Δεκαεφτά αποφθέγματα του Στέφαν Τσβάιχ

 

Ο Στέφαν Τσβάιχ (γερμανικά: Stefan Zweig‎‎· 28 Νοεμβρίου 1881, Βιέννη - 22 Φεβρουαρίου 1942, Πετρόπολις) ήταν Αυστριακός συγγραφέας, δημοσιογράφος και βιογράφος. Στον κολοφώνα της λογοτεχνικής του καριέρας στις δεκαετίες 1920 και 1930, ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους συγγραφείς στον κόσμο. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο γερμανικό Υπουργείο Άμυνας. Παρόλα αυτά, παρέμεινε ειρηνιστής σε όλη του τη ζωή, τασσόμενος υπέρ της ενοποίησης της Ευρώπης. Το 1934, μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, κατέφυγε στην Αυστρία και κατόπιν στην Αγγλία. Στη συνέχεια έζησε στην Αγγλία (στο Λονδίνο και από το 1939 στο Μπαθ), και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1940. Το 1941 πήγε στη Βραζιλία, στην ορεινή πόλη Πετρόπολις, 68 χλμ βόρεια του Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου στις 23 Φεβρουαρίου 1942 ο ίδιος και η δεύτερη σύζυγός του, Lotte, αυτοκτόνησαν απελπισμένοι για το μέλλον της Ευρώπης και του πολιτισμού της.

Μόνο ο άνθρωπος που έχει γνωρίσει φως και σκοτάδι, πόλεμο και ειρήνη, κορυφή και πτώση, μόνο αυτός ο άνθρωπος έχει γνωρίσει πραγματικά τη ζωή.

Αυτός που είναι στην ευτυχία μόνος του, θα είναι και στη δυστυχία μόνος του.

Μπορείς να τρέξεις και να ξεφύγεις απ’ όλους εκτός από τον εαυτό σου.

Καμιά ενοχή δεν μπορεί να ξεχαστεί όσο η συνείδηση τη γνωρίζει.

Δεν μας απογοητεύουν οι άνθρωποι και τα γεγονότα, αλλά η αντίληψη που έχουμε για την πραγματικότητα. Είναι η δική μου προσωπική αντίληψη για την πραγματικότητα που καθορίζει την ευτυχία μου και τις απογοητεύσεις μου.

Μόνο ένας ανόητος καμαρώνει όταν έχει αυτό που λένε «επιτυχία με τις γυναίκες». Ο αληθινός άντρας αισθάνεται άσχημα όταν συνειδητοποιεί ότι μια γυναίκα είναι ξετρελαμένη μαζί του, ενώ ο ίδιος δεν μπορεί να ανταποδώσει τα αισθήματά της.

Κάθε κύμα, άσχετα από το πόσο ψηλά και ορμητικά βρυχάται, θα καταρρεύσει μέσα του.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο μοχθηρό, τίποτε πιο ύπουλο από μια μικρή λέξη που θέλει να γίνει μεγάλη.

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι κακοί ψυχολόγοι.

Βρίσκω πως τα βιβλία είναι τα καλύτερα εφόδια που μπορεί να πάρει μαζί του ένας άνθρωπος στο ταξίδι της ζωής.

Οι φιλάργυροι είναι τσιγκούνηδες με τον χρόνο τους, όπως ακριβώς και με τα λεφτά τους.

Σε όλες τις εποχές, η πολιτική ήταν η τέχνη του παραλόγου.

Μόνο όταν ένας άνθρωπος καταλάβει ότι αξίζει κάτι για άλλους ανθρώπους, αισθάνεται ότι η ύπαρξή του έχει κάποιο νόημα.

Διάβαζε με τον τρόπο που άλλοι προσεύχονται, που οι χαρτοπαίκτες παίζουν χαρτιά και οι μεθυσμένοι στυλώνουν ναρκωμένοι τα μάτια στο κενό. Διάβαζε με μια τόσο συγκινητική κατάνυξη, που από τότε, κάθε άλλος άνθρωπος που διαβάζει πάντα μου μοιάζει βέβηλος.

(«Ο Παλαιοβιβλιοπώλης Μέντελ»)

Αν είναι να πουληθείς, κοίταξε τουλάχιστον να πιάσεις καλή τιμή.

Συνολικά, περισσότεροι άνδρες έχουν ίσως δραπετεύσει προς τον πόλεμο παρά από αυτόν.

Πόσο τρομερό ήταν αυτό το σκοτάδι, πόσο αδιαπέραστο και όμως μυστηριωδώς όμορφο!