στην άμυνά του. Οι γηπεδούχοι άνοιξαν τελικά το σκορ στο 51ο λεπτό με τον «συνήθη ύποπτο» Απόστολο Τσιούνη, έπειτα από μια εκπληκτική κάθετη πάσα του Μουσιωτίτσα που τον έβγαλε τετ-α-τετ και εκείνος δεν λάθεψε, γράφοντας το 1-0 μέσα σε πανηγυρισμούς.

Από το 75ο λεπτό ο Ερμής έπαιζε με δέκα παίκτες, όταν ο Κώστας αντίκρισε δεύτερη κίτρινη κάρτα για δυνατό μαρκάρισμα, αφήνοντας τους φιλοξενούμενους με αριθμητικό μειονέκτημα. Παρ’ όλα αυτά, ο ΠΑΣ δεν κατάφερε να «κλειδώσει» τη νίκη, χάνοντας νέες σημαντικές ευκαιρίες.

Και κάπως έτσι, στο 88ο λεπτό, ήρθε η ψυχρολουσία για τους γηπεδούχους: ο Παππάς κέρδισε πέναλτι σε μια φάση που προκάλεσε πολλές διαμαρτυρίες, με τον Κόλλινς να αναλαμβάνει την εκτέλεση και να ευστοχεί, ισοφαρίζοντας σε 1-1 και παγώνοντας το γήπεδο.

Το φινάλε του ματς βρήκε τις δύο ομάδες να μοιράζονται τους βαθμούς, με τον ΠΑΣ Πρέβεζα να αισθάνεται πως έχασε μια νίκη που δικαιούταν βάσει εικόνας, και τον Ερμή Καναλίου να φεύγει με ένα πολύτιμο αποτέλεσμα από μια δύσκολη έδρα.

Ένα ντέρμπι σκληρό, γεμάτο πάθος και ανατροπές, που θα συζητείται για καιρό.

Διαιτητές: Σπυράκος, Τσόγκας, Σφονδύλη

ΠΑΣ Πρέβεζα (Γιώργος Γιάννος): Καραπιπέρης, Μουσιωτίτσας, Βασίλας, Ιασωνίδης, Σκουτέλας (82ο Σάββας), Τσιούνης Απ.(82ο Λεόπουλος), Γκίνη, Τουρμούσογλου, Τόσκα, Τσιούνης Π.(71ο Κολοβός)

Ερμής Καναλίου (Χρήστος Τζίμας): Διαμάντης, Κώστας, Γιαννούλης, Κοκόλης, Τσιλιγιάννης, Κόλλινς, Δήμος (72ο Καρακίτσιος), Ντάβανος, Μαγκάκης (56ο Παππάς), Καλογερής (90ο Γονατάς), Ράπτης.

...κουφάλα νεκροθάφτη!

 

Είχα περάσει από το μπαράκι του Νίκου. Είχα πάει για να του ευχηθώ, να πιώ δυο μπιρίτσες και ν' ακούσω καμιά ροκιά • οτιδήποτε, αρκεί να έχει ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, ντραμς, άντε κάνα πλήκτρο. Είμαι προβλέψιμος και μπαναλ; Δηλαδή Σάββατο βράδυ έξω τι να ακούσω για να ξεδώσω λιγάκι; Μήπως Autechre ή Ιάννη Ξενάκη; Κάπου ώπα.

Δεν είχε κόσμο, μόνο δυο τρεις γνωστούς. Ο Νίκος λέει "υπάρχει κόσμος που πάει όπου πάει κόσμος και υπάρχουν και αυτοί που πάνε όπου όπου θα τους αρέσει - κατά βάση η μουσική. Εγώ γκρίνιαζα πάλι ότι οι σημερινές μπάντες αναμασάνε παλιές φόρμες, πχ ποστ πανκ, δίχως να έχουν έμπνευση, απόδειξη ότι ακούς τα τραγούδια, ομολογουμένως καλοπαιγμένα και με τριζάτη παραγωγή, αλλά μετά την ακρόαση δεν σου μένει κάτι από αυτά. Και το παλικάρι στο διπλανό σκαμπό είπε κάτι πολύ σωστό που όμως, έκανε την καρδιά μου περιβόλι. Για ένα πιτσιρίκι, από εκείνα τέλος πάντων που ψάχνονται, το να ακούσει Black Sabbath, από την άποψη της χρονικής απόστασης, είναι σαν εμείς στις αρχές των 90ς να ακούγαμε Elvis Presley. Ο Νίκος με αποτελείωσε συμπληρώνοντας ότι για εμάς οι Nirvana  είναι σύγχρονη μπάντα ενώ για έναν δεκαεφτάχρονο ή μια δεκαεφτάχρονη είναι κλασικό ροκ. 

Είμαστε δεινόσαυροι λοιπόν. Κι άμα; Ούτε θα κλάψω ούτε θα φοβηθώ, που λέει κι ο Αγγελάκας. Ειδικά που στις τελευταίες εξετάσεις έριξα έστω και λίγο τη γλυκοζιωμένη, ποιός με πιάνει. Το μόνο παράπονο που έχω από τον εαυτό μου, για να κλείσω την ανάρτηση, είναι που δεν έχω τα κάκαλα, να γράφω δημόσια, με παρρησία για όσους και όσες έχουν υπερδιογκωμένα εγώ και είναι εκ του πονηρού εκπορευόμενοι και εκπορευόμενες. Αλλά τι να κάνουμε;

ο Τοποτηρητής

Η Μικτή Χορωδία Πρέβεζας «Αρμονία» στηρίζει τον μητρικό θηλασμό

 

Η Μικτή Χορωδία Πρέβεζας «Αρμονία» συμμετέχει μουσικά στην εκδήλωση που διοργανώνουν η Μαιευτική Κλινική και το Παιδιατρικό Τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Πρέβεζας, με τίτλο:

«Προτεραιότητα στο θηλασμό – Δημιουργία βιώσιμων συστημάτων υποστήριξης» (WABA 2025).

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2025 και ώρα 11:00, στη Θεοφάνειο Αίθουσα Τέχνης στην Πρέβεζα, υπό την αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Πρέβεζας και με χορηγό τον Δήμο Πρέβεζας.

Με τη συμμετοχή της στην πρωτοβουλία του Γενικού Νοσοκομείου Πρέβεζας, η Χορωδία «Αρμονία» επιβεβαιώνει τον διαχρονικό κοινωνικό της ρόλο και στηρίζει έμπρακτα την προώθηση του μητρικού θηλασμού, της υγείας της μητέρας και του παιδιού, αλλά και της ενημέρωσης της τοπικής κοινωνίας για τη σημασία της δημιουργίας βιώσιμων συστημάτων υποστήριξης των νέων γονιών.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, η χορωδία θα παρουσιάσει ένα σύντομο πρόγραμμα ελληνικής και διεθνούς χορωδιακής μουσικής, με έργα που αναδεικνύουν τη στοργή, τη φροντίδα και την ελπίδα που συμβολίζει η νέα ζωή.

«Για εμάς, η μουσική είναι ένας τρόπος να αγγίζουμε την καρδιά των ανθρώπων και να στηρίζουμε σημαντικά κοινωνικά μηνύματα. Με μεγάλη χαρά ανταποκριθήκαμε στην πρόσκληση του Γενικού Νοσοκομείου Πρέβεζας και καλούμε όλους τους συμπολίτες μας να παρακολουθήσουν την εκδήλωση και να αγκαλιάσουν το μήνυμα του μητρικού θηλασμού».

Η εκδήλωση είναι ανοιχτή στο κοινό και αποτελεί μια όμορφη ευκαιρία συνεργασίας του υγειονομικού χώρου με τον πολιτισμό, με κοινό στόχο την ευαισθητοποίηση και την ενίσχυση της οικογένειας.

Μικτή Χορωδία Πρέβεζας «Αρμονία»

Πρέβεζα, Δεκέμβριος 2025