Διαβάζω αρκετά συχνά τις αναρτήσεις του κ. Κώστα Κουτσουρέλη. Όχι επειδή πάντα συμφωνώ, αλλά λόγω του νηφάλιου ύφους το οποίο χειρίζεται και, κυρίως, τις πολύπλευρες γνώσεις του, οι οποίες σε συνδυασμό με τη νηφαλιότητα με την οποία διατυπώνει τα επιχειρήματά του, με οδηγεί στο να κάθομαι να διαβάζω με την δέουσα προσοχή, κάθε φορά. Σε χθεσινή του ανάρτηση, μου θύμισε, κάτι το οποίο έμαθα στις μεταπτυχιακές μου σπουδές (Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία). Ό,τι ο Όττο φον Μπίσμαρκ, πρώτος Καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, φοβόταν όσο τίποτα πιθανή εμπλοκή σε πόλεμο με την, τότε, Ρωσική Αυτοκρατορία. Γι' αυτό τον λόγο φρόντιζε πάντα να έχει καλές διπλωματικές σχέσεις με τους Ρώσους, άσχετα από το γεγονός πως, μάλλον, δεν τους είχε και σε πολλή εκτίμηση.
Κατά τον 20ο αιώνα οι Γερμανοί δεν ακολούθησαν αυτό το, ας το πούμε, Δόγμα Μπίσμαρκ για τη Ρωσία, και όπως ξέρουμε, δεν τους βγήκε σε καλό. Συνεπώς, δεν καταλαβαίνω τι σκατά έχουν στο μυαλό η Φον Ντερ Λάιεν, ο Σμερτς κλπ. Και ο Μακρόν, από πού ορμώμενος, δείχνει τόση αυτοπεποίθηση; Από την εποχή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη που υπέστη όλεθρο στην Ρωσία, η Γαλλία τι στρατιωτικές νίκες έχει να επιδείξει; Προφανώς, στηρίζονται στην οπλοβιομηχανία, όπως είναι γνωστό από τον θείο Κάρολο, η υπερβολική συσσώρευση απούλητων αγαθών, δεν κάνει καλό στην επιχειρηματικότα, άρα πρέπει να τονωθεί η ζήτηση όπλων, άρα κάντε πόλεμο.
Ακούγομαι πολύ καχύποπτος και φαντασιόπληκτος; Μπορεί. Αλλά το να υποδαυλίζεται κλιμάκωση πολέμου με εμπλοκή και των ευρωπαϊκών κρατών, τη στιγμή που γνωρίζουμε την υπεροπλία της ρωσικής πλευράς ως προς το πυρηνικό οπλοστάσιο, λυπάμαι, αλλά δεν βοηθά στο να παραμένω ψύχραιμος, πολύ περισσότερο να μην είμαι καχύποπτος. Τι να πεις.
ο Τοποτηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου