Λίγα λόγια

Δεκαεφτά χρόνια δεν έχω εκφραστεί από εδώ ποτέ στην επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, με μόνο ίσως κάποια εξαίρεση. Για ποιον λόγο; Εκείνα τα χρόνια ήμουν οργανωμένος σε οργάνωση προϊόν διάσπασης και σήμερα έχει διασπαστεί σε ένα σωρό κλάσματα. Το πρωί μετά τη δολοφονία, μαζευτήκαμε στην Πατησίων, μπροστά από το Πολυτεχνείο. Φάγαμε δακρυγόνα, βάλαμε μαλόξ κλπ. Στο επόμενο μάζεμα, στα Χαυτία, θυμάμαι να μου λέει επαγγελματικό στέλεχος "πάρε να δώσεις εφημερίδες". Δεν τον έβρισα, απλά έφυγα. Δεν είναι σωστό να τσουβαλιάζουμε, εννοείται. Αλλά έκτοτε - και μετά κι από άλλες ματαιώσεις - είμαι επιφυλακτικός (το γράφω αυτολογοκρινόμενος) όταν διαβάζω καταγγελτικές/μαχητικές κλπ αλλά ανέξοδες αναρτήσεις. Δεν τσουβαλιάζω και ούτε "όλοι είναι ίδιοι". Απλά η εμπειρία μου σε γκρουπούσκουλο ήταν εξοργιστική. Γενικά, πολλοί είδαν τη δολοφονία ενός παιδιού σαν ευκαιρία για κομματική δραστηριοποίηση και άσκηση επαναστατικότητας. Συγκεκριμένο άτομο, κόντευε να φτάσει σε οργασμό για "μεγαλειώδη συγκέντρωση" στα προπύλαια. Αν πιστεύει κάποιος ότι άτομα σαν κι αυτό νοιάστηκαν για το γεγονός ότι ένα παιδί δεν θα μεγάλωνε και για τον πόνο των δικών του, ε τότε δεν έχω κάτι άλλο να πω. Η μάνα μου λέει πως η γονιός ποτέ δεν ξεπερνά χαμό παιδιού, πόσο μάλλον δολοφονία εν ψυχρώ. Εσείς, κάθε χρόνο έχετε έτοιμο το στιχάκι " έχε το νού σου στο παιδί" του Σιδηρόπουλου - που δεν είναι του Σιδηρόπουλου αλλά του Λευτέρη Παπαδόπουλου για μουσική του Μίκη Θεοδωράκη αλλά νά 'χαμε να λέγαμε, να ΄χαμε να πούμε.

ο Τοποτηρητής