Είχα περάσει από το μπαράκι του Νίκου. Είχα πάει για να του ευχηθώ, να πιώ δυο μπιρίτσες και ν' ακούσω καμιά ροκιά • οτιδήποτε, αρκεί να έχει ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, ντραμς, άντε κάνα πλήκτρο. Είμαι προβλέψιμος και μπαναλ; Δηλαδή Σάββατο βράδυ έξω τι να ακούσω για να ξεδώσω λιγάκι; Μήπως Autechre ή Ιάννη Ξενάκη; Κάπου ώπα.
Δεν είχε κόσμο, μόνο δυο τρεις γνωστούς. Ο Νίκος λέει "υπάρχει κόσμος που πάει όπου πάει κόσμος και υπάρχουν και αυτοί που πάνε όπου όπου θα τους αρέσει - κατά βάση η μουσική. Εγώ γκρίνιαζα πάλι ότι οι σημερινές μπάντες αναμασάνε παλιές φόρμες, πχ ποστ πανκ, δίχως να έχουν έμπνευση, απόδειξη ότι ακούς τα τραγούδια, ομολογουμένως καλοπαιγμένα και με τριζάτη παραγωγή, αλλά μετά την ακρόαση δεν σου μένει κάτι από αυτά. Και το παλικάρι στο διπλανό σκαμπό είπε κάτι πολύ σωστό που όμως, έκανε την καρδιά μου περιβόλι. Για ένα πιτσιρίκι, από εκείνα τέλος πάντων που ψάχνονται, το να ακούσει Black Sabbath, από την άποψη της χρονικής απόστασης, είναι σαν εμείς στις αρχές των 90ς να ακούγαμε Elvis Presley. Ο Νίκος με αποτελείωσε συμπληρώνοντας ότι για εμάς οι Nirvana είναι σύγχρονη μπάντα ενώ για έναν δεκαεφτάχρονο ή μια δεκαεφτάχρονη είναι κλασικό ροκ.
Είμαστε δεινόσαυροι λοιπόν. Κι άμα; Ούτε θα κλάψω ούτε θα φοβηθώ, που λέει κι ο Αγγελάκας. Ειδικά που στις τελευταίες εξετάσεις έριξα έστω και λίγο τη γλυκοζιωμένη, ποιός με πιάνει. Το μόνο παράπονο που έχω από τον εαυτό μου, για να κλείσω την ανάρτηση, είναι που δεν έχω τα κάκαλα, να γράφω δημόσια, με παρρησία για όσους και όσες έχουν υπερδιογκωμένα εγώ και είναι εκ του πονηρού εκπορευόμενοι και εκπορευόμενες. Αλλά τι να κάνουμε;
ο Τοποτηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου